AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM ORAL VE DİĞERLERİ / TÜRKİYE DAVASI (Bașvuru no. 32043/11) KARAR STRAZBURG La 1 martie 2022 Această hotărâre este definitivă; poate fi modificată sau modificată în anumite forme. în cauza Oral și Altele / Türkiye, Președintele Branko Lubarda, președintele Jovan Ilievski, Diana Sârcu, și directorul adjunct al afacerilor regiunilor, Hasan Bakırcı, cu participarea lui Hasan Bakırcı, au fost reuniți în cadrul Comitetului pentru Apel la Curtea Europeană a Oamenilor (İșvuru no. 32043/11); în cadrul unei întâlniri cu Republica Turcia, în care au fost prezentate informații cu privire la tabla cu informații privind domeniile de aplicare a hotărârii, au fost prezentate următoarele informații:
Cererea se bazează pe afirmația că (i) în temeiul articolului 6 § 3 (c) din Convenție, cererile solicitantelor privind dreptul la avocatură în procesul lor de depunere a declarațiilor la poliție sunt valabile și că aceste declarații au fost folosite de instanțele locale în deciziile lor de condamnare și (ii) în temeiul articolului 6 § 3 (d) din Convenție, cererea a fost respinsă pentru că procesul penal a fost declarat nedrept din cauza confruntării cu un martor, pe nume S.T., a celui de-al treilea reclamant, pe baza afirmației că procesul penal a fost nerezonabil din cauza întâlnirii sale cu un martor, pe nume S.T. 2.
În plus, în temeiul art. 6 §§ 1 și 3 (c) din Conventie, reclamanții au depus plângeri împotriva autorităților de poliție (întâi doi reclamanți) și a Republicii (treilea reclamant) că nu li s-a oferit avocat în timpul declarațiilor lor și că declarațiile lor au fost ulterior folosite de instanța care a judecat pentru a-i condamna. (4) Guvernul, care a depus prima plângere și a semnat plângerile pe care au semnat-o în arestul poliției, a susținut că, în temeiul art. 6 din Conventie, reclamantul nu a putut susține că a fost victima unei plângeri în legătură cu dreptul la avocat, deoarece nu a primit dreptul la avocat. (5) În sensul art. 6 din Conventie, reclamantul va susține că nu a primit niciun avocat în timpul declarațiilor sale și că nu a primit nicio asistență juridică, în special în cazul în care acuzațiile sale au fost luate în vederea obținerii ajutorului de poliție sau a unei plângeri în vederea executării unei plângeri în vederea executării unei plângeri în vederea executării unei infracțiuni. (5) În temeiul art. 12 din Conventie, judecătorii nu pot să accepte o plângere în temeiul art. 12 din Conventie, în sensul art. 12 din Conventie, în cazul în care nu a primit ajutor de către o persoană care a fost acuzată în vederea executării unei plângeri în vederii judecătorii (în cauză nu a executării unei plângeri în vederii în vederii judecătorii).
Reclamațiile reclamantelor cu privire la tratamentul rău în temeiul articolului 3 din Convenție nu pot fi acceptate pe motivul că nu au fost în mod clar excluse de la tratament, deoarece nu au putut fi identificate "în condiții de suspect rezonabil" de către poliție, iar partea pe care le-a acordat-o le-a fost redusă la un nivel acceptabil de sănătate, în special dacă a fost prezentată în cazul în care avocatul său a prezentat o plângere în favoarea faptului că a fost descoperită în mod constant în cadrul lucrării sale (art. 3 din Convenție).
În plus, deși declarațiile primilor doi apliciți de poliție constituie o parte integrantă a sentințelor, Curtea și Curtea de Apel nu au interzis primilor doi apliciți de a-și acorda actele de judecată în cauză, în vederea investigării condițiilor de mediu necesare și nu au făcut nici o examinare a acceptabilității lor în temeiul unei întrebări de justiție (a se vedea Bozkaya/Türkiye, no. 46661/09, primul caz, §§ 64-54, Eylül 2017; Türk/Türkiye, no. 22744-57, în vederea anchetei privind actul de judecată, §§ 1 și 61, iar al treilea caz, §§ 6-11, §§ 6-11, §§ 6-11, §§ 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, § 6-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-12, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-11, §-1, §-1, §-1, §-1, §-1, §-1, §-1, §-1, §-1, §-1
Guvernul a susținut că reclamantul nu a depus o plângere în timpul judecății în fața instanței de judecată și a criticat această plângere pentru că a așteptat cinci ani înainte de a fi depusă în fața instanței de judecată. (13) Curtea a considerat că această plângere nu lipsește în mod clar de temei în sensul articolului 35 § 3 (a) din Convenție și că nu este incompatibilă cu orice alt motiv de inadmisibilitate. Prin urmare, trebuie declarată admisibilă plângerea în cauză. (14) Dreptul martorilor de a fi chemați și de a fi judecați este în concordanță cu dreptul de apelator, în hotărârea Al‐Khawaja ve Tahrim/Birnoery/Birnolik Krallık ([BD], nr. 26766/05 22226, §§ 118-50, AİHATS, nr. 59/BİHATS, 2011/BİHATS, nr. 100/10, § 59-30, AİHATS, nr. 61-60, AİHATS, nr. 100/10, AİHATS, nr. 17450, § 61-60, AİHATS, nr. 201/BİHATS, nr. 150, AİHATS, nr. 100/10, AİHATS, nr. 17/10, AİHATS, nr. 17/10, AİHATS, nr. 201/BİHATS, nr. 17/10, AİHATS.
În ciuda faptului că a treia reclamantă nu a fost prezentă la cererea instanței de judecată de a-l asculta personal pe S.T., instanța de judecată a cerut, cu aproximativ o lună înainte de ultimul proces în care a fost pronunțată sentința împotriva reclamantelor, mostre ale declarațiilor lui S.T., deoarece în articolul din 29 noiembrie 2007 a menționat în formă de indiciu că S.T. a depus declarații cu privire la İbrahim Halil Yahli [al doilea reclamant] și că acest eșec nu poate fi folosit pentru apelarea la instanța de judecată a treia reclamantă.
Mai mult decât atât, Curtea a constatat că, în ciuda faptului că declarațiile lui S.T.S. au fost în mod specific descrise în declarațiile sale de poliție ca participarea reclamantului la o declarație de presă în contextul activităților efectuate în numele PKK, declarațiile lui S.T. au jucat un rol important în condamnarea cel puțin a treia reclamantă.Mai important, Curtea a constatat că, în urma arestării poliției, S.T.S. a fost arestat de către autoritățile locale, deși a menționat că S.T.S. a avut morlici sub ochii, ciocniri pe haine și o ruptură în spatele capului, nu a fost surprinsă de faptul că declarația S.T.S. a fost acceptată și că a fost evaluată în mod sigur.În același timp, Curtea a constatat că S.T.S. nu a fost evaluată în mod eficient în ceea ce privește evaluarea eficacității declarațiilor judecătorilor locali.
În conformitate cu garanțiile de proces echitabil în temeiul articolului 6 din Convenție, adică, nu a fost furnizată garanție suficientă care să permită testarea suficientă a fiabilității și a adevărului declarațiilor făcute de S.T., adică a veridicității și a adevărului declarațiilor făcute de S.T. 18. Prin urmare, în ceea ce privește al treilea reclamant, s-au încălcat articolele 6 §§ 1 și 3 (d) din Convenție.
În cele din urmă, cererile reclamantelor privind cheltuielile și despăgubirile au fost respinse, deoarece nu au prezentat niciun document de susținere în temeiul articolului 60 §§ 2 din Statutul Curții. BU GEREKÇELERLE, MAHKEME, OY BİĞİDURĞİLE, OGUMENTUL a fost stabilit ca o instanță judecătorească echitabilă în ceea ce privește despăgubirile pe care reclamantul le poate plăti în conformitate cu Convenția în ceea ce privește plata prejudiciului în temeiul articolului 6 §§ 1 și 3 (c) din primul paragraf; că nu poate fi acceptată o despăgubire definitivă pentru reclamantă; că nu poate fi acceptată o despăgubire definitivă de către stat; că nu poate fi acceptată o despăgubire echitabilă în temeiul articolului 6 §§ 2 din Statutul Curții în temeiul articolului 6 §§ 2 din Statutul Curții; că nu poate fi stabilită o despăgubire echitabilă în temeiul articolului 3 din Statutul de drept; că nu poate fi acceptată o despăgubire definitivă în temeiul articolului 1 din Statutul de drept; că nu poate fi acceptată o despăgubire echitabilă în temeiul articolului 6 din Statutul de drept; că nu poate fi acceptată o despăgubire echita în temeiul articolului 6 din Statutul contractului; că nu poate fi pusă la dispoziție o despăgubire echita în temeiul articolului 6 din Statutul articolului 6 (c) din primul paragraf; că nu poate fi stabilită o despăgubire echita în temeiul articolului 6 din statutul articolului 6 (c) din statutul art. 3 din statutul de dreptului 6 (c) în temeiul articol 1 din statutul articol 3 din statutul articol 3 din statutul de dreptului 6 (c) în temeiul articol 3 din statutul articol 1 din statutul articol 3 din statutul de dreptului 3 din statutul de dreptului 3 din stat; că nu poate fi stabilită o despăgubire echita în temeiul articolului 3 din statului 5 din statului 5 din statutul articolului 3 din statului 3 din statutul articolului 3 din statului
Hotărârea a fost pronunțată în limba engleză; în conformitate cu art. 77 §§ 2 și 3 din Regulamentul Curții, 1 2022 Informat în scris Hasan Bakırcıko Yazı Kay İleri Bașkan Yardımcısı Direktoru Șansalul Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șefului Șef
(Bașvuru no. 32043/11)
KARAR
1 Mart 2022
İșbu karar kesin olup; bazı șekli değișikliklere tabi tutulabilir.
Oral ve Diğerleri / Türkiye davasında,
Bașkan
Branko Lubarda,
Hâkimler
Jovan Ilievski,
Diana Sârcu,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine ilgili bilgileri ekte bulunan tabloda yer alan ve Mahkeme nezdinde İstanbul Barosuna bağlı Avukat İ.
Akmeșe tarafından temsil edilen üç Türk vatandașının, (“bașvuranlar”) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine (“AİHM” veya “Mahkeme”), İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca, 23 Eylül 2009 tarihinde yapmıș olduğu bașvuruları (no. 32043/11),
Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”), bașvuranların șikâyetlerinin bildirilmesi ve bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğunun beyan edilmesi kararını ve tarafların görüșlerini dikkate alarak;
1 Șubat 2022 tarihinde yapılan kapalı müzakerelerin ardından,
Aynı tarihte kabul edilen așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, (i) Sözleșme’nin 6 § 3 (c) maddesi uyarınca, bașvuranların polislere ifade verirken avukat haklarına ilișkin imzalı feragatlarının geçersiz olması ve bu ifadelerin yerel mahkemeler tarafından onların mahkûmiyetlerine karar verirken kullanılmıș olmaları iddiası ve (ii) Sözleșme’nin 6 § 3 (d) maddesi uyarınca üçüncü bașvuranın, S.T. adlı bir tanık ile yüzleșememesi sebebiyle ceza yargılamasının iddia olunduğu üzere adil olmadığına ilișkindir.
2.
İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi 26 Aralık 2007 tarihinde bașvuranları, diğerleri arasında, avukat yokluğunda kendileri ile 3 diğer kișinin (M.Y., H.Ç. ve S.T.) polise verdikleri ifadelere dayanarak mülga Ceza Kanunu’nun 169. maddesi uyarınca (765 sayılı Kanun) PKK/KONGRA-GEL’e (Kürdistan İșçi Partisi/Kürdistan Halk Kongresi –
bundan sonra “PKK” olarak anılacaktır) yardım ve yataklık etme suçundan mahkum etmiștir. Söz konusu mahkeme her bir bașvurana 3 yıl 9 ay hapis cezası vermiștir. Yargılamayı yürüten mahkeme üç bașvuranın da yasadıșı pankartlar astığını ve ikinci ve üçüncü bașvuranların izinsiz bir toplantıya katılıp sloganlar atmıș olduklarını tespit etmiștir. Yargıtay, 15 Aralık 2010 tarihinde, yargılamayı yürüten mahkemenin kararını onamıștır.
SÖZLEȘME’NİN 6 §§ 1 VE 3 (c) MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA
3.
Bașvuranlar Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesi uyarınca polise (ilk iki bașvuran) ve Cumhuriyet Savcısına (üçüncü bașvuran) verdikleri ifadeleri sırasında avukat sağlanmadığı ve vermiș oldukları ifadelerin daha sonra yargılamayı yürüten mahkeme tarafından onları mahkûm etmek için kullanılması sebebiyle yargılamanın adil olmadığı hususunda șikâyet etmișlerdir.
4.
Hükümet, ilk itirazını yapmıș ve bașvuranların polis nezaretinde imzaladıkları belgelerden de anlașılacağı üzere, bașvuranların avukat hakkından feragat etmiș olmaları nedeniyle Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamındaki bir ihlalin mağduru olduklarını iddia edemeyeceklerini ileri sürmüștür. Her halükarda, özellikle ilk iki bașvuranın pankart asarken yakalanmalarının da dâhil olduğu geri kalan suçlayıcı delillerin gücü ıșığında, polise verilen ifadeler sırasında bir avukatın bulunmaması ceza yargılamasının adilliğine halel getirmemiștir.
5.
Mahkeme, Hükümetin ilk itirazının söz konusu șikâyetin esası ile yakından bağlantılı olması sebebiyle bu șikâyeti esas üzerinde yapacağı incelemeye dâhil etmeye karar vermiștir. Ayrıca, Mahkeme, bu șikâyetin Sözleșme’nin 35 § 3 (a) maddesinin anlamı dâhilinde açıkça dayanaktan yoksun olmadığı ve bașka herhangi bir kabul edilemezlik gerekçesiyle de bağdașmadığı kanaatindedir. Dolayısıyla, söz konusu șikâyetin kabul edilebilir olduğu beyan edilmelidir.
6.
Avukat yardımından faydalanma hakkından feragat etmenin geçerliliğine ilișkin genel ilkeler,
Simeonovi/Bulgaristan
([BD], no.
21980/04, §§ 122-144, 12 Mayıs 2017) ve
Rușen Bayar/Türkiye
(no.
25253/08, §§ 113-123, 19 Șubat 2019) kararlarında özetlenmiștir.
7.
Mahkeme, birinci ve ikinci bașvuranların 14 Mart 2004 tarihinde düzenlenen sağlık raporlarında sağlıklı olarak polis tarafından gözaltına alındıklarını kaydetmektedir. Ancak polis tarafından gözaltında tutulmalarının sona ermesinden sonra düzenlenen sağlık raporlarında birinci ve ikinci bașvuranların sırasıyla bir gün ve üç gün boyunca fiziksel olarak çalıșmaya uygun olmadıkları belirtilmiștir. Bașvuranların Sözleșme’nin 3. maddesi kapsamındaki kötü muameleye ilișkin șikâyetleri, polisin kendilerine kötü muamele uyguladığının "makul șüphenin ötesinde" tespiti yapılamadığı için açıkça dayanaktan yoksun oldukları gerekçesiyle kabul edilemez bulunmuștur (bk.
Oral ve Yahli/Türkiye
(k.k.), no. 34221/08, 4 Ekim 2011). Fakat bașvuranların 3. madde kapsamındaki șikâyetinin kabul edilemez olması, avukat hakkından feragat etmenin “açık” niteliğini zedelemeye yetecek seviyedeki kötü muamele iddiasını ilk bakıșta ortaya koyabildikleri gerçeğinin önemini azaltmaz. Özellikle, ikinci bașvuran hakkında düzenlenen 16 Mart 2004 tarihli sağlık raporu, polisin ifadesini alırken sırtına bastığı iddiasını ve doktorun sırtındaki lezyonun kendisini bir günlüğüne iș göremez hale getirdiğine dair tespitini içermektedir. Birinci bașvuranla ilgili olarak ise, kendisi polise verdiği ifadesinde PKK’nın Bağımsız Gençlik Hareketi’ne üye olduğunun kabulünü içeren kısmını sürekli olarak reddetmiș ve böylece (yukarıda anılan)
Rușen Bayar
davasında belirtilen kriteri yerine getirmiștir. Yukarıda belirtilenlerin ıșığında, Mahkeme ilk iki bașvuranın avukat haklarından geçerli bir șekilde feragat ettikleri sonucuna varamaz.
8.
Ayrıca, avukat erișimine kısıtlama getirilmesi için “zorlayıcı sebepler” bulunmamaktadır. Önemli bir șekilde, ilk iki bașvuranın polise verdiği ifadeleri mahkûmiyetlerinin bütünleyici bir parçasını oluștursa da, yargılamayı yürüten mahkeme ve Yargıtay ilk iki bașvuranın söz konusu haktan feragat etmelerini çevreleyen koșulları araștırmaya çalıșmamıș ve bunların kabul edilebilirliğine ilișkin bir inceleme yapmamıștır (bk.
Bozkaya/Türkiye
, no. 46661/09, §§ 49-54, 5 Eylül 2017;
Türk/Türkiye
, no. 22744/07, §§ 53-59, 5 Eylül 2017; yukarıda anılan
Rușen Bayar
, §§ 126-136 ve
Akdağ/Türkiye
, no. 75460/10, §§
64
‑
71, 17
Eylül 2019).
9.
Dolayısıyla, ilk iki bașvuran bakımından, Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesi ihlal edilmiștir. Yukarıda varılan sonuca göre, Mahkeme Hükümetin bașvuranların mağdur statüsüne ilișkin ön itirazını da reddetmiștir.
10.
Așağıda yer alan 17. paragraftaki bulgular ıșığında, Mahkeme üçüncü bașvuranın Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesi kapsamında yapmıș olduğu șikâyeti incelemeyi gerekli görmemektedir.
SÖZLEȘME’NİN 6 §§ 1 VE 3 (d) MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA
11.
Üçüncü bașvuran ayrıca, Sözleșme’nin 6 § 3 (d) maddesi uyarınca, S.T.’ye soru yöneltememesi nedeniyle adil yargılanmadığından șikâyet etmiștir.
12.
Hükümet, bașvuranın yargılamayı yürüten mahkeme nezdindeki yargılama sırasında șikâyetini ileri sürmediğini ileri sürmüș ve bu șikâyeti Yargıtay’a getirmeden önce beș yıl beklediği için eleștirmiștir.
13.
Mahkeme, bu șikâyetin Sözleșme’nin 35 § 3 (a) maddesinin anlamı dâhilinde açıkça dayanaktan yoksun olmadığı ve bașka herhangi bir kabul edilemezlik gerekçesiyle de bağdașmadığı kanaatindedir. Dolayısıyla, söz konusu șikâyetin kabul edilebilir olduğu beyan edilmelidir.
14.
Tanıkların huzura davet edilmelerinin ve dinlenmelerinin sağlanmasını isteme hakkına ilișkin ilkeler,
Al
‑
Khawaja
ve Tahery/Birleșik Krallık
([BD], no. 26766/05 ve 22228/06, §§ 118-51, AİHM 2011),
Schatschaschwili/Almanya
([BD], no. 9154/10, § 100-31, AİHM 2015) ve
Süleyman/Türkiye
, (no. 59453/10, §§ 61-66, 17
Kasım 2020) kararlarında yer almaktadır.
15.
Üçüncü bașvuranın yargılamayı yürüten mahkemeden S.T.’yi bizzat dinleme talebinde bulunmamıș olması gerçeğine karșın, yargılamayı yürüten mahkeme, bașvuranların mahkûmiyetine karar verdiği son durușmadan yaklașık bir ay önce, S.T.’nin ifadelerinin örneklerini talep ederken 29 Kasım 2007 tarihli yazısında “İbrahim Halil Yahli [ikinci bașvuran] hakkında ifade veren S.T.” șeklinde belirtmesi nedeniyle bu bașarısızlık üçüncü bașvuranın aleyhinde kullanılamaz. Bu nedenle, üçüncü bașvuranın yargılamayı yürüten mahkemeden yargılamanın bu așamasında S.T.’nin hazır bulunmasının sağlanmasını talep etmemiș olması makuldür. Ancak, üçüncü bașvuran 3 Eylül 2009 tarihli temyiz bașvurusunun üçüncü sayfasında bu konuyu açıkça dile getirmiș olması nedeniyle bu șikâyetten feragat etmiș olduğu varsayılamaz (bk.
Murtazaliyeva/Rusya
[BD], no. 36658/05, § 126, 18 Aralık 2018).
16.
Mahkeme ayrıca, S.T.’nin yargılamaya katılmaması için iyi bir sebebin bulunmadığını belirtmiștir. Ayrıca, özellikle, S.T.’nin polise verdiği ifadelerde bașvuranın bir basın açıklamasına katılımının PKK adına gerçekleștirilen faaliyetler bağlamında tanımlanmıș olması dikkate alındığında, S.T. tarafından verilen ifadeler en azından üçüncü bașvuranın mahkûmiyetinde önemli bir rol oynamıștır. Daha da önemlisi Mahkeme, polis nezaretine alındıktan hemen sonra ifadesini alan Cumhuriyet Savcısının S.T.’nin gözlerinin altında morluklar, kıyafetlerinin üzerinde kan lekeleri ve bașının arkasında dikișlerle kapatılmıș bir yırtık olduğunu belirtmesine rağmen yerel mahkemelerin S.T. tarafından verilen ifadelerin kabul edilebilirliğini ve güvenilirliğini incelememiș olmasını șașırtıcı bulmaktadır. Aynı zamanda yerel mahkemeler S.T.’nin avukat yokluğunda polise ifade vermiș olduğunu ve bu ifadeleri üçüncü bașvuranın davasının ilk durușmasında geri çektiğini dikkate almamıștır (kıyaslayınız,
Fikret Karahan/Türkiye,
no. 53848/07, § 49, 16 Mart 2021). Ayrıca Mahkeme, S.T.’nin hazır bulunmamasını telafi edebilecek hiçbir etkili usuli güvence görememiștir.
17
.
Yukarıdaki görüșler ıșığında Mahkeme üçüncü bașvurana, șikâyetinin niteliği ve kendisi için tehlikede olanın önemi –
yani 3 yıl altı ay hapis cezası – dikkate alındığında, yargılamayı yürüten mahkemenin, Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamında adil yargılanma garantileriyle uyumlu olarak, S.T. tarafından verilen ifadelerin güvenilirliğini ve doğruluğunu yeterince test etmesini sağlayabilecek yeterli güvencelerin sağlanmadığı sonucuna varmıștır.
18.
Dolayısıyla, üçüncü bașvuran bakımından, Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3. (d) maddesi ihlal edilmiștir.
19.
Herhangi bir belgeye dayalı bir kanıt sunmaksızın, talepleriyle ilgili olarak, her bir bașvuran maddi tazminat olarak 50.000 avro ve masraf ve giderler için ise 27.878 Türk lirası (TL) (yaklașık 4.295 avro) talep etmișlerdir.
20.
Hükümet, bu taleplere itiraz etmiștir.
21.
Mahkeme, Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesinin ihlal edildiği yönündeki söz konusu tespitlerinin birinci ve ikinci bașvurana ilișkin olarak yeterli adil tazmin sağladığı kanaatindedir (bk. yukarıda anılan
Akdağ
, § 75; yukarıda anılan
Bozkaya
, § 69; ve yukarıda anılan
Türk
, § 69). Ancak Mahkeme, üçüncü bașvuranın yalnızca ihlal tespiti ile tazmin edilemeyecek olan Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (d) maddesi kapsamındaki haklarının ihlali nedeniyle manevi zarara uğradığı görüșündedir. Dolayısıyla Mahkeme, bu bașlık altında üçüncü bașvurana yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutulmak üzere 5.000 avro tazminat ödenmesine karar vermiștir (bk.
Ürek ve Ürek/Türkiye
, no. 74845/12, § 78, 30
Temmuz 2019). Mahkeme ayrıca, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 311. maddesinin, Mahkeme’nin Sözleșme’nin ihlal edildiği tespitinde bulunması halinde, iç hukuk yargılamalarının yeniden bașlatılmasına olanak sağladığını kaydetmektedir.
22.
Son olarak, bașvuranların masraf ve giderlerle ilgili talepleri, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 60 §§ 2 maddesi uyarınca hiçbir destekleyici belge sunmamıș olmaları nedeniyle reddedilmiștir.
Hükümet’in bașvuranların Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesi kapsamında mağdur statüsüne ilișkin șikâyetini esastan birleștirerek reddetmeye;
Bașvurunun
kabul edilebilir olduğuna
;
İlk iki bașvurana ilișkin olarak Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesinin ihlal edildiğine;
Üçüncü bașvuranın Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesi kapsamındaki șikâyetini incelemeye gerek bulunmadığına;
Üçüncü bașvurana ilișkin olarak Sözleșmenin 6 §§ 1 ve 3 (d) maddesinin ihlal edildiğine;
Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesinin ihlal edildiğinin tespit edilmesinin ilk iki bașvuranın bu bağlamda uğramıș olabileceği manevi zararlar açısından tek bașına yeterli adil tazmin teșkil ettiğine;
(a)
Davalı Devlet tarafından, üçüncü bașvurana, kararın kesinleștiği tarihten itibaren üç ay içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden davalı Devletin ulusal para birimine çevrilmek üzere:
(i)
manevi tazminat olarak, miktara yansıtılabilecek vergiler hariç olmak üzere, 5.000 avro (beș bin avro) ödenmesine;
(b)
Yukarıda bahsi geçen üç aylık sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme gününe kadar geçen sürede, yukarıda bahsedilen miktara, Avrupa Merkez Bankasının söz konusu dönem için geçerli olan marjinal faiz oranına üç puan eklenmek suretiyle elde edilecek oran üzerinden basit faiz uygulanmasına;
Bașvuranların adil tazmine ilișkin diğer taleplerinin reddedilmesine
karar vermiștir
.
İșbu karar İngilizce dilinde tanzim edilmiș olup; Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77 §§ 2 ve 3. maddesi uyarınca 1 Mart 2022 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Branko Lubarda
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan
EK
Bașvuranların listesi
Bașvuru no. 32043/11
Sıra no.
Bașvuranın adı
Doğum Yılı/Nüfus Kayıt Tarihi
Uyruk
İkamet Adresi
1.
Ramazan ORAL
1985
T.C.
Mersin
2.
İbrahim Halil YAHLI
1984
T.C.
İstanbul
3.
Enver TEKİN
1983
T.C.
Bursa