În litigiul Tekin/Turcia, președintele Pauliine Koskelo , judecătorii Lorraine Schembri Orland, Davor Derenčinović și directorul departamentului de afaceri Dorothee von Arnimin au format o parte din Curtea Europeană a Afacerilor Sociale (Türkiye Bölümü), iar în urma deciziei de la 27 iunie 2023 s-a stabilit că o parte din Comitetul de Afaceri Sociale din Turcia a luat parte la procesul de deschidere a unei astfel de cereri, iar în baza acesteia se află următoarele:
2 Bașvuran, pe lângă evenimentele care au avut loc, era reținut în închisoarea Maltepe (Istanbul) în închisoarea İnfaz Kurumunda. 3 Hotărârea penitenciară, la 5 decembrie 2018, a anunțat că, în urma unei cereri a reclamantului, care a fost trimisă la Ministerul Justiției, a fost trimisă în închisoare timp de patru zile, în legătură cu o organizație criminală, care a susținut că a fost acuzată de desfășurarea unor activități de propagandă împotriva acestuia.
În urma examinării pedepsei în cauză, instanța a constatat că reclamantul a menționat în cererea sa îngrijorarea cu privire la sănătatea și siguranța lui A.Ö.n și a indicat că A.Ö.n ar trebui să fie lăsat să se întâlnească cu familia și avocații săi. În plus, instanța a constatat că reclamantul a făcut greva foamei pentru a protesta izolarea lui A.Ö.n. Prin urmare, instanța a constatat că reclamantul a încercat să formeze o opinie publică despre liderul PKK din cauza lipsei libertății de exprimare și că, prin urmare, nu a putut să intre în libertatea de exprimare, astfel încât a ajuns la o înțelegere sau o justificare a acuzației în cauză. 5.
În contextul cererii Guvernului, Curtea consideră că au fost prezentate probleme care necesită examinarea pe baza libertății de exprimare a reclamantului. Curtea a afirmat că, în temeiul articolului 12, §35 din Legea privind dreptul la o procedură publică, nu a fost stabilită o intervenție sau o altă intervenție neconvențională, că o intervenție sau o altă intervenție nu poate fi acceptată și utilizată de către reclamant pentru un scop neconvențional.
Curtea constată că această intervenție are un temei juridic sub forma unei obligații în vederea respectării ordinii publice și a prevenirii infracționalității, în special.13 Curtea reamintește, în ceea ce privește necesitatea intervenției, în special, în ceea ce privește libertatea de exprimare, în hotărârile Bédat/İsviçre ([BD], nr. 56925/08, §§ 48-54, 29 martie 2016) și Kula/Turcia (no. 20233/06, §§ 45-46, 19 iunie 2018).14
În acest caz, Curtea observă că, în conformitate cu hotărârile instanțelor naționale, aceste instanțe nu au înțeles în mod corespunzător criteriile stabilite în propriile lor dispoziții și nu au stabilit un echilibru adecvat între dreptul la libertatea de exprimare al reclamantului și scopurile legale emise. În acest caz, judecătorii nu au încercat să demonstreze că judecătorul de la Infaz încearcă să stabilească o opinie publică despre liderul PKK, care nu este interesat de libertatea de exprimare și nu este legitimă în societate (art. 21-2 din §4 de mai sus). Judecătorii nu au demonstrat că nicio decizie a judecătorului de la Infaz este adecvată și adecvată pentru a proteja drepturile persoanelor în cauză (art. 10. din Legea nr. 51 din 15 din 15 din 15 din 15 din 15 din 16 din 16 din 16 din 16 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 20 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din 21 din
18.Guvernul respinge aceste cereri. 19.Curtea, în conformitate cu dreptul său, stabilește o sumă echivalentă cu plata a 1.000 de euro ca despăgubire, în plus față de orice taxă suplimentară pe care reclamantul ar fi trebuit să o plătească prin intermediul bublajului, în plus față de orice taxă suplimentară pe care reclamantul ar fi trebuit să o plătească prin intermediul bublajului, în plus față de orice taxă suplimentară pe care a fost necesară pentru plata cererilor sale, în plus față de orice taxă suplimentară pe care reclamantul ar fi trebuit să o plătească prin intermediul bublajului (de exemplu, bublajul aplicat în plus față de bublaj), bublajul aplicat de către stat (de exemplu, bublajul aplicat de către stat), bublajul aplicat de către stat (de exemplu, bublajul aplicat de către stat), bublajul aplicat de către stat (de exemplu, bublajul aplicat de către stat), bujul aplicat de către stat (de exemplu, bujul aplicat de către stat), bujul aplicat de către stat (de exemplu, bujul aplicat de către stat), bujul aplicat de către stat (de exemplu, bujul aplicat de către stat) și bujul aplicat de către stat (de exemplu, bujul aplicat de stat) în plus față de bujul aplicat de stat (de exemplu, bujul aplicat de stat) și bujul aplicat de stat (de exemplu, bujul aplicat de stat) în plus față de bujul aplicat de stat (de exemplu, bujului aplicat de stat) și bujului aplicat de stat (de exemplu, bujului aplicat de stat (de exemplu, buj) și bujului aplicat de stat (de exemplu, buj) în plus față de stat (de exemplu, buj) și buj (de exemplu, buj) în plus față de 101920202020202020202020202020 de lei.
Această hotărâre a fost întocmită în limba franceză și, în conformitate cu articolele 77 (2) și (3) din Regulamentul Curții, a fost notificată în scris la 27 iunie 2023.
(Bașvuru No. 28249/20)
KARAR
27 Haziran 2023
İșbu karar kesinleșmiștir. Bazı șekli düzeltmelere tabi tutulabilir.
Tekin/Türkiye davasında,
Bașkan
Pauliine
Koskelo
,
Hâkimler
Lorraine Schembri Orland,
Davor Derenčinović
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla olușturulan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), Komite halinde toplanarak, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan davanın temelinde bulunan, İstanbul Barosuna bağlı Avukat İ. Poyraz tarafından temsil edilen, Türk vatandașı olan, 1972 doğumlu olan ve İstanbul’da bir ceza infaz kurumunda tutulan Sabahattin Tekin’in (“bașvuran”), 23 Haziran 2020 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca yapmıș olduğu bașvuruyu,
Sözleșme’nin 10. maddesine dayanan șikâyetin, kendi temsilcisi olan, Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesine ve bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğuna karar verilmesine ilișkin kararı,
Tarafların görüșlerini,
Hükümetin bașvurunun bir komite tarafından incelenmesine ilișkin itirazının Mahkeme tarafından reddedildiği kararı dikkate alarak,
6 Haziran 2023 tarihinde kapalı oturumda gerçekleștirilen müzakerelerin ardından, söz konusu tarihte așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, bașvuranın Adalet Bakanlığına gönderdiği bir dilekçenin içeriği nedeniyle, bir suç örgütü lehine propaganda faaliyetlerini yürütme suçlamasıyla ceza infaz kurumunda tutulan ilgiliye ceza infaz kurumu idaresi tarafından verilen hücreye koyma cezasıyla ilgilidir.
2.
Bașvuran, olayların meydana geldiği tarihte, Maltepe (İstanbul) Ceza İnfaz Kurumunda tutulmaktaydı.
3
.
Ceza infaz kurumu idaresi, 5 Aralık 2018 tarihinde, ilgili tutukluların Adalet Bakanlığına gönderdikleri bir dilekçe nedeniyle, bașvuran da dâhil olmak üzere, beș tutuklu hakkında on dört gün boyunca hücreye konulma cezası vermiștir. Ceza infaz kurumu idaresi bu bağlamda, ilgililerin dilekçelerinde (ceza infaz kurumunda bulunan PKK (silahlı yasa dıșı bir örgüt, Kürdistan İșçi Partisi) lideri) A.Ö. hakkında tecrit politikasının uygulandığını ve A.Ö.’nün ailesi ve avukatlarıyla görüșmesinin engellendiğini iddia ederek, açlık grevi bașlattıklarını belirttiklerini kaydetmiștir. Ceza infaz kurumu idaresi, ilgililerin yaptıkları açlık grevini vurguladıkları söz konusu dilekçeyi yazarak, diğerlerinin yanı sıra, toplum bünyesinde infial yaratmaya çalıștıkları ve söz konusu terör örgütü lehine propaganda yaptıkları kanaatine varmıștır. Ceza infaz kurumu idaresi, ilgililere atfedilen olayların, “suç örgütlerinin eğitim veya propaganda faaliyetlerini” cezalandıran bir hüküm olan, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 44. maddesinin 3. fıkrasının l) bendinde öngörülen suçu teșkil ettiği sonucuna varmıștır.
4
.
İnfaz Hâkimliği, söz konusu cezayı inceleyerek, bașvuranın dilekçesinde A.Ö.’nün sağlığı ve güvenliği hakkındaki endișesinden bahsettiğini ve A.Ö.’nün ailesi ve avukatlarıyla görüșmesine izin verilmesi gerektiğini belirttiğini tespit etmiștir. İnfaz Hâkimliği ayrıca, bașvuranın A.Ö.’nün tecrit edilmesini protesto etmek için açlık grevi yaptığını tespit etmiștir. İnfaz Hâkimliği böylelikle, bașvuranın dilekçesiyle PKK lideri hakkında bir kamuoyu görüșü olușturmaya çalıștığı ve bu eylemin ifade özgürlüğü kapsamına giremeyeceği ve dolayısıyla ilgilinin kendisine atfedilen suçu ișlediği kanaatine varmıștır.
5
.
İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, İnfaz Hâkimliğinin kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, bașvuranın bu karara karșı yaptığı itirazın reddine karar vermiștir.
6
.
Anayasa Mahkemesi, 22 Ocak 2020 tarihinde, söz konusu ceza nedeniyle, özellikle bașvuranın ifade özgürlüğü hakkının ihlali iddiasına ilișkin bireysel bașvurusunun açıkça dayanaktan yoksun olması sebebiyle, kabul edilemez olduğuna karar vermiștir. Anayasa Mahkemesi, mevcut davada, Anayasa’da belirtilen hak ve özgürlüklere yönelik herhangi bir müdahalenin olmadığı veya bu müdahalenin ihlal teșkil etmediği kanaatine varmıștır.
7.
Bașvuran, Sözleșme’nin 9 ve 10. maddelerini ileri sürerek, kendisi hakkında verilen disiplin cezasının düșünce özgürlüğü ve ifade özgürlüğü haklarını ihlal ettiğini iddia etmektedir.
8.
Davaya ilișkin olay ve olguların hukuki nitelendirmesi konusunda takdir yetkisine sahip olan Mahkeme, bu șikâyetin, yalnızca Sözleșme’nin 10. maddesi açısından incelenmesinin uygun olduğu kanaatine varmaktadır.
9.
Hükümet, Mahkemeyi, ulusal mahkemelerin bașvuranın iddialarını usulüne uygun olarak incelediklerini ileri sürerek, bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle, bașvurunun kabul edilmez olduğuna karar vermeye davet etmektedir.
10.
Mahkeme, Hükümetin iddiası bağlamında bașvurunun esasının incelenmesini gerektiren sorunların ileri sürüldüğünü değerlendirmektedir. Mahkeme, öte yandan, bașvurunun Sözleșme’nin 35. maddesinde belirtilen bir bașka gerekçeyle açıkça dayanaktan yoksun veya kabul edilemez olmadığını tespit ederek, bașvurunun kabul edilebilir olduğuna karar vermektedir.
11.
Hükümet, ifade özgürlüğü hakkının bașvuran tarafından kullanılmasına yönelik bir müdahalede bulunulmadığını ileri sürmektedir. Hükümet, șayet bir müdahalede bulunuluyorsa, bu müdahalenin 5275 sayılı Kanun’un 44. maddesinde öngörüldüğünü, birçok meșru amaç izlediğini ve demokratik bir toplumda gerekli olduğunu belirtmektedir.
12.
Mahkeme, bașvuran hakkında söz konusu dilekçenin içeriği nedeniyle verilen disiplin cezasının ilgilinin ifade özgürlüğü hakkını kullanmasına yönelik bir müdahale olarak değerlendirildiği kanısına varmaktadır (bk.,
bu davaya uygulanabildiği ölçüde
(
mutatis mutandis)
Mehmet Çiftçi ve Suat Incedere/Türkiye
, no. 21266/19 ve 21774/19, § 19, 18 Ocak 2022 ve
Yıldırım Demir/Türkiye
[Komite], no. 16363/19, §
12, 16
Kasım 2021). Mahkeme, bu müdahalenin, 5275 sayılı Kanun’un 44. maddesinin 3. fıkrasının I) bendi șeklinde yasal bir dayanağının olduğunu kaydetmektedir (yukarıda. 3. paragraf). Mahkeme ayrıca, bu müdahalenin özellikle düzenin korunması ve suçun önlenmesi yönünde meșru amaçlar izlediğini kabul edebilmektedir.
13.
Mahkeme, müdahalenin gerekliliğiyle ilgili olarak, özellikle
Bédat /İsviçre
([BD], no. 56925/08, §§
48-54, 29 Mart 2016) ve
Kula/Türkiye
(no. 20233/06, §§ 45-46, 19
Haziran 2018) kararlarında özetlenen, ifade özgürlüğü konusunda içtihadından doğan ilkeleri hatırlatmaktadır.
14.
Mahkeme somut olayda, ceza infaz kurumu idaresinin bașvuranın PKK yasa dıșı örgütü lehine propaganda yaptığı gerekçesiyle, ilgili hakkında ihtilaf konusu cezayı verdiğini gözlemlemektedir (yukarıda 3. paragraf). Mahkeme hâlbuki, ulusal mahkemelerin kararlarından, bu mahkemelerin bașvuranın ifade özgürlüğü hakkı ile izlenen meșru amaçlar arasında kendi içtihatlarıyla belirlenen kriterlere uygun ve yeterli bir denge kurduklarının anlașılmadığını kaydetmektedir. Nitekim, İnfaz Hâkimliği ilgilinin PKK lideri hakkında kamuoyu görüșü olușturmaya çalıștığını ve bu eylemin ifade özgürlüğü kapsamına giremeyeceğini belirtmekle yetinmiștir (yukarıda 4. paragraf). Ağır Ceza Mahkemesi, İnfaz Hâkimliğinin kararının usule ve kanuna uygun olduğunu kaydetmekle yetinmiștir (yukarıda 5. paragraf). Anayasa Mahkemesi ise, somut olayda genel olarak, Anayasa’da öngörülen hak ve özgürlüklere yönelik herhangi bir müdahalenin olmadığı veya bu müdahalenin bir ihlal teșkil etmediği kanaatine varmıștır (yukarıda 6. paragraf).
15.
Mahkeme, yukarıda belirtilenleri dikkate alarak, Hükümetin, ulusal makamlar tarafından ihtilaf konusu tedbiri haklı göstermek için ileri sürülen gerekçelerin yerinde ve yeterli olduğunu ve bu tedbirin demokratik bir toplumda gerekli olduğunu kanıtlamadığı kanaatine varmaktadır (bk.
bu davaya uygulanabildiği ölçüde
(
mutatis mutandis)
, yukarıda anılan
Mehmet Çiftçi ve Suat Incedere
kararı, §§ 21-22).
16.
Dolayısıyla, Sözleșme’nin 10. maddesi ihlal edilmiștir.
17.
Bașvuran, maruz kaldığı kanaatine vardığı manevi zarar için 12.000 avro, temsil masrafları için 1.050 avro ve Mahkeme önünde yürütülen yargılama kapsamında yapılan diğer masraf ve giderler için 350 avro talep etmektedir. Bașvuran, bu bağlamda fatura veya avukatlık ücreti belgesi sunmaksızın, Türkiye Barolar Birliğinin ücret tarifesini ve diğer masraf ve giderlerin bir özetini sunmaktadır.
18.
Hükümet, bu talepleri kabul etmemektedir.
19.
Mahkeme, hakkaniyete uygun olarak, bașvurana bu meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, manevi tazminat olarak 1.000 avro ödenmesine karar vermektedir (bk.
bu davaya uygulanabildiği ölçüde
(
mutatis mutandis)
,
Yıldırım Demir/Türkiye
[Komite], no. 16363/19, § 17, 16 Kasım 2021). Buna karșın, uygun kanıtlayıcı belgelerin bulunmaması dikkate alınarak, temsil masrafları ve diğer masraf ve giderler bağlamında bașvuranın taleplerinin reddedilmesi gerekmektedir.
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna;
Sözleșme’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;
a)
Davalı Devlet tarafından bașvurana, ödeme tarihinde geçerli olan döviz kuru üzerinden davalı Devletin para birimine çevrilmek ve bu meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, manevi tazminat olarak 1.000 avro (bin avro) ödenmesine;
b)
Söz konusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme tarihine kadar, bu meblağa, Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli olan marjinal kredi faiz oranının üç puan fazlasına eșit oranda basit faiz uygulanmasına;
4.
Adil tazmine ilișkin kalan taleplerin reddine
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, 27 Haziran 2023 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Pauliine Koskelo
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan