Ministerul Afacerilor Externe, www.gov.pl/diplomacy Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Afacerilor Externe, www.gov.pl/diplomacja Zezwolenie la publicarea acestei traduceri a fost acordată de Ministerul Afacerilor Externe exclusiv în scopul de a fi plasată în baza de date a Tribunalului HUDOC EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWI Nota de informații a fost acordată de Ministerul Afacerilor Externe polonez pentru singurul scop al includerii sale în baza de date a Tribunalului HUDOC © Ministerul Afacerilor Externe, www.gov.pl/diplomacja Zezwolenie la publicarea acestei traduceri a fost acordată de Ministerul Afacerilor Externe exclusiv în scopul de a fi plasată în baza de date a Tribunalului HUDOC EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWI Nota de informații a fost acordată de către Ministerul Afacerilor Externe polonez pentru singurul scop al includerii sale în baza de date a Tribunalului HUDOC © Ministerul Afacerurilor Externe, www.gov.pl/dipl/diplomația Zezvoleniei Externe, www.diplomația Zeziei Externe a fost acordată de Ministerul Afacerilor Externe exclusiv pentru plasarea acestei traduceri în baza de date a Tribunalului HUDOC EUROPE EUROPEJSKI TRYSKI TRYBYBYBYBYB, www.gov.pl/dipl.gov.pl/dipl/diplomacy PRAW.pl.pl.pl.pl.pl pentru a fost recunoscutătoare prin Art.Afață prin cel de către un membru al poliției Naționale, iar în baza de interes naționale, în baza de interes națională a poliției Naționale, în baza de interes națională, în care a fost identificată în baza de interesul națională.
A) Potențialul de încălcare a art. 6 bazat pe încălcarea necesară a infracțiunii, care altfel nu ar fi fost încălcată, a fost de asemenea, o chestiune care a constituit o problemă de procedură strictă, care a dus la o poziție de probă care a permis să se stabilească că acțiunile autorităților care au încălcat Convenția au avut un efect direct asupra propriilor drepturi, deoarece ea putea să demonstreze un interes moral sau material care să permită să fie depusă o astfel de acuzație. b) Potențialul de încălcare a art. 6 bazat pe încălcarea necesară a infracțiunii, care altfel nu ar fi fost încălcată, a constituit o problemă care a constituit o problemă de procedură strictă care să permită să se stabilească că acțiunea care a fost încălcată nu a fost încălcată. c) Potențialul de încălcare a art. 6 bazat pe încălcarea intereselor personale ale persoanei interesate, care altfel nu ar fi fost încălcată, a constituit o problemă de procedură strictă care a permis să se stabilească că acțiunea care a fost încălcată nu a fost încălcată. d) Potenția de judecată a fost înlocuită în mod similar în cazul în care a fost depusă o astfel de încălcare.
În ceea ce privește o potențială cerere de despăgubire în temeiul articolului 41 din Convenție, în cazul în care se constată că a existat o încălcare a articolului 6 în cauza împotriva lui N.A., din jurisprudența Curții se poate deduce că efectul direct necesar al măsurii contestate pentru drepturile de proprietate ale reclamantului trebuie să se refere la drepturile de proprietate existente la nivel național.În plus, o potențială cerere în temeiul articolului 41, care necesită în primul rând constatarea unei astfel de încălcări a drepturilor reclamantului, nu este suficientă pentru a face reclamantul o potențială victimă a încălcării în afara articolului 6 alineatul 1; prin urmare, apare doar după ce se constată încălcarea articolului 6 alineatul 1.Aceasta nu poate fi considerată o potențială consecință directă a măsurii contestate pentru drepturile de proprietate ale reclamantului, care ar constitui o încălcare a interesului său pe baza articolului 41 din Convenție, care ar constitui o încălcare a interesului său pe baza articolului 54 din Convenție, în special în ceea ce privește încălcarea interesului său în materie de drept intern (în special în ceea ce privește încălcarea interesului personal al statului în temeiul articolului 6 alineatul (3) din Legea nr. 54 din 2014), în ceea ce privește încălcarea interesului său în temeiul articolului 6 alineatul (1) din Convenția nr. 6 din Convenție, în ceea ce privește în primul rând, cererea de a se poate solicita în primul rând să se stabilească o încălcare în ceea ce privește încălcarea interesul public al statului în temeiul articolului 23 din Convenția nr. 64 din lege, în ceea ce privește încălcarea drepturile naționale.
hotărârea: rezervă prealabilă la distanță (unilaterală). art. 6 alin. 1: a) Criteriul material de influență Curțile naționale au considerat că atât N.A., cât și celălalt reclamant, dar nu un al treilea, au fost afectați de o infracțiune săvârșită de către o persoană implicată în această infracțiune. În timp ce N.A. a rămas în contact direct cu o agenție de poliție, Tribunalul a decis că o persoană implicată în această infracțiune poate lua în considerare și alte persoane care au fost implicate în această infracțiune, chiar dacă aceasta a fost în contact direct cu o persoană implicată în infracțiune.
Al doilea reclamant nu a fost niciodată implicat în infracțiuni de trafic de droguri, iar al doilea reclamant, prin urmare, nu a fost implicat în infracțiuni de trafic de droguri, deci nu a fost implicat în infracțiuni de trafic de droguri, nu a fost implicat în infracțiuni de trafic de droguri în comun cu N.A. Al doilea reclamant, când a participat la operațiunea poliției, a fost implicat în infracțiuni de trafic de droguri în mod semnificativ.
Deși al treilea reclamant a fost găsit vinovat de posesia ilegală a drogurilor în custodia lui N.A. în urma unei anchete N.A. în care a fost ajutat de un angajat al portului, participarea sa la anchetă nu poate fi folosită pentru a determina în vreun fel o infracțiune care nu a avut nicio influență asupra altor probe, iar în cazul în care a fost folosită în mod semnificativ, nu trebuie să fie nici o influență asupra unei alte probe.
Deși guvernul a susținut că aceste dovezi au fost utilizate în cele din urmă de către N.A. și de către celălalt reclamant numai în măsura în care nu erau contrare recunoașterii lor, se pare că ambii nu au avut nicio altă posibilitate de a dezvălui scopul real al infracțiunii decât să recunoască în primul rând infracțiunea. Deoarece legăturile dintre acuzații au permis să se recunoască în mod similar infracțiunile care au condus la o tentativă de infracțiune de două luni, Tribunalul Federal pentru Apel nu ar fi trebuit să se opună în acest caz.
Cu toate acestea, deși a considerat că dovezile care rezultă din înclinare împotriva celui de-al doilea reclamant nu au fost complet excluse, a încercat să distingă cazul N.A. i. al doilea reclamant de cazul Furcht împotriva Niemcom, pentru care Curtea nu vede niciun temei. N.A. și al doilea reclamant pot susține în continuare că sunt victime ale încălcării art. 6 alin. 1, deoarece instanțele naționale nu au tras concluziile necesare pentru a stabili că au fost încurajați să comită o infracțiune.
© Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
www.gov.pl/diplomacy
Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for
the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
©
Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
www.gov.pl/dyplomacja
Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
Nota informacyjna nt. orzecznictwa Trybunału nr 244
Październik 2020 r.
Akbay i Inni p. Niemcom
– skargi nr 37273/15, 40495/15 i
40913/15
Wyrok z 15.10.2020 r. [Piąta Sekcja]
Art. 6
Postępowanie karne
Art. 6 ust. 1
Sprawiedliwe rozpatrzenie
Niewykluczenie dowodów związanych z bezpośrednim lub pośrednim nakłonieniem przez policję do popełnienia przestępstw narkotykowych:
naruszenie
Art. 34
Ofiara
Osoba będąca najbliższym członkiem rodziny skazanego mająca interes moralny w
[stwierdzeniu] potencjalnego naruszenia art. 6 w oparciu o nakłonienie przez policję:
oddalone zastrzeżenie wstępne
Fakty –
Mąż pierwszej skarżącej, N.A., oraz drugi i trzeci skarżący zostali skazani za
przestępstwa narkotykowe w kontekście operacji przywozu narkotyków. Sądy krajowe uznały, że policja nakłoniła N.A. do popełnienia przestępstwa, drugi zaś skarżący, ale
nie
trzeci, został nakłoniony pośrednio. W konsekwencji kary wymierzone N.A. i
drugiemu skarżącemu zostały znacząco zmniejszone. Kara nałożona na trzeciego skarżącego została ogólnie złagodzona.
