AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRİK HAKKINDA HUKUMU APPLICATION no. 38960/11 Toplusoy ve Roman Hazır Giyim ve Tekstil San. Tic. A.Ș. / Türkiye Șef Carlo Ranzoni, judecătorii Egidijus Kūris, Pauliine Koskelo, și directorul adjunct al Departamentului de Afaceri Hasan Bakırcı'nın înregistrarea în formă de tarife din 9 noiembrie 2021 Comitetul European pentru Drepturile Omului (İkin Bölüm), a fost înscris în 16 martie 2011 în numele Tribunalului European pentru Drepturile Omului (İkin Bölüm), a fost înregistrat în 16 martie 2011 în numele Comitetului pentru Afaceri ale Tribunalului European pentru Drepturile Omului (İkin Bölüm), a fost înregistrat în numele Comitetului pentru a fi înregistrat în numele Comitetului pentru a fi înregistrat în numele Comitetului pentru a fi înregistrat în numele Comitetului de Afaceri ale Parlamentului Românului, 8 aprilie 2014 Înregistrarea în formă de tarife din partea de a șapărire a celor de mai sus, a fost înregistrată în numele Comitetului de Comitetul de Afaceri ale Parlamentului Românului, a fost înregistrată în numele Comitetului de Comitetul de Afacere a celor de la Turcia Turcia Turcia, a Turciei, a Cazului Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei, a Turciei Turciei, a Turciei, a Turciei Turciei, a Turciei, a Turciei, a
În conformitate cu aceleași condiții ale contractului de vânzare, părțile au convenit să finalizeze vânzarea de terenuri cu valoarea de 135 de dolari americani, cu condiția ca vânzătorii să obțină autorizații de construcție. (6) În art. 10 din contractul de vânzare, ca o dovadă a deciziei sale definitive și a bunei intenții cu privire la achiziția terenurilor, C.H. Demirbank va bloca 500.000 de dolari americani pe un cont bancar de la o bancă și, în conformitate cu condițiile contractului, va furniza bancherilor reclamanților bani pentru plata acestui cost în timpul depunerii terenurilor. (7) Pe 23 mai 2000 C.H. a semnat o plată în numele bancii Demirbank.
Prin urmare, directorii Demirbank și acționarii, în afară de administratori și de temitori, au fost obligați să cedeze drepturile de proprietate a Fondului Tasarruf Mevduati Sigorta și să pună fondul Tasarruf Mevduati Sigorta în întreaga proprietate a Demirbank. 12. fondul Demirbank a pretins că, în lipsa unui acord cu altă bancă din 20 septembrie 2001, nu a putut să-și finalizeze activitatea bancară. 13. fondul Sigurta a refuzat să achite fondurile de 500.000 de dolari pe 10 iunie 2006. 15. fondul Sigurta a început să achite fonduri de 500.000 de dolari pe 15 septembrie 2007.
În urma unei căi de atac împotriva hotărârii din 13 martie 2008, Curtea de Comerț a modificat decizia Curții de Comerț. Curtea de Apel a constatat că contractul anterior era invalid din cauza unei neconformități notariate și a declarat că reclamanții nu aveau dreptul să facă o cerere pe baza unui contract invalid.16 În 15 octombrie 2010, Curtea de Apel a respins cererea reclamantelor de rectificare a hotărârii.17 Candidații au declarat că faptele menționate mai sus nu au fost susținute de Convenția privind dreptul de a depune o plângere în temeiul articolului 6. al Convenției și al Protocolului nr. 1 privind dreptul de a depune o plângere în temeiul articolului 1.
Guvernul a susținut, printre alte argumente, că este de neconceput ca reclamanții să dețină proprietăți în temeiul articolului 1 din Protocolul nr. 1 din Convenție.21 Curtea a reiterat, în primul rând, că hotărârile care fac obiectul litigiului se bazează pe o afirmație conform căreia reclamantul a încălcat același articol, precum și relația cu proprietatea menționată la art. 1 din Protocolul nr. 1 din Convenție.229 Cuvântul cu privire la proprietate, care include bunuri și bunuri existente în prezent, poate fi invocat ca o relație legală, sau poate fi invocată ca o relație în care reclamantul are dreptul de a deține în mod efectiv sau în mod efectiv cel puțin proprietatea asupra bunurilor sau bunurilor existente în cauză.229 Cuvântul cu privire la proprietate nu poate fi interpretat în mod aplicabil în situațiile în care nu există o valoare a dreptului de proprietate sau de a deține proprietate în cauză, precum în cazul în care nu există o valoare a dreptului de proprietate sau de a dreptului de proprietate în cauză.229 Cuvântul cu privire la proprietate nu poate fi interpretat în mod aplicabil în situațiile în care nu există o valoare a dreptului sau a dreptului pe care reclamantul se poate aplica în mod corespunzător, în mod necesar, dar nu în mod necesar (art. 1 din Protocolul nr. 52 din Convenție, nr. 1 din 229 din Convenție, nr. 52), dar poate fi invocat în mod neconceput în mod necesar în cazul în cazul în care există o relație de drept, dar nu există o condiție de proprietate.
În primul rând, Curtea observă că reclamanții nu au pretins niciodată că au primit întreaga sumă de vânzare și că suma pe care au primit-o la vânzare a fost redusă de la Demirbank în mod corespunzător cu suma blocată. De fapt, așa cum a subliniat Guvernul, cererea oficială de vânzare semnată de părți a indicat în mod clar că prețul de vânzare a fost deja plătit și că suma pe care au primit-o acum reclamanții va fi completată prin plata sumei blocate. Cu alte cuvinte, suma de teren a fost plătită în mod direct reclamantului în cauză înainte de a fi plătită în timpul procesului de devizare, adică în timpul procesului de devizare.
În plus, Curtea a decis că contractul nu este valabil datorită faptului că este un pre-contract referitor la gayrimenul și că acesta trebuie să fie întocmit în prezența unui notar. În plus, Curtea a decis că, ca urmare a neconformității cu necesitatea oficială, reclamanții nu au dreptul să facă nicio cerere pe baza acestui contract. Curtea nu vede în evaluarea Curții o situație care să constituie o kefilicitate sau o lipsă de rațiune. 26. Prin urmare, Curtea a decis că cererea nu are dreptul sau o cerere care să constituie o cerere legitimă pentru a obține suma în litigiu, iar, prin urmare, nu are dreptul sau o cerere care să constituie o cerere legitimă, iar, prin urmare, nu are dreptul de a face o cerere în conformitate cu art. 1 din Protocolul nr. 1 în temeiul articolului 1 din acest articol. 27.
Bașvuru no. 38960/11
Toplusoy ve Roman Hazır Giyim ve Tekstil San. Tic. A.Ș. / Türkiye
Bașkan
Carlo Ranzoni,
Hâkimler
Egidijus Kūris,
Pauliine Koskelo,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 9 Kasım 2021 tarihinde Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
16 Mart 2011 tarihinde yapılan yukarıda anılan bașvuruları göz önüne alarak,
8 Nisan 2014 tarihli kısmi kararı göz önüne alarak,
Davalı Hükümet tarafından ibraz edilen görüșleri ve bu görüșlere cevaben bașvuranlar tarafından ibraz edilen görüșleri dikkate alarak,
Gerçekleștirilen müzakereler sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Birinci bașvuran Turgut Toplusoy, 1949 doğumlu olup İstanbul’da ikamet etmektedir. İkinci bașvuran ise İstanbul’da bulunan ve Türkiye’de kayıtlı anonim bir șirket olan Roman Hazır Giyim ve Tekstil San. Tic. A.Ș.’dir.
Bașvuranlar, Mahkeme önünde İstanbul Barosuna bağlı Avukat H. Akalp tarafından temsil edilmișlerdir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”), Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilmiștir.
3.
Dava konusu olaylar, taraflarca ibraz edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir:
4.
Belirtilmeyen bir tarihte, bașvuranlar İstanbul Ümraniye’de 26 no.lu parsel olarak kayıtlı bir araziyi satın almak için C.H. Anonim Șirketi (bundan böyle “C.H.”) ile bir ön satıș sözleșmesi imzalamıștır. Bașvuranlar ve diğer yedi kiși arazinin sahipleriydi.
5.
Satıș sözleșmesinin koșullarına göre, satıcıların inșaat ruhsatı almaları șartıyla taraflar metrekaresi 135 Amerikan doları fiyattan satıșı tamamlamayı kabul etmișlerdir.
6.
Satıș sözleșmesinin 10. maddesinde, araziyi satın alma konusundaki kesin kararının ve iyi niyetinin bir göstergesi olarak, C.H. Demirbank’taki bir banka hesabında 500.000 Amerikan dolarını bloke edecekti ve sözleșme șartlarına uygun olarak arazinin devri sırasında bașvuranlara bu meblağın ödenmesi için bankaya talimat verecekti.
7.
C.H. 23 Mayıs 2000 tarihinde ödemeyi Demirbank’taki bir banka hesabına yatırmıștır.
8.
Bașvuranlar dâhil tüm arazi sahipleri ve alıcı olarak C.H.’nin yerini alan Demirbank, 23 Ekim 2000 tarihinde Tapu Sicil Müdürlüğünde 1.996.000.000 Yeni Türk lirası (söz konusu zamanda yaklașık 3.477.973 avro (EUR)) karșılığında arazinin satıșı için resmi bir sözleșme imzalamıștır. Sözleșmede, satıcılara arazi ücretinin tam ödemesinin yapıldığı belirtilmiștir.
9.
Aynı tarihte söz konusu arazi tapu sicil kayıtlarında Demirbank adına tescil edilmiștir.
10.
Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu, 6 Aralık 2000 tarihli ve 123 sayılı kararıyla, 4389 sayılı Bankalar Kanunu’nun 14 (3) maddesi uyarınca Demirbank’ın yönetimini ve denetimini Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu’na devretmiștir.
11.
Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu kararında Demirbank’ın varlıklarının yükümlülüklerini yerine getirmek için yeterli olmadığını ve faaliyetlerinin devamının finansal sistemin güvenliğini ve istikrarını tehlikeye atacağını belirtmiștir. Dolayısıyla, Demirbank’ın yönetimi ile denetimi ve temettüler hariç hissedarlarının imtiyazları Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu’na devredilmiștir. Ayrıca Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu Demirbank’ın tüm mülkiyetine el koymuștur.
12.
Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu, 20 Eylül 2001 tarihinde bașka bir banka ile anlașma yapmıș ve Demirbank’ın tüzel kișiliğini sona erdirerek faaliyetlerini bu bankaya satmıștır.
13.
Bașvuranlar 10 Temmuz 2006 tarihinde Kadıköy Ticaret Mahkemesi nezdinde Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu aleyhinde tazminat davası açmıșlardır. Bașvuranlar ihtilaflı arazinin devir ișlemini tamamlamıș olmalarına rağmen, Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu’nun ön sözleșmeyi ihlal ederek bloke edilmiș parayı ödemediğini iddia etmișlerdir. Bașvuranlar Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu’ndan faiz uygulanmak üzere 500.000 Amerikan dolar talep etmișlerdir.
14.
Ticaret Mahkemesi 9 Ekim 2007 tarihinde bașvuranların davasını reddetmiștir. Ticaret Mahkemesi Demirbank’ın C.H. ile bașvuranlar arasında imzalanan sözleșmeye taraf olmadığının altını çizmiștir.
15.
Bașvuranların 13 Mart 2008 tarihinde kararı temyiz etmesi üzerine, Yargıtay, Ticaret Mahkemesinin kararını onamıștır. Yargıtay ön sözleșmenin noterde resmi olarak hazırlanmaması sebebiyle geçersiz olduğunu tespit etmiș ve bașvuranların geçersiz bir sözleșmeye dayanarak talepte bulunma hakları olmadığını belirtmiștir.
16.
Yargıtay, 15 Ekim 2010 tarihinde bașvuranların kararın düzeltilmesi talebini reddetmiștir.
17.
Bașvuranlar, yukarıda anılan olayların Sözleșme’nin 6. maddesi ve Sözleșme’ ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamındaki haklarının ihlaline yol açtığı hususunda șikâyet etmișlerdir.
18.
Bașvuranlar arazilerinin satıș sözleșmesine ilișkin olarak kendi adlarına banka hesabına yatırılan 500.000 Amerikan dolarını tahsil edemediklerini belirtmișlerdir. Bașvuranlar bu bağlamda, Sözleșme’nin 6. maddesine ve Sözleșme’ ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesine dayanmıștır.
19.
Mahkeme, bașvuran tarafından Sözleșme ve Protokolleri kapsamında öne sürülen hukuki gerekçelere bağlı olmadığını ve bașvuranın dayandığı Sözleșme maddeleri veya hükümlerinden farklı olan Sözleșme maddeleri veya hükümleri uyarınca bir șikâyeti inceleyerek șikâyet konusu olayları hukuki açıdan vasıflandırma yetkisine sahip olduğunu akılda tutarak, bașvuranların mal ve mülk dokunulmazlığı hakkına ilișkin șikâyetlerinin yalnızca Sözleșme’ ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi açısından incelenmesi gerektiği kanaatindedir (bk.
Radomilja ve Diğerleri/ Hırvatistan
[BD], no. 37685/10 ve 22768/12, § 126, AİHM 2018).
20.
Hükümet bu iddialara itiraz etmiștir. Hükümet, diğer argümanlarının yanı sıra, bașvuranların Sözleșme’ ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamında “mülklere” sahip olduklarının düșünülemeyeceğini ileri sürmüștür.
21.
Mahkeme, öncelikle, davaya konu olan kararların Sözleșme’ ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesinde belirtilen bașvuranın “mülkü” ile alakalı olduğu kadarıyla bașvuranın aynı maddenin ihlal edildiğini iddia edebileceğini yinelemektedir. “Mülkiyet” kavramı, “hâlihazırda mevcut olan mal ve mülkü” içermekle birlikte bașvuranın en azından mülkiyet hakkına etkili bir șekilde sahip olma yönünde “meșru bir beklenti” içerisinde olduğu varlıkları da içerebilir. Etkili bir șekilde uygulanması imkânsız olan bir mülkiyet hakkının tanınması beklentisi veya yerine getirilmeyen bir koșulun sonucu olarak zaman așımına uğrayan șartlı bir talep 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi anlamında “mülk” olarak değerlendirilemez. Mülkiyete ilișkin bir menfaatin, iddianın mahiyetini olușturduğu durumlarda; bu iddia ancak söz konusu menfaate ilișkin yasal hükümler veya hukuki bir tasarrufa dayanması gibi ulusal hukukta yeterli bir temel bulunması halinde “varlık” olarak değerlendirebilir. İç hukukun uygulanması ve doğru bir șekilde yorumlamasına ilișkin bir ihtilafın bulunduğu ve daha sonra, bașvuranın beyanlarının ulusal mahkemeler tarafından reddedildiği durumlarda meșru bir beklentinin ortaya çıktığı söylenemez (bk.
Kopecký/Slovakya
[BD], no.
44912/98
, §§ 35, 50 ve 52, AİHM 2004
‑
IX).
22.
Mahkeme ilk olarak, bașvuranların satıș bedelinin tamamını aldıklarını ve satıș anında aldıkları miktarın Demirbank’ta bloke edilen miktarı dikkate alacak șekilde düșürüldüğünü hiçbir zaman iddia etmediklerini ve hatta belirtmediklerini gözlemlemektedir. Hatta Hükümet tarafından da ortaya konulduğu üzere, taraflar tarafından imzalanan resmi tapu satıș bedelinin zaten ödendiğini açıkça belirtmiș ve bașvuranların hâlihazırda almıș oldukları meblağın bloke edilen miktarın ödenmesiyle tamamlanacağını belirtilmemiștir. Bașka bir deyișle, arazinin devir ișlemleri sırasında söz konusu meblağ bașvuranlara tam olarak ödenmiștir.
23.
Bu noktadan sonra tespiti gereken husus, bașvuranların bloke edilen miktar üzerinde bașka herhangi bir hakka sahip olup olmadıklarıdır. Mahkeme, bașvuranların, bloke edilen paranın her halükarda kendilerine ödeneceğini ve meșru bir beklentiye temel teșkil edebileceğini belirten yasal bir madde veya sözleșme maddesi olduğunu gösteremediklerini gözlemlemektedir. Aksine, söz konusu meblağın yatırılmıș olduğu hesap bloke edilmiș, yani, bașvuranlar yalnızca C.H. rıza gösterdiği takdirde parayı çekebileceklerdi. Bu koșul yerine getirilmemiștir.
24.
Her halükarda, bașvuranlar C.H.’nin kendilerine bloke edilen miktarı neden ödemek zorunda kalacaklarını açıklamamıș ve oldukça yüksek bir meblağ talep etmeden önce neden altı yıl beklediklerine dair mantıklı bir açıklamada da bulunmamıșlardır.
25.
Ayrıca, Yargıtay sözleșmenin gayrimenkulle ilgili bir ön sözleșme olması nedeniyle geçersiz olduğunu ve noter huzurunda düzenlenmiș olması gerektiğine karar vermiștir. Yargıtay ek olarak, resmi gerekliliğe uyulmamasının bir sonucu olarak, bașvuranların bu sözleșmeye dayanarak herhangi bir talepte bulunma hakları olmadığına
karar vermiștir. Mahkeme, Yargıtay’ın değerlendirmesinde keyfilik veya mantıksızlık teșkil edecek bir durum görmemektedir.
26.
Bu nedenle, bașvuranın ihtilaf konusu miktarı almak için Mahkemenin içtihadına göre meșru bir beklenti teșkil eden bir hakkı veya iddiası bulunmamaktadır ve dolayısıyla 1 no.lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamında “mülkiyete” sahip değildir.
27.
Bu doğrultuda Mahkeme bu șikâyeti konu bakımından bağdașmaz bulmuștur ve Sözleșme’nin 35 § 4 maddesi uyarınca reddedilmesi gerektiğine karar vermiștir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce olarak tanzim edilmiș olup 2 Aralık 2021 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
{signature_p_2}
Hasan Bakırcı
Carlo Ranzoni
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan