Avrupa İnsan Haklari MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRİK HAKKINDA HAKKINDA HUKUM İZLEM No. 65283/11 Özlem TURAN ve Eylem ERGÜN/TÜRKİYE Președintele Aleș Pejchal, judecătorii Branko Lubarda, Pauliine Koskelo și directorul adjunct al Departamentului de Afaceri Juridice Hasan Bakırcı, cu participarea lui Hasan Bakırcı, au avut o întâlnire cu Comisia Europeană pentru Drepturile Omului (KİKİCI Bölüm), în timpul unei reuniuni a Comisiei din 12 octombrie 2021, în care au fost susținute cererile judecătorilor din Ankara, după ce judecătorii din 1978 au pierdut dreptul de a depune cererea.
În cazul în care, în special, i) autoritățile de stat nu au luat toate măsurile necesare pentru a proteja integritatea fizică a tatălui reclamantelor și ii) dacă ancheta judiciară în acest sens nu a fost eficientă și dacă a fost efectuată cu atenția necesară în cazul în care interesul în cauză a fost luat în considerare, au fost formulate argumente conjurătoare în domeniul articolului 8 din Convenție. MAHKEMENİN DEĞERLENDİRMESİ 2. Guvernul, judecătorul Ankara İdare a mai susținut că nu au fost obligate să plătească prejudicii pentru că nu au fost compensate în mod real din cauza despăgubirilor pe care a decis să le plătească reclamantelor prin a doua hotărâre din 13 ianuarie 2011. Guvernul, în numele justiției, susține că, în data de 7 martie 2011, serviciile sunt efectuate de către avocați în schimbul unor indemnizații, iar în favoarea avocaților din Danemars, a susținut că salariile sunt considerate insuficiente.
În ceea ce privește procedura de apel, reclamanții declară că, în ceea ce privește a doua hotărâre din 13 ianuarie 2011 cu privire la temeiul principal, toate dispozițiile nu sunt în concordanță cu prima hotărâre din 20 noiembrie 2009, în care Danishtayın a încălcat parțial prima hotărâre din 31 decembrie 2008.Cauza de apel din aceeași instanță nu le va aduce niciun beneficiu, deoarece ei consideră că este puțin probabil ca Danishtayyn să nu respecte o hotărâre pronunțată în deplină conformitate cu propria hotărâre. (4) Curtea observă, din motivele specificate mai jos, că nu există nici un obstacol în calea de a aplica căi de atac pentru reclamanții care au fost victime în cazul în care nu există o cale de atac. (5) În ceea ce privește încălcarea parțială a primei hotărâri din 31 decembrie 2008, Danishtayın a încălcat parțial prima hotărâre din 20 noiembrie 2009. (5) Cu privire la data în care au fost încălcate aceste dispoziții, nu există doar o îndoială cu privire la data în care au fost încălcate, ci și o îndoială cu privire la data în care nu au fost încălcate, iar o altă alegere cu privire la o hotărâre nu există, iar această alegere nu poate fi utilizată în mod sigur. (H.Curtul de Apel, 6 decembrie 2002/5, § 423, § 18), dar există și alte multe alte obiecții care pot fi aplicate în cazul în care se poate face apel (Hurtul de atac, precum: (Hurtul de apel, 5 decembrie 2002/March, § 423, § 31), dar nu se poate face apel în mod direct, cu o altă ocazie).
În concluzie, în cazul în care, în temeiul legii interne, în cauzele luate în considerare de un avocat, trebuie să fie făcută o notificare de avocat și data de începere a termenului (dies aquo) se înțelege că este data de notificare (Mehmet Ali Okur împotriva Turciei , no. 31869/06, §§ 45 și 46, 17 ianuarie 2012). în concluzie, în cazul în care, în curs de desfășurare, au fost înregistrate șase luni de la data la care avocatul reclamantelor, 13 Octombrie 2011, a început să lucreze la hotărârea sa, trebuie să treacă data de la data la care a fost semnată decizia (în conformitate cu legea internă, în cazul în care avocatul a fost înregistrat în cauză, nu este permisă notificarea de avocat (în conformitate cu legea internă, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în cazul în care, în cazul în care, în cazul în cazul în care, în cazul în care, în cazul în cazul în care, în cazul în care, în cazul în cazul în care
În acest caz, chiar dacă ofițerul poștal i-ar fi dat în mod accidental un plic persoanei numite Ö.Ç., care se afla în biroul în timpul notificării, nu se poate trage nicio concluzie din această situație, deoarece art. 17 din Legea nr. 7201 permite, în cazul în care un avocat nu este prezent în biroul în timpul notificării, să fie trimis pe asistentul, secretarul sau alt responsabil al notificării.
În continuare, în argumentele sale, avocatul Demirin a răspuns observațiilor Guvernului, menționând că hotărârea din 13 ianuarie 2011 a fost trimisă la data de 7 martie 2011, și că nu a revenit la declarațiile anterioare.11 Curtea a decis, din perspectiva tuturor elementelor menționate mai sus, să ia în considerare notificarea prezentată de Guvern și să considere că decizia în cauză trebuie să fie evaluată ca fiind comunicată avocatului Demirin.În timp ce cererea în cauză a fost depusă la data de 20 septembrie 2011, la o perioadă mai lungă de șase luni de la data în cauză.În urma constatării acestei situații, nu există niciun motiv pentru care nu ar fi fost menționată o hotărâre a Guvernului privind aplicarea regulilor de șase luni de ședere.În conformitate cu Hotărârea Guvernului, nu numai că nu a fost respinsă decizia, ci și că nu a fost respinsă.
Bașvuru No. 65283/11
Özlem TURAN ve Eylem ERGÜN/TÜRKİYE
Bașkan
Aleš Pejchal,
Hâkimler
Branko Lubarda,
Pauliine Koskelo
ve
Bölüm
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla, 12 Ekim 2021 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, 1974 ve 1978 doğumlu olan, Ankara’da ikamet eden ve Mahkeme önünde Ankara Barosuna bağlı Avukat B. Demir tarafından temsil edilen Türk vatandașları Özlem Turan ve Eylem Ergün’ün (“bașvuranlar”) 20 Eylül 2011 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca yapmıș oldukları bașvuruyu (no. 65283/11),
Bașvurunun, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi nezdinde Türkiye yetkilisi olan, Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetinin bilgisine sunulmasına ilișkin kararı,
Tarafların görüșlerini dikkate alarak gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, bașvuranların babasının, Ankara Büyükșehir Belediyesi’nin denetimi altında olan atık su kanalına düșmesi sonucunda, bu kazanın mesane ve bağırsak fonksiyonlarını kaybetmesine sebep olmasıyla ilgilidir. Mağdur, maddi ve manevi tazminat talebiyle tam yargı davası bașlatmıș, ancak yargılama sırasında vefat etmiștir.
Bașvuranlar tarafından devam ettirilen yargılamanın sonucunda, yargılama bașında sunulan talepler kısmen kabul edilmiștir.
Davada özellikle i) Devlet makamları tarafından bașvuranların babasının fiziki bütünlüğünün korunması için gerekli bütün tedbirlerin alınıp alınmadığı ve ii) buna ilișkin adli sorușturmanın etkili olup olmadığı ve söz konusu menfaat dikkate alındığında gerekli özen gösterilerek yürütülüp yürütülmediğine ilișkin olarak Sözleșme’nin 8. maddesi alanında konular ileri sürülmüștür.
2.
Hükümet, Ankara İdare Mahkemesinin 13 Ocak 2011 tarihli ikinci kararıyla bașvuranlara ödenmesine hükmedilen tazminatlar sebebiyle, bașvuranların mağdur sıfatının bulunmadığına dair itirazda bulunmaktadır.
Hükümet, dayanak olarak sunduğu, 7 Mart 2011 tarihinde bașvuranların avukatına imza karșılığında tebliğ edilen kararı ileri sürerek, bașvuranları ayrıca, bu tarihten itibaren Danıștay’a temyiz bașvurusunda bulunmamakla itham etmektedir.
3.
Bașvuranlar bu iddiaya yanıt olarak, merhum babalarının uğradığı maddi zararın gerçekçi olmayan bir șekilde değerlendirilmesi ve davalı idareye ödemek zorunda kaldıkları avukatlık ücretinin așırı niteliği nedeniyle mahkeme tarafından hükmedilen tazminatın yetersiz olduğunu ileri sürmektedirler.
Bașvuranlar, temyiz yoluna ilișkin olarak, 13 Ocak 2011 tarihli esasa ilișkin ikinci kararın, tüm hükümleriyle, Danıștay’ın, 31 Aralık 2008 tarihli ilk kararı kısmen bozduğu 20 Kasım 2009 tarihli birinci kararına paralel olduğunu açıklamaktadırlar. Bașvuranlar, aynı mahkemeye yapılacak ikinci bir temyiz bașvurusunun kendileri açısından hiçbir fayda sağlamayacağı, zira Danıștay’ın kendi kararına tamamen uygun olarak verilen bir kararı bozmasının pek olası olmadığı kanaatindedirler.
4.
Mahkeme, așağıda belirtilen sebeplerle, somut olayda bașvuranların mağdur olduklarını iddia edip edemeyecekleri konusunun incelenmesine gerek olmadığını gözlemlemektedir.
5.
İç hukuk yollarının tüketilmesiyle ilgili olarak, bir bașvuru yolunun sonucundan sadece șüphe duyulması, bir bașvuranı, ilgili hukuk yolunu kullanma yükümlülüğünden kesinlikle muaf kılmaz (diğer birçok karar arasında bk.
Epözdemir/Türkiye
(k.k.), no. 57039/00, 31 Ocak 2002). Ancak bașvuranların iddia ettiği gibi, mevcut davada, Danıștay’a yapılacak ikinci bir temyiz bașvurusu, șüphesiz makul bașarı olanakları sunmayacaktı, dolayısıyla temyiz bașvurusunda bulunmamıș olmaları, kabul edilebilirliğe engel teșkil etmemektedir (
Carson ve diğerleri/Birleșik Krallık
[BD], no. 42184/05, §
2010).
Bununla birlikte, altı aylık süreye riayet edilip edilmediği hususunun incelenmesi gerekmektedir.
6.
Bu sürenin
bașlangıç tarihiyle
(
dies a quo
) ilgili olarak, Mahkeme, her zaman iç hukuku ve uygulamasını dikkate almıștır (bk.
Yașar ve diğerleri/Türkiye
(k.k.), no. 48576/08, § 15, 15 Mayıs 2012 ve bu kararda verilen örnekler) ki iç hukuk incelendiğinde, avukat tarafından ele alınan davalarda avukata tebligat yapılması gerektiği ve sürenin
bașlangıç tarihinin
(
dies aquo
), bu tebligat tarihi olduğu anlașılmaktadır (
Mehmet Ali Okur/Türkiye
, no. 31869/06, §§
45 ve 46, 17 Ocak 2012). Sonuç olarak, mevcut davada, altı aylık sürenin, bașvuranların avukatının, 13 Ocak 2011 tarihli esasa ilișkin son karardan haberdar olduğu tarihten itibaren ișlemeye bașladığı kabul edilmelidir (örnek olarak bk.
Çelik/Türkiye
(k.k.), no.
52991/99, 23
Eylül 2004).
7.
Hükümete göre, bu tarih, posta görevlisi tarafından, 13 Ocak 2011 tarihli kararın bașvuranların avukatına imza karșılığında yapılan tebliğ bildirimi üzerinde yer alan tarih olan 7 Mart 2011’dir.
8.
Bașvuruda, Avukat Demir, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 32. maddesi bakımından geçersiz olduğunu iddia ettiği bu tebliğin, usule uygunluğuna itiraz etmiștir. Avukat, tebliğ bildirimi üzerinde yer alan imzanın kendisinin olmadığını ileri sürmektedir.
Avukat, 2 Mart 2011 tarihinde annesinin vefat etmiș olması sebebiyle, bu süreçte kendisinin yasta olduğunu belirtmektedir.
Söz konusu süreçte “bürosunda geçici olarak bulunan” Ö.Ç. isimli bir kiși, tebligat zarfını, 7 Mart 2011 tarihinde almıștır; ancak kendisi, bürosuna döndükten sonra 24 Mart 2011 tarihinde bu tebligattan haberdar olabilmiștir.
9.
Somut olayda posta görevlisinin, tebligat sırasında büroda bulunan Ö.Ç. isimli kișiye yanlıșlıkla zarfı vermiș bile olsa, bu durumdan herhangi bir sonuç çıkarılamaz, zira 7201 sayılı Kanun’un 17. maddesi, bir avukatın tebligat sırasında bürosunda bulunmaması durumunda, tebligatın asistanına, sekreterine veya kendisiyle çalıșan bașka bir sorumluya yapılmasına izin vermektedir.
Yine Avukat Demir’in, annesinin vefatı sebebiyle 24 Mart 2011 tarihine kadar büroya gelmemiș olduğu varsayılsa bile, -geçici de olsa- Ö.Ç.’ye, bürosuna sahip çıkması ve postalarını alması konusunda tam anlamıyla izin verdiğine dair kesin talimatlar vermek yine kendisinin görevidir.
Son olarak, Avukat Demir’in ișine ancak 24 Mart 2011 tarihinde dönebilmiș olduğu varsayılsa bile, bu durum, ilgilinin, söz konusu tarihte, șimdi hukuka aykırı olduğunu ileri sürdüğü bir bildirimin içeriğini ve zarfını görmezden gelemeyeceği gerçeğini hiçbir șekilde değiștirmez.
Hâlbuki dosyada yer alan unsurlardan hiçbiri, avukatın bu tebligatı, yeniden usulüne uygun șekilde almak için tebligatın geçerliliğine itiraz etmeye çalıștığını göstermemektedir.
Șu veya bu șekilde, bu yönde bir itirazı gerekli görmediyse bile, bu durumun, altı aylık sürenin
bașlangıç tarihinin
(
dies a quo
) hesaplanması üzerindeki olası etkilerine karșı koyması ve bu risk bakımından ihtiyaten Mahkemeye bașvurması hala mümkündü. Ancak ilgili, 20 Eylül 2011 tarihine kadar bu bağlamda bir bașvuruda bulunmamıștır.
10.
Yine, Avukat Demir’in, Hükümetin görüșlerine cevaben sunduğu görüșlerinde, 13 Ocak 2011 tarihli kararın “7 Mart 2011 tarihinde gönderildiğini” ayrıca belirtmekten bașka, önceki söylemlerine geri dönmediğinin de belirtilmesi gerekmektedir.
11.
Mahkeme, yukarıda belirtilen unsurların tamamı bakımından, Hükümet tarafından sunulan tebliğ bildirimini dikkate almakta ve söz konusu kararın, Avukat Demir’e tebliğ edildiği șeklinde değerlendirilmesi gerektiği kanaatine varmaktadır.
Hâlbuki mevcut bașvuru, söz konusu tarihten altı aydan daha uzun bir süre sonra, 20 Eylül 2011 tarihinde yapılmıștır.
12.
Bu durumun tespit edilmiș olması dolayısıyla, somut olayda Hükümetin altı aylık süre kuralının uygulanması hakkında görüș belirtmemiș olması üzerinde durmaya gerek yoktur. Sadece Hükümetin, bu kurala riayet edilmediği gerekçesiyle itirazda bulunmamıș olması sebebiyle, Mahkemenin bu kuralı uygulamaması mümkün değildir (
Walker/Birleșik Krallık
(k.k.),
no. 34979/97, AİHM
2000
‑
I).
13.
Sonuç olarak bu bașvuru, Sözleșme’nin 35. maddesinin 1 ve 4. fıkraları uyarınca reddedilmelidir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, 18 Kasım 2021 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Aleš Pejchal
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan