Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Justiției, www.gov.pl/sprawiedliwosc.Zezwolenie la publicarea acestei traduceri a fost aleasă de către Ministerul Justiției exclusiv pentru a fi plasată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției, printr-o decizie judecătorească HUDOC EUROPEJSKI TRAKYŁNA PRAW CZŁOWIEKA PIERPOWER SEZKRAWIA SP
Reclamantul a invocat prelungirea procedurii penale și lipsa unui recurs eficient în dreptul intern. DREPTUL ZARZUCANE NARUSZENIE ARTICOLUL 6 UST. 1 ARTICOLUL I CONVENȚIA nr. 5. Reclamantul a susținut că durata procedurii penale în cauză nu era compatibilă cu cerința de a se judeca o cauză în termeni judiciari și că nu avea în acest sens un recurs eficace. El a invocat art. 6 §1 din art. 13 din Convenție, care prevede că: art. 6 §1 Orice reclamant [...] are dreptul de a se pronunța asupra unei diferite funcții de către o instanță [...] are dreptul de a se pronunța asupra unei diferite proceduri de judecată [...] are dreptul de a se pronunța asupra unei diferite proceduri de judecată în temeiul dispozițiilor articolului 7 din Convenție. Orice acuzație în materie de drept al unei persoane care a fost în cauză nu poate fi pronunțată în temeiul articolului 13 din prezenta convenție. Orice persoană care a fost acuzată în temeiul prezentei dispoziții, în cazul în care au fost invocate informații semnificative, în mod concomitent, nu poate fi acuzată în temeiul articolului 7 din prezenta convenție, ci numai în temeiul articolului 230 din lege, în cazul în care au fost invocate acuzațiuni împotriva unei persoane care a fost acuzată în cauză în temeiul prezentei.
În primul rând, au fost judecate în instanțe diferite, hotărârile au fost pronunțate la termene diferite, cauzele aveau semnături diferite, iar reclamantul a fost acuzat la termene diferite. Curtea nu are, prin urmare, niciun motiv să constate că reclamantul a depus deja o plângere referitoare la o procedură penală de înșelăciune, care este obiectul plângerii în prezenta cauză.
În aceste circumstanțe, argumentele că reclamantul a pierdut statutul de victimă nu merită să fie luate în considerare. (10) Tribunalul amintește că, având în vedere circumstanțele de fapt care fac obiectul plângerii Curții, suma monetară acordată reclamantului la nivel național a fost insuficientă (a se vedea Janulis împotriva Polsce , plângerea nr. 31792/15, § 21, 16 ianuarie 2020 z.s.d.). În aceste circumstanțe, argumentele că reclamantul a pierdut statutul de victimă nu merită să fie luate în considerare. (10) Tribunalul amintește că demnitatea timpului de desfășurare a procedurii trebuie examinată în lumina următoarelor două criterii: complexitatea cazului, absența unor proceduri similare în cadrul organelor competente și semnificația obiectului precedentului pentru soluționarea plângerii (a se vedea Hotărârea Curții din 11 decembrie 1999 în cauza Ploiești, nr. 744/97, Wittgenstein, p. 744/97, p. 744/97, p. 744/97, p. 744/97, p. 744/97, p. 744/97, p. 744/97, p. 744/97, p. 744/97, p. 744/97, p. 744/97, p. 744/97, p. 744/97, p. 944/97, p. 944), iar alte argumente pot fi prezentate în ceea ce privește termenul de desfășurare a procedurii, precum și alte argumentele care se referă la procedurile în acest caz, pot fi considerate necontențiale.
art. 41 din Convenție prevede: "Dacă Tribunalul constată că a avut loc o încălcare a Convenției sau a protocoalelor sale, și dacă dreptul intern al Înaltei Curți implicate nu permite decât să se pronunțe asupra consecințelor acestei încălcări, Tribunalul hotărăște, atunci când este necesar, să se pronunțe asupra unei încălcări a art. 6 alineatul (1) și a art. 13 din Convenție.
Viktoriya Maradudina Ivana Jevană, în funcție de data de plecare, Zămislitorul Președintelui Cancelarului ZAŁĄCZNIK Skarga, la care instanța a depus o plângere în temeiul art. 6 din 1 i. 13 octombrie 2004 (în cazul plângerii de la 31 martie 2006), a primit o sumă de 800.000 de euro în temeiul art. 4 din Legea nr. 17/1983 privind procedurile de înregistrare a plângerilor de la 21 martie 2004 (în cazul plângerii de la 21 martie 2004), precum și o sumă de 185.000 de euro în temeiul art. 4 din Legea nr. 17/1983 privind procedurile de înregistrare a plângerilor de la 21 martie 2004 (în cazul plângerii de la 21 martie 2004), în temeiul art. 4 din Legea nr. 17/1983 privind procedurile de înregistrare a plângerilor de la 21 martie 2004 (în cazul plângerii de la 21 martie 2004), în temeiul art. 4 din Legea nr. 17/1983 privind procedurile de înregistrare a plângerilor de la 21 martie 2004 (în cazul plângerii de la 21 martie 2004), în temeiul art. 4 din Legea nr. 17/1983 privind procedurile de înregistrare a plângerilor de la 21 martie 2004 (în cazul plângerii de înregistrării de plângere a plângere a plângerilor de la 21 martie de la 21 martie 2009) [1] și în temeiul art. 4 din Legea nr. 17/1983 privind procedurile de înregistrare a plângerilor de la 21 martie (învizie de în cazul plângere a plângerii de în cauză) [2]
supravegheată de procuror în procesul judiciar fără întârzieri nejustificate [2] Plus orice date cu care poate fi împovărat reclamantul.
© Ministerstwo Sprawiedliwości,
www.gov.pl/sprawiedliwosc
[Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice]. Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
© Ministerstwo Sprawiedliwości,
www.gov.pl/sprawiedliwosc
[Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości]. Zezwolenie na
publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
ŁACIAK przeciwko POLSCE
(Skarga nr 18592/19)
WYROK
15
grudnia 2022
r.
Niniejszy wyrok jest ostateczny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.
W sprawie Łaciak przeciwko Polsce,
Europejski Trybunał Praw Człowieka (Pierwsza Sekcja), zasiadając jako Komitet w składzie:
Ivana Jelić
, Przewodnicząca
,
Krzysztof Wojtyczek,
Erik Wennerström
, Sędziowie
,
oraz Viktoriya Maradudina,
p.o.
Zastępca Kanclerza Sekcji,
obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2022
r.,
wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:
1.
Sprawa wywodzi się ze skargi przeciwko Polsce wniesionej do
Trybunału na podstawie art.
34 Konwencji o ochronie praw człowieka i
podstawowych wolności („Konwencja”) w dniu 4 marca 2019 r.
2.
Skarga została zakomunikowana Rządowi polskiemu („Rząd”).
FAKTY
3.
Dane skarżącego oraz istotne informacje dotyczące skargi przedstawiono w załączonej tabeli.
4.
Skarżący zarzucił przewlekłość postępowania karnego oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym.
PRAWO
5.
Skarżący zarzucił, że czas trwania przedmiotowego postępowania karnego był niezgodny z wymogiem rozpatrzenia sprawy w „rozsądnym terminie” i że nie przysługiwał mu w związku z tym skuteczny środek odwoławczy. Powołał się na art.
6 ust.
1 i art.
13 Konwencji, które stanowią, że:
Art.
6
ust.
1
„Każdy ma prawo do [...] rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez [...] sąd [...] przy rozstrzyganiu [...] o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej”.
Art.
13
„Każdy, czyje prawa i wolności zawarte w niniejszej Konwencji zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego także wówczas, gdy naruszenia dokonały osoby wykonujące swoje funkcje urzędowe”.
6.
Rząd podniósł zastrzeżenie wstępne, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy tego samego postępowania i była już przedmiotem rozpoznania w
ramach skargi nr 23090/15 wniesionej przez tego samego skarżącego. Skarżący kwestionował twierdzenie Rządu i podniósł, że obydwa postępowania przeciwko niemu, dotyczące różnych zarzutów, toczyły się jednocześnie przed różnymi sądami.
7.
Z informacji przedstawionych przez Rząd wynika, że postępowanie, którego dotyczy skarga w niniejszej sprawie, znacznie różni się od
postępowania, które było przedmiotem zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze nr
23090/15. Przede wszystkim toczyły się one przed różnymi sądami, wyroki były wydawane w różnych terminach, sprawy miały różne sygnatury, a skarżący został oskarżony w różnych terminach. Trybunał nie ma zatem podstaw, by stwierdzić, że skarżący złożył już skargę dotyczącą postępowania karnego w sprawie włamania, będącego przedmiotem skargi w
niniejszej sprawie. Zastrzeżenie wstępne Rządu podlega zatem oddaleniu.
8.
Ponadto Rząd podniósł zastrzeżenie wstępne, że skarżący nie może być dłużej uznawany, w rozumieniu art. 34 Konwencji, za „ofiarę” naruszenia prawa do rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie, ponieważ przyznano mu zadośćuczynienie w kwocie 8
800 zł (PLN). Trybunał zauważa, że kwestia ta wymaga rozstrzygnięcia w świetle zasad ustanowionych w orzecznictwie Trybunału (zob.
Cocchiarella przeciwko Włochom
[WI], skarga nr 64886/01,
§§
69–107, ETPC 2006–V; oraz
Scordino przeciwko Włochom (nr
1)
[WI], skarga nr 36813/97, §§ 178–213, ETPC 2006–V). Skarżący nie zgodził się z tym zastrzeżeniem i uznał, że suma pieniężna, która została mu przyznana przez organy krajowe, nie
była zadowalająca.
9.
Trybunał zauważa, że Sąd Apelacyjny w Katowicach przeanalizował przebieg kwestionowanego postępowania w świetle kryteriów, które stosuje sam Trybunał. W dwóch przypadkach stwierdził, że doszło do opóźnień, za
które władze krajowe powinny ponosić odpowiedzialność, oraz że prawo skarżącego do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone, i przyznał skarżącemu zadośćuczynienie stanowiące równowartość 2
000 euro (EUR) z uwagi na przewlekłość postępowania. Trybunał uznaje, że uwzględniając okoliczności faktyczne będące przedmiotem skargi do Trybunału, suma pieniężna przyznana skarżącemu na poziomie krajowym była niewystarczająca (zob.
Janulis przeciwko Polsce
, skarga nr
31792/15, §
21, 16 stycznia 2020 r. z
dalszymi przykładami). W
tych okolicznościach argument, że skarżący utracił status ofiary, nie
zasługuje na uwzględnienie.
10.
Trybunał przypomina, że zasadność czasu trwania postępowania należy oceniać w świetle okoliczności sprawy i w odniesieniu do
następujących kryteriów: złożoności sprawy, postępowania skarżącego i
właściwych organów oraz tego, jakie znaczenie miał przedmiot sporu dla
skarżącego (zob. m.in. wyroki:
Pélissier i Sassi przeciwko Francji
[WI], skarga nr
25444/94, §
Frydlender przeciwko
Francji
[WI], skarga nr
30979/96, §
11.
W precedensowej sprawie
Rutkowski i Inni przeciwko Polsce
, skarga nr 72287/10 i dwie inne, w wyroku z dnia 7 lipca 2015
r. Trybunał stwierdził już naruszenie w odniesieniu do kwestii podobnych do tych, które są przedmiotem niniejszej sprawy.
12.
Po zapoznaniu się z całością przedstawionego mu materiału Trybunał nie znalazł żadnych okoliczności faktycznych ani argumentów, mogących uzasadnić łączny czas trwania postępowania na poziomie krajowym. Uwzględniając swoje orzecznictwo w tym zakresie, Trybunał uznaje, że
w
niniejszej sprawie doszło do przewlekłości postępowania i nie został spełniony wymóg rozpatrzenia sprawy w „rozsądnym terminie”.
13.
Trybunał zauważa ponadto, że skarżący nie miał do dyspozycji skutecznego środka odwoławczego, z którego mógłby skorzystać w
odniesieniu do tych zarzutów.
14.
Zarzuty te są zatem dopuszczalne i świadczą o naruszeniu art.
6 ust.
1 oraz art.
13 Konwencji.
15.
Artykuł 41 Konwencji stanowi:
„Jeśli Trybunał stwierdzi, że nastąpiło naruszenie Konwencji lub jej protokołów, oraz jeśli prawo wewnętrzne zainteresowanej Wysokiej Układającej się Strony pozwala tylko na częściowe usunięcie konsekwencji tego naruszenia, Trybunał orzeka, gdy
zachodzi potrzeba, słuszne zadośćuczynienie pokrzywdzonej stronie”.
16.
Uwzględniając posiadaną dokumentację oraz swoje orzecznictwo (zob. w szczególności
Rutkowski i Inni
,
op. cit.
), Trybunał uznaje, że
uzasadnione będzie przyznanie kwoty wskazanej w załączonej tabeli.
17.
Trybunał uznaje za słuszne wyznaczenie wysokości odsetek za
zwłokę na podstawie marginalnej stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o trzy punkty procentowe.
uznaje
skargę za dopuszczalną;
orzeka
, że zarzuty niniejszej skargi świadczą o naruszeniu
art.
6 ust.
1 i
art. 13 Konwencji polegającym na przewlekłości postępowania karnego i braku skutecznego krajowego środka odwoławczego w tym zakresie;
orzeka
(a)
że pozwane Państwo ma wypłacić skarżącemu, w ciągu trzech miesięcy, kwotę wskazaną w załączonej tabeli, która to kwota ma zostać przeliczona na walutę pozwanego Państwa po kursie obowiązującym w dniu rozliczenia;
(b)
że od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu uregulowania należności, należne będą odsetki zwykłe od określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe.
Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie dnia 15
grudnia 2022
r., zgodnie z Regułą
77
§§
2 i 3 Regulaminu Trybunału.
Viktoriya Maradudina
Ivana Jelić
p.o. Zastępca Kanclerza
Przewodnicząca
Skarga, w której podniesiono zarzuty na podstawie art.
6 ust.
1 i art.
13 Konwencji
(przewlekłość postępowania karnego i brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym)
Numer skargi
Data wniesienia skargi
Imię i nazwisko skarżącego
Rok urodzenia
Wszczęcie postępowania
Zakończenie postępowania
Całkowity czas trwania postępowania
Instancje sądowe
Orzeczenie krajowe w sprawie skargi na podstawie
ustawy z 2004
r.
[1]
Suma pieniężna przyznana w postępowaniu krajowym
(w złotych polskich)
Kwota przyznana tytułem zadośćuczynienia za
szkodę niemajątkową oraz tytułem zwrotu kosztów i wydatków przypadających na
skarżącego
(w euro)
[2]
18592/19
04.03.2019 r.
Szczepan Łaciak
1973
31.05.2006 r.
Sprawa zawisła
Ponad 16 lat, 4
miesiące i 21 dni
2 instancje
Sąd Apelacyjny w Katowicach,
06.02.2013 r., II S 81/12, 4
000 zł
22.01.2019 r., II S 55/18, 4
800 zł
12
200
[1]
Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub
nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki [przyp. tłum.]
[2]
Plus wszelkie podatki, którymi może zostać obciążony skarżący.