Geo: documentul a fost pregătit de Centrul pentru Drepturile Omului al Departamentului Analizist al Curții Supreme a Georgiei (www.supremecourt.ge). Permisul de republicare a traducerii a fost acordat numai în scopul plasării în baza de date HUDOC a Curții Europene a Drepturilor Omului. eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department (www.supremecourt.ge). Permisul de republicare a acestei traduceri a fost acordat în scopul exclusiv al includerii sale în baza de date HUDOC a Curții Europene a Drepturilor Omului.
În acest caz, reclamantul susținea că a fost interceptat de poliție în 2011 cu droguri (marihuană). Polițiștii au arestat-o pe 26 iunie 2011 pe baza suspiciunii că era sub influența drogurilor. Expertiza a stabilit că reclamantul nu era sub influența drogurilor în momentul testării, însă urina sa era contaminată cu urme de canabis. Ulterior, poliția l-a interceptat pe reclamant pe baza unor informații operaționale pe care le-a primit, pe care se presupune că ar fi trebuit să le aibă în posesie, fără a fi fost interceptat de instanță, și a interceptat-o în mod personal.
Curtea Europeană a Drepturilor Omului a examinat deja cazurile privind presupusa ilegalitate a lui Chrekha, care au fost desfășurate fără un ordin judecătoresc prealabil și cu privire la neluarea în discuție a dovezilor obținute ca urmare a aceluiași proces, și a stabilit că regula de a obține dovezi principale împotriva reclamantului ar fi pus la îndoială credibilitatea și exactitatea procesului (a fost confirmată de către ambele părți, de exemplu, în cazul lui Kobiashvili, menționat mai sus, §§ 59-73, și în cazul lui Megashishvili, Georgia, no. 30364 , în cazul apelurilor împotriva lui Megashishvili, §§ 329-39 din 7 mai 2020).
În ceea ce privește personalitatea sa, motivele exacte rămân neclare: documentele legate de etapa de anchetă se referă la informații disponibile; întroducerea guvernului în fața Curții Europene menționează existența informațiilor operaționale (adică informații de la o sursă a cărei identitate nu poate fi dezvăluită) cu privire la faptul că reclamantul a fost însoțit de un consumator de droguri și a avut în posesie substanțe ilegale, precum și informații pe care rezultatele verificărilor psihologice arată că reclamantul ar trebui să le aibă în trecut în timpul procesului, însă nu a fost găsit în judecată.
În plus, circumstanțele de fapt ale ședinței sale personale au fost contestate pe parcursul întregii proceduri. Curtea de la Strasbourg ia în considerare opinia guvernului că reclamantul nu a fost deja criticat la nivel național, în special de faptul că nu au fost martori la ședința sa personală; cu toate acestea, nu poate ignora faptul că raportul corespunzător arată că ședința a avut loc în orice caz în cazurile în care autoritățile de anchetă au fost scutețe de obligația de a participa la o astfel de audiere. În astfel de circumstanțe, ambele instanțe naționale au fost mai interesate de circumstanțele reale ale ședinței sale personale și de eventualele circumstanțe, iar procedura de intervenție a fost interzisă, iar în acest caz, în mod special, în cazul în care judecată a avut loc în favoarea instanței naționale, Curtea de Apel a constatat că nu există nicio dovadă de importanță în cazul în care a fost implicată în procesul de anchetă (§§ 35 și 67 din Legea Națională), iar în cazul în care a fost examinată în mod general, în cazul în care judecată a avut loc în favoarea lui Megher Bravin și a fost în cauză în cazul în care au fost evaluate în mod general și în cazul în care nu a existat nicio dovadă de importanță în cazul în care a fost implicată în procesul său (§ 35 și 95 din Legea Națională).
O astfel de abordare formală din partea instanței, a procedurii de anchetă personală și a raportului final a retras cererea reclamantului privind înregistrarea în dosar a unor circumstanțe care nu aveau efect de anchetă suspectă. În acest context, probabilitatea ca reclamantul să fi fost lăsat în afara procesului (în cazul unei anchete la nivel național, faptul că arestarea sa a fost legată de o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi o anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru a fi anchetă pentru anchetă pentru anchetă pentru anchet
În special, în ceea ce privește declarația făcută de ofițerul I.H., acesta din urmă a fost împotriva reclamantului încă de la începutul procedurii și a fost interesat de rezultatul urmăririi penale, în special în legătură cu declarația reclamantului că a fost drogat. În plus, ofițerul de plângere a participat doar la procesul de arestare a reclamantului, nu a avut nicio probă pentru a-l ajuta să plece în fața instanței, nu a avut nicio probă pentru a-l ajuta să plece în fața instanței și nu a putut să demonstreze cine a fost cel care a făcut-o. În ceea ce privește cercetarea, acesta a fost cel care a făcut-o, nu a putut să demonstreze că a făcut-o.
Curtea de la Strasbourg a afirmat că reclamantul, în contextul procedurilor naționale, nu a fost obligat să declare că măsura de încasare a unei plăți a fost efectuată în încălcarea articolului 8 din Convenție și că instanțele naționale nu au putut stabili un echilibru adecvat între drepturile sale și interesele publice.Conducerea guvernului a afirmat că art. 8 din Convenție nu a fost încălcat.Curtea de la Strasbourg a menționat că reclamantul, în contextul procedurilor naționale, nu a fost obligat să declare că măsura de încasare a unei plăți a fost efectuată în încălcarea articolului 8 din Convenție și că instanțele naționale nu au reușit să stabilească un echilibru adecvat între drepturile sale și interesele publice.Conducerea guvernului a afirmat că reclamantul, în contextul procedurilor naționale, nu a fost obligat să declare că măsura de încasare a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a unei plăți a plății (art. 44.1) și T. Georgia T. Kakashadze v. (art. 56-1-464, § 4-164), respectiv, art. 45-46 (art. 45-1), respectiv, art. 45-46 (art. 45-1), respectiv, art. 45-46 (art. 45-1), respectiv, art. 45-46 (art. 45-46); că reclamantul poate fi evaluat în mod simplu pe baza oricărei alte elemente ale Convenției; iar orice altă parte a drept al dreptului public poate fi evaluat în mod simplu pe baza unei cereri de în cauză.
Geo: დოკუმენტი მომზადებულია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ანალიტიკური განყოფილების ადამიანის უფლებათა ცენტრის (
www.supremecourt.ge
) მიერ. თარგმანის ხელახალი გამოქვეყნების ნებართვა გაცემულია მხოლოდ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს HUDOC-ის მონაცემთა ბაზაში განთავსების მიზნით.
Eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department (
www.supremecourt.ge
).
Permission to re-publish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights’ database HUDOC.
შუბითიძე საქართველოს წინააღმდეგ
Shubitidze v Georgia
საჩივარი N 43854/12
12 ივნისი 2021
ფაქტები
მოცემულ საქმეში მომჩივანი დავობდა, რომ მას 2011 წელს ნარკოტიკული საშუალება (მარიხუანა) პოლიციელებმა ჩაუდეს. მომჩივანი პოლიციელებმა დააკავეს 2011 წლის 26 ივნისს ეჭვის საფუძველზე, რომ იგი იყო ნარკოტიკული საშუალების ზემოქმედების ქვეშ. ექსპერტიზამ დაადგინა, რომ მომჩივანი ნარკოტიკული საშუალებების ზემოქმედების ქვეშ ტესტირების მომენტში არ იყო, თუმცა მის შარდში აღმოჩნდა კანაბისის კვალი. შემდგომ, პოლიციელებმა მომჩივანს „ოპერატიული ინფორმაციის საფუძველზე,“ რომ თითქოს მას უნდა ჰქონოდა ნარკოტიკული საშუალება, სასამართლოს განჩინების გარეშე, ჩაუტარეს პირადი ჩხრეკა. ჩხრეკის პროცესს მოწმეები არ დასწრებიან. ჩხრეკის ოქმიდან ირკვევა, რომ მომჩივნის ფეხსაცმლიდან ამოიღეს ორი პაკეტი, რომელშიც მწვანე ფერის ნივთიერება იყო მოთავსებული. ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, აღნიშნული ნივთიერება იყო 8 გრამი მარიხუანა. კაკო შუბითიძეს სასამართლომ 3 წლიანი თავისუფლების აღკვეთა და 2000 ლარიანი ჯარიმა მიუსაჯა. ასევე, 5 წლით შეეზღუდა მანქანის მართვის უფლება და სხვადასხვა საქმიანობის განხორციელება.
სამართალი
კონვენციის მე-6 მუხლის სავარაუდო დარღვევა
26.კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ელ პარაგრაფზე დაყრდნობით მომჩივანი დავობდა, რომ მის მიმართ ჩატარებული ჩხრეკა იყო უკანონო, რომელსაც არ ესწრებოდნენ ოქმის შედგენის მოწმეები და სინამდვილეში მას ჩხრეკის დროს აღმოჩენილი ნარკოტიკი ჩაუდეს. ამასთან დაკავშირებით, იგი ამტიცებდა, რომ ეროვნულმა სასამართლოებმა არ გაითვალისწინეს არგუმენტები სადავო მტკიცებულებების სანდოობასა და გამოყენებასთან დაკავშირებით, რის გამოც მისი სასამართლო პროცესი იყო უსამართლო.
სასამართლოს შეფასება
ა) ზოგადი პრინციპები
30.შესაბამისი ზოგადი პრინციპები შეჯამებულია საქმეებში
Bykov v.
Russia
([GC] no.
4378/02
, §§
88-90, 10
March 2009) და
Kobiashvili v.
Georgia
(no.
36416/06
, §§
56-58, 14
March 2019).
ბ) ზემოხსენებული პრინციპების გამოყენება წინამდებარე საქმეში
31.ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ უკვე შეისწავლა საქმეები ჩხრეკის სავარაუდო უკანანობასთან დაკავშირებით, რომლებიც ჩატარდა წინასწარი სასამართლო ბრძანების გარეშე და ჩხრეკის შედეგად მოპოვებული მტკიცებულებების არასანდოობის შესახებ, და დაადგინა, რომ მომჩივნების წინააღმდეგ მთავარი მტკიცებულების მოპოვების წესი ეჭვს ბადებდა მის სანდოობასა და სიზუსტეში (იხ.
Kobiashvili
,
ციტირებული ზემოთ,
§§
59-73, და
Megrelishvili v.
Georgia
[კომიტეტი], no.
30364/09
, §§
32-39, 7
May 2020).
სტრასბურგის სასამართლომ ამ მტკიცებულების მნიშვნელობიდან გამომდინარე მიიჩნია, რომ მომჩივნის პირადი ჩხრეკის დროს პროცედურული დარღვევები; არათანმიმდევრული და ურთიერთსაწინააღმდეგო მტკიცებულებები ჩხრეკის ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით; არასაკმარისი სასამართლო განხილვა როგორც სასამართლო პროცესამდე ასევე მისი მიმდინარეობისას, მათ შორის ეროვნული სასამართლოების მარცხი საკმარისად შეესწავლათ მომჩივნის ბრალდებები იმასთან დაკავშირებით, რომ უკანონო საგნები მათ არ ეკუთვნოდათ; და მტკიცებულებების სისუსტემ მომჩივნის სასამართლო პროცესები მთლიანობაში გახადა უკანონო
(იხ.
Kobiashvili
, §
73, და
Megrelishvili
, §
39, ორივე ციტირებული ზემოთ).
32.მიუხედავად იმისა, რომ მოცემული საქმის გარემოებები გარკვეულწილად განსხვავებულია, სტრასბურგის სასამართლოს ანალიზისთვის გადამწყვეტი ელემენტები იგივე რჩება.
33.კერძოდ, მომჩივნის დაკავება და ჩხრეკა განხორციელდა სასამართლო ბრძანების გარეშე. მომჩივანი დააკავეს იმ ვარაუდის გამო, რომ იგი იმყოფებოდა ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ. რაც შეეხება მის პირად ჩხრეკას, ზუსტი საფუძვლები გაურკვეველი რჩება: საგამოძიებო ეტაპთან დაკავშირებული დოკუმენტები ეხება „არსებულ ინფორმაციას“; ევროპული სასამართლოს წინაშე მთავრობის წარდგინებაში აღნიშნულია ოპერატიული ინფორმაციის არსებობა (იგულისხმება ინფორმაცია წყაროდან, რომლის ვინაობის გამჟღავნებაც შეუძლებელია) იმის შესახებ, რომ მომჩივანი იყო ნარკოტიკების მომხმარებელი და მას თან უნდა ჰქონოდა უკანონო ნივთიერება, ასევე ნარკოლოგიური შემოწმების შედეგები აჩვენებს, რომ მომჩივანმა წარსულში მოიხმარა კანაფი. თუმცა, სასამართლო საქმისწარმოების დროს, ნახსენები არ ყოფილა ოპერატიული ინფორმაცია.
34.გარდა ამისა, პირადი ჩხრეკის ფაქტობრივი გარემოებები სადავო იყო მთელი საქმისწარმოების განმავლობაში. სტრასბურგის სასამართლო ითვალისწინებს მთავრობის მოსაზრებას, რომ მომჩივანს ეროვნულ დონეზე არ გაუსაჩივრებია კონკრეტულად ის ფაქტი, რომ მის პირად ჩხრეკას არ ესწრებოდნენ მოწმეები; ამის მიუხედავად, იგი გვერდს ვერ აუვლის იმ ფაქტს, რომ შესაბამის ანგარიშში ჩანს, რომ ჩხრეკა ნებისმიერ შემთხვევაში ტარდებოდა იმ შემთხვევებში, როდესაც საგამოძიებო ორგანოებს ათავისუფლებდნენ მოწმეთა დასწრების ვალდებულებისგან. ასეთ გარემოებებში, ეროვნული სასამართლოებისათვის მით უფრო მნიშვნელოვანი იყო პირადი ჩხრეკის ფაქტობრივი გარემოებების დაზუსტება, მომჩივნის ბრალდებებისა და არგუმენტების საპასუხოდ, რომელთა საფუძველზეც მას ეჭვი შეჰქონდა მის წინააღმდეგ მთავარი მტკიცებულების დასაშვებობაში. ამასთან დაკავშირებით, სტრასბურგის სასამართლო კიდევ ერთხელ აღნიშნავს, რომ როდესაც სადავოა მტკიცებულების სანდოობა, კიდევ უფრო დიდ მნიშვნელობას იძენს მტკიცებულების დასაშვებობის შესასწავლად სამართლიანი საქმისწარმოების არსებობა (იხ. Bykov, ციტირებული ზემოთ, § 95).
35.ამის საპირისპიროდ, ეროვნულმა სასამართლოებმა განიხილეს დაკავების და პირადი ჩხრეკის და მის შედეგად აღმოჩენილი ნარკოტიკების შესახებ დასკვნის კანონიერება. კერძოდ, ჩხრეკის შემდგომი სასამართლო განხილვა განხორციელდა მომჩივნის მონაწილეობის გარეშე და არ ჩანს, რომ ჩხრეკის გარემოებები საერთოდ შეფასდა ამ სამართალწარმოების ფარგლებში. ნებისმიერ შემთხვევაში, ევროპულმა სასამართლომ უკვე დაადგინა, რომ ასეთი განხილვები არ არის ადეკვატური და საკმარისი მტკიცებულების ნამდვილობისა და სანდოობის გასაჩივრების მიზნით (იხ. Kobiashvili, §§ 67-69, და Megrelishvili, § 35, ორივე იხ. ზევით).
36.რაც შეეხება მომჩივნის წინააღმდეგ სისხლის სამართლის საქმისწარმოებას, მტკიცებულებათა დაუშვებლობა, მათ შორის, პირადი ჩხრეკის ოქმი, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ დააკმაყოფილა იმ საფუძვლით, რომ მომჩივანს სადავო არ გაუხდია მისთვის სავარაუდოდ ჩამორთმეულ მასალაზე (პაკეტზე) არსებული ბეჭდის ნამდვილობა. სასამართლოს მხრიდან ასეთმა ფორმალურმა მიდგომამ, პირადი ჩხრეკის პროცედურის და საბოლოო ანგარიშის შესახებ მომჩივნის საჩივარი დატოვა არსებითად განუხილველად. ამ კონტექსტში, მომჩივნის მარცხი (ეროვნულ დონეზე სადავო გაეხადა, რომ მისი დაკავება დაკავშირებული იყო მის სავარაუდო პოლიტიკურ აქტივობასთან), მთავრობის განცხადებების საწინააღმდეგოდ, ვერ იქნება იმ ფაქტის საპირწონე, რომ ეროვნულმა სასამართლოებმა საერთოდ არ განიხილეს მისი არგუმენტების მნიშვნელოვანი ასპექტები, როგორიცაა მისი დაპატიმრებისა და ჩხრეკის კანონიერება, პირადი ჩხრეკის გარემოებები, ჩხრეკის ოქმის სადავო დასაშვებობა, განცხადებები იმის შესახებ რომ ნარკოტიკები არ ეკუთვნოდა მომჩივანს, და რომ არანაირი მტკიცებულება გარდა სადავო ოქმისა არ ყოფილა საკმარისი რათა იგი დამნაშავედ ეცნოთ ნარკოტიკული ნივთიერებების უკანონო შეძენასა და შენახვისათვის.
37.ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სტრასბურგის სასამართლო ადგენს, რომ პირადი ჩხრეკის ჩატარების გარემოებები ეჭვს ბადებდა მის შედეგად მოპოვებული მტკიცებულების სანდოობაში და რომ მომჩივანს არ მიეცა ეფექტური შესაძლებლობა გაესაჩივრებინა ეს გარემოებები და შეწინააღმდეგებოდა სადავო მტკიცებულების გამოყენებას.
38.დასაზუსტებელია, დადასტურდა თუ არა ჩხრეკის შედეგად მიღებული ფიზიკური მტკიცებულება სხვა წყაროსგან მიღებული მტკიცებულებებით. კერძოდ, რაც შეეხება ოფიცერი ი.ხ.-ს მიერ გაკეთებულ განცხადებას, ეს უკანასკნელი საქმისწარმოების დასაწყისშივე მომჩივნის წინააღმდეგი იყო და დაინტერესებული იყო სისხლისსამართლებრივი დევნის შედეგით, განსაკუთრებით, მომჩივნის განცხადებასთან დაკავშირებით, რომ ნარკოტიკი მას ჩაუდეს. გარდა ამისა, სადავო ოფიცერი მონაწილეობას იღებდა მხოლოდ მომჩივნის დაკავებაში, მას არც განუხორციელებია და არც დასწრებია მის პირად ჩხრეკას და ვერც იმას ადასტურებდა თუ ვინ განახორციელა აღნიშნული. რაც შეეხება ექსპერტების დასკვნას, მათ დაადასტურეს, რომ მომჩივნის ბიოლოგიურ მასალებზე დაყრდნობით, მას წარსულში მოხმარებული ჰქონდა ნარკოტიკი. მომჩივნის წინააღმდეგ წარსულში ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ან სისხლის სამართლის დანაშაულის არარსებობის გამო, მხოლოდ კანაფის მოხმარება შეიძლება შეფასდეს როგორც ადმინისტრაციული და არა სისხლის სამართლის დანაშაული. მომჩივანმა, ეს უკანასკნელი არგუმენტი წარადგინა სააპელაციო სასამართლოს წინაშე, თუმცა სასამართლოს იგი არ გაუთვალისწინებია. შესაბამისად, სტრასბურგის სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმის მასალებში არსებული არცერთი სხვა მტკიცებულება (სადავო პირადი ჩხრეკის შესახებ დასკვნის არარსებობის გამო) არ იყო თავისმხრივ საკმარისად მძლავრი (შედარებისთვის, Bykov, ციტირებული ზემოთ, § 98).
39.ზემოაღნიშნული მოსაზრებები საკმარისია იმისათვის, რომ სტრასბურგის სასამართლომ დაადგინოს, რომ მომჩივანს არ ჰქონია სამართლიანი სასამართლო განხილვა.
შესაბამისად, დაირღვა კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პარაგრაფი.
კონვენციის მე-8 მუხლის სავარაუდო დარღვევა
40.მომჩივანი დავობდა, რომ ჩხრეკის ღონისძიება განხორციელდა კონვენციის მე-8 მუხლის დარღვევით, და რომ ეროვნულმა სასამართლოებმა ვერ დაადგინეს საჭირო ბალანსი მის უფლებებსა და საზოგადოებრივ ინტერესებს შორის.
41.მთავრობამ განაცხადა, რომ კონვენციის მე-8 მუხლი არ დარღვეულა.
42.სტრასბურგის სასამართლო აღნიშნავს, რომ მომჩივანმა, ეროვნული საქმისწარმოების კონტექსტში, სადავო არ გახადა, რომ ჩხრეკის ღონისძიებით დაირღვა კონვენციის მე-8 მუხლით გარანტირებული მისი უფლებები; შედეგად, ეროვნულ სასამართლოებს და შემდგომში ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოს არ მიეცა შესაძლებლობა სათანადოდ შეესწავლათ წინამდებარე საჩივარი
(იხ.
Tlashadze and Kakashvili v.
Georgia
[კომიტეტი], no.
41674/10, §
56, 25
მარტი 2021).
ასეთ გარემოებებში, კონვენციის მე-8 მუხლის საფუძველზე საჩივარი აშკარად დაუსაბუთებელია და საჩივრის ეს ნაწილი არ უნდა დაკმაყოფილდეს კონვენციის 35-ე მუხლის მე-3 (ა) პარაგრაფის და მე-4 მუხლის საფუძველზე.
კონვენციის 41- მუხლის გამოყენება
44.მომჩივანი ითხოვდა 5,000 ევროს (EUR) მორალური ზიანის ანაზღაურებისათვის.
45.მთავრობამ მოთხოვნილი თანხა გადაჭარბებულად მიიჩნია.
46.ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ, სამართლიანი შეფასების საფუძველზე, მომჩივანს მიანიჭა 3,600 ევრო (EUR) მორალური ზიანისთვის, დამატებით ნებისმიერი გადასახადი რომელიც შეიძლება დაეკისროს მომჩივანს.
აქედან გამომდინარე სასამართლო ერთხმად
აცხადებს, რომ საჩივარი დასაშვებია მე-6 მუხლის 1-ლი პარაგრაფის შესაბამისად, ხოლო საჩივრის დარჩენილი ნაწილი დაუშვებელია;
ადგენს, რომ დაირღვა კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პარაგრაფი;
მოპასუხე სახელმწიფოს აკისრებს ვალდებულებას, მომჩივანს გადაუხადოს 3,600 ევრო (EUR) მორალური ზიანისთვის.