No.F09222/4101 CURTUL EUROPEAN AL DREPTurilor OMULUI PRIMĂ PARTIZIE Hotărâre Recurs nr. 73918/141 TAMBICA GORGALID vs. Grecia Curtea de Drepturi ale Omului (Prima Partie), întrunind într-o secție, compusă din următoarele persoane: Președintele Siriei Krzysztof Wojtyczek, avocatul său Erik Wennerström, domnul Ioannis Kistakis, judecătorii și domnișoara Tigerstedt, secretar adjunct al secției de judecată. având în vedere acțiunea menționată de mai sus, depusă la 19 noiembrie 2014, în care domnișoara GORGALID a fost reprezentată de domnul TAMBISA GORGEL, în cursul unei proceduri de recurs, a fost prezentată următoarele observații în vederea recursului depus de domnia TAMBISA GORGELID, în vederea adoptării hotărârii de judecată a Consiliului de Justiție, în care este reprezentată de domnul P. P. P. P. GORGALIDES, membru al Consiliului de Justiție al Siriei, și de la 6 august 1960, au fost judecate de domnul P. P. P. GORGALIDES, membru al Consiliului de Justiție al Siriei, și de la 6 august, în cazul în care au fost depus.
La 10 mai 2017 cererile care decurg din articolele 6§1 și 13 din Convenție privind durata procedurii la prima instanță și absența determinată a unei căi de atac eficiente au fost comunicate Guvernului, iar cererea a fost declarată inadmisibilă în ceea ce privește celelalte în conformitate cu art. 54 § 3 din Regulamentul Curții privind conținutul cererii de despăgubire.Factele cauzei, așa cum au fost prezentate de părți, pot fi rezumate după cum urmează: reclamantul este reprezentantul legal al grupului de acțiuni, adică președinte și director executiv al societății de acțiuni S.A.G.T.G.T.E.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.S.A.S.A.S.A.S.S.A.S.A.S.S.A.S.A.S.A.S.S.A.S.A.S.A.S.S.A.S.A.S.S.A.S.S.A.S.A.S.A.S.S.A.S.A.S.A.S.S.A.S.S.A.S.A.S.A.S.S.A.S.A.S.A.S.S.A.S.A.S.A.S.S.A.S.A.S.A.S.A.S.A.S.S.A.S.S.A.S.A.S.A.S.S.A.S.A.S.A.A.S.S.A.S.S.
La o dată nesemnată, V.G. a depus o cale de atac împotriva Parlamentului adoptată de Consiliul de Apel a Cărților de Drept. La o dată similară, nesemnată, reclamanta, care a intentat o acțiune civilă atât în numele ei, cât și în numele societății, a depus o acțiune împotriva Parlamentului respectiv. La 28 martie 2011, Consiliul de Apel al Comitetului de Apel al Comitetului de Drept a Dodecanesului a susținut apelul reclamantului și a respins apelul depus de V.G. referindu-l la ultimul proces al Tribunalului Tripartit pentru Procesele de Construcții pentru a fi judecat, iar la data de 24 decembrie 2011, reclamanta a depus o acțiune în despăgubire în numele societății în numele acestuia, în valoare de 73.000 €. În total, suma sumă a despăgubirilor depuse în favoarea acestui proces a fost de 73.000 €. În această perioadă, suma sumă a despăgubirilor din fondurile de drept a fost de 83.000 €. În total, suma sumele depuse în favoarea societății în favoarea acestuia a fost de 73.000 €. (în valoare de 83.000 €. în 2012).
La 18 decembrie 2013, Curtea l-a achitat pe V.G. de toate acuzațiile împotriva sa (decizia nr. 164/2013) La 3 iulie 2014, reclamanta, în calitate de reprezentant legal al companiei, a solicitat Procurorului din Ariana Grande să depună o cerere de recurs împotriva deciziei nr. 164/2013. (...) Pe 4 iulie 2014, Procurorul a respins această cerere. "În aplicarea articolului 6 § 1 din Convenție, reclamanta se plânge de cursul procedurii la prima instanță, precum și de lipsa de recurs efectivă în temeiul legii naționale care ar trebui să permită să se pledeze (...) (...) (...) În temeiul articolului 6 din Convenție, instanța națională de justitie nu are niciun drept de a se plânge împotriva persoanelor care exercită funcții de drept civil, precum și în temeiul articolului 13 § 1 din Convenție, în timp ce instanța națională de justitie nu are niciun drept de a se plânge împotriva persoanelor care exercită funcții de drept civil (...) " (...) În temeiul articolului 6 din Convenție, instanța națională a României susține că nu există nicio justiție care să poată să se plânge împotriva persoanelor care exercită funcții de drept civil, precum și în temeiul articolului 13 din Convenție, precum și că, în temeiul articolului 6 § 1 din Convenție, nu are nici un drept de apelarecută să se plede împotriva persoanelor care exercită funcții de drept civil și că nu au dreptul de drept civil.
