Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translația a fost deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției] Permisia de a re-publica această traducere a fost acordată de Ministerul Justiției exclusiv în scopul de a fi inclusă în baza de date a Tribunalului EUROPEKEJS TRYBUŁA PRAŁAW CZŁOWIEK SEKRAKIA SEKRAKIA PIERZAWA SPRA SPRA PIRA TRYKOTKI împotriva Tribunalului POLSKI (Tribunalul nr. 18590 din 24 martie 2028) pe data de 15 decembrie 2022, iar Curtea de Apel a Tribunalului European a adoptat pe baza de date a articolului 34 din Legea nr. 12/2012 privind judecata împotriva lui Erik Wławski (Tribunalul de Justiție din Polonia), pe baza unei plângeri în favoarea lui V.
Reclamantul a invocat prelungirea procedurii civile și lipsa unui recurs eficient în dreptul național. a invocat art. 6 alineatul (1) din art. 13 din Convenție, care prevede că: art. 6 alineatul (1) din Convenție. orice persoană care își exercită dreptul de a soluționa o cauză în termen de termen de termen poate solicita [...] de către o instanță de judecată [...] să soluționeze o cauză în termen de termen de termen de la o instanță de judecată națională. în acest sens, nu dispune de un recurs eficient. a invocat art. 6 alineatul (1) din Convenție, care prevede că: orice persoană care își exercită dreptul de a soluționa o cauză în termen de termen de termen de judecată [...] poate solicita [...] de către o instanță de judecată [...] să soluționeze o cauză în termen de termen de termen de judecată [...] nu poate solicita [...] de către o instanță de judecată să își soluționeze o cauză în termen de termen de judecată. în acest sens, nu dispune de un recurs eficient. în acest sens, nu dispune de un recurs financiar (art. 34 din Convenție, art. 6 din Convenție, nr. 178 din 13 din Convenție, și art. 69 din Convenție, care prevede că orice persoană care își exercită dreptul de judecată [...] nu poate solicita [...] de către o instanță de judecată [...] de judecată [...] nu dispune [...] de către o instanță de judecată [...] de judecată [...] de judecată [...] nu dispune de obligația de judecată [...] de natură să fie de natură să fie de natură să fie de judecată [...] de natură să fie de natură să fie de natură să fie de natură să fie de natură să fie de natură să fie de natură să fie de natură să fie de natură să fie de natură să fie (articolul [art. 4 din Convenția, art.
În două cazuri, Tribunalul a constatat că au existat întârzieri pentru care autoritățile naționale ar trebui să fie responsabile și că dreptul reclamantului de a judeca o cauză fără întârzieri nejustificate a fost încălcat, și i-a acordat reclamantului o despăgubire adecvată în valoare de 850 de euro (EUR) având în vedere avantajul procedurii.Curtea a considerat că suma monetară acordată reclamantului la nivel național, având în vedere circumstanțele de fapt care au făcut obiectul plângerii, a fost deja o despăgubire, care nu este o normă precedentă (PCI împotriva lui Janusz Rutkowski, 31 ianuarie 2015, nr. 79, iar Tribunalul a decis în data de 22 ianuarie 2016, nr. 229, cu privire la o despăgubire în cauză, în ceea ce privește alte două cazuri, în ceea ce privește situația instanțelor de judecată din Franța, precum și în cazul în care nu există alte argumente relevante în ceea ce privește aceste aspecte, în ceea ce privește situația în care se află în favoarea instanței, precum Hotărârea nr. 79/79 W. 79/2028, precum și în cazul în care nu există alte argumente relevante în ceea ce privește situația în care se află în favoarea instanței, în cauză, în ceea ce privește alte două cazuri, în care nu sunt în cauză, precum în cazul în care nu există o despăgubire în favoarea instanței).
În urma examinării întregului material prezentat, Tribunalul nu a găsit nici circumstanțe de fapt, nici argumente care să justifice durata totală a procedurii la nivel național. Având în vedere jurisprudența sa în această privință, Tribunalul a considerat că în acest caz, a venit un termen de timp și nu a fost îndeplinită cerința de a se trata cazul în termeni judiciare.11 Tribunalul observă, de asemenea, că reclamantul nu avea la dispoziție un mijloc de recurs pe care să îl poată folosi pentru a stabili o marjă de recurs în ceea ce privește aceste acuzații.12 Prin urmare, acuzațiile sale nu au fost considerate admisibil de a susține că au fost depuse în temeiul art. 6 alineatul (1) din Protocoalele nr. 13 din Conventie.13 Procedurile privind prejudiciul nu au fost considerate adecvate în temeiul art. 41 din Protocoalele nr. 14 din Conventie.14 Conventie privind prejudiciul în cauză.14 Tribunalul European al Justiției a declarat că nu va fi necesară o marjă de recurs în temeiul art. 6 din Protocolele nr. 1 și 14 din Protocolele nr. 1 din Conventie. 14 din Conventie.14 din Conventie.14 din Conventie.14 din Conventie.14 din Conventie.14 din Conventie.14 din Conventie.
(b) de la expirarea termenului de trei luni indicat anterior până la momentul încheierii creanței, vor fi procente obișnuite din suma stabilită mai sus, în funcție de rata echivalentă cu procentul marginal de procent al Băncii Centrale a Scoției în vigoare în perioada 21 octombrie 2012 până la data de 21 octombrie 2012, în creștere cu trei puncte procentuale. (b) de la expirarea termenului de trei luni indicat anterior până la momentul încheierii creanței, vor fi procente simple din suma stabilită mai sus, în funcție de rata echivalentă cu procentul marginal de procent al Băncii Centrale a Scoției în vigoare în perioada 21 octombrie 2012, în creștere cu trei puncte procentuale. (c) Procentul de creanță a creanței a fost înregistrat în moneda Statului pârât în valoare de 15 decembrie 2012. (d) Procentul de creanță a creanței a fost înregistrat în moneda națională în conformitate cu art. 2 din Regulamentul de procedură nr. 13/1982 privind procedurile de înregistrare a creanței de bani (C.R. nr. 790 din 12 decembrie 1992) și cu suma de creanță a creanței a creanței a creanței a creanței a creanței de bani în conformitate cu art. 6 din Regulamentul de procedură nr. 13/1982 privind procedurile de înregistrare a creanței de bani (C.
i 28 de luni de 1 instanță Sąd Okręgowy w Łodzi, 13.12.2017 r, (signat. act: III S 132/17), 2 000 zł 24.04.2019 r. (I C 1390/13) 2 000 zł 8 200 [1] Plus orice taxe cu care poate fi împovărat reclamantul.
© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na
publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
PIĄTKOWSKI przeciwko POLSCE
(Skarga nr 18590/18)
WYROK
15
grudnia 2022
r.
Niniejszy wyrok jest ostateczny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.
W sprawie Piątkowski przeciwko Polsce,
Europejski Trybunał Praw Człowieka (Sekcja Pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:
Ivana Jelić
, Przewodnicząca
,
Krzysztof Wojtyczek,
Erik Wennerström
, Sędziowie
,
oraz Viktoriya Maradudina,
p.o.
Zastępca Kanclerza Sekcji,
obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2022
r.,
wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:
1.Sprawa wywodzi się ze skargi przeciwko Polsce wniesionej do
Trybunału na podstawie art.
34 Konwencji o ochronie praw człowieka i
podstawowych wolności („Konwencja”) w dniu 12 kwietnia 2018 r.
2.Skarga została zakomunikowana Rządowi polskiemu („Rząd”).
FAKTY
3.Dane skarżącego oraz istotne informacje dotyczące skargi przedstawiono w załączonej tabeli.
4.Skarżący zarzucił przewlekłość postępowania cywilnego oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym.
PRAWO
1 I
ART.
5.Skarżący zarzucił, że czas trwania przedmiotowego postępowania cywilnego był niezgodny z wymogiem rozpoznania sprawy w „rozsądnym terminie” i że nie przysługiwał mu w związku z tym skuteczny środek odwoławczy. Powołał się na art.
6 ust.
1 i art.
13 Konwencji, które stanowią, że:
Art.
6
ust.
1
„Każdy ma prawo do [...] rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie [...] przez [...] sąd [...] przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym [...]”.
Art.
13
„Każdy, czyje prawa i wolności zawarte w niniejszej Konwencji zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego także wówczas, gdy naruszenia dokonały osoby wykonujące swoje funkcje urzędowe”.
6.Rząd podniósł zastrzeżenie wstępne, że skarżący nie może być dłużej uznawany, w rozumieniu art.
34 Konwencji, za „ofiarę” naruszenia prawa do
rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie, ponieważ przyznano mu zadośćuczynienie w kwocie 4
000 zł (PLN). Trybunał zauważa, że kwestia ta
wymaga rozstrzygnięcia w świetle zasad ustanowionych w orzecznictwie Trybunału (zob.
Cocchiarella przeciwko Włochom
[WI], skarga nr 64886/01, §§ 69–107, ETPC 2006–V; oraz
Scordino przeciwko Włochom (nr 1)
[WI], skarga nr 36813/97, §§ 178–213, ETPC 2006–V). Skarżący nie zgodził się z
tym zastrzeżeniem i uznał, że suma pieniężna, która została mu przyznana przez organy krajowe, nie była zadowalająca.
7.Trybunał zauważa, że Sąd Okręgowy w Łodzi przeanalizował przebieg kwestionowanego postępowania w świetle kryteriów, które stosuje sam Trybunał. W dwóch przypadkach stwierdził, że doszło do opóźnień, za które władze krajowe powinny ponosić odpowiedzialność, oraz że prawo skarżącego do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone, i przyznał skarżącemu zadośćuczynienie stanowiące równowartość 850 euro (EUR) z uwagi na przewlekłość postępowania. Trybunał zważył, że suma pieniężna przyznana skarżącemu na poziomie krajowym, przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych będących przedmiotem skargi do Trybunału, była niewystarczająca (zob.
Janulis przeciwko Polsce
, skarga nr
31792/15, §
22, z dnia 16 stycznia 2020 r. z
dalszymi przykładami). W tych okolicznościach argument, że skarżący utracił status ofiary, nie zasługuje na uwzględnienie.
8.Trybunał przypomina, że zasadność czasu trwania postępowania należy oceniać w świetle okoliczności sprawy i w odniesieniu do następujących kryteriów: złożoności sprawy, postępowania skarżącego i
właściwych organów oraz tego, jakie znaczenie miał przedmiot sporu dla skarżącego (zob.
Frydlender przeciwko Francji
[WI], skarga nr
30979/96, §
9.W precedensowej sprawie
Rutkowski i Inni przeciwko Polsce,
skarga nr
72287/10 i dwie inne, w wyroku z dnia 7 lipca 2015 r. Trybunał stwierdził już naruszenie w odniesieniu do kwestii podobnych do tych, które są przedmiotem niniejszej sprawy.
10.Po zapoznaniu się z całością przedstawionego mu materiału Trybunał nie znalazł żadnych okoliczności faktycznych ani argumentów mogących uzasadnić łączny czas trwania postępowania na poziomie krajowym. Uwzględniając swoje orzecznictwo w tym zakresie, Trybunał uznał, że
w
niniejszej sprawie doszło do przewlekłości postępowania i nie został spełniony wymóg rozpatrzenia sprawy w „rozsądnym terminie”.
11.Trybunał zauważa ponadto, że skarżący nie miał do dyspozycji skutecznego środka odwoławczego, z którego mógłby skorzystać w
odniesieniu do tych zarzutów.
12.Zarzuty te są zatem dopuszczalne i świadczą o naruszeniu art.
6 ust.
1 oraz art.
13 Konwencji.
13.Artykuł 41 Konwencji stanowi:
„Jeśli Trybunał stwierdzi, że nastąpiło naruszenie Konwencji lub jej Protokołów, oraz
jeśli prawo wewnętrzne zainteresowanej Wysokiej Układającej się Strony pozwala tylko na częściowe usunięcie konsekwencji tego naruszenia, Trybunał orzeka, gdy
zachodzi potrzeba, słuszne zadośćuczynienie pokrzywdzonej stronie”.
14.Uwzględniając posiadaną dokumentację oraz swoje orzecznictwo (zob. w szczególności
Rutkowski i Inni
,
op. cit.
), Trybunał zważył, że
uzasadnione będzie przyznanie kwoty wskazanej w załączonej tabeli.
15.Trybunał uznaje za słuszne wyznaczenie wysokości odsetek za zwłokę na podstawie marginalnej stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o trzy punkty procentowe.
uznaje
skargę za dopuszczalną;
orzeka
, że zarzuty niniejszej skargi świadczą o naruszeniu
art.
6 ust.
1 i
art.
13 Konwencji polegającym na przewlekłości postępowania cywilnego i braku skutecznego krajowego środka odwoławczego w tym zakresie;
orzeka
(a)
że pozwane Państwo ma wypłacić skarżącemu, w ciągu trzech miesięcy, kwotę wskazaną w załączonej tabeli, która to kwota ma zostać przeliczona na walutę pozwanego Państwa po kursie obowiązującym w dniu rozliczenia;
(b)
że od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu uregulowania należności, należne będą odsetki zwykłe od
określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe.
Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie dnia 15
grudnia 2022
r., zgodnie z Regułą
77
§§
2 i 3 Regulaminu Trybunału.
Viktoriya Maradudina
Ivana Jelić
p.o. Zastępca Kanclerza
Przewodnicząca
Skarga, w której podniesiono zarzuty na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji
(przewlekłość postępowania cywilnego i brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym)
Skarga nr
Data wniesienia skargi
Imię i nazwisko skarżącego
Rok urodzenia
Wszczęcie postępowania
Zakończenie postępowania
Całkowity czas trwania postępowania
Instancje sądowe
Orzeczenie krajowe w sprawie skargi na podstawie ustawy z 2004
r.
Suma pieniężna przyznana w postępowaniu krajowym
(w złotych)
Kwota przyznana tytułem szkody niemajątkowej oraz tytułem zwrotu kosztów i wydatków przypadająca na skarżącego
(w euro)
[1]
18590/18
12.04.2018 r.
Karol Sebastian PIĄTKOWSKI
1991
21.10.2012 r.
Sprawa zawisła
Ponad 9 lat, 11
miesięcy i 28 dni
1 instancja
Sąd Okręgowy w Łodzi, 13.12.2017 r, (sygn. akt: III S 132/17),
2
000 zł
24.04.2019 r. (I C 1390/13)
2
000 zł
8
200
[1]
Plus wszelkie podatki, którymi może zostać obciążony skarżący.