CASE OF MILOSAVLJEVIĆ v. SERBIA - [Croatian Translation] summary by the Office of the representative of the Republic of Croatia
- Instanță
- CtEDO
- Concluzie
- No violation of Article 10 - Freedom of expression-{general} (Article 10-1 - Freedom of expression)
CASE OF MILOSAVLJEVIĆ v. SERBIA - [Croatian Translation] summary by the Office of the representative of the Republic of Croatia (CtEDO, 2021)
© Ured zastupnika Republike Hrvatske pred Europskim sudom za ljudska prava. Sva prava pridržana. Dopuštenje za ponovno objavljivanje ovog sažetka dano je isključivo u svrhu uključivanja u HUDOC bazu podataka Suda. © Biroul Reprezentantului Republicii Croației în fața Curții Europene a Drepturilor Omului. Toate drepturile rezervate. Permisiunea de a republica acest rezumat a fost acordată în scopul exclusiv al includerii sale în baza de date a Curții HUDOC. © Bureau de l’Agent de la République de Croatie dévant la Cour européenne des droits de l’homme. Tous droits réservés. L’autorisation de republier ce cusumé a été accordée dans le seul, dar de son includere dans la base de Données HUDOC de la Cour. SAŽETAK PRESUDE MILOSAVLJEVI podnositelj zahtjeva nije mogao računati na zaštit slobode izražavanja ČINJENICE Podnositelj zahtjeva bio je novinar i urenik tjednika Svetlost u kojem je objavio članak o navodnom seksualnom zlostavljanju maloljetne romske djevojčice od strane pročelnika upravnog tijela. Protiv pročelnika pokrenut je kazneni postupak zbog spolnog uznemiravanja tijekom kojeg su saslušani okrivljenik, žrtva i brojni svjedoci. Nakon što su žrtva i nizezina majka povukle svoje optužbe protiv pročelnika, pruvostupanjski sud ga oslobodio, a žalbeni sud je potvrdio ovu presudu. Următoarele servicii de telecomunicații de telecomunicații și de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații și de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații de telecomunicații. Pozivajući se na članak 10. Konvencije, podnositelj zahtjeva je pigovorio nr.gove slobode izražavanja. OCJENA ESLJP-a Meשu strankama nije bilo sporno da je pravomoćna presuda izrečena protiv podnositelja zahtjeva, kao novinara i glavnog urenika tjednika Svetlost, predstavlja miješanje u njevo pravo na lobodu izražavanja. Pravna osnova za donošenje predmetne presude bio je Zakon o javnom informiranju i Zakon o obveznim odnosima čije odredbe su bile dostupne, predvidljive i dovoljno jasne. Stoga je ESLJP zaključio da je miješanje bilo u skladu sa zakonom te da je slijedilo legitiman silj "zaštite ugleda il prava drogih“ predviluien člankom 10. stavkom 2. Konvencije. U odnosu na zahtjev „nužnosti u demokratskom društvu“, ESLJP je istaknuo da nedostattak relevantnog i dostatnog obrazloženja odluka nacionalnih sudova nihov propust da uzmu u obzir primijenjive konvencijske standarde u ocjeni miješanja, mogu dovesti do povrede članka 10. Konvencije ( Mariya Alekhina i drogi protiv Rusije , st. 264.) [1] Nadalje, kada napad na ugled pojedinca dosegnu razinu ozbiljnosti potrebnu za primjenjivost članka 8. Konvencije, ESLJP od domaćih sudova zahtijeva da uspostave pravednu ravnotežu izmeδu, sedne strane, slobode izražavanja zašticicene člankom 10. i, s droge strane, prava na poštovanje privatnog života sadržanou u članku 8. Konvencije ( Medžlis Islamske Zajednice Brčko i drogi protev Bosne i Hercegovine , st. 77.) [2] . Opća načela primjenjiva na balansiranje ovih prag prava prava puse su postavljena u predmetu Von Hannover protev Njemačke (br. 2) ([VV], st. 104.-07.) i Axel Springer AG protiv Njemačke (st. 85.-88). Sukladno tim načelima, pri uspostavljanju ravnoteže izme vă u prava zaštićenih člankom 8. i člankom 10. Konvencije, potrebno je uzeti u obzir sljedeće kriterije: i) doprenos raspravi od javno interfera; ii) stupanj poznatosti dotične osobe; iii) pretodno ponašanje dotične osobe; iv) sadržaj, blik i posibilice objave i v) težinu izrečeneseneccije. Primjenjujući ove kriterije na predmet podnositelja zahtjeva, ESLJP je zaključio da se predmetni članak ticao incidenta koji je od javnog intresa jer se radilo o spolnom uznemiravan maloljetne romske djevojčice. U odnosu na pitanje može li se pročelnik smatrati javnom osobom, ESLJP je ponovio da treba napraviti razliku izme Dok privatne osobe nepoznate javnosti mogu tražiti posebnu zaštit svog prava na privatni život, la ne vrijedi za javne osobe koje su neizbježno i svjesno izložene javnosti pa stoga moraju immagini viši stupancij tolerancie na kritiku (Milisavljević protiv Srbije , st. 34.) [3] . Kada je riječ o državnim službenicima, ESLJP je u svojoj sudskoj pragsi utvrdio da i oni, kada djeluju u službenom svojstvu, mogu biti opravdano izloženi široj kritici nego što su to privatne osobe ( Romanenko i drogi protev Rusije , st. 47.), ali ipak ne u onoj mjej u kojoj su izloženi javne oso kao što su politicičari. Sukladno tim kriterijima, ESLJP je zaključio da se pročelnik u ovom predmetu ne može smatrati javnom osobom u smislu sudske Prakse ESLJP-a prema članku 10. Konvencije. Naime, podnositelj zahtjeva je u spornom članku izvještavao o incidentu tijekom kojeg je pročelnik navodno počinio kazneno djelo protiv spolne slobode, a ne o njegovom neprimenom izvršavanju bilo koje od službenih dužnosti u svojstvu državnog službenika, tj. pročelnika. Slijedom toga, ne može se reći da je on trebao pokazati veći stupancij tolerancia od private u sličnoj situaciji. Nadalje, u odnosu na sadržaj, oblik i istinitost objavljenih informacija, ESLJP je naglasio da u kontekstu slobode izražavanja postoji razlika izmeשu izjava o činjenica i vrijednosnih sudova. Postojanje činjenica može se dokazati, astentost vrijednih sudova ne. Kada je riječ o vrijednosnim sudovima, ocjena razmjernosti miješanja u slobodu izražavanja može ovisiti o tome postoji li dovoljna "činjenična osnova" za spornu izjavu. Ako ne postoji, taj vrijednosni sud može se smatrati pretjeranim. Tako Konvencije koji u kaznenim stvarma uključuje pravo na nepristrani sud i pravo na presumpciju nevinosti. ESLJP je više puta u svojoj sudskoj praksi naglasio da novinari moraju immagini na umu ova prava iz članka 6. kada komentiraju tekuće kaznene postupke, budući da se granice dopuštenog Komorara ne smiju proširiti na izjave koje bi mogle osujetiti pravo pojedinca na pošteno suשenjeili potkopati poverenje javnosti ubu kaznenog pravosuana ( Bédat protev Švicarske [V], st. 51.) [4] U predmetu podnositelja zahtjeva, ESLJP je primijetio da su domaći sudovi ispravno utvrdili da je u spornom članku navedeno da je pročelnik počinio nis kaznenih Djela unatoč tome što je kazneni postupak protiv niš bio u tijeku, čime je bilo zanemareno nigovo pravo ne presumpju nevinosti. Usto, članak je sadržavao netočne činjenice jer je u njemu navedeno da je pročelnik počinio kazneno Djelo pokušaja silovanja iaco protiv nige nije bila postiguta optužnica za to kankretno djelo. Žalbeni sud je ispravno naveo da je, iaco je postojao interes javnosti da bude obaviještena o navodnom doga Slijedom toga, ESLJP je utvrdio da domaći sudovi podnositelja zahtjeva nisu osudili za klevetu zbog negativnih vrijednosnih sudova, već zbog objave netočnih činjenica. Iako nametanje obveze korištenja točne prave definicije odre , st. 65.), u posebnim okolnostima ovog predmeta od podnositelja zahtjeva, kao i od svakog prosječnog graδanina, moglo se očekivati da može napraviti razliku izmeשu tako osjetljivih, ali vrlo različitih fraza, kao što je "pokušaj silovanja" i "osumenjičen za pokušaj silovanja". Što se tiče posljedica objave spornog članka, ESLJP je smatrao da su one bile dovoljno ozbiljne kako bi aktivirale zaštitu članka 8. Konvencije u odnosu na ugged pročelnika. U pogledu težine izrečene podnositelju zahtjeva, ESLJP je smatrao da iznos od približno 622 eura za pretrpljene duševne boli i nastale troškove, uključujući zakonske zatezne kamate, nije predstavljao pretjerano tešku snackciju. Slijedom navedenog, ESLJP je utvrdio da su domaći sudovi uspostavi pravednu ravnotežu izmesteljeve slobode izražavanja, s jedne strane, i pročelnikovog interesa da zaštiti svoj ugled s droge strane, te su u svojim presudama za to dali relevantne i dostatnerazloge. Usprkos važnoj ulozi tiska u demokratskomru dštvu, stavak 2.članka 10. Konvencije ne jamči potpuno neograničenu slobodu izražavanja čak ni u pogledu izvještavanja o pitanjima od ozbiljnog javnog interesa. Zaštita koju članak 10. Konvencije da novinarima i urenice podliježe uvjetu da oni djeluju u dobroj vjeri kako bi pružili točne i pouzdane informacije u skladus načelima odgovornog novinarstva. Stoga uovom predmetu došlo do polovedečlanka 10. Konvencije. [1] Sažetak presude dostupan je na hrvatskom jeziku [2] Sažetak presude dostupan je na hrvatskom jeziku [3] Sažetak presude dostupan je na hrvatskom jeziku [4] Sažetak presude dostupan je na hrvatskom jeziku