Guvernul arată că reclamanta a fost parte la litigiul în numele propriu până la 8 martie 2011, dată la care a fost emisă hotărârea nr. 40/2011 a Consiliului de Apel Pluripartit din Dodecanese. El arată că reclamanta a depus, de asemenea, un apel în numele propriu la Apel. El adaugă că, în ceea ce privește restul procedurii, reclamanta a acționat ca reclamantă civilă ca reprezentant legal al societății și, prin urmare, nu mai avea nicio implicare personală. El arată că, în calitate de reclamantă a procedurii în litigiu, reclamantul a acționat în mod excesiv în această cauză, iar societatea în cauză nu a început să acționeze în calitate de reclamantă până la 28 martie 2011.
Potrivit Guvernului, reclamanta nu a invocat nicio circumstanță excepțională care să permită ca în cazul de față să fie contestată personalitatea juridică a societății. Astfel, reclamanta, care a fost victimă, susține că nu ar fi trebuit să aștepte instanțele naționale pentru a depune o cerere la Curte cu privire la acțiunea care a rezultat din timpul procedurii până atunci. În opinia Guvernului, reclamanta nu a invocat nicio circumstanță excepțională care să permită ca în cazul de față să fie contestată personalitatea juridică a societății. Aceasta susține că reclamanta are dreptul de a susține că nu are nicio parte în procesul de litigiu cu privire la toate acțiunile societății în cauză pe care o susține, în mod direct, în legătură cu acțiunea pe care o susține, în mod direct, în cadrul procedurii de litigiu, în ceea ce privește proprietatea privată a societății în cauză. În opinia sa, reclamanta a susținut că, în mod real, nu are nicio parte în procesul de litigiu cu privire la acțiunea pe care o susține, în ceea ce privește dreptul de a susține că nu are nicio parte în acțiunea pe care o susține, în ceea ce privește proprietatea privată a societății în cauză, în ceea ce privește acțiunea pe care o susține, în ceea ce privește, în cazul în care este, în cazul în cazul în care acțiunea este în cauză, în cauză, în față, în fața societatea în cauză.
Reclamanta susține că nu a putut să se adreseze Curții pentru a se plânge de durata procedurii în litigiu înainte de a epuisa mijloacele naționale de atac și că a trebuit să aștepte să fie emisă o hotărâre definitivă asupra cauzei în litigiu.B. Evaluarea Curții de Apel Curtea consideră că nu este necesar să se pledeze în numele unei instanțe naționale în favoarea caracterului definitiv al unei instanțe naționale în litigiu, deoarece orice cerere de apărare poate fi respinsă în orice alt mod, în conformitate cu art. 35 din Decizia Audrey Edwards (§§§ 471 din Decizia Audrey Edwards, 7 iunie 2011), deoarece, în conformitate cu art. 46 din Decizia Audrey Edwards, nu poate fi depusă în favoarea unei instanțe naționale în litigiu, în conformitate cu art. 35 din Decizia Edwards (§§ 461 din Decizia Edwards, 7 iunie 2011).
Obiectivul articolului 35 este de a rezerva statelor contractante posibilitatea de a preveni sau de a repara încălcările invocate împotriva lor înainte ca aceste pretenții să fie depuse în fața lor (Selmouni împotriva Franței [GC}, nr. 25803/94, §74, CEDO 1999-V). reamintește, de asemenea, că, cu toate acestea, art. 35 § 1 din Convenție impune epuizarea doar a acțiunilor care au loc în legătură cu încălcări ale dreptului privat, adică toate acțiunile care au fost depuse în fața lor înainte de a fi depuse în fața lor (Selmouni împotriva Franței [GC}, nr. 25803/94, §74, CEDO 1999-V).
Partea din această procedură în care reclamanta a fost aceeași parte în litigiu a expirat la 28 martie 2011, data adoptării de către Consiliul de Justiție din Dodecanese a hotărârii parlamentare nr. 40/2091 și anume cu peste șase luni înainte de 19 noiembrie 2014, data introducerii recursului. În ceea ce privește restul procedurii în fața instanțelor naționale, reclamanta a acționat numai în numele societății juridice respective ca reprezentant. În mod special, aceasta nu a apărut în această calitate în mod oficial. Curtea de Apel a adoptat hotărârea nr. 40/2091 și, în consecință, a decis că recursul trebuie să fie reexaminat în conformitate cu art. 1 din Legea nr. 351/2013 - după ce a fost depusă cererea de la Curtea de Apel din Dodecanese (art. 1 din Legea nr. 1516 - Curtea de Apel din Dodecanese - după caz - și cu privire la cererea de reexaminare a acestora - în temeiul articolului 1 din Legea nr. 351 - după caz - și după caz - după decizia Curții din 17 decembrie 2021 - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după caz - după - după - caz - după - după - după - caz - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după - după
No.F09222/4101
Προσφυγή αρ. 73918/14
Τσαμπίκα ΓΕΩΡΓΑΛΛΙΔΗ
κατά Ελλάδας
Το Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Πρώτο Τμήμα), συνεδριάζοντας σε τμήμα, η σύνθεση του οποίου έχει ως εξής:
Krzysztof Wojtyczek,
Πρόεδρος
Erik Wennerström,
Ioannis Ktsistakis,
δικαστές
και Liv Tigerstedt,
αναπληρωτής γραμματέας τμήματος
.
Λαμβάνοντας υπόψη την πιο πάνω αναφερόμενη προσφυγή που κατατέθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2014
Λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υποβλήθηκαν από την εναγόμενη κυβέρνηση και εκείνες που κατατέθηκαν σε απάντηση από την προσφεύγουσα,
Αφού διασκέφθηκε, εκδίδει την ακόλουθη απόφαση:
Η προσφεύγουσα, κυρία Τσαμπίκα Γεωργαλλίδη, είναι ελληνίδα υπήκοος, η οποία έχει γεννηθεί το 1960 και είναι κάτοικος Ρόδου. Εκπροσωπήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από τον κ. Κ.Μυλωνόπουλο, δικηγόρος, μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου των Αθηνών.
Η Ελληνική Κυβέρνηση («η Κυβέρνηση») εκπροσωπείται από τους απεσταλμένους του αντιπροσώπου της, την κυρία Γ. Παπαδάκη, πάρεδρο του Νομικού Συμβούλιου του Κράτους και την κυρία Ζ. Χατζηπαύλου, δικαστική αντιπρόσωπο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
Επικαλούμενη τα άρθρα 6§1 και 13 της Σύμβασης, η προσφεύγουσα διαμαρτυρήθηκε για τη διάρκεια της ποινικής διαδικασίας με παράσταση πολιτικής αγωγής μετά την παραπομπή στις δικαστικές αρχές και την απουσία αποτελεσματικής προσφυγής κατά το εθνικό δίκαιο, επιτρέποντας την να καταγγείλει την εν λόγω διάρκεια.
Την 10 Μαΐου 20178, οι αιτιάσεις που απορρέουν από τα άρθρα 6§1 και 13 της Σύμβασης περί της διάρκειας της διαδικασίας στο πρώτο βαθμό και η διατεινόμενη απουσία αποτελεσματικής προσφυγής κοινοποιήθηκαν στην Κυβέρνηση και η αίτηση κηρύχθηκε απαράδεκτη κατά τα λοιπά σύμφωνα με το άρθρο 54 § 3 του Κανονισμού του Δικαστηρίου
Τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, όπως εξετέθησαν από τους διαδίκους, μπορούν να συνοψισθούν ως εξής:
Η προσφεύγουσα είναι νόμιμη εκπρόσωπος, πρόεδρος και εκτελεστική διευθύντρια της ανωνύμου εταιρείας
Άγιος Γεώργιος Τουριστικαί Επιχειρήσεις Α.Ε
. (« η εταιρεία»)
Στις 3 Δεκεμβρίου 2003, η προσφεύγουσα, ενεργούσα στο όνομα της εταιρείας, καθώς και εξ ιδίου ονόματος και στο όνομα της ανήλικης κόρης της (C-A.G.) και δυο ακόμα προσώπων , E.G. και S.G. υπέβαλαν μήνυση με παράσταση πολιτικής αγωγής κατά κάποιου V.G. για απάτη και πλαστογραφία, με αίτημα την καταβολή ποσού 1.000 € σε κάθε μηνυτή, δηλαδή 5.000 € συνολικά ως αποζημίωση.
Σε μη προσδιορισμένη ημερομηνία, ξεκίνησε η ποινική δίωξη κατά του V.G.
Σε μη προσδιορισμένη ημερομηνία, το συμβουλίου πλημμελειοδικών της Ρόδου παρέπεμψε τον V.G. ενώπιον του Τριμελές Εφετείου κακουργημάτων Δωδεκανήσου, με τριμελή σύνθεση και σε πρώτο βαθμό για να δικαστεί (Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων) λόγω απάτης αποκομίζοντας όφελος και προκαλώντας αντίστοιχη ζημιά που ξεπερνά το ποσό των 73.000 € συνολικά (βούλευμα αρ.51/2008).
Σε μη προσδιορισμένη ημερομηνία, ο V.G. άσκησε έφεση κατά του βουλεύματος που υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών. Παρομοίως, σε μη προσδιορισμένη ημερομηνία, η προσφεύγουσα που παρέστη ως πολιτική αγωγή τόσο εξ ιδίου ονόματος, όσο και στο όνομα της εταιρείας, άσκησε έφεση κατά του εν λόγω βουλεύματος.
Στις 28 Μαρτίου 2011, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών του Εφετείου Δωδεκανήσου δικαίωσε την έφεση της προσφεύγουσας και απέρριψε την έφεση που άσκησε ο V.G. παραπέμποντας τον τελευταίο ενώπιον του Τριμελές Εφετείου Κακουργημάτων για να δικαστεί για απάτη, πλαστογραφία κατ`εξακολούθηση και νόθευση εγγράφου, αποκομίζοντας όφελος και προκαλώντας αντίστοιχη ζημιά που ξεπερνά το ποσό των 73.000 € συνολικά (Βούλευμα αρ.40/2011)
Στις 8 Δεκεμβρίου 2011 το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων συνεδρίασε. Την ημερομηνία εκείνη η προσφεύγουσα εμφανίσθηκε ως νόμιμος αντιπρόσωπος της εταιρείας και παραστάθηκε ως πολιτικώς ενάγουσα στο όνομά αυτής, διεκδικώντας το ποσό των 45 € ως αποζημίωση.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2011, το Δικαστήριο καταδίκασε τον V.G. για απάτη και πλαστογραφία κατ`εξακολούθηση από τα οποία αποκόμισε όφελος και προκάλεσε αντίστοιχη ζημιά που ξεπερνά το ποσό των 73.000 € συνολικά και αναγνώρισε υπέρ της πολιτικώς ενάγουσας το ποσό των 45 € (Απόφαση 244/2011)
Στις 13 Μαρτίου 2012, ο V.G. άσκησε έφεση
Η προσφεύγουσα εμφανίσθηκε ενώπιον του πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Δωδεκανήσου δικάζοντας κατ’ έφεση. Παρέστη ως πολιτικώς ενάγουσα στο όνομα της εταιρείας και ως νόμιμος αντιπρόσωπος αυτής και ζήτησε να καταδικαστεί ο αντίδικος σε καταβολή αποζημίωσης ύψους 45 €.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2013, το Δικαστήριο αθώωσε τον V.G. από όλες τις κατηγορίες σε βάρος του (απόφαση αρ.164/2013)
Στις 3 Ιουλίου 2014, η προσφεύγουσα, ως νόμιμος αντιπρόσωπος της εταιρείας, ζήτησε από την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να καταθέσει αίτηση αναίρεσης κατά της υπ.αρ.164/2013 απόφασης.
Στις 4 Ιουλίου 2014, ο Εισαγγελέας απέρριψε την αίτηση αυτή.
Επικαλούμενος το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης, η προσφεύγουσα παραπονείται για τη διάρκεια της διαδικασίας στο πρώτο βαθμό καθώς και για την διατεινόμενη απουσία αποτελεσματικής προσφυγής στο εθνικό δίκαιο που θα της επέτρεπε να καταγγείλει την εν λόγω διάρκεια.
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η διάρκεια της διαδικασίας στον πρώτο βαθμό παραγνώρισε την αρχή της εύλογης προθεσμίας και ότι δεν υπάρχει κανένα εθνικό δικαστήριο, αρμόδιο για να επιληφθεί των παραπόνων που άπτονται των ζητημάτων αυτών.
Επικαλείται το άρθρο 6 § 1 και 13 της Σύμβασης, των οποίων το εφαρμοστέο τμήμα έχει ως εξής:
Άρθρο 6 § 1
«
Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθή (...) εντός λογικής προθεσμίας υπό (...) δικαστηρίου (...), το οποίον θα αποφασίση (...) επί του βασίμου πάσης εναντίον κατηγορίας ποινικής φύσεως
.»
Άρθρο 13
«
Παν πρόσωπον του οποίου τα αναγνωριζόμενα εν τη (...) Συμβάσει δικαιώματα και ελευθερίαι παρεβιάσθησαν, έχει το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον εθνικής αρχής, έστω και αν η παραβίασις διεπράχθη υπό προσώπων ενεργούντων εν τη εκτελέσει των δημοσίων καθηκόντων των
.»
Α.
Επιχειρήματα των διαδίκων
Η Κυβέρνηση προβάλει ότι η προσφεύγουσα ήταν διάδικος στην επίδικη διαδικασία εξ ιδίου ονόματος μέχρι την 8 Μαρτίου 2011, ημερομηνία κατά την οποία το βούλευμα με αρ. 40/2011 του Συμβούλιου Πλημμελειοδικών του Εφετείου Δωδεκανήσου εκδόθηκε. Αναφέρει ότι η προσφεύγουσα άσκησε επίσης έφεση εξ ιδίου ονόματος ενώπιον του Εφετείου. Προσθέτει ότι όσον αφορά την υπόλοιπη διαδικασία, η προσφεύγουσα παραστάθηκε πολιτικώς ενάγουσα ως νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας και συνεπώς δεν είχε πια προσωπική εμπλοκή. Εκθέτει ότι ως διάδικος της επίδικης διαδικασίας, η προσφεύγουσα θίχθηκε από αυτήν και συνεπώς η ενδιαφερόμενη είχε την ιδιότητα του θύματος μέχρι την 28 Μαρτίου 2011. Σύμφωνα με την Κυβέρνηση, η προθεσμία των έξι μηνών που χορηγήθηκε στην προσφεύγουσα για να επιληφθεί το Δικαστήριο ξεκίνησε από την ημερομηνία αυτή. Συνεπώς, κατά την γνώμη της Κυβέρνησης, πρέπει να κηρυχθεί η προσφυγή απαράδεκτη λόγω μη τήρησης της προθεσμίας των έξι μηνών σε συνδυασμό με την απουσία της ιδιότητας του « θύματος» της προσφεύγουσας.
Ότι η Κυβέρνηση θεωρεί ότι μια τέτοια προσέγγιση δεν είναι τυπολατρική αφού κατά την γνώμη της, η εταιρεία μπορούσε να απευθυνθεί στο Δικαστήριο για να διαμαρτυρηθεί για την δήθεν υπερβολική διάρκεια της επίδικης διαδικασίας. Επαναλαμβάνει την άποψή της, σύμφωνα με την οποία η
dies a quo
της προθεσμίας των έξι μηνών ως προς την προσφεύγουσα συμπίπτει με την ημερομηνία κατά την οποία το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών του Εφετείου Δωδεκανήσου εξέδωσε το βούλευμά του. Προσθέτει ότι η ενδιαφερόμενη δεν όφειλε να περιμένει τα εθνικά δικαστήρια για να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο σχετικά με την αιτίαση που προκύπτει από τη διάρκεια της μέχρι τότε διαδικασίας. Σύμφωνα με την Κυβέρνηση, η προσφεύγουσα δεν επικαλέσθηκε καμία εξαιρετική περίσταση που θα επέτρεπε στην προκείμενη περίπτωση να αψηφήσει την νομική προσωπικότητα της εταιρείας.
Η προσφεύγουσα παραθέτει ότι έχει την αποκλειστική επικαρπία του συνόλου των μετοχών της εταιρείας της οποίας τυγχάνει πρόεδρος, εκτελεστική διευθύντρια και νόμιμος εκπρόσωπος. Κατά τα λεγόμενά της, η εταιρεία λειτουργεί στην πραγματικότητα ως ατομική επιχείρηση και κάθε ζημιά που προκαλείται στην ιδιοκτησία της εταιρείας έχει άμεση επίπτωση στην προσωπική της περιουσία. Η προσφεύγουσα εκτιμά ότι η απόρριψη των αιτιάσεών της, αιτία της απουσίας της ιδιότητας του θύματος θα ήταν αντίθετη στο δικαίωμα πρόσβασης σε δικαστήριο και σε δίκαιη δίκη. Κατά τη γνώμη της, η προκαταρκτική ένσταση της Κυβέρνησης περί απουσίας της ιδιότητας του θύματος αφορά μία ημέρα της διαδικασίας ενώπιον της τριμελούς σύνθεσης του Εφετείου Κακουργημάτων. Η προσφεύγουσα προσθέτει σχετικώς ότι καθ`όλη τη διάρκεια της προηγούμενης προκαταρκτικής διαδικασίας, δηλαδή επί οκταετίας, συμμετείχε στην επίδικη διαδικασία ως πολιτικώς ενάγουσα εξ ιδίου ονόματος και ότι συνεπώς μπορεί να θεωρηθεί ως θύμα της διατεινόμενης παραβίασης σχετικά με το μέρος αυτό της διαδικασίας.
Η προσφεύγουσα εκτιμά εξάλλου ότι η προσέγγιση της Κυβέρνησης είναι τυπολατρική. Δηλώνει ότι συμμετείχε προσωπικά στο σύνολο της επίδικης διαδικασίας και ότι η παράληψή της να παρίσταται πολιτικώς ενάγουσα εξ ιδίου ονόματος ενώπιον της τριμελούς σύνθεσης του Εφετείου Κακουργημάτων ουσιαστικά ήταν καταλογιστέα στον εκπρόσωπό της. Διατείνεται ότι δεν μπορούσε να απευθυνθεί στο Δικαστήριο για να παραπονεθεί για τη διάρκεια της επίδικης διαδικασίας προτού εξαντλήσει τα εθνικά ένδικα μέσα και ότι έπρεπε να περιμένει να εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση επί της υπόθεσης.
Β. Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Το Δικαστήριο εκτιμά ότι δεν είναι ανάγκη να αποφανθεί επί της ένστασης περί της ιδιότητας του «θύματος» που έθιξε η Κυβέρνηση, αφού η αίτηση είναι ούτως ή άλλως απαράδεκτη για τους; λόγους που αναφέρονται στη συνέχεια.
Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι δυνάμει του άρθρου 35 §1 της Σύμβασης, μπορεί να επιληφθεί μιας υπόθεσης παρά μόνον «εντός προθεσμίας έξι μηνών από την ημερομηνία έκδοσης της οριστικής εθνικής απόφασης». Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ.4 του ιδίου άρθρου, μπορεί να απορρίψει οποιαδήποτε αίτηση που θεωρεί απαράδεκτη κατ`εφαρμογή του σχετικού άρθρου «σε κάθε στάδιο της διαδικασίας».
Το Δικαστήριο υπενθυμίζει στην συνέχεια ότι η προθεσμία των έξι μηνών έχει έναρξη ισχύος από την έκδοση οριστικής απόφασης στο πλαίσιο της εξάντλησης των εθνικών ένδικων μέσων (Pa
ul et Audrey Edwards c.Royaume-Uni
(déc., no 46477/89, 7 juin 2011). Το άρθρο 35§1
της Σύμβασης επιβάλει μόνον την εξάντληση των διαθέσιμων και επαρκών ενδίκων μέσων για την επίτευξη μιας επανόρθωσης των διατεινόμενων παραβιάσεων. Στόχος του άρθρου 35 είναι να επιφυλάξει στα συμβαλλόμενα Κράτη την δυνατότητα να προλάβουν ή να επανορθώσουν τις επικαλούμενες παραβιάσεις εναντίον τους πριν να υποβληθούν ενώπιόν τους οι ισχυρισμοί αυτοί (
Selmouni κατά Γαλλίας
[GC}, αρ. 25803/94, §74, CEDH 1999-V). Υπενθυμίζει επίσης ότι, εν τούτοις, το άρθρο 35 § 1 της Σύμβασης επιβάλλει την εξάντληση μόνον των προσφυγών οι οποίες είναι ταυτόχρονα σχετικές με τις καταγγελλόμενες παραβιάσεις, διαθέσιμες και κατάλληλες. Ο κανόνας του άρθρου 35 §1 βασίζεται στην υπόθεση ότι το εσωτερικό δίκαιο προσφέρει αποτελεσματική προσφυγή για την διατεινόμενη παραβίαση των δικαιωμάτων ενός ατόμου που απορρέει από την Σύμβαση (
Lakatos κατά Τσεχικής Δημοκρατίας
(απόφ.), αρ. 42052/98, 23 Οκτωβρίου 2001). Μια προσφυγή είναι αποτελεσματική όταν είναι διαθέσιμη τόσο στην θεωρία όσο και στην πρακτική κατά την εποχή των γεγονότων, δηλαδή όταν είναι προσβάσιμη και σε θέση παρέχει στον προσφεύγοντα την επανόρθωση των αιτιάσεων του και προσφέρει εύλογες προοπτικές επιτυχίας (
Sejdovic κατά Ιταλίας
[GC], αριθ. 56581/00, § 45, CEDH 2006-II).
Στην προκειμένη περίπτωση, το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι όλα τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του δείχνουν ότι η προσφεύγουσα παραστάθηκε πολιτικώς ενάγουσα εξ ιδίου ονόματος στην επίδικη διαδικασία ‘όταν κατέθεσε μήνυση την 3
η
Δεκεμβρίου 2003 ενώπιον των αρμόδιων δικαστικών αρχών καθώς και όταν άσκησε έφεση κατά του βουλεύματος του Συμβούλιου Πλημμελειοδικών της Ρόδου. Το μέρος της εν λόγω διαδικασίας στην οποία η προσφεύγουσα ήταν η ίδια διάδικος στη διαφορά, έληξε την 28 Μαρτίου 2011, ημερομηνία υιοθέτησης από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών του Εφετείου Δωδεκανήσου, του βουλεύματος αρ.40/20911, δηλαδή άνω των έξι μηνών πριν την 19 Νοεμβρίου 2014, ημερομηνία εισαγωγής της προσφυγής. Όσον αφορά το υπόλοιπο μέρος της διαδικασίας ενώπιον των εθνικών Δικαστηρίων, η προσφεύγουσα ενήργησε μόνο στο όνομα της εταιρείας ως νόμιμος εκπρόσωπος αυτής. Ειδικά, με την τελευταία ιδιότητα αυτή εμφανίσθηκε αρχικά ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Δωδεκανήσου και ενώπιον της Πενταμελούς σύνθεσης του ιδίου Δικαστηρίου στη συνέχεια, ζήτησε από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να καταθέσει αίτηση αναίρεσης κατά της υπ.αρ.164/2013 απόφασης (παρ.12, 15 και 17 ως άνω). Κατά συνέπεια το μέρος αυτό της διαδικασίας δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό της προθεσμίας των έξι μηνών.
Συνεπώς, το Δικαστήριο εκτιμά ότι η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη και ότι πρέπει να απορριφτεί κατ`εφαρμογή του άρθρου 35§§ 1 και 4 της Σύμβασης.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο, ομόφωνα
Κηρύσσει την προσφυγή απαράδεκτη
Συντάχθηκε στην Γαλλική και κοινοποιήθηκε εγγράφως την 1
η
Ιουλίου 2021
Liv.Tigerstedt
Krzysztof Wojtyczek
Αν.Γραμματέας
Πρόεδρος
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Πιστή μετάφραση του συνημμένου κειμένου
Αθήνα*, Η μεταφράστρια Α.Αλεξοπούλου