AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru no. 20684/11 Mehmet Zafer YILDIZ/Türkiye Bașkan AleșPejchal, Hâkimler EgidijusKūris, CarloRanzoni, și Departamentul de Afaceri Iasi Müdür Yardımcısı Hasan Bakırcı'nın participării la 18 mai 2021 în cadrul Comitetului convenit la 18 mai 2021 ca Comitetul pentru Afaceri Europene Mahesi (İkinci Bölüm), 19 ianuarie 2011 în cadrul istoriei sale, întâlnirile de mai sus efectuate în timpul operațiunii Avılın Ölü, întâlnirile de mai sus efectuate de Guvernul Davalı İlçeș, întâlnirile de mai sus efectuate de Guvernul Davalı İlçe, întâlnirile de mai sus analizate de ceva serios despre problemele de mai sus analizate de Șeful AleșPejchal, întâlnirile de mai jos analizate de Șeful următoarelor birouri: 1.LATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERLATERALITARLATERALITARLATERALITATELATERALITATELATERALITATELATERALITATELATERALITATELATERALITATELATERALITATELATERALITATELATERALITATELATERALITATELATERALITATELATERALITATELATERALITATELATERALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITALITAL
În raportul medical întocmit de spitalul militar GATA din data de 28 februarie 2000, se menționa că reclamantul avea piciorul drept amputat și nu era potrivit pentru serviciu militar. În conformitate cu bulgarii din acest raport, Consiliul de Sănătate al Direcției Generale a Fondului de Pensii a ajuns, în hotărârea din 28 februarie 2000, la concluzia că reclamantul era permanent invalid și avea nevoie de ajutorul altcuiva pentru a putea îndeplini funcțiile sale de bază. Prin urmare, pe motiv că reclamantul preciza condițiile de pensionare, a cerut ca TSK să trimită dosarele privind pensionarea.
În scrisoarea de răspuns din 30 septembrie 2004, Cassa Pensionului face referire la hotărârea din 28 februarie 2000, care conține o hotărâre că reclamantul este permanent invalid și are nevoie de ajutorul altcuiva pentru a-și putea îndeplini funcțiile de bază. Cassa Pensionului a înregistrat, prin urmare, că reclamantul poate să se pensioneze pe baza salariului de invaliditate și are dreptul la plățile menționate în Legile nr. 2330, 3713 și 5434. 9. Ulterior, în urma unei decizii a Curții din 19 octombrie 2004, în care se menționează că reclamantul trebuie să își declare oficial cererea de pensie, reclamantul a fost aprobat de către TSK și a fost retras.
În raportul său din iunie 2007, se înregistra că reclamantul era permanent invalid și că nu exista nicio schimbare în starea lui de invaliditate. Se preciza că reclamantul nu era capabil fizic de muncă, dar nu era atât de invalid încât să depindă de ajutorul altcuiva pentru îndeplinirea funcțiilor sale de bază. Söz konusu raportul a fost trimis la 15 iunie 2007 la Curtea din Ankara, dar nu a fost comunicat reclamantului. 14.
19 . Consiliul de Sănătate, format din trei șefi, a ajuns la concluzia pe 29 martie 2011 că reclamantul are nevoie de ajutorul altcuiva pentru a-și putea îndeplini funcțiile de bază. Consiliul a dat decizia în mod clar raportului din 2 februarie 2000. 20. Bașvuran a început să primească, începând cu 1 aprilie 2011, o prestație de asistență personală în plus față de salariul de invaliditate. ȘİK SözYET 21. În temeiul articolului 6 § 1 din contractul de muncă, Bașvuran a declarat că procesul în instanța de judecată Ankara İdare Sözü nu este echitabil; instanța în cauză are dreptul să se plângă asupra lui, a șefilor de ședere săi și a celorlalți șefi în timpul unei decizii de ședere a șefului de ședere a șefului de ședere a șefului de ședere a șefului de ședere a șefului de ședere a șefului de ședere a ședere a șefului de ședere a ședere a șefului de ședere a ședere a șefului de ședere a ședere a ședere a șefului de ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a șefului de ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ședere a ș
În mod alternativ, după hotărârea din 29 martie 2011, guvernul a propus ca, în urma deciziei din 29 martie 2011, reclamantul să fie declarat inadmisibil din cauza că nu a deschis o acțiune în vederea cererii de plata retroactivă a unei indemnizații de asistență personală pentru perioada de la pensionare până la 1 aprilie 2011 pe motiv că căile de atac interne nu au fost epuizate (vezi §19 de mai sus). 24.
În același timp, în conformitate cu jurisprudența Curții, o deficiență în primă instanță poate fi remediată în faza de judecată, atât timp cât organul de apel are competență deplină (de exemplu, M.S. împotriva Finlandei , nr. 46601/99, § 35, 22 martie 2005; Bacaksız / Turcia , nr. 24245/09, § 57, 10 martie 2019; Köküsoğlu / İstanbul , nr. 31885/10, § 1336 martie 2020).Curtea de Apel din Ankara a emis o raportă pe data de 28 martie 2007 privind condițiile de reînnoire a procesului, iar Curtea de Apel din Ankara a emis o raportă pe data de 6 martie 2007 privind condițiile de reînnoire a procesului; Curtea de Apel din Ankara a emis o raportare privind termenul de reînnoire a procesului, cu privire la decizia de la data de 29 martie 2020; Curtea de Apel din Ankara a emis o raportare privind condițiile de reînnoire a procesului, cu privire la termenul de reînnoire a procesului; Curtea de Apel din Ankara a emis o raportare privind condițiile de reînnoire a procesului, cu privire la termenul de reînnoire a procesului; Curtea de Apel din Ankara a emis o raportare privind condițiile de reînnoire a procesului; Curtea de Apel din Ankara a emis o raportare privind condițiile de reînnoire a procesului; Curtea de Apel, cu privire la termenul de reînnoire a procesului; Curtea de judecată din Ankara a emis o raportare privind condițiile de reînnoire a procesului; Curtea de judecată; Curtea de Apel, cu privire la termenul de reînnoire a procesului; Curții; Curtea de judecată din Ankara a emis o raportare cu privire la termen de 6 martie; Curtea de reînnoare; Curtea de judecată; Curtea de la data de judecată; Curtea de la data de 6 martie; Curtea de judecată; Curtea de la data de 6 martie; Curtea de la data de 6 martie; Curtea de 6 martie; Curtea de la
Având în vedere scurtul interval de timp care a trecut între declarațiile reclamantului și pronunțarea hotărârii Curții İdare Ankara și faptul că instanța în cauză a refuzat un răspuns clar la contestația reclamantului cu privire la bulgurile din raport; Curtea este pregătită să admită că nu poate fi presupusă existența unei probleme reale a reclamantului în scopul de a contesta bulgurile de cunoștințe în vederea influențării deciziei curții în cauză.
În această cauză, interpretarea legii locale și soluționarea problemelor care decurg din evaluarea evenimentelor apar în primul rând în sarcina autorităților naționale, în special a instanțelor. Nu este sarcina instanței locale să înlocuiască propria evaluare a evenimentelor și a dovezilor în faza de apel sau să hotărască în faza de judecată a unor elemente ale judecății care nu sunt considerate adecvate ca dovezi. Curtea a completat originalul, a obținut o parte din deciziile judecăților locale, a completat și a respins o parte din judecățile locale, iar judecățile locale nu au fost considerate adecvate în faza de judecată. (Art. 329 alin. § 3 din Legea nr. 520 din 31 decembrie 2001) (Hotărârea, Art. 329 alin. § 3 din Legea nr. 329 din 31 decembrie 2001) (Hotărârea, Art. 329 alin. § 3 din Legea nr. 32 din 31 decembrie 2001) (Hotărârea, Art. 329 alin. § 3 din Legea nr. 32 din 31 decembrie 2001) (Hotărârea, Art. 329 alin. § 3 din Legea nr. 32 din 31 din 31 decembrie 2009) (Hotărârea, Art. 32 din Legea nr. 32 din 31 din 31 din 31 decembrie 2009) (Hotărârea, Art. 32 din 31 din 31 din decretul nr. 32 din 31 din 31 din 31 din decretul 32 din 31 din 31 din decretul 32 din 31 din decretul 32 din 31 din martie, Art. 32 din decretul 32 din 31 din martie, Art. 32 din decretul 32 din 31 din martie, din martie, din data de 31 decretul 32 din 31 decretul 32 din 31 din martie, din martie, din data de 31 decretul 32 din martie, din martie, din data de 31 decembrie 2001)).
Director adjunct al Departamentului de Știri, Șef de stat
Bașvuru no. 20684/11
Mehmet Zafer YILDIZ/Türkiye
Bașkan
AlešPejchal,
Hâkimler
EgidijusKūris,
CarloRanzoni,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 18 Mayıs 2021 tarihinde Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
19 Ocak 2011 tarihinde yapılan yukarıda anılan bașvuruyu dikkate alarak,
Davalı Hükümet tarafından ibraz edilen görüșleri ve bu görüșlere cevaben bașvuran tarafından ibraz edilen görüșleri dikkate alarak, gerçekleștirilen müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Mehmet Zafer Yıldız, 1971 doğumlu bir Türk vatandașı olup, Ankara’da ikamet etmektedir. Mahkeme önünde Ankara Barosuna bağlı Avukat G. Tütüncüoğlu tarafından temsil edilmiștir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
Davanın koșulları
3.
Dava konusu olaylar, taraflarca belirtildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir:
Davanın arka planı
4.
İlgili tarihte TSK’da teğmen olan bașvuran, 1 Mayıs 1997 tarihinde gerçekleștirilen bir terörle mücadele operasyonu sırasında mayına basması sonucunda ciddi șekilde yaralanmıștır.
5.
2 Șubat 2000 tarihinde GATA askeri hastanesi tarafından hazırlanan sağlık raporunda, bașvuranın sağ bacağının kesildiği ve askerliğe elverișli olmadığı belirtilmiștir. Bu raporda yer alan bulgular doğrultusunda, Emekli Sandığı Genel Müdürlüğü Sağlık Kurulu 28 Șubat 2000 tarihli kararında, bașvuranın kalıcı olarak engelli olduğu ve temel ișlevlerini yerine getirebilmek için bir bașkasının yardımına muhtaç olduğu kanısına varmıștır. Bu nedenle, bașvuranın emeklilik koșullarını karșılaması gerekçesiyle, TSK’dan ilgili tutanakları göndermesini talep etmiștir.
6
.
Bașvuran 28 Șubat 2000 tarihli kararda belirtildiği șekilde emeklilik konusunda kazanılmıș hakları olmasına rağmen, engellilik durumuna uygun bir pozisyonda TSK bünyesinde istihdam edilmeye devam etmeyi talep etmiștir. Bașvuranın talebi uyarınca, GATA askeri hastanesi tarafından 8 Ağustos 2000 tarihinde ayrı bir sağlık raporu hazırlanmıștır. Bu raporda, bașvuranın kișisel yardım gerektirecek derecede engeli olmadığına ve TSK Sağlık Yönetmeliğinin 31. maddesinde belirtilen görevleri yerine getirebileceğine karar verilmiștir.
7.
Bașvuran böylelikle yaklașık dört sene çalıștığı bir büro görevine atanmıștır. Bașvuran 23 Eylül 2004 tarihinde Emekli Sandığına yazı yazmıș, emekli olmak istediğini belirtmiș ve hakları ve ödemeler konusunda bilgi almak istemiștir.
8.
Emekli Sandığı 30 Eylül 2004 tarihli cevabi yazısında, bașvuranın kalıcı șekilde engelli olduğu ve temel ișlevlerini yerine getirebilmek için bir bașkasının yardımına muhtaç olduğu hususundaki kanaatini içeren 28 Șubat 2000 tarihli kararına atıfta bulunmuștur. Emekli Sandığı bu nedenle, bașvuranın maluliyet maașı temelinde emekli olabileceğini ve 2330, 3713 ve 5434 sayılı Kanunlarda belirtilen ödemeleri almaya hakkı olduğunu kaydetmiștir.
9.
Sonrasında bașvuran emeklilik talebini resmi olarak bildirmiș, talebi 19 Ekim 2004 tarihinde TSK tarafından onaylanmıș ve Emekli Sandığına iletilmiștir.
Bașvuranın kișisel maluliyet ödeneği alma hakkına ilișkin idari ișlemler
10.
Emekli Sandığı 28 Ekim 2004 tarihinde, 8 Ağustos 2000 tarihli ikinci sağlık raporu nedeniyle, 28 Șubat 2000 tarihli kararının bașvuranın kișisel yardım ödeneği alma hakkına ilișkin kısmını iptal etmeye karar verdiği hususunda TSK’yı bilgilendirmiștir (bk. yukarıdaki 6. paragraf).
11.
Bașvuran 18 Aralık 2014 tarihinde Ankara İdare Mahkemesi önünde dava açarak, Emekli Sandığının 28 Ekim 2004 tarihli kararına itiraz etmiștir. Bașvuran TSK için masa bașı iște zihin emeğiyle çalıșmasının kendisi aleyhine yorumlanmaması gerektiğini ve kișisel yardım ödeneği hakkının tespiti hususunda 2 Șubat 2000 tarihli sağlık raporunun dikkate alınması gerektiğini belirtmiștir.
12.
Ankara İdare Mahkemesi, bașvuranın temel ișlevlerini yerine getirebilmek için kișisel yardıma ihtiyacı olup olmadığının tespiti amacıyla Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesinden tıbbi bilirkiși raporu alınmasına karar vermiștir.
13.
6 Haziran 2007 tarihli bilirkiși raporunda bașvuranın kalıcı olarak engelli olduğu ve engel durumunda bir değișiklik olmadığı kaydedilmiștir. Bașvuranın fiziksel olarak çalıșmaya uygun olmadığı, ancak; temel ișlevleri yerine getirmek için bir bașkasının yardımına bağımlı olacak derecede engelli olmadığı belirtilmiștir. Söz konusu rapor 15 Haziran 2007 tarihinde Ankara İdare Mahkemesine gönderilmiș, ancak bașvurana tebliğ edilmemiștir.
14.
Bașvuran bilirkiși raporunun gönderildiğini kendi kendine öğrenmiștir. Bașvuran 18 Haziran 2007 tarihinde Ankara İdare Mahkemesi önünde bilirkiși tespitlerine yazılı olarak itirazda bulunmuștur.
15.
Ankara İdare Mahkemesi 27 Haziran 2007 tarihinde, bilirkiși raporları temelinde bașvuranın davasını reddetmiștir. İlk derece mahkemesi, bașvuranın dava dosyasında yer alan önceki bilirkiși raporları ve 6 Haziran 2007 tarihli son raporda, bașvuranın maluliyetinin bir bașka kișinin yardımını gerektirecek derecede olmadığı sonucuna varıldığına; bu nedenle, Emekli Sandığının kișisel yardım ödeneğinin reddine ilișkin șikâyet konusu kararının hukuka uygun olduğuna hükmetmiștir.
16.
Bașvuran Danıștay önünde temyiz talebinde bulunmuș ve 6 Haziran 2007 tarihli bilirkiși raporunda yer alan bulgulara ilișkin itirazlarını yinelemiștir.
17.
Danıștay, Ankara İdare Mahkemesinin bulgularını destekleyerek; sırasıyla 16 Nisan 2008 ve 19 Mart 2010 tarihlerinde bașvuranın temyiz ve karar düzeltme taleplerini reddetmiștir.
Bașvuranın sağlık durumunun ve kișisel yardım ödeneği verilmesi hususunun yeniden değerlendirilmesi
18.
Bașvuran 13 Kasım 2010 tarihinde Emekli Sandığı’na bașvurarak sağlık durumunun yeniden değerlendirilmesini talep etmiștir.
19
.
Üç bilirkișiden olușan Sağlık Kurulu 29 Mart 2011 tarihinde bașvuranın temel ișlevlerini yerine getirebilmek için bir bașkasının yardımına ihtiyacı olduğu kanaatine varmıștır. Kurul kararını açıkça 2 Șubat 2000 tarihli rapora dayandırmıștır.
20.
Bașvuran 1 Nisan 2011 tarihinden itibaren maluliyet aylığına ek olarak kișisel yardım ödeneği de almaya bașlamıștır.
21.
Bașvuran Sözleșme’nin 6 § 1 maddesi uyarınca, Ankara İdare Mahkemesi önündeki ișlemlerin adil olmadığı; ilgili mahkemenin kendisine, bilirkișilerin bulgularına itiraz etmek ve zamanında ikinci bir bilirkiși raporu alınması talep etmek amacıyla gerçek bir olanak sağlamadığı hususunda șikâyetçi olmuștur.
22.
Sözleșmenin 6 § 1 maddesinin ilgili kısmı șu șekildedir:
“Herkes davasının, medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili uyușmazlıklar ... konusunda karar verecek olan, ... bir mahkeme tarafından, adil bir șekilde . görülmesini isteme hakkına sahiptir ...”
Tarafların Beyanları
23.
Hükümet bașvuranın 1 Nisan 2011 tarihinden bu yana kișisel yardım ödeneği alması nedeniyle mağdur statüsü bulunmadığını ileri sürmüștür. Hükümet alternatif olarak, bașvuranın 29 Mart 2011 tarihli kararın ardından, emekliliğinden 1 Nisan 2011 tarihine kadarki dönem için kișisel yardım ödeneğinin geriye dönük olarak ödenmesini talep etmek amacıyla dava açmaması nedeniyle iç hukuk yollarının tüketilmediği gerekçesiyle (bk. yukarıdaki 19. paragraf) bașvurunun kabul edilemez olduğuna karar verilmesini önermiștir.
24.
Bașvuran iddialarını ileri sürmüș ve bașvurunun kabul edilebilirliği konusunda görüș bildirmemiștir.
Mahkemenin değerlendirmesi
25.
Mahkeme, bașvurunun her halükarda așağıdaki gerekçelerle kabul edilemez olduğunu dikkate alarak; Hükümetin itirazlarına yanıt vermeyi gerekli görmemektedir.
26.
Mahkeme, adil yargılama kavramının çekișmeli yargılama hakkını kapsadığını; bu hakka göre tarafların iddialarını destekleyecek deliller sunma hakkına sahip olmaları gerektiğini ve aynı zamanda mahkemenin kararını etkileyebilmek amacıyla tüm deliller veya sunulan görüșler hakkında bilgi sahibi olma ve görüș bildirme olanağına sahip olmaları gerektiğini yineler (bk.
Nideröst-Huber / İsviçre
, 18 Șubat 1997, § 24, Karar ve Hüküm Derlemeleri 1997‑I). Bu durumda mevzu bahis olan konu, diğer hususların yanı sıra, davanın taraflarının, adaletin ișleyișine duyduğu ve dosyada yer alan her belge hakkında görüșlerini ifade etme imkânına sahip olduklarını bilmelerine dayanan güvendir (bk.
Beer/Avusturya
, no. 30428/96, §
18, 6
Șubat 2001).
27.
Aynı zamanda, Mahkeme’nin yerleșik içtihatlarına göre; temyiz organının tam yargı yetkisi olduğu sürece, ilk derecede yașanan bir aksaklık temyiz așamasında giderilebilir. Belgelerin tebliğ edilmediği iddiasıyla șikâyette bulunulması halinde; “tam yargı yetkisi” kavramı, incelemede bulunan mahkemenin șikâyeti değerlendirmesini, șikâyet konusu kararı bozma yetkisine sahip olmasını, davayı kabul etmesini veya bağımsız bir organ tarafından yeni bir karar verilmek üzere davayı iade etmesini kapsamaktadır (bk.
M.S. / Finlandiya
, no.
46601/99, § 35, 22 Mart 2005;
Bacaksız / Türkiye
, no. 24245/09, §
57, 10
Aralık 2019; ve
Köksoy / Türkiye
, no. 31885/10, § 36, 13
Ekim 2020).
28.
Somut davanın koșullarına bakıldığında; 6 Haziran 2007 tarihli bilirkiși raporunun bașvurana tebliğ edilmediği ve yine de kararın bir kopyasına erișen bașvuranın Ankara İdare Mahkemesi önünde yazılı olarak karșı görüșlerini sunabildiği konusunda bir ihtilaf bulunmamaktadır. Ankara İdare Mahkemesinin bașvuranın 6 Haziran 2007 tarihli rapora ilișkin beyanlarından kısa bir süre sonra kararını vermiș olduğu dikkate alındığında; Mahkeme önündeki soru, bașvuranın bilirkiși raporu hakkındaki görüșlerini bildirmek için -teorik anlamda değil- gerçek bir olanağa sahip olmadığı ve bu olanağa sahip olamadıysa, söz konusu aksaklığın temyiz așamasında giderilip giderilemediğidir.
29.
Bașvuranın beyanları ve Ankara İdare Mahkemesi kararının verilmesi arasında geçen kısa süre ve ilgili mahkemenin bașvuranın raporda yer alan bulgulara itirazına yönelik olarak açık bir yanıt vermemiș olması dikkate alındığında; Mahkeme bașvuranın ilgili mahkeme kararını etkileyebilmek için bilirkiși bulgularına itiraz edebilmek amacıyla gerçek bir olanağa sahip olduğunun varsayılamayacağını kabul etmeye hazırdır.
30.
Ancak, söz konusu aksaklığın temyiz așamasında giderilip giderilemeyeceğinin tespiti gerekmektedir. Mahkeme Danıștay’ın bașvuranın bilirkiși raporuna yönelik itirazlarının yerinde olduğunu ve ilk derece mahkemesi kararının incelenmesini garantilediği kanısında olması durumunda, bir temyiz mahkemesi olarak tam yargı yetkisiyle ilk derece mahkemesi kararını bozma yetkisine sahip olduğunu kaydeder (
karșılaștırınız
Feldbrugge / Hollanda
, 29 Mayıs 1986, §§
45-46, Seri
A no. 99, bu davada, temyiz organı tarafından yapılan incelemenin oldukça kısıtlı olması nedeniyle, Mahkeme benzer nitelikteki bir aksaklığın temyiz așamasında giderilemeyeceğini tespit etmiștir). Danıștay’ın Ankara İdare Mahkemesi kararını bozmamıș olması eleștirilemez. Mahkeme bu bağlamda, yerel mahkemelerin yerini alma gibi bir görevi olmadığını yineler. Yerel mevzuatın yorumlanması ve olayların değerlendirilmesinden kaynaklanan sorunları çözme görevi öncelikli olarak ulusal makamlara, özellikle mahkemelere aittir. Mahkemenin görevi, yerel mahkemelerin olaylara ve delillere ilișkin değerlendirmesinin yerine kendi değerlendirmesini koymak veya bazı unsurların uygun șekilde delil olarak kabul edilip edilmediğine ilișkin bir karar vermek değildir. Mahkemenin asıl görevi, delillerin elde edilme șekli dâhil olmak üzere, yargılamaların tamamının adil olup olmadığını tespit etmektir (bk.
Arcuri ve Diğerleri / İtalya
(k.k.), no. 52024/99, AİHM 2001-VII).
31.
Mahkeme yukarıdakiler ıșığında, ilk derece mahkemesi önündeki yargılamalar sırasında yașanan usuli aksaklıkların, yargılamaların tamamını adaletsiz kılacak derecede çekișmeli yargılama ilkesini etkilemediği sonucuna varmıștır. Bu nedenle, Sözleșme’nin 35
§
3
(a) maddesi açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle kabul edilemez olup; Sözleșme’nin 35 § 4 maddesi uyarınca reddedilmelidir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce olarak tanzim edilmiș ve 17 Haziran 2021 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
{signature_p_2}
Hasan Bakırcı
Robert Spano
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan