CASE OF ŁAKATOSZ v. POLAND - [Polish Translation] by the Polish Ministry of Justice

Ministerul Justiției, www.gov.pl/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Justiției, https://www.gov.pl/web/justice] Zezwolenie la publicarea acestei traduceri a fost acordată de către Ministerul Justiției exclusiv în scopul de a fi inclusă în baza de date a Tribunalului EUROPEJESTRYBUJACIONAL EUROPEJESTRYBUJACIONAL EUROPEJESTRYBUJACIONAL EUROPEJESTRYBUJACIONAL EUROPEJESTRYBUJACIONAL EUROPEJESTRYBUJACIONAL EUROPEJESTRYBUJACIONAL EUROPEJESTRYBUJACIONAL EUROPEJESTRYBUJACIONAL EUROPEJESTRYBUJACIONAL EUROPEJESTRYBUJACIONAL EUROPEJASTRYBUJACIONAL EUROPEJASTRYBUJACIONAL EUROPEJASTRYBUJACIONAL EUROPEJACIONAL EUROPEJASTRY (PROPA) © Ministerul Justiției, https://www.gov.pl/web/justicezwolenie la publicarea acestei traduceri a fost acordată de către Ministerul Justiției, exclusiv în scopul de a fi inclusă în baza de date a Tribunalului HUDOC, www.gov.gov.pl/justiție, exclusivă, iar publicarea acestei traduceri a fost acordată de către Ministerul Justiției, exclusiv în baza de date a Ministerului Justiției, www.gov.gov.pl/justiției, www.gov.gov.pl/sprawiedliwestrybusiness.pl/justice, exclusiv în scopul de a fișterii publicare a includirii acestei în baza de date a Tribunalului EUROPEJustiției EUROPEJESTRYUSTRYBUJESTRYBU

Decizia de comunicare a acuzațiilor privind art. 5 alin. 3 și 4 din Convenție către Guvernul Republicii Populare (Rząd), reprezentat de procurorul său J. Sobczaka din Ministerul Afacerilor Externe, și de a recunoaște nedopuzibilă restul plângerii; observațiile prezentate de părți; discutând la o ședință secretă din 11 ianuarie 2022, emite următoarea hotărâre, care a fost adoptată în acea zi: OKOLICZNOŚCI SPRAWY 1.

Pe 18 decembrie 2018, reclamantul a fost trimis la procuror pentru că a fost arestat pe 16 martie 2017. Pe 27 martie 2017, Tribunalul de Apel din Varșovia a menținut arestarea provizorie a reclamantului. Pe 19 august 2018, Curtea de Apel din Varșovia a reținut că nu a fost arestată în mod corespunzător. Pe 4 decembrie 2019, Curtea de Apel din Varșovia a adoptat o nouă hotărâre prin care a fost transferată în justiție o serie de acte de arestare la Curtea Națională de Justiție. Pe 4 decembrie 2019, Curtea de Apel din Varșovia a adoptat o nouă hotărâre prin care a fost transferată în justiție o serie de acte de arestare la Curtea Națională de Justiție. Pe 3 decembrie 2019, Curtea de Apel din Varșovia a adoptat o nouă hotărâre prin care a fost transferată în justiție o serie de acte de arestare la Curtea Națională de Justiție.

6 . pe 9 iulie 2019, reclamantul a invocat în general o perioadă de detenție provizorie de o lungă durată, iar pe baza articolului 5 alineatul (4) a afirmat că instanțele naționale nu au analizat termenul de detenție de 3 iulie 2019. pe 1 octombrie 2019 a fost respinsă decizia de a-l reînnoi. recursul său a fost amânat respectiv pe 13 și 27 noiembrie 2019. pe 7 noiembrie 2019. pe baza articolului 5 alineatul (3) din Convenție, reclamantul a invocat o durată nejustificată a detenției sale provizorii, iar pe baza articolului 5 alineatul (4) din Convenție, reclamantul a afirmat că instanțele naționale nu au analizat termenul de detenție de 3 iulie 2019 cu condițiile menționate la art. 6 din Convenția nr. 10/2000.

Perioada de arestare provizorie a reclamantului a durat de la 16 martie 2017 până la 3 septembrie 2019, când reclamantul a fost condamnat de către Tribunalul Regional din Poznan într-o altă procedură (vezi §4 de mai sus). Se pare că perioada de luat în considerare este de doi ani, cinci luni și nouăsprezece zile.13 Suspiciunea că reclamantul a comis o fraudă pe scară largă a fost susținută de dovezi pe care le-au invocat instanțele naționale (în special, pe care reclamantul nu le-a contestat din motive formale) care au justificat inițial arestarea sa.14 Riscul de arestare a fost justificat de faptul că reclamantul ar putea ascunde o povară internațională de proprietăți pe baza unor acțiuni organizate de către autorități și că arestarea lui ar fi fost efectuată în mod prealabil de către grupuri de acțiuni organizate.15 Suspiciunea că actul de violență a fost condus în mod ilegal de către grupuri de acțiuni organizate de către autorități (veziunea 2 din §3 de mai sus) a fost suspinată de faptul că actul de violență a fost condus în mod ilegal de către grupul de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni organizate de acțiuni (de asemenea, se menționează în §3 de mai sus).15 Suspiciunea că actul de violență a fost justificat de către actul de violență a actul de violență a actelor care a fost condus în cazul în care actelor care acuzat acuzat că a fost condus în mod ilegal de violență (de a fost condamnare a actul de violență a actul de violență a actelor).

În plus, rezultă că acuzațiile respective sunt în mod evident neîndeplinite și că nu trebuie să fie considerate neîndeplinite în conformitate cu art. 35 din art. 5 lit. i) din art. 35 lit. i) din art. 35 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 35 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. i) din art. 5 lit. 4 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din

Prin urmare, Curtea respinge cererea Guvernului de a șterge acuzația și va continua să examineze cazul (de exemplu, acuzația Acargo Turcia (acuzația) împotriva lui Barwenna (acuzația nr. 26307/95, § 75, domenii 2003-VI).20 Deoarece nu este evidentă nici o evidență a faptului că respectarea drepturilor omului prevăzute în Convenție nu impune o mai mare examinare a cauzei de către Tribunal (art. 37 alin.

25.Tribunele consideră că este corect să se stabilească rata dobânzii pentru întârziere pe baza ratei marginale a dobânzii de la Banca Centrală Europeană majorată cu trei puncte procentuale.Z POWYŻSZYCH WZGLDÓW TRYBUŁNA JEDNOGŁOŚNIE respinge cererea Guvernului de a elimina din lista de acuzații de la art. 5 alineatul (4) referitoare la termenul de expirare a acordului de la 3 iulie 2019 al Regulamentului de procedură; consideră că acuzațiile de la 5 iulie 2022 referitoare la termenul de expirare a acordului de la 3 iulie 2019 sunt justificate; 4 Cererea de a elimina din lista de acuzații de la 3 iulie 2019 a acordului de la 3 iulie 2019 a acordului de la Banca Centrală Europeană a acordului de la 3 iulie 2019 referitoare la termenul de expirare a acordului de la 3 iulie 2019 referitoare la termenul de expirare a acordului de la 3 iulie 2019 referitoare la termenul de expirare a acordului de la 3 iulie 2019 referitoare la termenul de expirare a acordului de la 3 iulie 2020 referitoare la termenul de expirare a acordului de la 3 iulie 2020 referitoare la termenul de expirare a acordului de executare a acordului de la 3 iulie 2020 referitoare la termenul de expirare a acordului de expirare a acordului de la 3 iulie 2020 referitoare la termenul de expirare a acordului de executării acordului de la 3 iulie 2020 referitorului de la termen de trei luni referitorului de la termen de expirare a acordare a acord de executat acordare a acordului de la 3 iulie 2020 referitorului de la termen de expirare a acordare a acord de expirare a acord de trei iulie 2020 referitorilor de la termen de trei iulie 2020 referitorilor (în conformitate cu art.

© Ministerstwo Sprawiedliwości,

www.gov.pl/sprawiedliwosc

[Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice]

Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of

Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

© Ministerstwo Sprawiedliwości,

https://www.gov.pl/web/justice

[Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości]

Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWIEKA

SEKCJA PIERWSZA

SPRAWA

ŁAKATOSZ przeciwko POLSCE

(Skarga nr 27318/19)

WYROK

STRASBURG

3 lutego 2022 r.

Niniejszy wyrok jest ostateczny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.

W sprawie Łakatosz przeciwko Polsce

Europejski Trybunał Praw Człowieka (Sekcja Pierwsza), zasiadając jako komitet w składzie:

Péter Paczolay

, Przewodniczący,

Alena Poláčková,

Davor Derenčinović,

sędziowie,

oraz Liv Tigerstedt,

Zastępca Kanclerza Sekcji

,

mając na uwadze:

skargę (nr 27318/19) przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej wniesioną do

Trybunału na podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności („Konwencja”) w dniu 10 maja 2019 r. przez obywatela polskiego Arkadiusza Łakatosza, urodzonego w 1968 r. i

osadzonego w Poznaniu („skarżący”), reprezentowanego przez P.

Sołtysiaka, prawnika praktykującego w Poznaniu;

decyzję o zakomunikowaniu Rządowi RP („Rząd”), reprezentowanemu przez swojego pełnomocnika J. Sobczaka z Ministerstwa Spraw Zagranicznych, zarzutów dotyczących art. 5 ust. 3 i 4 Konwencji, oraz o

uznaniu za niedopuszczalną pozostałej części skargi;

uwagi przedstawione przez strony;

obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2022 r.,

wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

OKOLICZNOŚCI SPRAWY

1.

Skarżący został tymczasowo aresztowany w toku śledztwa dotyczącego zakrojonych na dużą skalę oszustw na terytorium czterech różnych państw europejskich. Początkowo śledztwo dotyczyło jedenastu podejrzanych. W

dniu 4 kwietnia 2016 r. skarżącego oskarżono o popełnienie trzech przestępstw dotyczących oszustwa. Rzekomo działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Następnie kilkukrotnie zmieniano postawione mu zarzuty. Ostateczny akt oskarżenia dotyczył dziewięciu zarzutów oszustwa. Akta sprawy liczyły w końcu 236 tomów. Śledztwo wymagało współpracy czterech różnych jurysdykcji i opracowania licznych tłumaczeń wielojęzycznych (pierwotnie dowody sporządzono w języku niemieckim, polskim lub romskim).

2

. W dniu 5 lutego 2017 r. sąd krajowy ustanowił poręczenie majątkowe w wysokości 300 000 polskich złotych (PLN) (około 75 000 euro (EUR)). W

dniu 16 lutego 2017 r. sąd drugiej instancji zmienił postanowienie i

zastosował wobec skarżącego środek tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy, licząc od dnia zatrzymania. Skarżący ukrył się. Został zatrzymany w dniu 16 marca 2017 r. W dniu 27 marca 2017 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa utrzymał tymczasowe aresztowanie skarżącego w

mocy.

3

. Akt oskarżenia przeciwko skarżącemu wniesiono do sądu w dniu 27

sierpnia 2018 r. W dniu 18 września 2018 r. zwrócono go prokuratorowi z uwagi na brak różnych dokumentów niezbędnych do rozpoznania sprawy. W dniu 18 grudnia 2018 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał w mocy to postanowienie. Nowy akt oskarżenia wniesiono do właściwego sądu krajowego w dniu 19 listopada 2019 r.

4

. W dniu 3 września 2019 r. w innym postępowaniu Sąd Okręgowy w

Poznaniu skazał skarżącego i wymierzył mu karę siedmiu lat pozbawienia wolności.

niezgodnie z obowiązującymi procedurami. Sądy uznały, że uzasadnione podejrzenie wobec skarżącego opierało się na szeregu dowodów (w tym na

zeznaniach skarżącego), a nie tylko na tych dowodach, które obrona kwestionowała ze względów formalnych.

6

. W dniu 9 lipca 2019 r. skarżący odwołał się od postanowienia przedłużającego z dnia 3 lipca 2019 r. Odwołał się również od postanowienia wydanego w dniu 1 października 2019 r. Jego zażalenia oddalono odpowiednio w dniach 13 i 27 listopada 2019 r.

paragrafie 6 powyżej.

OCENA TRYBUNAŁU

ZARZUCANE NARUSZENIE ART. 5 UST. 3 KONWENCJI

5 ust. 1 lit. a Konwencji (zob. paragraf 12). Wynika z tego, że należy odrzucić rzeczone zastrzeżenie wstępne.

Kudła przeciwko Polsce

[WI], skarga nr 30210/96, § 110, ETPC 2000-XI.

12

. Okres tymczasowego aresztowania skarżącego trwał od dnia 16 marca 2017 r. do dnia 3 września 2019 r., kiedy skarżący został skazany przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w innym postępowaniu (zob. paragraf 4 powyżej). Wynika z tego, że okres, który należy wziąć pod uwagę, wynosi dwa lata, pięć miesięcy i dziewiętnaście dni.

które początkowo uzasadniały jego aresztowanie.

ustanowieniu poręczenia majątkowego na wczesnym etapie postępowania (zob. paragraf 2 powyżej). Międzynarodowy charakter zarzucanego przestępstwa oraz zarzut działania w zorganizowanej grupie przestępczej były istotnymi czynnikami budzącymi zaniepokojenie i obawy, że skarżący może zakłócić prawidłowy przebieg postępowania, jeżeli zostanie zwolniony. Ponadto władze stanęły przed trudnym zadaniem przeprowadzenia międzynarodowego śledztwa w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej, która od kilku lat działała w różnych krajach. Wynika z

tego, że dalsze aresztowanie skarżącego było uzasadnione „istotnymi” i

„wystarczającymi” przesłankami.

zachowania należytej staranności, co skutkowało zwrotem aktu oskarżenia prokuratorowi (patrz paragraf 3 powyżej). O ile prawdą jest, że

wspomniane niedociągnięcie

przyczyniło się do wydłużenia czasu trwania śledztwa i okresu aresztowania skarżącego, nie kwestionuje się, że złożone śledztwa o charakterze międzynarodowym są nieuchronnie czasochłonne. Rzeczone śledztwo początkowo dotyczyło jedenastu podejrzanych, a

na

późniejszym etapie sprawa skarżącego została wyłączona do odrębnego postępowania, co z pewnością umożliwiło szybsze sporządzenie aktu oskarżenia. W związku z tym Trybunał stwierdza, że śledztwo przeprowadzono z zachowaniem należytej staranności.

ZARZUCANE NARUSZENIE ART. 5 UST. 4 KONWENCJI

lipca 2019 r. oraz z dnia 1 października 2019 r. przedłużających stosowanie tymczasowego aresztowania nie zostały rozpatrzone „bezzwłocznie”, jak

wymaga tego art. 5 ust. 4 Konwencji.

skarżący został skazany w równolegle prowadzonym postępowaniu (zob.

paragraf 4 powyżej), a pozbawienie go wolności stało się zgodne z

prawem na podstawie art. 5 ust. 1 lit. a Konwencji (zob. paragraf 12 powyżej). Zarzut skarżącego, że zażalenie od przedmiotowego postanowienia rozpatrzono z naruszeniem standardów przewidzianych w

art.

5 ust. 4, należy zatem uznać za niedopuszczalny jako niezgodny

ratione materiae

z art. 5 ust. 4.

stanowiła wystarczającej podstawy do stwierdzenia, iż poszanowanie praw człowieka określonych w Konwencji nie wymaga dalszego rozpatrywania sprawy przez Trybunał (art. 37 ust. 1

in fine

). Dlatego też Trybunał odrzuca wniosek Rządu o skreślenie zarzutu i w związku z tym będzie dalej rozpatrywał sprawę (zob.

Tahsin Acar przeciwko Turcji

(kwestia wstępna) [WI], skarga nr 26307/95, § 75, ETPC 2003-VI).

jakichkolwiek innych względów, należy uznać go za dopuszczalny.

listopada 2019 r., czyli cztery miesiące i pięć dni po jego wniesieniu (zob.

paragraf 6 powyżej). W świetle ugruntowanego orzecznictwa Trybunału (zob. m.in.

Stettner przeciwko Polsce

, skarga nr 38510/06, §§ 92-97, 24 marca 2015 r., oraz

Baranowski przeciwko Polsce

, skarga nr 28358/95, §§ 68-77, ETPC 2000-III) oraz po zbadaniu materiału przedłożonego Trybunałowi, Trybunał stwierdza, iż zarzut wskazuje na faktyczne naruszenie art. 5 ust. 4 Konwencji.

ZASTOSOWANIE ART. 41 KONWENCJI

zwłokę na podstawie marginalnej stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o trzy punkty procentowe.

Z POWYŻSZYCH WZGLĘDÓW TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE

odrzuca

wniosek Rządu o skreślenie z listy spraw zarzutu z art. 5 ust. 4 dotyczącego postanowienia z dnia 3 lipca 2019 r;

uznaje

za dopuszczalny zarzut z art. 5 ust. 4 Konwencji dotyczący zażalenia skarżącego od postanowienia z dnia 3 lipca 2019 r., a

za

niedopuszczalną pozostałą część skargi;

orzeka

, że doszło do naruszenia art. 5 ust. 4 Konwencji;

orzeka,

(a)

że pozwane państwo winno, w terminie trzech miesięcy, uiścić na

rzecz skarżącego kwotę 2000 EUR (dwa tysiące euro), przeliczoną na walutę pozwanego państwa i powiększoną o wszelkie należne podatki, z tytułu szkody niemajątkowej;

(b)

że od momentu upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu uregulowania należności należne będą odsetki zwykłe od określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe;

oddala

pozostałe żądanie skarżącego dotyczące słusznego zadośćuczynienia.

Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie dnia 3 lutego 2022 r., zgodnie z Regułą 77 §§ 2 i 3 Regulaminu Trybunału.

Liv Tigerstedt

Péter Paczolay

Zastępca Kanclerza

Przewodniczący