AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM OCAKLI / TÜRKİYE DAVASI (Bașvuru no. 84212/17) KARAR STRAZBURG 27 iunie 2023 Această hotărâre, definitivă și eventual modificată, poate fi urmată ulterior.În cauza Ocaklı / Türkiye, președintele, Pauliine Koskelo, Hâkimler, Lorraine Schembri Orland, Davor Derenčinović, și directorul adjunct al Departamentelor de Afaceri, Vekili Dorothee von Arnimin Temayet, au fost reuniți ca Comisie pentru a discuta cu Parlamentul European, iar în cadrul Comisiei de Drepturi Omenești (Bașvuru no. 84212/17) KARAR STRAZBURG 27 iunie 2023 a fost luată aceeași hotărâre, iar în urma acesteia au fost înregistrate următoarele pretenții: Avramulul Ocaklı / Türkiye, reprezentat de Ceyran Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül Özgül
(3) Curtea a susținut anterior că, în ceea ce privește unul dintre acuzații, S.G., un suspect suspectat de a fi legat de MLKP (Marxist Leninist Communist Party), S.G.den a mers pe jos în scopul de a obține informații sau a fost torturat în urma unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea unei acuzații în vederea acuzații în vederea unei acuzații în vederea acuzații în vederea unei acuzații în vederea acuzații (§§ 394 §§ 396 § 14 din Legea 5 din Legea 5 din Legea 5 din Legea 326 din Legea 15
La 3 decembrie 2013, Curtea Penală de la Istanbul l-a condamnat pe solicitant pe baza articolului 146 din Codul Penal turc pentru distrugerea sau distrugerea ordinii naționale și pentru tentativa de a elimina TBMM sau de a-i împiedica să-și îndeplinească funcția prin forță.Curtea Penală de la Istanbul l-a condamnat, printre altele, pe baza declarațiilor făcute de clienți, pe S.G. și M.T. și pe baza poliției, la o pedeapsă de închisoare pe termen lung (fără concediu de scurtă durată) pe baza articolului 146.
În legătură cu plângerea plângerului privind faptul că dovezile obținute sub tortură au fost folosite pentru a-l condamna, Curtea Constituțională a stabilit că nu există nicio bază pentru deciziile instanței de judecată, având în vedere că acuzația se bazează pe o cauză importantă în ansamblu, iar instanța a stabilit că nu există niciun motiv pentru care să se bazeze pe aceste concluzii.Curtea a decis că nu a evaluat nici o parte din dovezile susținute de plângere sau că nu a primit nicio dovadă necesară pentru a prezenta aceste dovezi, nu a primit nicio cerere de soluționare a incidențelor și nu a putut prezenta nicio oportunitate de a contesta aceste concluzii.Curtea a decis că nu poate evalua nicio parte a acuzației sale.
Curtea a concluzionat că cererea nu este în mod evident lipsită de temei în sensul articolului 35 § 3 (a) din Convenție și nu îndeplinește niciun alt motiv de inadmisibilitate. Prin urmare, cererea sa trebuie declarată admisibilă. 11. cererea de judecată a fost susținută în continuare de către M.T. și S.G. că dovezile furnizate de M.T. și S.G. prin penală și de avocat în cadrul procesului au fost utilizate în mod corect în cazul în care nu a fost stabilită în mod general. 12. cererea de judecată nu poate fi evaluată în mod clar numai dacă nu a fost evaluată în mod corect de către clienți și nu a fost evaluată în mod corect de către avocat în cadrul procesului.
14.principiile generale privind utilizarea declarațiilor date de un client sau de un martor în absența unui avocat au fost rezumate în Hotărârile Beuze/Belçika ([BD], no. 71409/10, §§ 119-50, 9 noiembrie 2018); Stephens (anulată mai sus, §§ 64-67) și niteapić/Hırvatistan (no. 51198/08, §§ 72-73, 25 aprilie 2013).În aceste cazuri, obligația de a pronunța sentințele în conformitate cu art. 6 se bazează în primul rând pe evaluarea generală a sentințelor de judecată ale instanțelor locale, precum și pe asigurarea unei justiții echitabile a sentințelor de judecată utilizate în absența unui avocat, în vederea asigurării unei justiții echitabile a sentințelor de judecată.
Curtea reiterează că, în contrafacere cu art. 3 din Convenție, admiterea ca probe pentru stabilirea faptelor relevante a unor declarații obținute prin tortură sau alte forme de tratament rău - cum ar fi o acțiune concretă - exclud automat de la justitie sentința penală în ansamblu (exemplu: Ibrahim și alții/Birleșik Krallık [BD], nr. 50541/08 și alți 3 solicitanți § 254, 13 septembrie 2016). În acest context, Curtea concluzionează că analiza efectuată de Anuya Mahesi în legătură cu utilizarea declarațiilor obținute sub tortură în proces nu este în concordanță cu argumentul Curții privind o sentință publică.
Deși aceste dovezi sunt suficiente în sine pentru a determina încălcarea articolului 6 § 1 din Convenție, Curtea constată, de asemenea, că, înainte de a se baza pe aceste afirmații pentru a condamna reclamantul, M.T. și S.G. nu au evaluat efectul lipsei avocaților lor în timpul declarațiilor de poliție.Curtea a evaluat acceptabilitatea, credibilitatea, veridicitatea și veridicitatea declarațiilor făcute de acești oameni și a constatat că nu au fost necesare evaluări ale plângerilor.De asemenea, Curtea a constatat că nu a ajuns la aceste puncte importante.În mod parțial, Curtea a constatat că, în cazul în care o plângere a Curții a fost depusă în favoarea S.G. și M.G. în urma unei plângeri din partea instanței de judecată, dreptul de apelare a fost folosit de către avocați în cazul în care nu a fost folosit ca bază de ajutor sau a fost folosit ca bază de ajutor în cazul plângerilor de către avocați în cazul în care nu a fost folosit ca bază de ajutor sau nu a fost folosit ca bază de ajutor în cazul în care nu a fost folosit ca bază de ajutor în cazul în cazul plângerile de judecată.În conformitate cu art. 20.§ 6 din Tratatul de procedură (Art. 6 din Tratatul de procedură), Curtea a constatat că nu este necesar să se stabilească probleme în ceea ce privește evaluarea sau evaluarea în mod corespunzător a declarațiilor avocaților în favoilor de judecător în cazul în favoarea unei plângeri (art. 6 din Tratatul de judecată).
SÖZLEȘMEN 41. MADDESİN UYGULANMASI 21. Bașvuran, a cerut 20.000 de euro ca despăgubire fizică și 3.500 de euro pentru cheltuielile și cheltuielile în instanțele locale și în instanțele judecătorești, inclusiv cheltuielile de traducere. Pentru a susține cererile de despăgubiri, a fost depusă o plângere privind un contract de onorarii de avocat și aproximativ 3.000 de euro pentru cheltuielile de traducere. 22. Guvernul, a cerut despăgubiri de jurământ. 23.
Nu este necesar să se examineze temeiul plângerii privind utilizarea expresiei torturate a lui M.T.nin în temeiul articolului 6 al Contractului; nu este necesar să se examineze admisibilitatea și temeiul altor plângeri în temeiul articolului 6 al Contractului; (a) de către reclamantul stat, în termen de trei luni, să se plătească tarifele și obligațiile de plată prin intermediul unui cont național de bani: (i) în mod automat, în cazul oricărei taxe care poate fi reflectată, cu excepția a 7.800 de euro (șapte sute opt sute de euro); (ii) pentru cheltuielile aplicate, în cazul oricărei alte plângeri, cu excepția celei aplicate de un englez, cu valoarea de 3.000 de euro (șapte sute de euro); (b) în cazul unei decizii a Curții din 2023 în care se aplică Hotărârea Curții, în care se refuză acordarea unei plăți echitabile în termen de trei luni.
(Bașvuru no. 84212/17)
KARAR
27 Haziran 2023
İșbu karar, kesin olup bazı șekli değișikliklere tabi tutulabilir.
