În cazul Emin Aydın/Turcia, președintele Valeriu Grițco, judecătorii Egidi Kūkemis, Branko Lubarda, și directorul afacerilor judecătorești din cadrul acestui departament, Hasan Bakırcı, cu participarea Comitetului local de judecată, reprezentat de judecătorii din cadrul Tribunalului European pentru Drepturile Omului (İzıci Bölüm), avocatul T. Eryalçın, reprezentat de judecătorii din cadrul acestui tribunal, nașterea și nașterea acestuia, menționate mai sus, au fost publicate în 1980 de către judecătorul Aydın Hakkamı, președintele Republicii Turcia, și reprezentanții Republicii Turcia, reprezentanții Republicii Turcia, în cadrul Curții, în legătură cu art. 34.9 din Legea privind judecata, publicat în data de 1 decembrie 2021 (Havvan Türkmen Cumhuriyeti, România), în legătură cu art. 2 din Legea privind drepturile Omului, cu privire la art. 5 din Legea privind drepturile Omului, publicate în data de 2 decembrie 2020 de către judecătorul Ali Ödrin Ödrin Hakkamı, președintele Republiul Turciei Turcia, și reprezentanul Republiului Turcialei Turcia, cu privire la art. 3 din Legea privind drepturile Omului, publicate în data de 1 decembrie 2021 (Havvan Ödrin Hakkamı, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România
În perioada în care au avut loc evenimentele, reclamantul era directorul de editare al unui ziar local, Chine Madras. Bașvuran, în octombrie 2012, a publicat în istoria sa un articol intitulat Frene basmak, care conținea o propoziție sau un paragraf înțelegibil, în mare parte format din doar trei cuvinte și trei puncte. 3. Bașvuran, la sfârșitul procesului de judecată privind un infractor de insulte din cauza acestui articol, a fost plătită 2.620 de lire turce (TRY) de către Curtea din Chine (în jur de 1.127 de euro) (în jur de 1.127 de cuvinte) pentru a-și face clientul să plătească amenda.
În cazul în care, în mod concret, dreptul la libertatea de exprimare al reclamantului nu a fost încălcat din cauza sancțiunilor și a hotărârilor judiciare în cauză, Curtea Constituțională a ajuns la concluzia că, în urma examinării cererii individuale a reclamantului, în urma cazului în cauză, dreptul la libertatea de exprimare a reclamantului nu a fost încălcat. Având în vedere că afirmațiile în litigiu din scrisoarea reclamantului au prejudiciat onoarea clienților și suma amenzii și despăgubirii pe care reclamantul a fost condamnat să le plătească, Curtea Constituțională a ajuns la concluzia că instanțele respective trebuie să exercite libertatea de exprimare în care se află interesul, fără a avea un impact independent asupra dreptului de a se plânge.
În plus, Curtea consideră că această plângere nu este în mod evident lipsită de temei și nu este incompatibilă cu orice alt motiv de inadmisibilitate în temeiul articolului 35 din Convenție, decizi că este admisibilă.9. reclamantul, un observator imparțial, nu ar putea considera că articolele sale și clienții săi au fost vizați fără a conține niciun atac personal.10. guvernul susține că reclamantul a încercat să atace libertatea de exprimare prin folosirea numelor de familie ale clienților și a unor expresii degradante în această plângere.11. reclamantul a constatat că această plângere nu este lipsită în mod evident de temei și nu este incompatibilă cu orice alt motiv de inadmisibilitate în temeiul articolului 35 din Convenție și a decis că este admisibilă.9. reclamantul, un observator imparțial, nu ar putea considera că articolele sale și clienții săi care nu conțin niciun atac personal sunt vizați.10. reclamantul susține că reclamantul a încercat să atace libertatea de exprimare prin folosirea numelor clienților și a unor expresii degradante în această plângere.10. reclamantul a declarat că nu este capabil să considere că articolul respectiv nu conține niciun atac personal.10. reclamantul nu poate solicita o justificare în temeiul criteriilor prevăzute în prevederile acestei plângeri.10. reclamantul nu poate solicita o justificare în temeiul articolului 36 din Constituției.
În plus, în hotărârea privind sentința penală se notează că nu a existat nicio examinare a justificației unei amenzi penale pe care a fost sancționată reclamanta. 14. Prin urmare, nu a fost încălcat art. 10 din Conventie, care nu a fost necesar în cazul concret. DIGER ȘIKYÂT HAKKINDA 15.
Curtea a decis ca reclamantul sa plateasca suma de 2.409 de euro, in valoare a sumei penale si a despăgubirii pe care a fost condamnat sa o plateasca, ca despăgubiri materiale. In conditiile in care Tribunalul nu a prezentat nici o dovada sau document care sa permita stabilirea sumei de prejudicii materiale pe care reclamantul pretinde ca le-a suferit, Curtea respinge restul cererilor susținute de interes in acest context. In acest sens, Curtea a hotarat ca reclamantul sa plateasca 2.000 de euro in ceea ce priveste despăgubirile materiale. Curtea a decis ca reclamanta sa plateasca 2.000 de euro in ceea ce priveste costurile si cheltuielile, deoarece reclamantul nu a primit dovada necesara pentru plata taxelor. BUEREKÇELLE, si MAKEME, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİHİLE ÖVALDE, OY BİR, OY BİHİR, OY BİHİL ÖVALDE, OY BİR, OY BİHİL ÖVALDE, OY BİL ÖVALDE, OY BİR, OY BİR, OY BİHİL BİR, OY BİR, OY BİHİL BİL ÖVALDE, OY BİL, OY BİR, OY BİL BİR, OY BİR, OY BİHİL BİL BİL BİR,
Această hotărâre a fost transpusă în limba franțuză și a fost comunicată în scris, la 16 noiembrie 2021, în conformitate cu hotărârile Curții din art. 77 §2 și 3.
(
Bașvuru No. 57092/15
)
KARAR
16 Kasım 2021
İșbu karar kesinleșmiștir. Bazı șekli düzeltmelere tabi tutulabilir.
Emin Aydın/Türkiye davasında,
Bașkan
Valeriu Grițco,
Hâkimler
Egidijus Kūris,
Branko Lubarda,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (“İkinci Bölüm”),
Avukatı T. Eryalçın tarafından temsil edilen, 1980 doğumlu ve Aydın’da ikamet eden Türk vatandașı Emin Aydın’ın (“bașvuran”) 3 Kasım 2015 tarihinde Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca Mahkemeye yapmıș olduğu bașvuruyu (no. 57092/15),
Bașvurunun, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi nezdinde Türkiye temsilcisi olan Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesine ilișkin kararı ve
Tarafların görüșlerini göz önünde bulundurarak,
12 Ekim 2021 tarihinde kapalı oturumda gerçekleștirilen müzakerelerin ardından söz konusu tarihte așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, bașvuranın yerel bir gazetede yayımlanan makalesi nedeniyle hem ceza hem hukuk mahkemeleri tarafından mahkûm edilmesi ile ilgilidir.
2.
Olayların meydana geldiği dönemde bașvuran, Çine Madras isimli yerel bir gazetenin yayın yönetmenidir. Bașvuran, Ekim 2012 tarihinde “Frene basmak” bașlıklı, anlașılır bir cümle ya da paragraf olușturmayan, çoğunlukla tek kelimelerden ve üç noktalardan olușan bir köșe yazısı yayımlamıștır.
3.
Bașvuran, söz konusu makale nedeniyle hakaret suçundan hakkında açılan ceza yargılaması sonunda, Çine Asliye Ceza Mahkemesi (“Asliye Ceza Mahkemesi”) tarafından 2.620 Türk lirası (“TRY”) (ilgili tarihte yaklașık 1.127 avro (“EUR”)) adli para cezası ödemeye mahkûm edilmiștir. Asliye Ceza Mahkemesi, ihtilaf konusu makalede, Çine Cumhuriyet savcısı olan iki müștekinin soyadlarıyla aynı kelimelerin “dal” ve “mal” ve diğer yandan “ilișki” ve “köpek” kelimeleri arasına geldiği ve dolayısıyla kendisine göre açıkça așağılayıcı nitelikte olan söz konusu kelimelerin müștekileri hedef aldığı kanaatine varmıștır.
4.
Bașvuran dahası, iki hukuk yargılaması sonunda, Asliye Ceza Mahkemesinin tespitlerine uyan Çine Asliye Hukuk Mahkemesi (“Asliye Hukuk Mahkemesi”) tarafından, söz konusu her iki Cumhuriyet savcısı’na, tazminat olarak 1.500 TRY (ilgili tarihte yaklașık 641 EUR) ödemeye mahkûm edilmiștir.
5.
Anayasa Mahkemesi ise bașvuranın bireysel bașvurusunu incelemesinin ardından, somut olayda, bahsi geçen ceza ve hukuk yargılamaları nedeniyle bașvuranın ifade özgürlüğü hakkının ihlal edilmediği sonucuna varmıștır. Anayasa Mahkemesi, bașvuranın makalesinde bulunan ihtilaf konusu ifadelerin müștekilerin onuruna zarar verdiği ve bașvuranın ödemeye mahkûm edildiği para cezası ve tazminat miktarları göz önüne alındığında, söz konusu mahkûmiyetlerin, ilgilinin ifade özgürlüğünü kullanması üzerinde caydırıcı bir etki yaratacak nitelikte olmadığı kanaatine varmıștır.
6.
Bașvuran, Sözleșme’nin 10. maddesini ileri sürerek, makalesi nedeniyle ceza ve hukuk mahkemeleri tarafından para cezası ve tazminat ödemeye mahkûm edilmesinin, ifade özgürlüğü hakkının ihlalini teșkil ettiğini iddia etmektedir.
7.
Hükümet, bir kabul edilemezlik itirazı ileri sürmektedir. Hükümet, bașvuranın, iddialarını usulüne uygun olarak incelemiș bağımsız mahkemeler önüne sunma imkânı olduğunu ve ikincillik ilkesi göz önüne alındığında, söz konusu șikâyetin açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle kabul edilemez olduğuna karar verilmesi gerektiğini ileri sürmektedir.
8.
Söz konusu itiraz kapsamında sunulan iddia, Sözleșme’nin 10. maddesine ilișkin șikâyetin esas yönünden incelenmesini gerektiren hususlar içermektedir.
Mahkeme ayrıca, bu șikâyetin açıkça dayanaktan yoksun olmadığını ve Sözleșme’nin 35. maddesi kapsamında bașka herhangi bir kabul edilemezlik gerekçesiyle bağdașmadığını tespit ederek, kabul edilebilir olduğuna karar vermektedir.
9.
Bașvuran, tarafsız bir gözlemcinin,
herhangi bir kișisel saldırı içermeyen makalesi ile müștekilerin hedeflendiğini düșünmesinin mümkün olmayacağını ileri sürmektedir.
10.
Hükümet, bașvuranın, makalesinde müștekilerin soyadları ile așağılayıcı ifadeler kullanarak onurlarına saldırmayı amaçladığını iddia etmektedir.
11.
Bașvuranın ceza ve hukuk mahkemeleri tarafından mahkûm edilmesi, ifade özgürlüğü hakkını kullanmasına müdahale teșkil etmektedir. Ayrıca, söz konusu müdahalenin, kanunla öngörüldüğüne ve Sözleșme’nin 10. maddesinin 2. fıkrası bakımından, bașkalarının itibar ve haklarının korunması meșru amacını izlediğine taraflarca itiraz edilmemektedir.
12.
Mahkeme, müdahalenin gerekliliğiyle ilgili olarak, özel hayatın ve ifade özgürlüğünün korunması bağlamındaki genel ilkeleri hatırlatmaktadır. Bu ilkeler, özellikle
Couderc ve Hachette Filipacchi Associés/Fransa
([BD], No. 40454/07, §§ 8393, AİHM 2015 (özetler)) ve
Tarman/Türkiye
(No. 63903/10, §§ 3638, 21 Kasım 2017) kararlarında özetlenmiștir.
13.
Somut olayda, ulusal mahkeme kararları, ulusal mahkemelerin, bașvuranın ifade özgürlüğü hakkı ile karșı tarafların özel hayata saygı hakkı arasında Mahkeme içtihatlarından doğan ilgili kriterler uyarınca adil bir denge kurduklarını tespit etmeye imkân vermemektedir (yukarıda anılan
Tarman
, § 38). Nitekim söz konusu kararlar, diğer birkaç münferit kelimeler arasında müștekilerin soyadlarıyla aynı kelimelerin kullanılması ile bașvuranın makalesinde, müștekilerin hedeflendiklerinin düșünülüp düșünülemeyeceği konusunda yeterli bir iddia sunmamaktadır. Ayrıca, ceza mahkûmiyetine ilișkin kararda, bașvuranın çarptırıldığı cezai nitelikteki yaptırımın orantılılığına ilișkin bir incelemenin bulunmadığı kaydedilmektedir.
14.
Dolayısıyla, somut olayda Sözleșme’nin 10. maddesi ihlal edilmiștir.
15.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6. maddesini ileri sürerek, hakkında açılan ceza sorușturması dosyasının, aynı zamanda davada müșteki olan Cumhuriyet savcıları tarafından incelendiği konusunda șikâyet etmektedir. Mahkeme, Sözleșme’nin 10. maddesine ilișkin yapmıș olduğu ihlal tespitini (yukarıdaki 14. paragraf) dikkate alarak, Sözleșme’nin 6. maddesine ilișkin söz konusu șikâyeti ayrıca incelemeye gerek olmadığına karar vermektedir. Dolayısıyla Mahkeme, davanın olay ve olguları ile tarafların sunmuș oldukları iddiaların tamamını dikkate alarak, söz konusu son șikâyetin kabul edilebilirliği veya esası hakkında ayrıca karar verilmesine gerek olmadığı kanaatindedir.
16.
Bașvuran, mahkûmiyetleri sonucunda maruz kaldığı mesleki ve mali zorluklar nedeniyle maddi zarar bağlamında 50.000 EUR (avro) , maruz kaldığı kanaatine vardığı manevi zarar bağlamında 75.000 avro ve avukatlık masrafları için 20.000 TRY talep etmektedir. Bașvuran, bu taleplerine dayanak olarak belge sunmamaktadır.
17.
Mahkeme, bașvurana, maddi tazminat olarak, ödemeye mahkûm edildiği adli para cezasının ve tazminatın toplamına denk gelecek șekilde 2.409 avro ödenmesine karar vermektedir.
Mahkeme, bașvuranın maruz kaldığını iddia ettiği maddi zarar miktarının belirlenmesine imkân verecek herhangi bir delil unsuru veya belge sunmamıș olması sebebiyle, ilgilinin bu bağlamda sunduğu taleplerin kalanını reddetmektedir. Buna karșın Mahkeme, bașvurana, manevi zarar bağlamında 2.000 avro ödenmesine hükmetmektedir. Mahkeme, masraf ve giderlere ilișkin talebi ise, bașvuran bu bağlamda gerekli kanıtlayıcı belgeleri sunmamıș olduğu için reddetmektedir.
Sözleșme’nin 10. maddesine ilișkin șikâyetin kabul edilebilir olduğuna;
Sözleșme’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;
Sözleșme’nin 6. maddesine ilișkin șikâyetin incelenmesine gerek olmadığına;
a)
Davalı Devletin bașvurana, üç aylık bir süre içinde, ödeme tarihinde geçerli olan döviz kuru üzerinden davalı Devletin para birimine çevrilmek üzere:
Ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, maddi tazminat olarak, 2.409 avro (iki bin dört yüz dokuz avro),
Ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, manevi tazminat olarak, 2.000 avro (iki bin avro) ödemekle yükümlü olduğuna,
b)
Söz konusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme tarihine kadar, bu miktara, Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli olan marjinal kredi faiz oranının üç puan fazlasına eșit oranda basit faiz uygulanmasına,
5.
Adil tazmine ilișkin kalan taleplerin reddedilmesine
karar vermiștir
.
İșbu karar Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2 ve 3. fıkraları gereğince 16 Kasım 2021 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan