AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK De asemenea, HAKKINDA KARAR Bașvuru no. 58267/10 Celal KORONCU / Türkiye Bașkan , Aleš Pejchal, Hâkimler , Carlo Ranzoni, Egidijus Kūris, și Directorul Adjunct al Departamentului Afacerilor Scriitoare Hasan Bakırcı, a fost deschisă de Comitetul European pentru Drepturile Omului (Divisiunea a doua), la 30 martie 2021 în cadrul unei reuniuni a martorilor în numele martorilor, organizată la 16 august 2010, în numele martorilor, în numele martorilor, în vederea vânzării lor, a fost organizată o întâlnire cu martorii, în vederea recunoașterii de către autoritățile locale, a unor cereri de informații și a unor cereri de răspuns, a unor cereri de informații pe care proprietarii deținătorilor de bilete de vot au pretins că le-au primit, a unor cereri de informații false, a unor cereri de informații, a unor cereri de informații, a unor cereri de informații, a unor cereri de informații, a unor cereri de informații, a unor cereri de informații, a unor cereri de informații, a unor cereri de informații, a unor cereri de informații, a unor informații, a unor cereri de informații, a unor informații, a unor informații, a unor informații, a unor informații, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a unor informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a informațiilor, a
La o dată nesemnată, Curtea din Mudanya a respins măsura de precauție solicitată. 7. pe 16 martie 2009, reclamantul și ceilalți reclamanți au cerut Curții din Mudanya să respingă cererea de expirare a termenului legal. În acest context, au susținut că, deoarece cererile lor nu au fost niciodată revizuite, astfel de restricții de timp nu se aplică cazurilor. Au prezentat, de asemenea, o listă de martori și au cerut o examinare la fața locului. 8. pe 28 aprilie 2009, Curtea din Mudanya a respins cazul, hotărând că cererile au fost depășite de termen.
În cererile de contestație, au prezentat noi pretenții pe care nu le-au prezentat Curții de Primă Instanță și au susținut că lucrările cadastrale din 1977 nu au fost efectuate în teren și nu au fost publicate în mod corespunzător. În acest context, au susținut că limitările de procedură legală nu au fost aplicate în cazurile în care lucrările cadastrale nu au fost anunțate local. De asemenea, au subliniat că senatele de probă nu au făcut nicio revizuire, și au rectificat pretențiile pe care le-au prezentat Curții de Primă Instanță. Ei au afirmat că instanța de jurisdicție a respins în mod decisiv pretențiile Curții de Primă Instanță și că ultimul proces era în conflict cu jurisdicția în cauză. În aplicarea cererilor lor de probă, reclamanții nu au făcut referire la nicio jurisdicție specifică a Curții a Județului. 10.
De asemenea, art. 12 din Codul de înregistrare în cadru civil nr. 3402 prevede că limitele, bulgurile și drepturile din înregistrările încadrate în cadru civil finale, drepturile sau pretențiile existente înainte de lucrarea încadrării în [relevant] nu vor putea fi contestate după expirarea termenului de zece ani de la data încheierii înregistrărilor.14 De asemenea, în hotărârea Curții Generale de Justiție din 13 octombrie 1999 (no.1999/16-662E, 1999/837K) a fost menționată o excepție pentru limitarea legală a termenului de zece ani pentru orice pretenție privind lucrările încadrării în cadru civil stabilite (no.1999/16-662E, 1999/837K), care a fost stabilită pe baza unui motiv juridic similar.
Curtea reiterează, în primul rând, că, în lipsa unui mecanism care să asigure coerența dintre hotărâri, hotărârile diferite din cauzele similare din instanțele de instanță superioară pot constitui o încălcare a dreptului la un proces echitabil și, prin urmare, pot afecta încrederea în judecățile unui stat care constituie un element fundamental al supremației legii populare (vezi Balažoski/Republica Macedoniei de Est, nr. 45117/08, § 30, 25 aprilie 2013) Curtea a stabilit anumite puncte de vedere în acest context (vezi Iordan Iordanov și alții/Bulgaristan, nr. 23530/02, 49, 2 aprilie 2009).
În cazul reclamantului, elementul fundamental de argumentare, exprimat în mod coerent de către reclamant și de alți reclamanți, este faptul că nu a fost făcută revizuirea senedului moștenitorilor. Deși reclamanții au făcut referire la anumite aspecte legate de procedura privind lucrările înregistrate, în dosarul de dosar nu a fost nimic care să susțină aceste afirmații. Curtea nu a putut, prin urmare, să accepte afirmația că, pe motivul căruia reclamantul a fost trimis la judecată, instanța judecătorească a judecat în mod diferit. Herükarda, Curtea a precizat că, în cazul în care a fost trimisă o decizie de judecată, instanța judecătorească a judecat doar în două cazuri. Aceste dovezi arată că, în conformitate cu o hotărâre judecătorească, judecătorii nu sunt obligați să evalueze în mod suficient continuitatea procedurii de judecată.
În cazul cererii, Curtea a respins cererea, prezentând în hotărârea sa o problemă de drept fundamentală și confirmand în esență evaluarea Curții Mudanya. În opinia Curții, nu s-a stabilit că natura și condițiile cauzei în cauză au fost supuse obligației Curții de a prezenta un motiv mai detaliat. După cum se arată în Hotărârea de la București, cererile reclamantului privind cererea Curții Generale de Justiție 13/1999, care nu se limitează la un motiv destul de general, sunt fără temei (de exemplu, nu se referă la primul paragraf de mai sus, ci la al 19-lea paragraf). În plus, nu s-a stabilit că cererea Curții Generale de Justiție a fost respinsă de Curtea Generala de Justiție de la București și nu a fost respinsă în mod special de Curtea Generală de Justiție de la București.
Aceste evaluări sunt suficiente pentru a determina Curtea să concluzioneze că plângerea reclamantului nu a dovedit încălcarea articolului 6 § 1 din Convenție. Prin urmare, plângerea în cauză este în mod evident lipsită de temei și trebuie respinsă în temeiul articolelor 35 §§ 3 ((a)) și 4 din Convenție. Pe aceste temei, Curtea a decis, în unanimitate, că Bașvurun nu este acceptabil. İșbu karar, redactat în limba engleză și notificat în scris la data de 29 aprilie 2021 {signature_p_2} Hasan Bakırcı Aleš Pejchal İșleri Yazı Müdür Yardımcısı Bașkan
Bașvuru no. 58267/10
Celal KORONCU / Türkiye
Bașkan
,
Aleš Pejchal,
Hâkimler
,
Carlo Ranzoni,
Egidijus Kūris,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 30 Mart 2021 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
16 Ağustos 2010 tarihli bașvuruyu göz önüne alarak,
Davalı Hükümet tarafından ibraz edilen görüșleri ve bu görüșlere cevaben bașvuran tarafından ibraz edilen görüșleri dikkate alarak,
Gerçekleștirilen müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Celal Koruncu 1947 doğumlu bir Türk vatandașı olup İstanbul’da ikamet etmektedir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”), kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
Davanın koșulları
3.
Davanın konusu, taraflarca ifade edildiği șekliyle așağıdaki gibi özetlenebilir:
4.
Bașvuranın mirasçısı Mudanya, Türkiye’de bir araziye sahipti. 29 Haziran 1977 tarihinde, bu arazi, bir kadastro çalıșması sırasında üçüncü bir șahıs adına tescil edilmiștir.
5.
27 Kasım 2008 tarihinde bașvuran, diğer üçüncü șahıslarla birlikte (bundan böyle "davacılar"), mirasçılarının adına düzenlenmiș olan daha eski bir tapu senedine dayanarak üçüncü șahısların tapusunun iptal edilmesi için hukuk davası açmıșlardır. Davacılar, iddialarında, esas olarak, 1977 tarihli kadastro çalıșmasında arazilerinin üçüncü șahısların arazisine yanlıșlıkla eklendiğini iddia etmișlerdir. Ayrıca söz konusu arazinin satıșını önlemek için ihtiyati bir tedbir ve tapunun kendi adlarına tescilini talep etmișlerdir.
6.
Belirtilmeyen bir tarihte, Mudanya Hukuk Mahkemesi talep edilen ihtiyati tedbiri reddetmiștir.
7.
Bașvuran ve diğer davacılar, 16 Mart 2009 tarihinde, Mudanya Hukuk Mahkemesinden yasal sürenin geçmiș olduğuna ilișkin iddiayı reddetmesini talep etmișlerdir. Bu bağlamda, tapuları hiçbir zaman revizyon görmediğinden, bu tür zaman sınırlamalarının davalarına uygulanmadığını ileri sürmüșlerdir. Ayrıca bir tanık listesi sunmușlar ve yerinde inceleme talep etmișlerdir.
8.
28 Nisan 2009 tarihinde Mudanya Hukuk Mahkemesi, iddiaların zaman așımına uğradığına hükmederek davayı reddetmiștir. Söz konusu mahkeme, 1977’de yapılan kadastro çalıșmasının sonuçlarına, 3402 sayılı Kanun’un 12 § 3 maddesinde belirtilen on yıllık yasal süre sınırının geçmesi nedeniyle artık itiraz edilemeyeceğini belirtmiștir. Mahkeme ayrıca, bașvuranın varisinin tapusunun mülkiyet kanıtı olarak geçerliliğini yitirdiğine karar vermiștir.
9.
Davacılar bu kararı temyiz etmișlerdir. Temyiz dilekçelerinde, ilk derece mahkemesine sunmadıkları yeni iddiaları dile getirmișler ve 1977 tarihli kadastro çalıșmasının sahada yapılmadığını ve gerektiği gibi duyurulmadığını ileri sürmüșlerdir. Bu bağlamda, kadastro çalıșmalarının yerel olarak ilan edilmediği durumlarda yasal süre sınırlamalarının uygulanmadığını iddia etmișlerdir. Ayrıca, tapu senetlerinin hiçbir zaman revizyon görmediğini belirterek, ilk derece mahkemesine sundukları iddiaları da yinelemișlerdir. Derece mahkemesinin iddialarını keyfi bir șekilde reddettiğini ve sonucun Yargıtay içtihadına aykırı olduğunu iddia etmișlerdir. Davacılar, görüșlerinde Yargıtay’ın belirli herhangi bir içtihadına atıfta bulunmamıșlardır.
10.
3 Aralık 2009 tarihinde Yargıtay, davacıların temyizini reddetmiștir. Yargıtay kararında, mevcut mahkemenin davayı zaman așımına uğradığı gerekçesiyle reddettiğine dikkat çekerek anlașmazlığı kısaca özetlemiștir. Daha sonra davacıların itirazlarının temelsiz olduğunu değerlendirmiș ve dava dosyasının içeriğine, delil durumuna ve delillerin adil bir șekilde yorumlanmasına ve hukuka uygun olarak zorlayıcı sebeplere atıfta bulunduğu oldukça genel bir gerekçe benimsemiștir.
11.
9 Mart 2010 tarihinde, bașvuranın düzeltme talebi Yargıtay tarafından da reddedilmiștir.
İlgili iç hukuk ve uygulama
12.
Hukuk mahkemelerinin kararlarının uyumlaștırılmasına ilișkin ilgili yasal hükümler
Emel Boyraz
kararında bulunabilir (bk.
no. 61960/08, §§ 27-28, 2 Aralık 2014).
13.
Ayrıca, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12. maddesi, nihai kadastro kayıtlarında olan sınırlara, bulgulara ve haklara, [ilgili] kadastro çalıșmasından önce var olan haklar veya iddialar temelinde kayıtların kesinleștiği tarihten itibaren on yıllık sürenin dolmasının ardından itiraz edilemeyeceğini belirtmektedir.
14.
Ayrıca, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 13 Ekim 1999 tarihli kararında (no.1999/16-662E, 1999/837K) kesinleșen kadastro çalıșmalarına ilișkin herhangi bir iddiada bulunmak için on yıllık yasal süre sınırı için bir istisna belirtmiștir. Buna göre, kadastro çalıșmaları söz konusu arsanın bulunduğu yerde usulüne uygun olarak yapılmamıș ve ilan edilmemiș ise, on yıllık zaman sınırı geçerli olmayacaktı.
15.
Bașvuran, aynı olduğu iddia edilen davalara ilișkin olarak Yargıtay tarafından verilen çelișkili kararlar nedeniyle Sözleșme’nin 6 § 1 maddesine aykırı olarak adil yargılanma hakkının reddedildiğinden șikayetçi olmuștur.
16.
Hükümet, bașvuranın bu bașlık altındaki iddialarının açıkça dayanaktan yoksun olduğunu ileri sürmüștür. Bașvuranın hiçbir zaman Yargıtay Genel Kurulunun 13 Ekim 1999 tarihli kararında atıfta bulunulanlara benzer hukuki veya olgusal gerekçelere bașvurmadığını ileri sürmüștür.
17.
Bașvuran iddialarını sürdürmüș ve Yargıtay’ın mevcut içtihadına aykırı olarak davasının zaman așımına uğradığı gerekçesiyle reddedildiğini iddia etmiștir.
18.
Mahkeme, ilk bașta, kararlar arasındaki tutarlılığı sağlayan mekanizmanın olmaması durumunda son derece mahkemeleri nezdinde görülen benzer davalarda verilen birbiri ile çelișen kararların adil yargılanma hakkının ihlalini teșkil edebileceğini ve dolayısıyla halkın hukukun üstünlüğünün temel alındığı bir Devletin temel unsurunu olușturan yargı mercilerine olan güvenini sarsabileceğini yinelemektedir (bk.
Balažoski/Eski Makedonya Yugoslav Cumhuriyeti
, no. 45117/08, § 30, 25
Nisan 2013) Mahkeme, içtihadında bu bağlamda değerlendirilecek belirli konuları belirlemiștir (bk.
Iordan Iordanov ve Diğerleri/Bulgaristan
, no. 23530/02, § 49, 2 Temmuz 2009). Mahkeme ayrıca, iki uyușmazlığa farklı șekilde yaklașılmasının, dava konusu olgusal durumlardaki bir farklılık ile gerekçelendirildiğinde, çelișkili içtihatlara yol açmayacağını hatırlatır (bk.
Uçar/Türkiye
(k.k.), no.
12960/05, 29 Eylül 2009 ve
Çelebi ve Diğerleri
, no. 582/05, § 52, 09 Șubat 2016).
19.
Mevcut davada Mahkeme, bașvuranın Yargıtay tarafından Genel Kurulunun yerleșik içtihadından farklı bir sonuca varılmıș olduğu iddiasını kabul edemez. Bașvuranın davasında, bașvuran ve diğer davacılar tarafından tutarlı bir șekilde dile getirilen temel olgusal unsur, mirasçılarının tapu senedinin revizyon görmemesidir. Davacılar kadastro çalıșmasıyla ilgili usule ilișkin bazı hususları dile getirmiș olsalar da, dava dosyasında bu iddiaları destekleyen hiçbir șey yoktu. Mahkeme, bu nedenle, bașvuranın atıfta bulunduğu Yargıtay içtihadının bașvuranın davasına uygulanamayacağı kanaatindedir. Her halükarda, bașvuran, Yargıtay Genel Kurulunun yalnızca bir kararını sunmuștur. Bu tür kanıtlar, Yargıtay içtihadında köklü ve uzun süredir devam eden bir ayrıșmanın varlığını kanıtlamak için yeterli değildir (bk.
Emel Boyraz/Türkiye
, no. 61960/08, § 73, 2 Aralık 2014).
20.
Mahkeme, yerleșik içtihadı uyarınca, mahkeme kararlarının dayandıkları gerekçeleri yeterli düzeyde belirtmesi gerektiğini yinelemektedir. Gerekçe verme yükümlülüğünün ne derece uygulanması gerektiği kararın niteliğine göre değișmekle birlikte her davanın kendi koșulları kapsamında değerlendirmelidir. Sözleșme’nin 6 § 1 maddesi mahkemeleri verdikleri kararlarına ilișkin gerekçeleri sunmakla yükümlü tutmasına rağmen, bu durum her konuda ayrıntılı cevap verilmesi șeklinde anlașılmaması gerekmektedir. Dolayısıyla, bir temyiz mahkemesi, ilke olarak, bir temyizi reddederken daha alt derece bir mahkemenin sunduğu gerekçeyi onaylayabilir (bk.
Hülya Ebru Demirel/Türkiye
, no. 30733/08, § 48, 19 Haziran 2018 ve burada anılan diğer referanslar).
21.
Bașvuranın davasında Yargıtay, bașvuranın ve diğer davacıların itirazını oldukça genel bir gerekçeyle reddetmiștir. Yargıtay kararında temel hukuki sorunu anlatmıș ve esas olarak Mudanya Hukuk Mahkemesinin değerlendirmesini onaylayarak temyizi reddetmiștir. Mahkemeye göre, kararın niteliği ve mevcut davanın koșulları Yargıtay’ı daha detaylı bir gerekçe sunma yükümlülüğü altına sokmamıștır. Yukarıda belirtildiği üzere, bașvuranın davasının Yargıtay Genel Kurulunun 13 Ekim 1999 kararına konu olan davaya benzer olduğu yönündeki iddiaları asılsızdır (bk. yukarıda 19. paragraf). Ayrıca, bașvuran, temyiz dilekçesinde, Yargıtay Genel Kurulunun davaya konu kararına özel olarak atıfta bulunmamıș, ancak Yargıtay içtihatlarına genel bir atıfta bulunmakla yetinmiștir. Bu koșullarda, bașvuranın Yargıtay’dan temyizi reddetme kararında daha ayrıntılı bir gerekçe sunmasını beklemesi makul değildi. Dolayısıyla, bașvuranın davasında, Yargıtay’ın ilk derece mahkemesinin hukuki ve olgusal değerlendirmesini kabul etme kararı, hukuk yargılamasının adilliğini bozmuș görünmemektedir.
22.
Bu nedenle ve ulusal mahkemeler tarafından ișlendiği iddia edilen maddi veya hukuk hatalarını ele alma yetkisinin yalnızca sınırlı olduğu da düșünüldüğünde (bk.
Garcia Ruiz/İspanya
[BD], no.
30544/96
‑
I), Mahkeme, ulusal mahkemeler tarafından verilen kararların dayanaksız veya açıkça keyfi olmadığı kanaatindedir.
23.
Bu değerlendirmeler, Mahkemenin, bașvuranın șikayetinin, Sözleșme’nin 6 § 1 maddesinin ihlal edildiğini ortaya koymadığı sonucuna varması için yeterlidir. Dolayısıyla, mevcut bașvuru açıkça dayanaktan yoksun olup Sözleșme’nin 35 §§ 3(a) ve 4 maddeleri uyarınca reddedilmesi gerekmektedir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce olarak tanzim edilmiș ve 29 Nisan 2021 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
{signature_p_2}
Hasan Bakırcı
Aleš Pejchal
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan