AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru No. 42797/18 Nebahat BOZTEPE/TÜRKİYE 30 martie 2021, cu scopul participării președintelui Valeriu Grițco, judecătorilor Branko Lubarda, Pauliine Koskelo, și a directorului adjunct al Departamentului de Afaceri, Hasan Bakırcı, în formarea Comitetului pentru drepturile omului din Europa (İkinci Bölkem), în cadrul unui summit de presă, organizat la 31 august 2018, a avut loc o întâlnire de clasă de școli, în cadrul căreia, în timpul unei ședințe de școli, a fost decisă în mod oficial că școala de guvernare și școala de judecată a fost desfășurată în Ankara, după care s-au decis următoarele: 1.Școala de judecată, în care școala de judecător, a fost desfășurată de președintele OLAȘului, 5.Școala de judecată, în care se desfășura în Ankara, 4.Școala de judecător, în Ankara, în anul 1950 și 3.Școala de judecată, în Ankara, în anul 1996 (în anul), în anul în anul în anul în care a fost desfășurată în Ankara, în anul 1996 (în anul) în anul (în anul) în anul (în anul) de preșcoala de judecată, în anul (în anul) de preșcoala de judecată, în anul (în anul (în anul) de preșcoala de judecată, în anul (în anul) în anul (în anul) de preșcoala de judecată, în anul (în anul (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în anul) (în
9.Curtea din Ankara, la 25 decembrie 2013, a decis, în cele din urmă, că nu este competentă în favoarea Curții din Ankara. 10. Bașvuran, înainte de a iniția procesul în instanțele de judecată, a cerut să fie executată proprietatea. 11. İdare, care a respins această cerere. 12.
18.Bașvuran, a contestat această decizie. 19. Ankara İdare District Court, în data de 29 decembrie 2016, a decis că nu mai este posibil ca instanța să concluzioneze că proprietatea reclamantului trebuie confiscată, deoarece nu mai este destinată unei utilizări publice, ci unei utilizări private, iar cererea trebuie respinsă. 18. Bașvuran, a decis că cererea reclamantului de despăgubire nu va fi acceptată, din cauza depășirii de către primărie a proprietății de locuit. 19. Ankara İdare District Court, în data de 29 decembrie 2016, a decis că această decizie este respinsă în întregime. 20.
În urma Curții Constituționale, s-a observat că planul de construcție la scară de 1/1000 a fost modificat din cauza faptului că nu a fost aprobat de către departamentul de relocare și că zona în cauză a fost clasificată în planul de construcție ca zonă de cladire specială a grupului de sănătate.26 Curtea Constituțională a evaluat că imobilul este astfel constructibil și restricția inițială a fost anulată.27 În consecință, Curtea Constituțională a considerat că necesitatea de a avea un grup de cladire specială a grupului de sănătate care urmează să fie organizată poate fi, fără îndoială, evaluată ca o restricție a dreptului de proprietate, dar a fost stabilit că o egalitate corectă între situația de cladire a zonei în cauză și cea a reclamantului nu poate fi evaluată în cazul în care se susține că o situație de cladire excesivă și excesivă a grupului de cladire este în afara condițiilor de construcție.29 În cazul în care se susține că încălcarea nu este în conformitate cu condițiile de sănătate, se poate susține că nu este în conformitate cu condițiile de cladire.
Guvernul a apreciat că cererea nu a fost supusă unei sarcini speciale și excesive, care ar trebui să fie construită între cerințele privind respectarea dreptului la respectare a proprietăților de pe de o parte și a proprietăților de pe de altă parte. Obiectivul cererii a fost de a acorda Ziya Çevik/Turcia (nr. 19145/08, 21 ianuarie 2011) și Pialopoulos și alții/Grecia (nr. 2) (nr. 40758/09, 7 septembrie 2017), iar în sentințele ulterioare, în care se menționează că cererile de protecție a proprietății sunt făcute, se mai menționează că cererile de protecție a proprietății sunt făcute.
În cazul în care, în mod concret, Curtea constată că intervenția asupra dreptului la respect al proprietății reclamantului îndeplinește cerințele de drept civil. Cu toate acestea, Curtea nu poate renunța la competența de control. 34. În cazul în care, Curtea constată în primul rând că controlul asupra imobilului reclamantului nu a trecut niciodată la Belediye. 35. Curtea constată că imobilul a fost clasificat ca fiind un spațiu de consiliere medicală și nu poate fi clasificat ca fiind un spațiu de consiliere medicală. Această recalificare a făcut ca proprietatea să fie susceptibilă de a fi afectată de o clasa de drepturi care au fost identificate în planul local de oraș, dar care sunt conforme cu condițiile. Altfel spus, aproape toate prejudiciile legate de utilizarea imobilului în cauză au fost protejate de către o parte a acestuia. 36.
Prin urmare, conform planului de imorală în vigoare la momentul achiziției, acest imobil ar fi trebuit să fie clasificat și ca fiind un imobil de domeniul Consiliului de Sănătate din Kamal, sau să fie cunoscut ca fiind rezonabil. Prin urmare, reclamantul nu a putut să dezvolte imobilul sau să construiască o clădire în mod special de clasă ală sau ală (Tașuciul/Polonia , nr. 32794/07, § 109, 15 Arzul). 39.
Curtea constată în acest context că reclamantul nu a arătat în mod clar intenția sa de a construi o clădire pe o proprietate imobiliară, prin depunerea unei acțiuni în fața instanțelor administrative pentru executarea planului imobiliar în litigiu sau prin cererea modificării planului imobiliar de la administrație. Curtea constată, de asemenea, că reclamantul nu a explicat în ce mod a fost încălcat drepturile sale de proprietate. 42.
În lumina evaluărilor de mai sus, Curtea, la fel ca și instanțele naționale, a stabilit că între interesele în cauză trebuie să fie și venitul echitabil (a se vedea, de asemenea, în sens similar, Reale/Italia (nr. 16430/13, §§ 39-41, 15 septembrie 2020). 46. În concluzie, cererea în cauză, în mod evident lipsită de temei și trebuie respinsă în conformitate cu art. 35 alin.
Bașvuru No. 42797/18
Nebahat BOZTEPE/TÜRKİYE
30 Mart 2021 tarihinde,
Bașkan
Valeriu
Grițco,
Hâkimler
Branko
Lubarda,
Pauliine
Koskelo,
ve
Bölüm
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla olușturulan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), Komite olarak toplanarak, 31 Ağustos 2018 tarihinde yapılan bașvuruyu, davalı Hükümet tarafından sunulan görüșleri ve bașvuran tarafından bu görüșlere verilen cevapları dikkate alarak, gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Nebahat Boztepe, Türk vatandașı olup 1950 doğumludur ve Tokat’ta ikâmet etmektedir. Bașvuran, Mahkeme önünde Ankara Barosuna bağlı Avukat N. Koçer tarafından temsil edilmiștir.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
2.
Davanın kendine özgü koșulları așağıdaki șekilde özetlenebilmektedir.
3.
Bașvuran, 14 Mayıs 1996 tarihinde, Ankara’da yer alan bir araziden hisse (61
m
2 ‘
ye tekabül etmekte) satın almıștır.
4.
Tapu senedinde, “tașınmazın niteliği” bölümünde, tașınmazın tarla ve bağlardan oluștuğu belirtilmiștir.
5.
Satın alma sırasında söz konusu tașınmaz, 11 Șubat 1994 tarihinden beri imar planında “sağlık tesisine tahsis edilmiș kamu alanı” olarak sınıflandırılmıștır.
6.
Bașvuran 14 Kasım 2012 tarihinde, tașınmazın idareye devrine karar vermesi ve tazminat miktarını belirlemesi amacıyla Ankara Asliye Hukuk Mahkemesine bașvurmuștur.
7.
Dava dosyası, uyușmazlık mahkemesine gönderilmiștir.
8.Uyușmazlık mahkemesi, 7 Ekim 2013 tarihinde kesinleșen bir kararla, davanın esası hakkında karar vermek için yetkili mahkemelerin adli mahkemeler değil idare mahkemeleri olduğuna karar vermiștir.
9.Ankara Asliye Hukuk Mahkemesi, 25 Aralık 2013 tarihinde, sonuç olarak, Ankara idare mahkemesinin yararına yetkili olmadığına karar vermiștir.
10.
Bașvuran, idare mahkemelerinde dava açmadan önce, mülkün kamulaștırılmı talebiyle idareye bașvurmuștur.
11.
İdare, bu talebi reddetmiștir.
12.
İlgili, Ankara İdare Mahkemesine bașvurmuștur.
13.
Ankara İdare Mahkemesi, 29 Nisan 2016 tarihli bir kararla, davanın esası hakkında karar vermiștir.
14.
Ankara İdare Mahkemesi öncelikle, tașınmaza belediye tarafından el konulmadığını tespit etmiștir.
15.
Ankara İdare Mahkemesi ardından, 1/1000 ölçekli imar planının, 2 Aralık 2015 tarihinde değiștirildiğini, söz konusu tașınmazın bundan böyle imar planında “özel sağlık kurulușu alanı” olarak sınıflandırıldığını ve dolayısıyla özel sağlık kurulușunun inșa edilmesine, kiralanmasına veya satılmasına imkân verildiğini tespit etmiștir.
16.
Ankara İdare Mahkemesi dolayısıyla, ihtilaf konusu kısıtlamanın kaldırıldığını değerlendirmiștir.
17.
Ankara İdare Mahkemesi, tașınmazın bundan böyle kamu değil özel bir kullanıma tahsis edilmesi nedeniyle, idare tarafından bașvuranın tașınmazının kamulaștırılması gerektiği sonuca varılmasının mümkün olmadığına ve dolayısıyla talebin reddedilmesi gerektiğine karar vermiștir. Ankara İdare Mahkemesi ayrıca, tașınmazın belediye tarafından el konulmaması nedeniyle, bașvuranın tazminat talebinin kabul edilemeyeceğini değerlendirmiștir.
18.
Bașvuran, bu karara itiraz etmiștir.
19.
Ankara Bölge İdare Mahkemesi, 29 Aralık 2016 tarihli bir kararla, bu kararı bütün hükümleriyle onamıștır.
20.
Bașvuran, kararın düzeltilmesi talebinde bulunmuștur.
21.
Ankara Bölge İdare Mahkemesi, 18 Mayıs 2017 tarihinde, karar düzeltme talebini reddetmiștir.
22.
Bașvuran, 13 Temmuz 2017 tarihinde, Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuruda bulunmuștur.
23.
Anayasa Mahkemesi, 8 Mart tarihinde ilgiliye tebliğ edilen 1 Mart 2018 tarihli bir kararla, bașvuran tarafından yapılan bireysel bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle, kabul edilemez olduğuna karar vermiștir. Anayasa Mahkemesinin gerekçesi șu șekildedir:
24.
Anayasa Mahkemesi öncelikle, ilke olarak, inșaat yapılamayan bir tașınmazın akıbeti ile ilgili uzun süreli bir belirsizlik durumunun, tașınmazın malikine özel ve așırı bir yük yüklediğini ve bir yandan kamu yararı gereklilikleri ile diğer yandan mülkiyete saygı hakkının korunması arasında var olması gereken adil dengeyi bozduğunu belirtmiștir Anayasa Mahkemesi bu bağlamda
Sporrong ve Lönnroth/İsveç
(23 Eylül1982, A Serisi, No. 52) kararına atıfta bulunmuștur.
25.
Anayasa Mahkemesi ardından, tașınmaza idare tarafından el konulmadığını ve söz konusu alanın imar planında “özel sağlık kurulușu alanı” olarak sınıflandırılması nedeniyle, 1/1000 ölçekli imar planının değiștirildiğini gözlemlemiștir.
26.
Anayasa Mahkemesi, tașınmazın böylelikle inșa edilebilir olduğunu ve ilk kısıtlamanın iptal edildiğini değerlendirmiștir.
27.
Anayasa Mahkemesi sonuç olarak, yapılacak özel sağlık kurulușu olmasının gerekmesinin șüphesiz mülkiyet hakkının kısıtlanması olarak değerlendirilebileceğini, ancak bu durumun toplumun kamu yararı ile bașvuranın temel haklarının korunması gereklilikleri arasında adil dengeyi bozacak nitelikte ilgiliye yasa dıșı ve așırı bir yük yüklediği șeklinde değerlendirilemeyeceğini kaydetmiștir.
28.
Bașvuran, Sözleșme’ye Ek 1. No.’lu Protokolün 1. maddesini ileri sürerek, tașınmazının karșılıksız olarak bir sağlık kurulușunun inșa edilmesi için tahsis edilmesiyle, yararlanabileceği tașınmazının yetkililer tarafından kısıtlandığını ve böylelikle mülkiyetlerine saygı hakkının ihlal edildiğini iddia etmektedir.
29.
Bașvuran, davanın koșullarının, Sözleșme’ye Ek 1. No.’lu Protokolün 1. maddesini ihlal ettiğini iddia etmektedir.
30.
Hükümet bu iddiayı kabul etmemekte ve Mahkemeyi bașvurunun kabul edilemez olduğuna karar vermeye davet etmektedir. Hükümet bu bağlamda, bașvuranın șikâyetlerinin özellikle açıkça dayanaktan yoksun olduğunu iddia etmektedir. Hükümet, bașvuranın bir yandan kamu yararı ve diğer yandan mülkiyetlerine saygı hakkının korunmasına ilișkin gereklilikler arasında kurulması gereken adil dengeyi bozacak özel ve așırı bir yüke maruz kalmadığını değerlendirmiștir.
31.
Bașvuran
Ziya Çevik/Türkiye
(No. 19145/08, 21 Haziran 2011) ve
Pialopoulos ve diğerleri/Yunanistan (No. 2)
(No. 40758/09, 7 Eylül 2017) kararlarına atıfta bulunarak, șikâyetlerini yinelemektedir. Bașvuran özellikle mülkiyet hakkının ihlal edildiğini iddia etmektedir. Bașvuran, tașınmazının değerinin azaldığı ve piyasanın normal koșullarında mülkünü satma imkânını kaybettiği değerlendirmektedir.
32.
Mahkeme ilk olarak, yerleșik içtihadına göre, bir arazinin, imar planında, daha sonra kamulaștırılması amacıyla sosyal tesis inșaatına tahsis edilmesi sebebiyle üzerine inșaat yapılmasının yasaklanmasının, 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesinin birinci cümlesi uyarınca bir müdahale teșkil ettiğini hatırlatmaktadır (
Hakan Arı/Türkiye
, No. 13331/07, § 37, 11
Ocak 2011 ve yukarıda belirtilen
Ziya Çevik
, § 46).
33.
Mahkeme daha sonra içtihadına göre, Sözleșmeci Devletlerin bölgesel planlama kadar karmașık ve zor bir alanda șehircilik politikalarını yürütmeleri konusunda geniș bir takdir yetkisine sahip olduklarını hatırlatmaktadır (yukarıda anılan
Sporrong ve Lönnroth
kararı, § 69). Mahkeme somut olayda, bașvuranın mülkiyetlerine saygı hakkına yapılan müdahalenin kamu yararı gerekliliklerini karșıladığını tespit etmektedir. Bununla birlikte, Mahkeme denetim yetkisinden vazgeçemez.
34.
Mevcut durumda, Mahkeme öncelikle bașvuranın tașınmazının kontrolünün hiçbir zaman Belediye’ye geçmediğini tespit etmektedir.
35.
Mahkeme, “kamusal sağlık kurulușu alanı” olarak sınıflandırılan ve “inșa edilemez” hale gelen tașınmazın “özel sağlık kurulușu alını” olarak yeniden sınıflandırıldığını tespit etmektedir. Bu yeniden sınıflandırma, mülkü, yapının yerel șehir planlamasında hedeflenen amaca uygun olması koșuluyla inșa edilebilir hale getirmiștir. Bașka bir deyișle, tașınmaz üzerindeki kullanım kısıtlaması hafifletilmiștir.
36.
Bașvuran, bu müdahale tedbirlerinin, genel kamu yararı ile temel haklarının korunması gereklilikler arasında adil dengeyi bozduğunu iddia ederek, yerel mahkemelere bașvurmuștur. Bașvuranın talebi, ulusal mahkemeler tarafından gerektiği gibi incelenmiștir. Mahkemenin ilgili içtihadı ıșığında, tarafların iddialarını dinlendikten ve ilgili bütün unsurları inceledikten sonra, ulusal mahkemeler ilgilinin tazminat hakkına neden olan bir zarara maruz kalmadığı kanaatine varmıșlardır. Mahkeme, söz konusu mahkemelerin kararlarının açıkça mantık dıșı ya da keyfi olduğu sonucuna varmaya imkân veren herhangi bir unsur tespit etmemektedir.
37.
Mahkeme nitekim, bașvuran söz konusu mülkü edindiğinde, bu mülkün daha önce “kamusal sağlık kurulușu alanı” olarak sınıflandırıldığını (yukarıda 5. paragraf) ve dolayısıyla inșa edilemez olduğunu gözlemlemektedir. Bașka bir deyișle, ihtilaf konusu kısıtlama bașvuran mülkü edindiğinde mevcuttu.
38.
İlgili dolayısıyla, tașınmaz edinildiğinde yürürlükte olan imar planına göre, bu tașınmazın “kamusal sağlık kurulușu alanı” olarak sınıflandırıldığını bilmekteydi veya makul olarak bilmesi gerekirdi. Bașvuran dolayısıyla, tașınmazı geliștirmeyi veya özellikle bir bina inșa etmek için izin almayı makul olarak bekleyemezdi (
Matczyński/Polonya
, No. 32794/07, §
109, 15 Aralık 2015).
39.
Mahkeme bununla birlikte, satın alma sırasında, tapu sicilindeki “mülkün niteliği” bölümünde, bunun bir arsa değil tarla ve bağ olduğunu yani bir tarım arazisi olduğunun belirtildiğini gözlemlemektedir (yukarıda 4. paragraf).
40.
Bașvuranın șikâyet ettiği kısıtlama ayrıca, 1/1000 ölçekli imar planının değiștirilmesiyle hafifletilmiștir. Mülk bundan böyle, yapının özel bir sağlık kurulușu olması koșuluyla, inșa edilebilir olarak sınıflandırılmıș bir alanda yer almaktadır. Tașınmaz ayrıca, bu tür bir yatırımı yapmak isteyen herkese satılabilecek veya kiralanabilmektedir.
41.
Mahkeme bu bağlamda, bașvuranın idare mahkemeleri önünde ihtilaf konusu imar planının iptali için dava açarak veya idareden imar planının değiștirilmesini isteyerek açıkça tașınmazın üzerine bir yapı inșa etme niyetinde olduğunu göstermediğini tespit etmektedir. Mahkeme ayrıca, ilgilinin mülkiyet hakkının özünün ne șekilde ihlal edildiğini açıklamadığını tespit etmektedir.
42.
Mahkeme bu noktada, bașvuranın tașınmazının değerinin düștüğünü ve tașınmazının piyasanın normal koșullarında satılmasının veya kiralanmasının mümkün olmadığını iddia ettiği açıklamasının spekülatif olduğu ve ilgilinin bu konuda somut unsurlarla desteklenen ikna edici hiçbir açıklama yapmadığı kanaatine varmaktadır.
43.
Bașvuran öte yandan,
Ziya Çevik
kararına dayanmaktadır. Mahkeme, bu atfın ilgisini görmekte zorlanmaktadır. Zira, ilgilinin durumu
Ziya Çevik
davasından farklıdır çünkü tașınmaz satın alındığında inșa edilemez durumdadır ancak Ziya Çevik davasında durum bu șekilde değildir.
44.
Bașvuran tarafından belirtilen
Pialopoulos ve diğerleri
kararı da uygun değildir. Bu davada, davanın konusu mevcut davanınkinden önemli ölçüde farklıdır ve ayrıca ihtilaf konusu tașınmaz bașvuranların bu tașınmazı satın aldıklarında inșa edilebilir bir tașınmazdır. İlgililer üstelik, kendilerine yasallığı tartıșmalı üç kamulaștırmayı zorunlu kılan Yunan idaresi nezdinde inșaat ruhsatı talebinde bulunmușlardır. Somut olayda, bu tür bir durum söz konusu değildir.
45.
Mahkeme, yukarıda yapılan değerlendirmeler ıșığında, ulusal mahkemeler gibi, söz konusu menfaatler arasında olması gereken adil dengenin kurulduğu kanaatine varmaktadır (bk. ayrıca benzer anlamda,
Reale/İtalya
(kk.), No. 16430/13, §§ 39-41, 15 Eylül 2020).
46.
Sonuç olarak, mevcut bașvuru, açıkça dayanaktan yoksundur ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca reddedilmelidir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, Oy Birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilerek, 29 Nisan 2021 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan