CASE OF SÜLEYMAN YıLDıZ AND OTHERS v. TURKEY

AVRUPA İNSAN apoi HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM SÜLEYMAN YILDIZ VE DİĞERLERİ / TÜRKİYE DAVASI (Bașvuru No. 22592/10) KARAR STRAZBURG 7 iunie 2022 Această decizie poate fi soluționată sau reținută în anumite forme.

În cazul Yıldız ve vehtehleri / Türkiye, președintele Egidijus Kūris, judecătorii Pauliine Koskelo, Gilberto Felici, și orice altă parte a Comitetului de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de la Oficiul de Afaceri de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de Oficiul de la Oficiul de la Oficiul de Oficiul de la Oficiul de Oficiul Oficiul Oficiul Oficiul Oficiul Oficiul Oficiul O Aslan Yıldız, care este de cujus, a intentat în anul 2000 un proces de despăgubire la Tribunalul de Justiție Oltu Asliye.

Aslan Yıldız a susținut că proprietățile sale au fost ocupate în mod ilegal de autoritățile militare în numele unei zone în care nu există nicio lege. Aslan Yıldız a câștigat procesul de despăgubire. Aslan Yıldız a decis că nu are dreptul să exercite dreptul la o astfel de lege, prin decizia sa de a decide să facă o astfel de încălcare, a decis să examineze prima dată aceste temei, prin decizia de la Tribunalul de Justiție Yıldız din 1987, prin care a decis că pietrele respective au fost împărțite în temeiul legii securității și că au fost folosite pentru construirea unei astfel de clădiri. Curtea a acceptat decizia Curții a judecătorilor și a respins cererea de despăgubire a judecătorului (dejus cu) a reclamantelor.

Curtea a concluzionat că condițiile pentru plata despăgubirii din cauza depunerii de bani fără depunere nu au fost îndeplinite. Această decizie a fost aprobată de Curtea. În 2004, judecătorii au fost chemați în fața Curții a judecătorilor pentru a investiga utilizarea proprietății de către judecătorii și a închirierii de bani. Reclamanții au fost chemați în fața Curții a Aslilei să depună o cerere în fața Curții a Aslilei, cerând ca a fost stabilită o confiscare a terenurilor lor și, în special, cerând ca autoritatea competentă să prezinte orice plângere care să permită o evaluare a cuantumului real al prejudiciului suferit, cerând ca autoritățile competente în cauză să fie în măsură să utilizeze doar competențele de anchetă ale autorităților generale în cauză și să fie în măsură să se asigure că orice elemente legale care să specifice modalitățile de constituire a prejudiciului sunt stabilite în mod clar.

Guvernul susține că cererea este inadmisibilă, deoarece reclamanții nu pot dovedi prejudiciul pe care pretind că l-au suferit în fața instanțelor naționale. MAHKEMENİN DEĞERLENDİRMESİ Curtea a declarat că, în ceea ce privește reclamantele Saniye Yıldız și Șeref Yıldız, cererile lor au fost prezentate în numele persoanelor care au pierdut viața în mod simultan, respectiv pe 2 aprilie 2012 și 24 februarie 2017, iar apoi a constatat că victimele nu au vrut să aducă o judecată pentru încălcările de drepturi. Curtea, după ce a exhaustat toate căile de drept interne ale reclamantelor și a decis că nu vor mai fi depuse cereri în instanță, a decis că cererile reclamantelor nu sunt acceptabile, determinând că nu există un alt motiv explicit de susținere și de inadmisibilitate, menționat în art. 35 din Conventie, și a decis că cererea este acceptabilă.

În ceea ce privește cauza în cauză, Conventie nr. 1 din Protocolul nr. 1 din 2005, Curtea a decis că nu există niciun risc de securitate în cazul în care persoana care a depus cererea nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a

fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o persoană care nu a fost înlocuită cu o Curtea amintește că anterior a examinat un caz care conținea plângeri și plângeri similare referitoare la aceeași zonă de securitate militară.

În acest caz (Yavuz Özden împotriva Turciei , nr. 21371/10, 14 septembrie 2021), Curtea a declarat că instituția a interzis temporar mutarea lui Özden, reclamantul; că, pe parcursul perioadei în cauză, mutarea sa de către instituție a fost privată de proprietate din cauza ocupării; că nu a fost niciodată în mod oficial interzisă proprietatea respectivă, dar că, din nou, a fost privată de drepturile de discriminare pentru o perioadă nesigură; prin urmare, nu a existat nicio măsură legală privind mutarea proprietății respectivă și că, în cazul în care nu a existat nicio măsură legală privind mutarea acesteia, autoritățile au continuat să se bazeze pe dreptul de a demonstra că nu există nici o justificare pentru mutarea acesteia în condiții de ocupare a proprietății.

În concluzie, în Decizia nr. 1 din Protocolul nr. 1 din Convenție, prejudiciul de drept a fost eliminat.

În decizia nr. 41 din Convenția nr. 2 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 1 din Conciliul nr. 2 din Conciliul nr. 2 din Conciliul nr. 2 din Conciliul nr. 2 din Conciliul nr. 2 din Conciliul nr. 2 din Conciliul nr. 2 din Conciliul nr. 2 din Conciliul nr. 2 din Conciliul nr. 2 din Conciliul nr. 2 din Conciliul 2 din Conciliul nr. 2 din Conciliul 2 din Conciliul 2 din Conciliul 2 din Conciliul 2 din Conciliul 2 din Conciliul 2 din Conciliul 2 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 2 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 2 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 2 Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din Conciliul 3 din

Conciliul 4 din Conciliul 4 din Concili Prin urmare, este adecvat să se elimine din dosar partea care privește aplicarea articolului 41 din Convenție. BU GEREKÇELERLE, MAHKEME, OY BİRLİĞİYLE, Bașvurunun Saniye Yıldız ve Șeref Yıldız; că restul din Convenție este admisibil; Sözleșmeye Ek 1. No.lu Protocolul 1.

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

İKİNCİ BÖLÜM

SÜLEYMAN YILDIZ VE DİĞERLERİ / TÜRKİYE DAVASI

(Bașvuru No. 22592/10) KARAR STRAZBURG 7 Haziran 2022 İșbu karar kesinleșmiștir. Bazı șekli düzeltmelere tabi tutulabilir.

Yıldız ve diğerleri / Türkiye davasında, Bașkan Egidijus Kūris, Hâkimler Pauliine Koskelo, Gilberto Felici, ve Bölüm Yazı İșleri Müdürü Hasan Bakırcı’nın katılımıyla Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), Türkiye Cumhuriyeti aleyhine yapılan bașvuruyu (22592/10 no.lu), dokuz Türk vatandașının (“ bașvuranlar ”) (bașvuranların listesi ve ilgili açıklamalar, karar ekinde bulunan tabloda yer almaktadır) İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“ Sözleșme ”) 34. maddesi uyarınca 30 Mart 2010 tarihinde Mahkemeye bașvurmasını; Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamında sunulan șikâyetin, Türkiye temsilcisi olan, Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığında İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“ Hükümet ”) bildirilmesi ve bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğunun belirtilmesi yönündeki kararı; Tarafların görüșlerini dikkate alarak, 17 Mayıs 2022 tarihinde kapalı oturumda gerçekleștirilen müzakerelerin ardından, söz konusu tarihte așağıdaki kararı vermiștir:

DAVANIN KONUSU

Mevcut bașvuru, herhangi bir kamulaștırma ișlemi yapılmaksızın ve kendilerine herhangi bir tazminat ödenmeksizin bașvuranların tașınmazların askeri makamlar tarafından (askeri güvenlik bölgesi olarak) ișgal edilmesi ile ilgilidir. Bașvuranlar, Oltu’da (Erzurum) bulunan iki tașınmazın ortak malikleridirler. Tașınmazlar, tapu sicilinde șu parsel numaralarıyla kayıtlıdır: - 189 ada, 5 parsel (4.750,18 m 2 ); - 189 ada, 9 parsel (3.391,75 m 2 ). Bașvuranların murisi ( de cujus ) olan Aslan Yıldız, 2000 yılında, Oltu Asliye Hukuk Mahkemesinde tazminat davası açmıștır. Aslan Yıldız, tașınmazlarının askeri makamlar tarafından kanuna aykırı olarak ișgal edildiğini ileri sürmüștür. Aslan Yıldız, tazminat davasını kazanmıștır.

Asliye Hukuk Mahkemesi, bilirkiși incelemesi yapılmasına karar vererek, bu inceleme temelinde, ihtilaf konusu tașınmazların 1987 yılından beri askeri güvenlik bölgesi içerisinde yer aldığını, askeri makamların söz konusu bölgeye idari binalar ve nöbetçi kulübeleri inșa ettiğini, bölgeye giriș için kullanılan ana ve tali yolların kapatıldığını ve bu bölgede inșaat ve tarım faaliyetlerinin yasaklandığını tespit etmiștir Sonuç olarak Asliye Hukuk Mahkemesi, bilirkiși raporuna dayanarak, ihtilaf konusu tașınmazların Hazine adına tescil edilmesi karșılığında Aslan Yıldız’ın tazminat alma hakkı bulunduğuna hükmetmiștir. Ardından Yargıtay, ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararı bozmuștur. Yargıtay, idarenin ihtilaf konusu tașınmazlar hakkındaki el atma uygulamasının kalıcı olmadığı kanaatine varmıștır.

Yargıtay kararının üzerine, Asliye Hukuk Mahkemesi, ilk verdiği kararda direnmiștir. Asliye Hukuk Mahkemesi, idarenin kamulaștırma ișlemi uygulanmaksızın ve Aslan Yıldız’a herhangi bir tazminat ödenmeksizin, A. Yıldız’ın tașınmazlarına el attığı kanaatine varmıștır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, bu kararı bozmuștur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, șüphesiz, ihtilaf konusu tașınmazlara idare tarafından el atıldığını, ancak bu durumun geçici olduğunu ve dolayısıyla, kamulaștırma tespitine yol açacak nitelikte bir mülkiyetten yoksun bırakmanın söz konusu olamayacağını belirtmiștir. Asliye Hukuk Mahkemesi, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun kararına uymuș ve bașvuranların murisinin ( de cujus ) tazminat talebini reddetmiștir.

Asliye Hukuk Mahkemesi, kamulaștırmasız el atma sebebiyle tazminat ödenmesine ilișkin koșulların bir araya gelmediği kanaatine varmıștır. Bu karar, Yargıtay tarafından onanmıștır. Bașvuranlar, 2004 yılında, Asliye Hukuk Mahkemesi önünde ecrimisil davası açmıșlar ve tașınmazlarının idare tarafından ișgal edilmesi sebebiyle alamadıkları kira bedeline tekabül eden bir tazminat talebinde bulunmușlardır. Asliye Hukuk Mahkemesi, bilirkiși incelemesi yaptırarak, bu incelemenin sonucuna göre bașvuranların talebini haklı bulmuștur. Asliye Hukuk Mahkemesi, bașvuranların, mülklerinden özgürce yararlanamadıkları ve dolayısıyla, askeri makamlar tarafından tașınmazlarının kullanımına getirilen kısıtlama nedeniyle zarara uğradıkları kanaatine varmıștır.

Bu karar üzerine bașvurulan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, söz konusu bölgenin askeri bölge olarak sınıflandırıldığını ve bu bölgede bulunan tașınmazların maliklerinin, bu geçici durumun devam ettiği süre boyunca mülklerinden özgürce yararlanamadıklarını tespit etmiștir. Dava dosyası, bașvuranların hak ettikleri tazminat miktarının hesaplanması için Asliye Hukuk Mahkemesine geri gönderilmiștir. Bașvuranlar, Asliye Hukuk Mahkemesi önünde, arazilerine el atılmasının tespit edildiğini ve özellikle yetkili idarenin, kendilerine uğradıkları zararın gerçek miktarına ilișkin bir değerlendirme yapılmasını muhtemel kılan herhangi bir belge sunmasını talep ederek, ilgili hâkimin sadece genel sorușturma yetkilerini kullanması ve kanaat olușturmalarını sağlayacak unsurları yasal yollarla kendilerine sağlamak için her türlü tedbiri alması gerektiğini ileri sürmüșlerdir.

Asliye Hukuk Mahkemesi, 2008 yılında, bașvuranların, idare tarafından tașınmazlarının ișgal edilmesinin bașlangıç tarihine veya maruz kaldıklarını iddia ettikleri zararın miktarına ilișkin herhangi bir delil sunamadıkları gerekçesiyle, bașvuranların taleplerini reddetmiștir. Bu karar, Yargıtayın 30 Eylül 2009 tarihinde verdiği onama kararı ile kesinleșmiștir. Bașvuranlar, idareyi, usulüne uygun șekilde bir kamulaștırma kararı verilmeksizin ve kendilerine en küçük bir tazminat ödenmeksizin, tașınmazlarını ișgal etmekle suçlayarak, mülkiyete saygı haklarının ihlal edilmesinden șikâyet etmektedirler. Bașvuranlar, davanın koșullarında, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğini belirtmektedirler.

Hükümet, bu iddiayı kabul etmemekte ve özellikle bașvuranlara ait olan tașınmazların parsellerinin askeri güvenlik bölgesinde yer aldığını belirten herhangi bir șerhin tapu sicilinde bulunmadığını ileri sürmektedir. Hükümet, bașvuranların maruz kaldıklarını iddia ettikleri zararı ulusal mahkemeler önünde kanıtlayamamaları nedeniyle, bașvurunun kabul edilemez olduğunun belirtilmesi gerektiğini iddia etmektedir.

MAHKEMENİN DEĞERLENDİRMESİ

Mahkeme, bașvuranlar Saniye Yıldız ve Șeref Yıldız ile ilgili olarak, bașvurularının sırasıyla 2 Nisan 2012 ve 24 Șubat 2017 tarihlerinde sunulmasının ardından hayatlarını kaybettiklerini ve hiç kimsenin bu bașvuranlar adına yargılamayı takip etmek istediğini dile getirmediğini tespit etmektedir. Bu nedenle Mahkeme, müteveffaların muhtemel varislerinin, Sözleșme’nin 37. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi anlamında, bașvuruyu takip etmek istemedikleri kanaatine varmaktadır. Mahkeme, diğer bașvuranların kendi șikâyetleri hakkında ayrıntılı bilgiler sunduklarını ve Mahkemenin davanın incelenmesi için gerekli unsurlara sahip olduğunu gözlemlemektedir. Dolayısıyla, ilgililerin somut olayda bireysel bașvuru haklarını kötüye kullandıkları sonucuna varılamayacaktır.

Mahkeme aynı zamanda, bașvuranların mağdur sıfatına ilișkin olarak Hükümet tarafından ileri sürülen ilk itirazı da reddetmektedir. Mahkeme ayrıca, ilgililerin haklarını ileri sürmek için Türk hukuk sisteminin kendilerine sunduğu tüm hukuk yollarını kullandıkları kanaatine varmaktadır. Bașvuranların iç hukuk yollarının tüketilmesinin ardından ve kesinleșmiș ulusal karar tarihinden itibaren altı aylık bir süre içinde Mahkemeye bașvurmaları sebebiyle, bașvuru, süresinden sonra sunulmamıștır. Mahkeme, bașvuranların șikâyetlerinin, Sözleșme’nin 35. maddesinde belirtilen bașka bir gerekçeyle açıkça dayanaktan yoksun ve kabul edilemez olmadığını tespit ederek, bașvurunun kabul edilebilir olduğuna karar vermektedir.

Mahkeme, davanın esasına ilișkin olarak, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesinin yapısına, bu hükmün içerdiği üç ayrı kurala ve kamulaștırma ișleminin yerine getirmesi gereken koșullara ilișkin yerleșik içtihadına atıfta bulunmaktadır (bk.

diğer birçok karar arasında, Vistiņš ve Perepjolkins/Letonya [BD], no. 71243/01, §§ 93-94, 25 Ekim 2012). Mahkeme daha önce, idarenin resmi kamulaștırma kurallarını geçersiz kılmasına izin veren kamulaștırmasız el atma uygulamasının, kișileri öngörülemeyen ve keyfi bir sonuçla karșı karșıya bırakma riski tașıdığına ve bu uygulamanın yeterli bir hukuki güvenlik derecesi sağlayamadığına veya usulüne uygun bir kamulaștırma ișlemine alternatif bir yol teșkil edemeyeceğine hükmetmiștir ( Scordino/İtalya (no. 3), no. 43662/98, § 89, 17 Mayıs 2005, Guiso‑Gallisay/İtalya , no. 58858/00, § 87, 8 Aralık 2005, Sarıca ve Dilaver/Türkiye , no. 11765/05, § 43, 27 Mayıs 2010 ve Halil Göçmen/Türkiye , no. 24883/07, § 32, 12 Kasım 2013). Mahkeme daha önce, yine aynı askeri güvenlik bölgesiyle ilgili benzer olgu ve șikâyetler içeren bir davayı incelediğini hatırlatmaktadır.

Mahkeme, bu davada ( Yavuz Özden/Türkiye , no. 21371/10, 14 Eylül 2021), idarenin bașvuran Özden’in tașınmazına geçici bir süreyle de olsa el attığı; ilgilinin, ihtilaf konusu süre boyunca idare tarafından tașınmazının ișgali sebebiyle mülkünden yoksun bırakıldığı; Özden’in söz konusu mülke ilișkin tapu belgesi, hiçbir zaman resmi olarak iptal edilmemiș olsa da, yine de, tapuya bağlı tüm ayrıcalıklardan belirsiz bir süreyle mahrum bırakıldığı; bu nedenle, söz konusu sürenin sona ermesiyle ilgili herhangi bir somut beklentisinin olmadığı ve son olarak, Hükümetin devam eden bu durum karșısında tazminat ödenmemesini haklı göstermek için herhangi bir istisnai koșulu ileri sürmediği kanaatine varmıștır.

Bu değerlendirmeler ıșığında, Mahkeme bir yandan, söz konusu durumun idareye, bașvuran Özden’in zararına olacak șekilde, tașınmazın yasaya aykırı olarak ișgalinden istifade etme imkânı verdiği; diğer yandan, bu ihtilaf konusu müdahalenin yasallık ilkesiyle uyumlu olmadığı ve bașvuranın mülkiyetine saygı hakkını ihlal ettiği kanaatine varmıștır. Son olarak, Devlet tarafından uygulamaya konulan yasal çerçevenin, ilgiliye, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesiyle güvence altına alınan haklarına saygı gösterilmesine imkân tanıyan bir mekanizmayı sağlayamadığı kanaatine varmıștır. Somut olayda da Mahkeme, aynı tespitte bulunmaktadır. Mahkeme, bașvuranların mülklerinden özgürce yararlanamadıklarının ve dolayısıyla, askeri makamlar tarafından tașınmazlarının kullanımına getirilen kısıtlama nedeniyle zarara uğradıklarının ulusal mahkemeler önünde açıkça tespit edildiğini gözlemlemektedir.

Oysa bu tespite rağmen, bașvuranlar, zararlarını telafi etmek için herhangi bir tazminat almamıșlardır. Dolayısıyla Mahkeme, Yavuz Özden kararında (yukarıda anılan) varılan sonuçlardan uzaklașılmasına imkân veren herhangi bir unsur veya iddia tespit etmemektedir. Sonuç olarak, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi ihlal edilmiștir.

SÖZLEȘME’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA

Bașvuranlar, maruz kaldıkları kanaatine vardıkları maddi zarar bağlamında 200.000 Türk lirası (TRY) ve manevi zarar bağlamında 200.000 TRY talep etmektedirler. Mahkeme, davanın koșullarında, bașvuranlar tarafından maruz kalınan zararın değerlendirmesinin karmașık olduğunu ve Mahkemenin bu sorunu makul bir șekilde çözüme kavușturmasını sağlayabilecek bütün araçlara sahip olmadığını tespit etmektedir. Bu sebeple Mahkeme, Kaynar ve diğerleri/Türkiye kararına (no. 21104/06 ve diğer 2 bașvuru, 7 Mayıs 2019) atıfta bulunarak ve somut olayda ulusal makamların, ilgililerin maruz kaldıkları zararı değerlendirmek için daha iyi bir konumda bulundukları ve Sözleșme’nin ihlalini sonlandırmak ve ihlalin sonuçlarını ortadan kaldırmak için uygun hukuki ve teknik imkânlara sahip oldukları kanaatine vararak, zararın tazmini hususunun, Tazminat Komisyonuna gönderilmesine karar vermektedir.

Dolayısıyla davanın, Sözleșme’nin 41. maddesinin uygulanması hususuna ilișkin kısmının kayıttan düșürülmesi uygundur. BU GEREKÇELERLE, MAHKEME, OY BİRLİĞİYLE, Bașvurunun Saniye Yıldız ve Șeref Yıldız ile ilgili kısmının kayıttan düșürülmesine; Bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilebilir olduğuna; Sözleșme’ye Ek