CASE OF PŁOSKONKA v. POLAND - [Polish Translation] by the Polish Ministry of Justice

Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translația a fost deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției] Permisia de a re-publica această traducere a fost acordată de către Ministerul Justiției Poloneză în scopul includerii sale în baza de date a Tribunalului HUDOC PIERWSZAŁA SEKCJA SPRAWIA PŁOSKONKA STREGOWE przeciwko POLSCE (Skarga nr. 2637/18) WROKOMARGASREGOWE z 15 mai 2022 scrie că această declarație nu este valabilă la data de 24 decembrie 2022, iar pe data de 1 decembrie 2022 este publicată pe baza unei declarații de drept fundamental din partea Tribunalului Polonez, iar în cazul în care se introduce o declarație de drept fundamental, se poate face trimiterea la Tribunalul European pentru Drept și Drept (Regiunea Europeană), în temeiul art. 34 din Legea Poloneză, și se publică informația următoare: WROKOMARGASREGOWE ZE WREGOWE ZE WREGOWE Z WESKI (REGOWIA WESKI, WREGOWIA WESKI, WREGOWIA WESKI) - CZYSTEK, WREGOWIA WESKI, WIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIEWIE

6 UST. 1 nr. 1 Orice stat are dreptul de a [...] judeca o cauză în temeiul articolului 6 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, deoarece orice instanță poate să judece o cauză în temeiul articolului 64 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, în temeiul articolului 13 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului (art. 348 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 368 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 691 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 368 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 178 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 178 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 6 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 6 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 6 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 6 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 6 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 6 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 6 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 6 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 6 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 13 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 13 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 13 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 13 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 13 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, art. 13 din Convenția Europeană din Convenția Europeană, art. 13 din Convenția Europeană, art. 13 din Convenția Europeană din Convenția Europeană, art. 13 din Convenția Europeană, art. 13 din Convenția Europeană, art. 13 din Convenția Europeană, art. 13 din Convenția Europeană, art. 13 din Convenția Europeană, art. 13 din Convenția Europeană, art. 13 din Convenția Europeană, art. 13 din Convenția Europeană, art. 13 din Convenția Europeană din Convenția

Curtea de Apel din Katowice a analizat cursul procedurii în litigiu în lumina criteriilor pe care Curtea le aplică însăși, a constatat că au apărut întârzieri pentru care autoritățile naționale ar trebui să fie considerate vinovate și că dreptul reclamantului de a judeca o cauză fără întârzieri nejustificate a fost afectat și i-a acordat reclamantului o despăgubire echivalentă cu 700 de euro (EUR) din cauza procedurii. Curtea de Apel din Katowice a constatat că, în funcție de nivelul național, au existat întârzieri în ceea ce privește situația de fapt a instanțelor naționale și că Tribunalul de Apel din Polonia nu a fost în măsură să stabilească o cauză în legătură cu întârzierea nejustificată și că dreptul reclamantului de a judeca o cauză fără întârzierieri nejustificate a fost afectat și că a acordat reclamantului o despăgubire echivalentă cu 700 de euro (EUR) din cauza procedurii.

În urma examinării materialelor prezentate, Tribunalul nu a găsit nici circumstanțe de fapt sau argumente care să justifice durata totală a procedurii la nivel național. Având în vedere jurisprudența sa în această privință, Tribunalul a considerat că, în cazul în care a avut loc o lungime excesivă a procedurii și nu a fost îndeplinită cerința de a trata cazul în termeni judiciare.11 A avut de remarcat că, pe lângă faptul că a examinat toate materialele prezentate, Tribunalul nu a găsit nici circumstanțe de fapt sau argumente care să justifice durata totală a procedurii la nivel național.12 Prin urmare, aceste argumente sunt considerate ca fiind consecvente, Tribunalul va decide să recurgă la o decizie a Curții în temeiul articolului 41 din Convenția Europeană privind protecția persoanelor cu handicap (Convenția nr. 14), în special art. 41 din Convenția nr. 13 din Convenția nr. 14 din 14 octombrie, în care se prevede că, în cazul în care Curtea Centrală a Uniunii Europene a recunoscut că nu este necesară o astfel de procedură, se va recunoaște că nu este necesară o procedură de protecție a persoanelor cu handicap.

TYCH PRZYCZYN TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE consideră că plângerea este admisibilă; hotărăște că prezenta plângere evidențiază încălcarea art. 6 §1 și art. 13 din Convenția privind prelungirea excesivă a procedurilor penale și lipsa unei măsuri naționale de recurs eficiente în această privință; hotărăște (a) că sunteți obligat să plătiți reclamantului, în termen de trei luni, suma indicată în tabelul atașat, pentru a putea fi transferată în moneda respectivă a statului Orban în vigoare la data de încetare a procedurii; (b) că de la data de încetare a procedurii de trei luni până la momentul încetării procedurii de plată, suma plătită va fi calculată la o valoare de peste 50% din valoarea normală a plângerii, în conformitate cu art. 6 din Regulamentul de procedură al Curții Naționale a Sportivității (art. 3 din Regulamentul de procedură al Curții Naționale a Curții Naționale a Sportivității), în conformitate cu art. 6 din Regulamentul de procedură al Curții Naționale a Curții (art. 2 din Regulamentul de procedură al Curții Naționale a Curții Naționale a Curții) (art. 3 din Regulamentul de procedură al Curții Naționale a Curții Naționale a Curții) (art. 5 din Regulamentul de procedură) nr. 6 din Regulamentul de procedură a Curții Naționale (art. 6 din Regulamentul de procedură) nr. 6 din Regulamentul de procedură) nr. 77 din decretele de procedură (art. 6 din Regulamentul de procedură) nr. 6 din Regulamentul de procedură (art. 6 din Regulamentul de procedură) nr. 6 din Regulamentul de procedură (art. 7 din Regulamentul de procedură) nr. 6 din Regulamentul de procedură (art. 7 din Regulamentul de procedură) nr. 6 din Regulamentul de procedură (art. 7 din Regulamentul de procedură) nr. 6 din Regulamentul de procedură (art. 7 din Regulamentul de procedură) nr. 6 din Regulamentul de procedură (art. 7 din Regulamentul de procedură) nr. 6 din Regulamentul

Suma acordată drept despăgubire pentru prejudiciul non-proprietar și drept rambursare a cheltuielilor și cheltuielilor datorate reclamantului (în euro) [1] 2637/18 12.12.2017 r. Paweł PŁOSKONKA 1988 14.04.2011 r. 25.07.2018 r. 7 ani, 3 luni și 12 zile 3 instanțe Sąd Apelacyjny w Katowicach, 9 august 2017 r., II S 46/17, 3 000,00 zł 1 300 [1] Plus orice taxe cu care poate fi împovărat reclamantul.

© Ministerstwo Sprawiedliwości,

www.gov.pl/web/sprawiedliwosc

[Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

© Ministerstwo Sprawiedliwości,

www.gov.pl/web/sprawiedliwosc

[Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

PIERWSZA SEKCJA

SPRAWA

PŁOSKONKA przeciwko POLSCE

(Skarga nr 2637/18)

WYROK

STRASBURG

15

grudnia 2022

r.

Niniejszy wyrok jest ostateczny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.

W sprawie Płoskonka przeciwko Polsce,

Europejski Trybunał Praw Człowieka (pierwsza sekcja), zasiadając jako Komitet w składzie:

Ivana Jelić

, Przewodnicząca

,

Krzysztof Wojtyczek,

Erik Wennerström

, sędziowie

,

oraz Viktoriya Maradudina,

p.o.

Zastępcy Kanclerza Sekcji,

obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2022

r.,

wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

POSTĘPOWANIE

1.

Sprawa wywodzi się ze skargi przeciwko Polsce wniesionej do Trybunału na podstawie art.

34 Konwencji o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności („Konwencja”) w dniu 12 grudnia 2017

r.

2.

Skarga została zakomunikowana Rządowi polskiemu („Rząd”).

FAKTY

3.

Dane skarżącego oraz istotne informacje dotyczące skargi przedstawiono w załączonej tabeli.

4.

Skarżący podniósł zarzut nadmiernej długotrwałości postępowania karnego oraz braku skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym.

PRAWO

ZARZUCANE NARUSZENIE ART.

6 UST.

1 I ART.

13 KONWENCJI

5.

Skarżący zarzucił, że czas trwania przedmiotowego postępowania karnego był niezgodny z wymogiem rozpatrzenia sprawy w „rozsądnym terminie” i że nie przysługiwał mu w związku z tym skuteczny środek odwoławczy. Powołał się na art.

6 ust.

1 i art.

13 Konwencji, które stanowią, że:

Art.

6

ust.

1

„Każdy ma prawo do [...] rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez [...] sąd [...] przy rozstrzyganiu [...] o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej”.

Art.

13

„Każdy, kogo prawa i wolności zawarte w niniejszej Konwencji zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego także wówczas, gdy naruszenia dokonały osoby wykonujące swoje funkcje urzędowe”.

6.

Rząd podniósł zastrzeżenie wstępne, że skarżący nie może być dłużej uznawany, w rozumieniu art.

34 Konwencji, za „ofiarę” naruszenia jego prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, ponieważ przyznano mu zadośćuczynienie w kwocie 3

000 zł (PLN). Trybunał zauważa, że kwestia ta wymaga rozstrzygnięcia w świetle zasad ustanowionych w orzecznictwie Trybunału (zob.

Cocchiarella przeciwko Włochom

[WI], skarga nr

64886/01, §§

69–107, ETPC 2006–V, oraz

Scordino przeciwko Włochom (nr 1)

[WI], skarga nr

36813/97, §§

178–213, ETPC 2006–V). Skarżący nie zgodził się z

tym zastrzeżeniem i uznał, że suma pieniężna, która została mu przyznana przez organy krajowe, nie była zadowalająca.

7.

Trybunał zauważa, że Sąd Apelacyjny w Katowicach przeanalizował przebieg kwestionowanego postępowania w świetle kryteriów, które stosuje sam Trybunał. Stwierdził, że doszło do opóźnień, odpowiedzialnymi za które winny być uznawane władze krajowe oraz że prawo skarżącego do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone i

przyznał skarżącemu zadośćuczynienie stanowiące równowartość 700 euro (EUR) z uwagi na przewlekłość postępowania. Trybunał stwierdza, że suma pieniężna przyznana skarżącemu na poziomie krajowym, przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych będących przedmiotem skargi do Trybunału, była niewystarczająca (zob. wyrok w sprawie

Janulis przeciwko Polsce,

skarga nr

31792/15, §

22, z dnia 16 stycznia 2020

r. z dalszymi przykładami). W tych okolicznościach argument, że skarżący utracił status ofiary, nie zasługuje na uwzględnienie.

8.

Trybunał przypomina, że zasadność czasu trwania postępowania należy oceniać w świetle okoliczności sprawy i w odniesieniu do następujących kryteriów: złożoności sprawy, postępowania skarżącego i

właściwych organów oraz tego, jakie znaczenie miał przedmiot sporu dla skarżącego (zob. m.in. wyroki:

Pélissier i Sassi przeciwko Francji

[WI], skarga nr

25444/94, §

67, ETPC

1999-II,

Frydlender przeciwko

Francji

[WI], skarga nr

30979/96, §

43, ETPC

2000-VII).

9.

W wiodącej sprawie

Rutkowski i Inni przeciwko Polsce,

skarga nr 72287/10 i dwie inne, w wyroku z 7 lipca 2015

r., Trybunał stwierdził już naruszenie w odniesieniu do kwestii podobnych do tych, które są przedmiotem niniejszej sprawy.

10.

Po zapoznaniu się z całością przedstawionego mu materiału Trybunał nie znalazł żadnych okoliczności faktycznych ani argumentów mogących uzasadnić łączny czas trwania postępowania na poziomie krajowym. Uwzględniając swoje orzecznictwo w tym zakresie, Trybunał uznał, że w

niniejszej sprawie doszło do nadmiernej długotrwałości postępowania i nie został spełniony wymóg rozpatrzenia sprawy w „rozsądnym terminie”.

11.

Trybunał zauważa ponadto, że skarżący nie miał do dyspozycji skutecznego środka odwoławczego, z którego mógłby skorzystać w

odniesieniu do tych zarzutów.

12.

Zarzuty te są zatem dopuszczalne i ujawniają naruszenie art.

6 ust.

1 oraz art.

13 Konwencji.

ZASTOSOWANIE ART.

41 KONWENCJI

13.

Artykuł 41 Konwencji stanowi:

„Jeżeli Trybunał stwierdzi, że nastąpiło naruszenie Konwencji lub jej Protokołów, oraz jeżeli prawo wewnętrzne zainteresowanej Wysokiej Układającej się Strony pozwala tylko na częściowe usunięcie konsekwencji tego naruszenia, Trybunał orzeka, gdy zachodzi taka potrzeba, o przyznaniu słusznego zadośćuczynienia pokrzywdzonej stronie”.

14.

Uwzględniając posiadaną dokumentację oraz swoje orzecznictwo (zob. w szczególności

Rutkowski i Inni

, cyt. pow.), Trybunał uznaje, że uzasadnione będzie przyznanie kwoty wskazanej w załączonej tabeli.

15.

Trybunał za słuszne uznaje wyznaczenie wysokości odsetek za zwłokę na podstawie marginalnej stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o trzy punkty procentowe.

Z TYCH PRZYCZYN TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE

uznaje

skargę za dopuszczalną;

orzeka

, że niniejsza skarga ujawnia naruszenie

art.

6 ust.

1 i

art.

13 Konwencji dotyczące nadmiernej długotrwałości postępowania karnego i braku skutecznego krajowego środka odwoławczego w tym zakresie;

orzeka

(a)

że pozwane Państwo ma wypłacić skarżącemu, w ciągu trzech miesięcy, kwotę wskazaną w załączonej tabeli, która to kwota ma zostać przeliczona na walutę pozwanego Państwa po kursie obowiązującym w dniu płatności;

(b)

że od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu płatności, należne będą odsetki zwykłe od określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe.

Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie dnia 15

grudnia 2022

r., zgodnie z Regułą

77

§§

2 i 3 Regulaminu Trybunału.

Viktoriya Maradudina

Ivana Jelić

p.o. Zastępcy Kanclerza

Przewodnicząca

ZAŁĄCZNIK

Skarga, w której podniesiono zarzuty na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji

(przewlekłość postępowania karnego i brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym)

Skarga nr

Data wniesienia skargi

Imię i nazwisko skarżącego

Rok urodzenia

Wszczęcie postępowania

Zakończenie postępowania

Całkowity czas trwania postępowania

Instancje sądowe

Orzeczenie krajowe w sprawie skargi na podstawie ustawy z 2004

r.

Suma pieniężna przyznana w postępowaniu krajowym

(w złotych)

Kwota przyznana tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową oraz tytułem zwrotu kosztów i wydatków przypadających na skarżącego

(w euro)

[1]

2637/18

12.12.2017 r.

Paweł PŁOSKONKA

1988

14.04.2011 r.

25.07.2018 r.

7 lat, 3 miesiące i 12 dni

3 instancje

Sąd Apelacyjny w Katowicach, 9

sierpnia 2017 r., II S 46/17,

3

000,00 zł

1

300

[1]

Plus wszelkie podatki, którymi może zostać obciążony skarżący.