În cazul Önal et al. / Turcia, președintele Egidijus Kūris, judecătorul Pauli Koskelo, Gilberto Bölci, și părțile de judecată ale Curții Europene a Drepturilor Omului (Müdürü Hasan Bakırcı) au fost sesizate în urma unei decizii luate de către Comitetul de Apel la Cazare (Bașvuru No. 20950/10) KARAR ÖNSAN STRAZBURG 7 iunie 2022 Această decizie a fost definitivă.
Mevcut a depus cererea în 1987 pentru a interzice construcțiile în Zona de Securitate Militară din Oltu Belediyesine, deoarece a fost plătită o despăgubire.Bevcuetarii au susținut, de asemenea, că vânzarea terenurilor din această zonă a fost afectată de prejudicii.Bevcuetorii au primit o cerere în 1999 pentru a obține o șansă de a construi un teren de securitate militară din Oltu Belediyesine, pentru a obține o șansă de a construi un teren de securitate militară din Oltu Belediyesine, din cauza unui conflict din 1989 în jurul zonei de securitate militară din Tbilisi.Bevcuetorii au susținut, de asemenea, că vânzarea terenurilor din această zonă a fost afectată de prejudicii.Bevcuetorii au primit o cerere în 1999 pentru a obține o șansă de a construi un teren de securitate militară din Oltu Belediyesine, deoarece a fost construit un teren de securitate militară în Tbilisi.
În concluzie, pe baza raportului, Curtea a decis că terenul în litigiu se află în zona de securitate militară din 1987, autoritățile militare au construit clădiri administrative și de paza în zonă, că drumurile de intrare au fost închise și că activitățile de construcții și agricultură au fost interzise în zonă. În concluzie, Curtea a decis, pe baza raportului, că dreptul reclamanților de a primi despăgubiri pentru transferul terenului din cartea de judecată în numele ihftilajului în schimbul transferului terenului din cartea de judecată în cauză. Curtea a decis că proprietatea în cauză a fost încălcată de către Curtea de Apel a Curții Generale, iar Curtea a decis că nu există nicio suspiciune că terenul ar fi fost încălcat.
În 2004, reclamanții au intentat o acțiune în justiție în fața Curții a Asliiei și au fost în litigiu cu privire la proprietatea de teren pe care au pierdut-o din cauza ocupării de către autoritatea Curții. Curtea a Asliiei a cerut o examinare a terenurilor, care a constatat că proprietățile militare ale solicitantelor erau în mod justificat.
Curtea Generală de Justiție a Curții Supreme a stabilit că zona în cauză este clasificată ca zonă militară și este înconjurată de un tel de armele de foc; că construcțiile sunt interzise; că drumurile principale și cele de acces în zonă sunt închise; prin urmare, proprietarii de terenuri situate în această zonă nu pot folosi libertatea de a-și exercita imobilul pe durata stării provizorii în cauză. Dosarul a fost trimis în fața Curții Supreme pentru a calcula suma de despăgubire pe care o merită reclamanții.
De asemenea, reclamanții se plâng că au fost încălcate drepturile lor de proprietate, acuzându-i pe cei doi de a-și ocupa terenurile fără a emite o hotărâre de expropriere în conformitate cu procedura administrativă și de a le plăti o despăgubire mică.Acultații susțin, în contextul cauzei, că s-a încălcat art. 1 din Protocolul nr. 1 din Convenție.În ceea ce privește acceptabilitatea deciziei, Curtea a constatat, pe de o parte, că reclamantul Șeraf al-Din al-Din, pe de altă parte, nu a avut dreptul să demonstreze în mod public că a avut un comportament rău înainte de moartea persoanei implicate în accident, iar pe de altă parte, că nu a avut nicio legătură cu data la care accidentul a avut loc, că nu a fost folosit de moștenitorii acestuia, că nu a fost folosit în numele acestuia.În ceea ce privește declarațiile pe care le-a făcut în numele acestuia, Curtea a observat că nu a avut nicio legătură cu valoarea avocatului său.În ceea ce privește evaluarea lui Avrafi, Curtea a observat că nu a avut nicio legătură cu comportamentul său public înainte de moartea persoanei implicate în accident.
În ceea ce privește Sariye Önal și Dursun Önal, Curtea constată că părțile interesate au murit la 5 iulie 2011 și 21 mai 2020, respectiv, după data depunerii cererii lor, iar nimeni nu a exprimat intenția de a continua procesul în numele lor. Prin urmare, Curtea consideră că potențialii moștenitori ai acționarilor nu intenționează să-l urmărească pe reclamant în sensul articolului 37 alineatul (1) litera (a) din Convenție. Curtea constată, de asemenea, că, pe baza faptului că Mustafa Nükrettin Önal, Nurullah Nail Önçal, Șük Özeli, Semihan Önca, Sonerhan Önca și Saliha Ateșdenmez nu au fost victime ale altor acțiuni, nu au fost luate toate informațiile necesare pentru a se pronunța în favoarea acestora și nu au fost luate în considerare drepturile acestora, iar instanța va refuza să le utilizeze în temeiul articolului 35.
Curtea se referă, în ceea ce privește temeiul cauzei, la structura articolului 1 din Protocolul nr. 1 din Convenție, la cele trei reguli distincte pe care le conține această hotărâre și la condițiile care trebuie îndeplinite pentru o operațiune de camuflaj (a se vedea, printre altele, Vistiņš și Perepjolkins/Letonia [BD], nr. 71243/01, §§ 93-94, 25 octombrie 2012).Curtea a mai făcut o plângere anterior, în care a menționat că aplicarea regimului camuflajului fără a permite anularea regulilor oficiale de camuflaj ale autorității, care permite anularea regimului camuflajului, prezintă un risc de sinucidere și de moarte a persoanelor și că aplicarea regimului camuflajului prezintă un risc similar și că instituția sau autoritatea competentă de securitate a instituției organizează o metodă adecvată de camuflaj alternativă pentru a permite procedurile de camuflaj (Hürri Özürkiye, 24 mai 2005, nr. 1173/1385, 8 mai 2005, nr. 88, 8 mai 2010, nr. 138, 8 mai 2005, nr. 88, 85, 85, 85, 85, 85, 85, 85, 85, 85, 85, 88, 88, 88, 88, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 89, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99, 99,
În acest context, Curtea a concluzionat că nu există nicio condiție juridică care să justifice faptul că guvernul nu a plătit despăgubiri în cazul în care acest lucru continuă; în lumina acestor evaluări, Curtea a decis că nu există nicio cauză legală sau nicio pretenție că proprietatea respectivă a fost deturnată în mod sigur de către stat, în cazul în care nu a fost niciodată anulată oficial, dar totuși a fost privată pentru o perioadă nedeterminată de toate privilegiile sale; prin urmare, nu există nicio pretenție concretă cu privire la ereditatea respectivă și, în cele din urmă, nu există nicio pretenție juridică care să demonstreze că Guvernul nu a avut niciun drept de a justifica faptul că nu a plătit despăgubiri în cazul în care acest lucru a continuat.
În acest context, Curtea a emis o hotărâre referitoare la cauza Kaynar și alții/Türkiye telabiyev (nr. 21104/06 și alți 2 reclamanți, 7 mai 2019) și a declarat că, în cazul în care părțile interesate au avut un interes mai mare în aplicarea părții relevante a raportului, au avut un drept de a se referi la o parte mai bună a raportului național decât cea a părților interesate, în sensul că au avut un bun bun raport tehnic și au avut o decizie adecvată pentru a elimina efectele prejudiciabile ale acordului și că au utilizat deciziile adecvate pentru a elimina efectele prejudiciabile ale acordului.
Hasan Bakırcı Egidijus Kūris Yazı İșleri Müdürü Bașkan Ek Candidaturelor Lista: Bașvuru No. 20950/10 No. Ad SOYAD Doğum Tarihi Uyruğu İkamet Yeri 1. Dursun ÖNAL Türk 1944 Erzurum 2. Saliha ATEȘDENYILMAZ 1948 Türk Erzurum 3. Semiha DÖĞER 1948 Türk Erzurum 4. M. Nkrettin 1950 ÖNAL Türk Erzurum 5. N. Nail ÖNAL 1958 Türk Erzurum 6. Sariye ÖnAL 1965 7. NAL 1930 Türk Erzurum 7. Șefera ÖnAL 1931 Türk Erzurum 8. NAL Türk Erzurum 9. Sonul Önalan 1959 Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Önalan Ö
(Bașvuru No. 20950/10)
KARAR
7 Haziran 2022
İșbu karar kesinleșmiștir. Bazı șekli düzeltmelere tabi tutulabilir.
Önal ve diğerleri / Türkiye davasında,
Bașkan
Egidijus Kūris,
Hâkimler
Pauliine Koskelo,
Gilberto Felici,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdürü
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm);
Dursun Önal, Sariye Önal, Mustafa Nükrettin Önal, Nurullah Nail Önal, Șerafettin Önal, Șükran Özbahçeli, Semiha Döğer, Sonerhan Önal ve Saliha Ateșdenyılmaz olmak üzere dokuz Türk vatandașının (“
bașvuranlar
” -bașvuranların listesi ve ilgili açıklamalar karar ekindeki tabloda yer almaktadır), 30 Mart 2010 tarihinde, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“
Sözleșme
”) 34. maddesi uyarınca Mahkemeye yapmıș oldukları bașvuruyu (no. 20950/10);
Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi ile ilgili șikâyetin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi nezdinde Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“
Hükümet
”) bildirilmesine ve bașvurunun geri kalan kısmını kabul edilemez olduğuna karar verilmesine dair kararı;
Tarafların görüșlerini dikkate alarak,
17 Mayıs 2022 tarihinde kapalı oturumda gerçekleștirilen müzakerelerin ardından, söz konusu tarihte așağıdaki kararı vermiștir:
Mevcut bașvuru, herhangi bir kamulaștırma ișlemi yapılmaksızın ve kendilerine herhangi bir tazminat ödenmeksizin bașvuranların tașınmazların askeri makamlar tarafından (askeri güvenlik bölgesi olarak) ișgal edilmesi ile ilgilidir.
Bașvuranlar Oltu’da (Erzurum) bulunan 6.073,51 m
2
bir arazinin ortak malikleridir. Arazi, tapu kütüğüne 111 ada 11 parsel no.lu tașınmaz olarak tescil edilmiștir.
Kara Kuvvetleri Komutanlığı,1987 yılında, Oltu Belediyesine, askeri güvenlik bölgesinde inșaat yapılmasının yasakladığına dair kararını bildirmiștir. Kara Kuvvetleri Komutanlığı ayrıca bu bölgede yer alan arazilerin satıșının izne tabi olduğunu eklemiștir. Tapu siciline, bașvuranların arazisinin, askeri güvenlik bölgesinde yer aldığını belirten bir șerh düșülmüștür.
Askeri güvenlik bölgesinde, 1989 yılında bir roket mermisi patlamıș ve bu patlama, bir çocuğun ölümüne sebep olmuștur. Dolayısıyla söz konusu bölge, dikenli tel ile çevrilmiștir.
1999 yılında, tapu siciline 1987 yılında düșülen șerh silinmiștir. Tapu siciline, askeri güvenlik bölgesinde yer alan arazilerin yabancı uyruklu kișilere satılmasının yasaklandığına dair yeni bir șerh eklenmiștir. Ardından bu șerh de tapu sicilinden silinmiștir.
Bașvuranlar, 2000 yılında, arazilerine askeri makamlar tarafından kamulaștırmasız el atılmıș olması sebebiyle uğradıklarını iddia ettikleri zararın telafi edilmesi için Asliye Hukuk Mahkemesi önünde tazminat davası açmıșlardır.
Bașvuranların talebi haklı bulunmuștur. Asliye Hukuk Mahkemesi, bilirkiși incelemesi yapılmasına karar vererek, bu inceleme temelinde, ihtilaf konusu arazinin 1987 yılından beri askeri güvenlik bölgesi içerisinde yer aldığını, askeri makamların söz konusu bölgeye idari binalar ve nöbetçi kulübeleri inșa ettiğini, bölgeye giriș için kullanılan ana ve tali yolların kapatıldığını ve bu bölgede inșaat ve tarım faaliyetlerinin yasaklandığını tespit etmiștir. Sonuç olarak Asliye Hukuk Mahkemesi, bilirkiși raporuna dayanarak, ihtilaf konusu arazinin Hazine adına tescil edilmesi karșılığında bașvuranların tazminat alma hakkı bulunduğuna hükmetmiștir.
Ardından Yargıtay, ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararı bozmuștur. Yargıtay, idarenin ihtilaf konusu tașınmaz hakkında verdiği el atma uygulamasının kalıcı olmadığı kanaatine varmıștır.
Bozma kararı üzerine, Asliye Hukuk Mahkemesi, ilk verdiği kararda direnmiștir. Asliye Hukuk Mahkemesi, idarenin bașvuranların mülkiyeti olan araziye el attığı kanaatine varmıștır.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu bu kararı bozmuștur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, șüphesiz idare tarafından ihtilaf konusu tașınmaza el atılmasının söz konusu olduğunu ancak bu durumun geçici olduğunu ve dolayısıyla, kamulaștırma tespitine yol açacak nitelikte bir mülkiyetten yoksun bırakmanın söz konusu olamayacağını belirtmiștir.
Asliye Hukuk Mahkemesi, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararına uymuș ve bașvuranların talebini reddetmiștir. Asliye Hukuk Mahkemesi, kamulaștırmasız el atma sebebiyle tazminat ödenmesine ilișkin koșulların bir araya gelmediği kanaatine varmıștır. Bu karar, Yargıtay tarafından onanmıștır.
Bașvuranlar 2004 yılında, Asliye Hukuk Mahkemesi önünde, ecrimisil davası açmıș ve arazilerinin idare tarafından ișgal edilmesi nedeniyle alamamıș oldukları kira bedeline tekabül eden tazminat talebinde bulunmușlardır.
Asliye Hukuk Mahkemesi, bilirkiși incelemesi yaptırarak, bu incelemenin sonucuna göre bașvuranların talebini haklı bulmuștur. Asliye Hukuk Mahkemesi, ihtilaf konusu arazinin askeri güvenlik bölgesinde yer alması sebebiyle bașvuranların tașınmazını özgürce kullanamadığı kanaatine varmıștır. Asliye Hukuk Mahkemesi, bașvuranların özellikle arazisinin inșa edilebilir nitelikte olmasına rağmen, inșaat faaliyetlerinde bulunamadığını gözlemlemiștir. Asliye Hukuk Mahkemesi, askeri makamlar tarafından bașvuranların arazisini kullanımına getirilen kısıtlama sebebiyle bașvuranların zarara maruz kaldığı sonucuna varmıștır.
Bu karar üzerine bașvurulan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, söz konusu bölgenin askeri bölge olarak sınıflandırıldığını ve dikenli tel ile çevrili olduğunu; inșaat yapımının yasaklandığını; bölgeye giriș için kullanılan ana ve tali yolların kapatıldığını; dolayısıyla bu bölgede yer alan arazilerin maliklerinin, söz konusu geçici durumun devam ettiği süre boyunca tașınmazlarından özgürce faydalanamadıklarını tespit etmiștir. Bașvuranların hak ettiği tazminat miktarının hesaplanması için dava dosyası Asliye Hukuk Mahkemesine geri gönderilmiștir.
Bașvuranlar, Asliye Hukuk Mahkemesi önünde, arazilerine el atılmasının tespit edildiğini ve özellikle yetkili idarenin, kendilerine uğradıkları zararın gerçek miktarına ilișkin bir değerlendirme yapılmasını muhtemel kılan herhangi bir belge sunmasını talep ederek, ilgili hâkimin sadece genel sorușturma yetkilerini kullanması ve kanaat olușturmalarını sağlayacak unsurları yasal yollarla kendilerine sağlamak için her türlü tedbiri alması gerektiğini ileri sürmüșlerdir.
Asliye Hukuk Mahkemesi, 2008 yılında, bașvuranların, idare tarafından arazilerinin ișgal edilmesinin bașlangıç tarihine veya maruz kaldıklarını iddia ettikleri zararın miktarına ilișkin herhangi bir delil unsuru sunamadıkları gerekçesiyle, bașvuranların talebini reddetmiștir.
Bu karar, Yargıtayın onama kararı ile, 30 Eylül 2009 tarihinde kesinleșmiștir.
Bașvuranlar, idareyi usulüne uygun șekilde bir kamulaștırma kararı vermeksizin ve kendilerine en küçük bir tazminat ödenmeksizin arazilerini ișgal etmekle suçlayarak, mülkiyete saygı haklarının ihlal edildiğinden șikâyet etmektedirler. Bașvuranlar, davanın koșullarında Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğini ileri sürmektedirler.
Mahkeme, bașvurunun kabul edilebilirliğine ilișkin olarak, bir yandan bașvuran Șerafettin Önal’ın, bașvuru 13 Șubat 2006 tarihinde Mahkeme önüne getirilmeden önce hayatını kaybettiğini ve diğer yandan, bașvurunun yapıldığı tarihte, ilgilinin mirasçıları tarafından Avukat Dağașan’a verilmiș, kendisi adına Mahkemeye bașvuruda bulunma isteklerini ifade eden herhangi bir yetkiyi içermediğini gözlemlemektedir.
Mahkeme, Avukat Dağașan’ın ikna edici bir açıklama yapmaması üzerine, Șerafettin Önal’ın Mahkemeye bașvuruda bulunma niyetinde olduğuna dair herhangi bir belirti bulunmadığı sonucuna varmaktadır.
Ayrıca müteveffa bașvuranın avukatının, bașvurunun yapıldığı sırada Șerafettin Önal’ın halen hayatta olduğuna inanılmasına yol açan davranıșı, Mahkemeyi yanıltmıștır.
Dolayısıyla bu davranıș, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi anlamında bireysel bașvuru hakkının kötüye kullanılması olarak değerlendirilmektedir.
Mahkeme, Sariye Önal ve Dursun Önal’a ilișkin olarak, ilgililerin bașvurunun yapıldığı tarihten sonra sırasıyla 5 Temmuz 2011 ve 21 Mayıs 2020 tarihlerinde hayatlarını kaybettiklerini ve kimsenin kendileri adına yargılamayı takip etme isteğini belirtmediğini tespit etmektedir. Bu nedenle Mahkeme, müteveffaların muhtemel varislerinin, Sözleșme’nin 37. maddesinin 1. fıkrasının a) bendi anlamında bașvuruyu takip etme niyetinde olmadıkları kanaatine varmaktadır.
Mahkeme, Mustafa Nükrettin Önal, Nurullah Nail Önal, Șükran Özbahçeli, Semiha Döğer, Sonerhan Önal ve Saliha Ateșdenyılmaz olmak üzere diğer bașvuranlara ilișkin olarak, ilgililerin șikâyetleri hakkında eksiksiz bilgiler sunduklarını ve davanın incelenmesi için temel unsurlara sahip olduğunu gözlemlemektedir. Dolayısıyla, ilgililerin mevcut davada, bireysel bașvuru haklarını kötüye kullandıkları kanısına varılamayacaktır.
Mahkeme aynı zamanda, bașvuranların mağdur sıfatına ilișkin olarak Hükümet tarafından ileri sürülen ilk itirazı reddetmektedir.
Mahkeme ayrıca, ilgililerin haklarını ileri sürmek için Türk hukuk sisteminin kendilerine sundukları bütün hukuk yollarını kullandıkları kanısına varmaktadır. Bașvuranların iç hukuk yollarının tüketilmesinin ardından ve kesinleșmiș ulusal karar tarihinden itibaren altı aylık bir süre içinde Mahkemeye bașvurmaları nedeniyle, bașvuru geç yapılmamıștır.
Mahkeme, bașvuranların șikâyetlerinin Sözleșme’nin 35. maddesinde belirtilen bașka bir gerekçeyle, açıkça dayanaktan yoksun ve kabul edilemez olmadığını tespit ederek, bunların kabul edilebilir olduğuna karar vermektedir.
Mahkeme, davanın esasına ilișkin olarak, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesinin yapısına, bu hükmün içerdiği üç ayrı kurala ve kamulaștırma ișleminin yerine getirmesi gereken koșullara ilișkin yerleșik içtihadına atıfta bulunmaktadır (bk. diğer birçok karar arasında,
Vistiņš ve Perepjolkins/Letonya
[BD], no.
71243/01, §§ 93-94, 25 Ekim 2012).
Mahkeme daha önce, idarenin resmi kamulaștırma kurallarını geçersiz kılmasına izin veren kamulaștırmasız el atma uygulamasının, kișileri öngörülemeyen ve keyfi bir sonuçla karșı karșıya bırakma riski tașıdığına ve bu uygulamanın yeterli bir hukuki güvenlik derecesi sağlayamadığına veya usulüne uygun bir kamulaștırma ișlemine alternatif bir yol teșkil edemeyeceğine hükmetmiștir (
Scordino/İtalya
(no. 3), no. 43662/98, § 89, 17
Mayıs 2005,
Guiso
‑
Gallisay/İtalya
, no. 58858/00, § 87, 8 Aralık 2005,
Sarıca ve Dilaver/Türkiye
, no. 11765/05, § 43, 27 Mayıs 2010 ve
Halil Göçmen/Türkiye
, no. 24883/07, § 32, 12 Kasım 2013).
Mahkeme daha önce, yine aynı askeri güvenlik bölgesiyle ilgili benzer olgu ve șikâyetler içeren bir davayı incelediğini hatırlatmaktadır. Bu davada (
Yavuz Özden/Türkiye
, no. 21371/10, 14
Eylül 2021), Mahkeme, idarenin bașvuranın (Özden) arazisine geçici bir süreyle de olsa el attığı; ilgilinin, ihtilaf konusu süre boyunca idare tarafından arazisinin ișgali sebebiyle mülkiyetinden yoksun bırakıldığı; Özden’in tașınmazına ilișkin tapu belgesi, hiçbir zaman resmi olarak iptal edilmemiș olsa da, yine de, kendisine bağlı tüm ayrıcalıklardan belirsiz bir süre için mahrum bırakıldığı; bu nedenle söz konusu sürenin sona ermesiyle ilgili hiçbir somut bir beklentisi olmadığı ve son olarak, Hükümetin bu devam eden durum karșısında tazminat ödenmemesini haklı gösterecek hiçbir istisnai koșul ileri sürmediği kanaatine varmıștır. Bu değerlendirmeler ıșığında, Mahkeme bir yandan, söz konusu durumun idareye, bașvuran Özden’in zararına olacak șekilde, tașınmazın yasa dıșı olarak ișgalinden istifade etme imkânı verdiği; diğer yandan, bu ihtilaf konusu müdahalenin yasallık ilkesiyle uyumlu olmadığı ve bașvuranın mülkiyetine saygı hakkını ihlal ettiği kanaatine varmaktadır. Son olarak Mahkeme, Devlet tarafından uygulamaya konulan yasal çerçevenin, ilgiliye, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesiyle güvence altına alınan haklarına riayet edilmesine imkân tanıyan bir mekanizma sağlamadığı kanaatindedir.
Mahkeme, somut olayda da aynı tespitte bulunmaktadır. Nitekim Mahkeme,
Yavuz Özden
kararında (yukarıda anılan) varılan sonuçların bertaraf edilmesine imkân veren herhangi bir unsur veya iddia tespit etmemektedir.
Sonuç olarak, Sözleșme’ye Ek 1. No.lu Protokol’ün 1. maddesi ihlal edilmiștir.
Bașvuranlar maruz kaldıkları kanaatine vardıkları maddi zarar bağlamında 200.000 Türk lirası (TRY) ve manevi zarar bağlamında 200.000 TRY talep etmektedirler.
Mahkeme, davanın koșullarında, bașvuranlar tarafından maruz kalınan zararın değerlendirmesinin karmașık olduğunu ve Mahkemenin bu sorunu makul bir șekilde çözmesini sağlayabilecek bütün araçlara sahip olmadığını tespit etmektedir.
Bu sebeple Mahkeme,
Kaynar ve diğerleri/Türkiye
davasına atıfta bulunarak (no.
21104/06 ve diğer 2 bașvuru, 7 Mayıs 2019) ve somut olayda ulusal makamların ilgililerin maruz kaldıkları zararı değerlendirmek için daha iyi bir konumda bulundukları ve Sözleșme’nin ihlalini sonlandırmak ve ihlalin sonuçlarını ortadan kaldırmak için uygun hukuki ve teknik imkânlara sahip oldukları kanaatine vararak, zararın telafisi konusunun, Tazminat Komisyonuna gönderilmesine karar vermektedir.
Dolayısıyla davanın, Sözleșme’nin 41. maddesinin uygulanması konusuna ilișkin kısmının kayıttan düșürülmesi uygundur.
Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi anlamında bașvuru hakkının kötüye kullanıldığına ve bașvurunun Șerafettin Önal’a ilișkin kısmının kabul edilemez olduğuna,
Bașvurunun Sariye Önal ve Dursun Önal’ı ilgilendiren kısmının kayıttan düșürülmesine,
Bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilebilir olduğuna,
Sözleșme’ye Ek 1. No.lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğine,
Davanın, Sözleșme’nin 41. maddesinin uygulanmasına ilișkin kısmının kayıttan düșürülmesine
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 7 Haziran 2022 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdürü
Bașkan
Ek
Bașvuranların Listesi:
Bașvuru No. 20950/10
No.
Ad SOYAD
Doğum Tarihi
Uyruğu
İkamet Yeri
1.
Dursun ÖNAL
1944
Türk
Erzurum
2.
Saliha ATEȘDENYILMAZ
1948
Türk
Erzurum
3.
Semiha DÖĞER
1948
Türk
Erzurum
4.
1950
Türk
Erzurum
5.
1958
Türk
Erzurum
6.
Sariye ÖNAL
1930
Türk
Erzurum
7.
Șerafettin ÖNAL
1931
Türk
Erzurum
8.
Sonerhan ÖNAL
1965
Türk
Erzurum
9.
Șükran ÖZBAHÇELİ
1959
Türk
Erzurum