Prawo
Art. 34:
Bezpośrednią ofiarą naruszeń art. 6 Konwencji zarzucanych przez pierwszą skarżącą był jej mąż, N.A. Zmarł on przed złożeniem skargi przez pierwszą skarżącą. Trybunał musiał zatem zbadać, czy wyjątkowo pierwsza skarżąca była uprawniona do złożenia skargi na
tej
podstawie, że rzekomo naruszające Konwencję działania władz wywołały bezpośredni skutek dla jej własnych praw, ponieważ mogła wykazać interes moralny lub materialny pozwalający jej na złożenie skargi.
a)
Interes moralny
Potencjalne naruszenie art. 6 oparte na bezprawnym nakłonieniu do przestępstwa, które
w
przeciwnym razie nie zostałoby popełnione, rodzi kwestie wykraczające poza ściśle proceduralne wady prowadzące do stwierdzenia, że przedmiotowe postępowanie było nierzetelne. Ponieważ stwierdzenie nakłonienia musi skutkować wykluczeniem wszelkich dowodów uzyskanych w ten sposób lub wywoływać podobne skutki, uznanie przez Trybunał, że doszło do naruszenia art. 6 na tej podstawie, umożliwiłoby zainteresowanej osobie kwestionowanie ze względów merytorycznych ważności samego skazania opartego na takich dowodach na poziomie krajowym.
W tych okolicznościach pierwsza skarżąca mogła mieć uprawniony interes, by dochodzić – w drodze takiego postępowania – ostatecznego uchylenia skazania N.A. opartego na takich dowodach. N.A., który został skazany za poważne przestępstwo narkotykowe i zmarł wkrótce potem, na krótko przed złożeniem niniejszej skargi, był najbliższym członkiem rodziny dla pierwszej skarżącej. Można zatem uznać, że pierwsza skarżąca ma pewien interes moralny w rozumieniu art. 34 Konwencji.
b)
Interes materialny
Co się tyczy potencjalnego roszczenia o odszkodowanie na podstawie art. 41 Konwencji w
przypadku stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 6 w postępowaniu przeciwko N.A., z orzecznictwa Trybunału można wywnioskować, że konieczny bezpośredni skutek zaskarżonego środka dla praw majątkowych skarżącego musi dotyczyć praw majątkowych istniejących na poziomie krajowym. Natomiast potencjalne roszczenie na podstawie art.
41, które w pierwszej kolejności wymaga stwierdzenia naruszenia praw skarżącego, nie jest wystarczające, by uczynić ze skarżącej potencjalną ofiarę naruszenia art. 6 ust.
1; pojawia się ono dopiero, gdy zostanie stwierdzone naruszenie art. 6 ust. 1. Z tego względu nie można uznać, że potencjalne roszczenie na podstawie art. 41 stanowi interes materialny, który sam w sobie pozwalałby pierwszej skarżącej na wniesienie skargi w
swym własnym imieniu.
c)
Kwestia interesu ogólnego dotyczącego „poszanowania praw człowieka”
W szczególności sprawa w istocie podnosi kwestię uznanego przez sądy krajowe nakłonienia do popełnienia przestępstwa i konsekwencji, jakie należy wyciągnąć ze
stwierdzenia takiego nakłonienia w celu zapewnienia zgodności z art. 6 w świetle jego wykładni, w szczególności dokonanej w sprawie
Furcht p. Niemcom
(nr
54648/09
, 23
października 2014 r.). Główne zagadnienie podniesione w sprawie wniesionej przez pierwszą skarżącą wykracza zatem poza jej interesy i dotyczy systemu prawnego i praktyki pozwanego państwa.
W sumie, uwzględniając interes moralny skarżącej oraz obecność zagadnienia odnoszącego się do interesu ogólnego dotyczącego „poszanowania praw człowieka”, Trybunał uznaje – w oparciu o całościową ocenę sprawy – że zachodzą wyjątkowe podstawy uzasadniające uznanie statusu pierwszej skarżącej jako ofiary.
Rozstrzygnięcie:
zastrzeżenie wstępne oddalone (jednogłośnie).
Art. 6 ust. 1:
a)
Materialne kryterium nakłonienia
Sądy krajowe uznały, że zarówno N.A., jak i drugi skarżący, ale nie trzeci, zostali nakłonieni przez policję do popełnienia przestępstwa.
Podczas gdy N.A. pozostawał w bezpośrednim kontakcie z tajnym agentem policji i
informatorem działającym na podstawie instrukcji policji, drugi i trzeci skarżący nie mieli z nimi żadnych bezpośrednich kontaktów.
Osoba może podlegać prowokacji, nawet jeśli nie miała bezpośredniego kontaktu z
policjantami pracującymi pod przykryciem, ale została zamieszana w przestępstwo przez
wspólnika, którego policja bezpośrednio nakłoniła do popełnienia przestępstwa. W
tym względzie Trybunał bierze pod uwagę, czy policja mogła przewidzieć, że osoba bezpośrednio nakłoniona do popełnienia przestępstwa skontaktuje się z innymi osobami celem udziału w przestępstwie, czy działania tej osoby były również zdeterminowane działaniem funkcjonariuszy policji oraz czy osoby zamieszane zostały uznane przez sądy krajowe za wspólników w popełnieniu przestępstwa.
N.A. nie miał żadnych wcześniejszych kontaktów umożliwiających mu nabycie i handel narkotykami. Możliwe, że to jedynie dostępność bezpiecznego kanału przemytu – w pełni kontrolowanego przez władze – stanowiąca znaczącą zachętę do handlu narkotykami oraz importu ich dużych ilości, umożliwiła N.A. i współsprawcom zorganizowanie importu narkotyków z osobami, które poznał przez przypadek.
Drugi i trzeci skarżący zostali zwerbowani przez N.A. do przeprowadzenia operacji. Drugi skarżący nigdy nie był zamieszany w sprawy dotyczące narkotyków, a trzeci skarżący, niedawno skazany za handel narkotykami, nie był w to zaangażowany wspólnie z N.A. w
czasie, kiedy policja zorganizowała operację.
Policja mogła przewidzieć, że N.A. skontaktuje się z innymi osobami w celu udziału w
przestępstwie, zwłaszcza z osobami, które skontaktują go z dostawcami narkotyków. Drugi i trzeci skarżący zdecydowali się uczestniczyć w imporcie narkotyków przez N.A. właśnie z powodu na pozór bezpiecznego kanału przemytu stworzonego przez policję i
opisanego przez N.A.
Drugi skarżący został skazany za bezpośrednie pomocnictwo N.A. w przestępstwie narkotykowym. Należy zatem uznać, że jego działanie było zdeterminowane przez zapewnienie przez policję kanału przemytu.
Przestępstwa zarówno N.A., jak i drugiego skarżącego nie zostałyby popełnione bez
wpływu władz. Zostali zatem nakłonieni – w autonomicznym znaczeniu tego pojęcia określonym w orzecznictwie Trybunału na podstawie art. 6 ust. 1 – przez policję do
popełnienia przestępstwa narkotykowego, za które zostali następnie skazani.
Trzeci skarżący został skazany za to, że zgodził się odebrać narkotyki w mieszkaniu (po
tym jak zostały przywiezione do portu, wyniesione z portu przez pracownika doku i
zabrane do tego mieszkania), a także przewieźć je do Berlina. Inaczej niż w przypadku przywozu do portu, policja nie miała wpływu na dalsze działania mające na celu przetransportowanie narkotyków ani nie była w nie w żaden sposób zaangażowana. Chociaż
trzeci skarżący został uznany za winnego nielegalnego posiadania narkotyków powierzonych mu przez N.A. i udzielenia N.A. pomocy w handlu narkotykami, jego udział i czyny nie mogą być uznane za zdeterminowane działaniem policji, która nie wywierała też na niego żadnej presji. W tym względzie użycie następnie przeciwko trzeciemu skarżącemu w postępowaniu karnym dowodów uzyskanych pod przykryciem nie rodziło zatem kwestii na podstawie art. 6 ust. 1.
b)
Proceduralne kryterium nakłonienia
Sąd Rejonowy ani nie umorzył postępowania przeciwko N.A. i drugiemu skarżącemu, ani
nie wyłączył jakichkolwiek dowodów uzyskanych w wyniku prowokacji. Jedynie znacząco i w wymierny sposób zmniejszył ich kary.
Trybunał orzekł w sprawie
Furcht p. Niemcom,
że wszelkie dowody uzyskane
w wyniku nakłonienia przez policję [do popełnienia przestępstwa] muszą być wyłączone lub musi mieć zastosowanie procedura o podobnych skutkach.
Sąd Rejonowy wykorzystał dowody uzyskane bezpośrednio w wyniku nakłonienia, to jest zeznanie funkcjonariusza działającego pod przykryciem i funkcjonariuszy nadzorujących informatora policji, a także protokół raportu informatora. Chociaż rząd twierdził, że dowody te zostały ostatecznie użyte do skazania N.A. i drugiego skarżącego jedynie w zakresie, w
jakim nie były sprzeczne z ich przyznaniem się, wydaje się, że obaj nie mieli innej możliwości ujawnienia prawdziwego zakresu nakłonienia ich [przez policję] niż w pierwszej kolejności przyznać się do przestępstwa.
Ponieważ zachodził bliski związek między przyznaniem się do popełnienia przestępstwa a
nakłonieniem, które doprowadziło do popełnienia przestępstwa, Sąd Rejonowy powinien był wykluczyć nie tylko zeznanie działającego pod przykryciem funkcjonariusza i
funkcjonariuszy nadzorujących oraz protokół raportu informatora, ale także przyznanie się N.A. oraz drugiego skarżącego, bądź powinien był zastosować procedurę o podobnych skutkach. W postępowaniu apelacyjnym Federalny Trybunał Sprawiedliwości dopuścił się tego samego zaniechania co sąd niższej instancji i również nie wyciągnął koniecznych wniosków z faktu nakłonienia. Choć oba te sądy wydały swoje orzeczenia przed wyrokiem w sprawie
Furcht p. Niemcom
, to wyrok Federalnego Trybunału Konstytucyjnego został wydany kilka miesięcy po wyroku ETPC. Federalny Trybunał Konstytucyjny szeroko przeanalizował orzecznictwo Trybunału, w tym wyrok w sprawie
Furcht p. Niemcom
, i
próbował wyciągnąć z niego wnioski
na przyszłość dla sądów niższej instancji. Niemniej jednak, choć uznał, że wynikające z nakłonienia dowody przeciwko drugiemu skarżącemu nie zostały całkowicie wykluczone, próbował odróżnić sprawę N.A. i drugiego skarżącego od sprawy
Furcht p. Niemcom
, do czego Trybunał nie widzi podstaw.
N.A. i drugi skarżący mogą nadal twierdzić, że są ofiarami naruszenia art. 6 ust. 1, gdyż
sądy krajowe nie wyciągnęły niezbędnych wniosków z dokonanego przez nie ustalenia, że zostali oni nakłonieni do popełnienia przestępstwa.
Rozstrzygnięcie:
naruszenie w odniesieniu do pierwszego i drugiego skarżącego, brak
naruszenia w odniesieniu do trzeciego skarżącego (jednogłośnie).
Art. 41: 18 000 EUR dla drugiego skarżącego z tytułu szkody niemajątkowej.
(Zobacz także
Furcht p. Niemcom,
nr
54648/09
, 23 października 2014 r.)
© Council of Europe/European Court of Human Rights
Niniejsze streszczenie przygotowane przez Kancelarię nie wiąże Trybunału.
Link do
Not informacyjnych nt. orzecznictwa