Ocaklı / Türkiye davasında,
Bașkan,
Pauliine Koskelo,
Hâkimler,
Lorraine Schembri Orland,
Davor Derenčinović,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı Vekili
Dorothee von Arnim’in katılımıyla Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine İstanbul Barosuna kayıtlı Avukat Ö. Gümüștaș tarafından temsil edilen ve 1966 doğumlu olup İstanbul’da ikamet eden Türk vatandașı Osman Nuri Ocaklı’nın (“bașvuran”) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (“AİHM” veya “Mahkeme”), İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca, 27 Kasım 2017 tarihinde yapmıș olduğu bașvuruyu (no. 84212/17);
Ceza yargılamalarının iddia olunduğu üzere adil olmadığına ilișkin Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamındaki șikayetleri, Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesi ve bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilmez olduğunu beyan etme kararını;
tarafların beyanlarını;
ve Hükümetin bașvurunun bir Komite tarafından incelenmesine karșı itirazlarını reddeden kararı dikkate alarak;
6 Haziran 2023 tarihinde yapılan kapalı müzakerelerin ardından,
Aynı tarihte kabul edilen așağıdaki kararı vermiștir:
1
.
Bașvuru, 3842 sayılı Kanun uyarınca bașvuranın avukat yardımından faydalanma hakkına getirilen kısıtlama nedeniyle yargılamaların adil olmadığı iddiası ve bașvuranın avukat yokluğunda verdiği ifadelerin kendisini mahkûm etmek için kullanılmasına ilișkindir.
2.
Bașvuru ayrıca, yargılamayı yürüten mahkemenin müșterek sanıklar tarafından baskı altında ve avukat yokluğunda verildiği iddia edilen ifadelerin bașvuranı mahkûm etmek için kullanmasına ilișkindir.
3
.
Mahkeme daha önce, müșterek sanıklarından biri olan S.G. ile ilgili olarak, MLKP (Marksist Leninist Komünist Parti) ile bağlantısı olduğundan șüphelenilen S.G.’den bilgi almak amacıyla gözaltında iken kendisine ișkence yapılması nedeniyle Sözleșme’nin 3. maddesinin esas ve usul açısından ihlal edildiğine karar vermiștir. Söz konusu kararda S.G.’nin ifadesinin yargılamayı yürüten mahkeme tarafından bașvuranı mahkûm etmek için haksız yere kullanıldığı iddia edilmiștir (bk.
Serdar Güze/Türkiye
, no. 39414/06, §§ 32-46, 15 Mart 2011).
4
.
Son olarak bașvuru, bașvuranın polise ifade verirken hukuki danıșmanlık veya yardım alamadığı ve daha sonra bu ifadelerin yargılamayı yürüten mahkeme tarafından kendisini mahkûm etmek için kullanıldığı yönündeki șikâyetinin Anayasa Mahkemesi tarafından incelenmediği iddiasına ilișkindir.
5.
İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi 3 Aralık 2013 tarihinde, bașvuranı mülga Türk Ceza Kanunu’nun 146. maddesi uyarınca anayasal düzeni bozmaya veya yıkmaya ve TBMM’yi ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını zor kullanarak engellemeye teșebbüs etmekten mahkûm etmiștir. İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, diğer hususların yanı sıra, müșterek sanık S.G. ve M.T.’nin polise verdiği ifadelere dayanmıș ve bașvuranı ağırlaștırılmıș müebbet hapis cezasına (șartlı tahliye olmaksızın) mahkûm etmiștir.
6.
Yargıtay 1 Temmuz 2015 tarihinde bașvurana ilișkin mahkûmiyet kararını onamıștır.
7.
Anayasa Mahkemesi 24 Mayıs 2017 tarihinde bașvuran tarafından yapılan bireysel bașvuruyu açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesi ile kabul edilemez olduğuna karar vermiștir. Bașvuranın ișkence altında elde edilen delillerin kendisini mahkûm etmek için kullanıldığına ilișkin șikâyeti ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi, mahkûmiyetin önemli bir delil bütününe dayandığı göz önünde bulundurulduğunda, “hukuka aykırı olduğu iddia edilen delillerin” bașvuranın mahkûmiyetinin tek dayanağı olmadığını tespit etmiștir. Anayasa Mahkemesi, “hukuka aykırı olduğu iddia edilen delillerin” değerlendirilmediğini veya incelenmesinin eksik olduğunu ya da bașvurana kendi delillerini sunması, incelenmesini talep etmesi ve itirazlarını ileri sürmesi için uygun bir fırsat verilmediğini gösterebilecek hiçbir delil bulunmadığına karar vermiștir. Dolayısıyla, yerel mahkemelerin kararlarında herhangi bir değerlendirme hatası veya keyfilik bulunmadığı göz önüne alındığında, bașvuranın șikâyeti ek itirazda bulunma niteliğinde olup bu nedenle kabul edilemez ilan edilmelidir.
8.
Hükümet, bașvuranın șikâyetlerinin yerel mahkemelerin delili değerlendirmesine ve yargılamaların sonucuna itiraz etmek amacında ve bu sebeple dördüncü derece mahkemesi șikâyeti niteliğinde olduğu gerekçesiyle Mahkemeyi, bașvurunun bu kısmının kabul edilemez olduğuna karar vermeye davet etmiștir.
9.
Bașvuran, bu hususa ilișkin herhangi bir görüș sunmamıștır.
10.
Mahkeme, bașvurunun bu kısmının esasa ilișkin bir inceleme yapılmaksızın belirlenemeyecek karmașık olgu ve hukuk sorunlarını gündeme getirdiği kanaatindedir. Mahkeme, bașvurunun Sözleșme’nin 35 § 3 (a) maddesinin anlamı dâhilinde açıkça dayanaktan yoksun olmadığı ve bașka herhangi bir kabul edilemezlik gerekçesini karșılamadığı kanaatindedir. Dolayısıyla, bașvurunun kabul edilebilir olduğu beyan edilmelidir.
11.
Bașvuran mahkûmiyetinin M.T. ve S.G.’nin ișkence altında ve avukat yokluğunda verdikleri delillere dayandırılması nedeniyle adil yargılanmadığını ileri sürmüștür.
12.
Hükümet, ceza yargılamasının değerlendirilmesinin yalnızca müșterek sanıkların ifadelerinin baskı altında ve avukat yokluğunda verilip verilmediği açısından yapılmaması gerektiğini, yargılamanın tamamının dikkate alınması gerektiğini ileri sürmüștür. Bu bağlamda Hükümet, bașvuranın MLKP terör örgütüne üye olduğunu kabul etmesi ve evinin aranması sırasında bir silah bulunması da dâhil olmak üzere, geri kalan delillerin kanıt değerinin mahkûmiyetinde belirleyici faktör olduğunu ileri sürmüștür. Dolayısıyla, davanın sonucunu etkileyebilecek herhangi bir önyargı söz konusu değildir.
13.
Sözleșme’nin 3. maddesine aykırı olarak elde edilen delillerin ceza yargılamasında kullanılmasına ilișkin genel ilkeler
Gäfgen/Almanya
([BD], no. 22978/05, §§ 165-67, AİHM 2010) ve üçüncü kișilere kötü muamele yoluyla elde edilen delillerin kullanımına ilișkin olarak
Othman (Abu Qatada)/Birleșik Krallık
(no. 8139/09, §
2012 (alıntılar)) ve
Stephens/Malta (no. 3)
(no. 35989/14, §
67, 14
Ocak 2020) kararlarında bulunabilir.
14.
Müșterek sanıklar veya tanıklar tarafından avukat yokluğunda verilen ifadelerin kullanılmasına ilișkin genel ilkeler
Beuze/Belçika
([BD], no. 71409/10, §§ 119-50, 9 Kasım 2018);
Stephens
(yukarıda anılan, §§ 64-67) ve
Erkapić/Hırvatistan
(no.
51198/08, §§
72
‑
73, 25 Nisan 2013) kararlarında özetlenmiștir. Bu tür davalarda, Mahkemenin Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamındaki görevi, öncelikle yerel mahkemelerin avukat yokluğunun ceza yargılamasının genel adaleti üzerindeki etkisine ilișkin değerlendirmesine ve bu yokluğun yargılamayı adil yargılanma güvenceleriyle bağdașmaz hale getirecek nitelikte olup olmadığının tespitine odaklanmaktır. Bir bașvuranın, avukatı olmaksızın sunulan delillerin kabul edilebilirliğini, güvenilirliğini, gerçekliğini ve doğruluğunu test edebildiğinden emin olmak, Mahkemenin incelemesinin temel direğini olușturmaktadır.
15.
Somut davada mahkeme, diğer delillerin yanı sıra, bașvuranı mahkûm etmek için kullanılan S.G.’nin polise verdiği ifadelere dayanmıștır. Mahkeme daha önce S.G.’nin gözaltındayken ișkenceye maruz kaldığı gerekçesiyle Sözleșme’nin 3. maddesinin ihlal edildiğine karar vermiștir (bk. yukarıda 3. paragraf). Bașvuranın mahkûmiyetini sağlamak için kullanılan ifadeler bu süre zarfında kendisinden alınmıștır.
16.
Mahkeme, Sözleșme’nin 3. maddesine aykırı olarak ișkence veya diğer kötü muamele biçimleriyle elde edilen ifadelerin - somut davada olduğu gibi - ilgili olayların tespiti için delil olarak kabul edilmesinin, otomatik olarak ceza yargılamasını bir bütün olarak adil olmaktan çıkardığını yinelemektedir (ayrıca bk.
Ibrahim ve Diğerleri/Birleșik Krallık
[BD], no. 50541/08 ve diğer 3
bașvuru §
254, 13 Eylül 2016). Bu bağlamda Mahkeme, somut davada ișkence altında elde edilen ifadelerin kullanılmasına ilișkin olarak Anayasa Mahkemesi tarafından yapılan incelemenin Mahkemenin konuya ilișkin açık içtihadıyla uyușmadığını üzüntüyle kaydetmektedir. Aynı șekilde, Hükümetin bașvuran aleyhindeki ceza yargılamasının genel olarak adil olup olmadığının yalnızca müșterek sanıkların ifadelerinin ișkence altında alınmıș olması temelinde değerlendirilmemesi gerektiği, ancak bașvuranın mahkûmiyetini sağlamak için kullanılan diğer delillerin de dikkate alınması gerektiği yönündeki argümanı da kabul edilemez.
17.
Yukarıdaki bulgular Sözleșme’nin 6 § 1 maddesinin ihlaline yol açmak için tek bașına yeterli olsa da, Mahkeme ayrıca, yargılamayı yürüten mahkemenin bașvuranı mahkûm etmek için bu ifadelere dayanmadan önce, M.T. ve S.G.’nin polise ifade verirken avukatlarının olmamasının etkisini değerlendirmediğini not etmektedir. Yargılamayı yürüten mahkeme, bu kișiler tarafından verilen ifadelerin kabul edilebilirliğini, güvenilirliğini, gerçekliğini ve doğruluğunu da değerlendirmemiștir. Ayrıca, Yargıtay yargılamayı yürüten mahkemenin kararını onarken bu önemli noktalara değinmemiștir. Benzer șekilde, bașvuranın Anayasa Mahkemesi nezdinde S.G. ve M.T. tarafından avukat yokluğunda alınan ifadelerin delil olarak kullanılmasına ilișkin șikâyeti de usulüne uygun olarak ele alınmamıștır.
18.
Dolayısıyla, Sözleșme’nin 6 § 1 maddesi ihlal edilmiștir.
19.
Mahkeme yukarıdaki bulgular ıșığında, M.T.’nin de baskı altında veya kötü muamele sonucu polise ifade verip vermediğini değerlendirmeye gerek olmadığına karar vermiștir.
20.
Bașvuran ayrıca, Sözleșme’nin 6. maddesi uyarınca avukat yardımından faydalanma hakkının kısıtlanmasından ve avukatının yokluğunda verdiği ifadelerin mahkûmiyetini sağlamak için kullanılmasından ve Anayasa Mahkemesinin bu husustaki șikâyetini incelememesinden șikâyetçi olmuștur (bk. yukarıda 1 ve 4. paragraflar). Davanın gerçeklerini, tarafların beyanlarını ve yukarıdaki tespitlerini göz önünde bulunduran Mahkeme, davanın ortaya koyduğu temel hukuki sorunları incelemiș olduğunu ve kalan șikâyetleri incelemeye gerek olmadığı kanaatine ulașmıștır (bk.
Centre for Legal Resources on behalf of Valentin Câmpeanu/Romanya
[BD], no. 47848/08, § 156, AİHM 2014).
21.
Bașvuran, manevi tazminat olarak 20.000 avro ve çeviri ücretleri de dâhil olmak üzere yerel mahkemelerde ve Mahkeme nezdinde olușan masraf ve giderler için 3.500 avro talep etmiștir. Bașvuran, masraf ve giderlere ilișkin taleplerini desteklemek üzere, avukatlık ücreti antlașması ve yaklașık 3.000 avroya tekabül eden çeviri masraflarına ilișkin bir makbuz sunmuștur.
22.
Hükümet, bu taleplere itiraz etmiștir.
23.
Mahkeme bașvurana miktara yansıtılabilecek vergiler hariç olmak üzere 7.800 avro ödenmesine hükmetmiștir. Buna en uygun tazmin șeklinin bașvuranın, eğer dilerse, Sözleșme’nin 6. maddesinin gerekliliklerin uygun olarak yeniden yargılanması olacağını tekrarlamaktadır (bk.
Süleyman/Türkiye
, no. 59453/10, §§ 110-64, 17 Kasım 2020).
24.
Elindeki belgeleri göz önünde bulunduran Mahkeme, tüm bașlıklar altındaki masraf ve giderler ile bașvurana yüklenebilecek her türlü vergi için 3.000 avro ödenmesinin uygun olduğu kanaatindedir.
S.G. ve M.T.’nin ișkence altında ve avukatları yokluğunda verdikleri ifadelerin kullanılmasına ilișkin șikâyetlerin
kabul edilebilir olduğuna;
S.G. tarafından ișkence altında ve avukat yokluğunda verilen ifadelerin ve M.T. tarafından avukat yokluğunda verilen ifadelerin kullanılması nedeniyle Sözleșme’nin 6 § 1 maddesinin
ihlal edildiğine;
M.T.’nin ișkence altında verdiği ifadelerin Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamında kullanılmasına ilișkin șikâyetin esasının incelenmesine gerek
olmadığına;
Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamındaki diğer șikâyetlerin kabul edilebilirliğini ve esasını incelemeye gerek
olmadığına;
(a)
Davalı Devlet tarafından, bașvurana, üç ay içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden davalı Devletin ulusal para birimine çevrilmek üzere așağıdaki meblağların
ödenmesine:
(i)
Manevi tazminat olarak, yansıtılabilecek her türlü vergi hariç 7.800 avro (yedi bin sekiz yüz avro);
(ii)
Masraf ve giderler için, bașvurana yansıtılabilecek vergiler hariç olmak üzere, 3.000 avro (üç bin avro)
ödenmesine;
(b)
Yukarıda bahsi geçen üç aylık sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme gününe kadar geçen sürede, yukarıda bahsedilen miktara, Avrupa Merkez Bankasının söz konusu dönem için geçerli olan marjinal faiz oranına üç puan eklenmek suretiyle elde edilecek oran üzerinden basit faiz
uygulanmasına;
Bașvuranın adil tazmin talebinin geri kalan kısmının reddedilmesine
karar vermiștir.
İșbu karar İngilizce olarak tanzim edilmiș olup, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77 §§
2 ve 3 maddesi uyarınca 27 Haziran 2023 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Pauliine Koskelo
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan