Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Justiției, www.gov.pl/sprawiedliwosc.Zezwolenie la publicarea acestei traduceri a fost aleasă de către Ministerul Justiției exclusiv pentru a fi plasată pe baza Tribunalului HUDOC EUROPEJSKI TRYBUŁNA PRAW CZŁOWIEKA SEKCWERZA SPRAWA PIJA ZEBEL împotriva Tribunalului POLSCE (Skręga 10932/18) pe data de 9 iunie 2022 în cadrul Tribunalului Poloniei, în temeiul art. 34 din Tratatul de Drept împotriva Poloniei (Tribunalul de Drept din Polonia, nr. 10932/18) și a art. 34 din Tratatul de Drept împotriva Poloniei (Tribunalul de Drept din Polonia, nr. 10932/18) pe baza art. 34 din Tratatul de Drept împotriva Poloniei (Tribunalul de Drept din Polonia, nr. 10932/18) și a art. 34 din Tratatul de Drept din Polonia, prin care se prevede că persoana vizată în cauză este un cetănic sau o persoană fizică.
Decizia de a comunica Guvernului polonez (Rząd), reprezentat de procurorul J. Sobczaka din Ministerul Afacerilor Externe, acuzația de prea lungă perioadă de arest interimar al reclamantului și de a recunoaște nedoportabilă restul acuzației; poziția Guvernului; discutând la ședința secretă din 17 mai 2022, emite următoarea hotărâre, care a fost adoptată în acea zi: PRZEDMIOT SPRANIAWY 1.Această cauză privește acuzația de utilizare a arestului interimar.
La 8 martie 2017, Curtea de Apel din Szczecin a anulat sentința instanței de primă instanță și a trimis cazul la recurs. A constatat că constatările de necinstire au constituit o nedreptate procedurală deosebită. În special, a făcut referire la faptul că a existat un conflict de interese în ceea ce privește un proces judiciar și că au existat dubii grave cu privire la lipsa de libertate. A constatat, de asemenea, că nu a existat nicio dovadă care să indice că reclamantul a cerut să fie reîncarcerat.
Pe 25 iulie 2019, reclamantul a fost condamnat la o pedeapsă de trei ani de închisoare, iar perioada totală a arestării sale provizorii (două ani, șapte luni și paisprezece zile) a fost stabilită la o sumă de 44 000 PLN (11 000 EUR) pentru răscumpărare.Avocații săi au introdus o acțiune împotriva acestei hotărâri pe 19 iulie 2019, iar procurorul regional din Koszalin a depus o acțiune a doua zi.11 Pe 23 iulie 2020, Curtea de Apel din Szczewiń noționalizată în Szczewiń a menținut în judecata de primă instanță.12 Iulie 2016, CPC a decis că nu este în măsură să elimine o acuzație în temeiul articolului 5 din Tratatul privind Uniunea Europeană privind protecția datelor (art. 5 din Tratatul privind Uniunea Europeană privind Drepturile Omului), precum și că nu este în măsură să elimine o acuzație în temeiul articolului 5 din Tratatul privind Uniunea Europeană privind protecția datelor (art. 5 din Tratatul privind Uniunea Europeană privind Drepturile Omului), precum și că nu este în măsură să elimine o acuzație în temeiul art. 5 din Tratatul privind Uniunea Europeană (art. 5 din Tratatul privind Uniunea Europeană, art. 5 din Tratatul privind protecția datelor, art. 5 din Tratatul privind Uniunea Europeană, art. 5 din Tratatul privind Uniunea Europeană, art. 5 din Tratatul privind protecția datelor privind drepturile omului, art. 5 din Tratatul privind Uniunea European, art. 5 din art. 5 din Tratatul privind Uniunea European, art. 5 din art. 5 din Tratatul privind Uniunea European, art. 5 din art. 5 din art. 5 din Tratatul privind Uniunea European, art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5 din art. 5
În această cauză, Curtea observă că în cadrul arestului provizoriu al reclamantului pot fi separate două perioade pentru evaluarea presupusului de prescripție în temeiul art. 5 alin. 3 din Convenție (a se vedea, mutatis mutandis, Piotr Baranowski împotriva lui Polsce, plângere nr. 39742/05, §§ 4546, 2 octombrie 2007). Prima dată, perioada a început la 12 aprilie 2015 cu reținerea reclamantului și a expirat la 18 octombrie 2016.
Z POWYŻYCH WZGLDÓW TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE consideră că plângerea este admisibilă; constată că a avut loc o încălcare a art. 5 §3 din Convenție.
© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice]. Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości]. Zezwolenie na
publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
ZUBEL przeciwko POLSCE
(Skarga nr 10932/18)
WYROK
9 czerwca 2022 r.
Wyrok ten stał się ostateczny, lecz może podlegać korekcie wydawniczej.
W sprawie Zubel przeciwko Polsce
Europejski Trybunał Praw Człowieka (Sekcja Pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:
Lorraine Schembri Orland
, Przewodnicząca
,
Krzysztof Wojtyczek,
Ioannis Ktistakis,
Sędziowie
,
oraz Liv Tigerstedt,
Zastępca Kanclerza
Sekcji
,
Mając na uwadze:
skargę (nr 10932/18) przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej wniesioną do
Trybunału w dniu 22 lutego 2018 r. na podstawie art. 34 Konwencji o
ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencji”) przez obywatela polskiego Damiana Zubla („skarżącego”), urodzonego w 1975 r. i
mieszkającego w Koszalinie, którego reprezentowała M. Kucznier, adwokat praktykująca w Gdańsku;
decyzję o zakomunikowaniu Rządowi polskiemu („Rząd”), reprezentowanemu przez pełnomocnika J. Sobczaka z Ministerstwa Spraw Zagranicznych, skargi na zbyt długi okres tymczasowego aresztowania skarżącego oraz o uznaniu za niedopuszczalną pozostałej części skargi;
stanowisko Rządu;
obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2022 r.,
wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:
1.Niniejsza sprawa dotyczy zarzutu przewlekłego stosowania tymczasowego aresztowania wobec skarżącego.
2.W dniu 12 kwietnia 2015 r. skarżący został zatrzymany pod zarzutem podpalenia domu należącego do rodziców jego partnerki. W dniu 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Koszalinie zastosował wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie na okres trzech miesięcy. Sąd uznał, że istniało duże prawdopodobieństwo, że popełnił on zarzucane mu przestępstwo, a
w
świetle potencjalnie długiej kary pozbawienia wolności możliwe było, że
będzie próbował utrudniać postępowanie. Skarżący nie zaskarżył tego postanowienia.
3.Zastosowane wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie zostało przedłużone postanowieniami Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 7 lipca, 6 października, 24 listopada 2015 r., 22 stycznia, 1 kwietnia i 31 sierpnia 2016 r. We wszystkich swoich postanowieniach sąd przytoczył te same podstawy zastosowania tymczasowego aresztowania wobec skarżącego, co
Sąd Rejonowy.
4.W dniu 22 marca 2016 r. do Sądu Okręgowego w Koszalinie wpłynął akt oskarżenia. Skarżący został oskarżony o zniszczenie mienia przez podpalenie i usiłowanie zabójstwa.
5.W dniu 18 października 2016 r. sąd ten uznał skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów i wymierzył mu karę dwunastu lat pozbawienia wolności.
6.W dniu 8 marca 2017 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie uchylił wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Uznał, że stwierdzone uchybienia stanowiły rażącą niesprawiedliwość proceduralną. W szczególności zwrócił uwagę na fakt, że zachodził konflikt interesów w odniesieniu do biegłego sądowego oraz że zachodziły poważne wątpliwości co do jego bezstronności. Stwierdził również, że brak było dowodów wskazujących na to, by skarżący zamierzał kogokolwiek zabić. Z
tych względów sąd apelacyjny zarządził powtórzenie całego postępowania.
7.W dniu 18 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Koszalinie przedłużył tymczasowe aresztowanie skarżącego, opierając się na uprzednio przytoczonych podstawach. W dniu 7 czerwca 2017 r. Sąd Apelacyjny w
Szczecinie utrzymał postanowienie w mocy.
8.W dniu 22 sierpnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Koszalinie ponownie przedłużył tymczasowe aresztowanie skarżącego, opierając się na uprzednio przytoczonych podstawach. W dniu 12 września 2017 r. Sąd Apelacyjny w
Szczecinie utrzymał postanowienie w mocy.
9.W dniu 22 listopada 2017 r. Sąd Okręgowy w Koszalinie warunkowo przedłużył tymczasowe aresztowanie na kolejne trzy miesiące, chyba że skarżący wpłaci kwotę 30 000 złotych polskich (PLN) (7500 euro (EUR)). Skarżący wpłacił wymaganą kwotę i został zwolniony w dniu 27 listopada 2017 r.
10.W dniu 25 lipca 2019 r. skarżący został skazany za zniszczenie mienia i wymierzono mu karę trzech lat pozbawienia wolności, przy czym łączny okres jego tymczasowego aresztowania (dwa lata, siedem miesięcy i
czternaście dni) zaliczono na poczet orzeczonej kary. Zobowiązano go również do zapłaty kwoty 44 000 PLN (11 000 EUR) tytułem nawiązki. Jego obrońca wniósł apelację od tego wyroku w dniu 19 sierpnia 2019 r., a
Prokurator Rejonowy w Koszalinie wniósł apelację następnego dnia.
11.W dniu 23 stycznia 2020 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie utrzymał w
mocy wyrok sądu pierwszej instancji.
12.Skarżący zarzucił, na podstawie art. 5 ust. 3, że długość zastosowanego wobec niego tymczasowego aresztowania była nadmierna.
13.Trybunał zauważa, że skarga nie jest w sposób oczywisty nieuzasadniona w rozumieniu art. 35 ust. 3 lit. a Konwencji oraz że nie jest niedopuszczalna na żadnej innej podstawie. Tym samym należy uznać ją za
dopuszczalną.
14.Zasady ogólne dotyczące prawa do bycia sądzonym w rozsądnym terminie albo zwolnionym na czas postępowania, zagwarantowanego w art.
5 ust. 3 Konwencji, zostały podsumowane w wyroku w sprawie
Kudła przeciwko Polsce
([WI], skarga nr 30210/96, §§ 110 i nast., ETPC 2000-XI),
McKay przeciwko Zjednoczonemu Królestwu
([WI], skarga nr 543/03, §§ 41–44, ETPC 2006‑X, z dalszymi odniesieniami), oraz
Buzadji przeciwko Republice Mołdawii
([WI], skarga nr 23755/07, §§ 84–91, 5 lipca 2016 r.).
15.W niniejszej sprawie Trybunał zauważa, że w ramach tymczasowego aresztowania skarżącego można wyodrębnić dwa okresy na potrzeby oceny zarzutu jego przewlekłości na podstawie art. 5 ust. 3 Konwencji (zob.
mutatis mutandis
,
Piotr Baranowski przeciwko Polsce
, skarga nr 39742/05, §§ 45–46, 2 października 2007 r.). Pierwszy okres rozpoczął się w dniu 12 kwietnia 2015 r. z chwilą zatrzymania skarżącego, a zakończył w dniu 18 października 2016 r. z chwilą skazania skarżącego przez Sąd Okręgowy w Koszalinie. Drugi okres rozpoczął się w dniu 8 marca 2017 r., kiedy Sąd Apelacyjny w
Szczecinie uchylił wyrok sądu pierwszej instancji, a zakończył w dniu 24
listopada 2017 r., kiedy skarżący został zwolniony. Łączny okres trwania tymczasowego aresztowania skarżącego wyniósł zatem dwa lata, dwa miesiące i dwadzieścia cztery dni. Przedłużając tymczasowe aresztowanie wobec skarżącego, sądy krajowe konsekwentnie opierały się na powadze zarzutów oraz prawdopodobieństwie, że skarżący ucieknie lub będzie utrudniał postępowanie.
16.W niniejszej sprawie Rząd nie przedstawił argumentów, które mogłyby uzasadnić długość zastosowanego wobec skarżącego tymczasowego aresztowania w całym przedmiotowym okresie. Uwzględniając swoje orzecznictwo w tym zakresie, Trybunał uznaje, że
w
niniejszej sprawie czas trwania tymczasowego aresztowania skarżącego był nadmierny.
17.W związku z powyższym doszło do naruszenia art. 5 ust. 3 Konwencji.
18.Skarżący nie złożył żadnego wniosku o słuszne zadośćuczynienie ani
o zwrot kosztów i wydatków, mimo że został do tego wezwany przez Trybunał. Trybunał uznaje zatem, że nie ma podstaw do przyznania mu jakiejkolwiek kwoty z tego tytułu.
uznaje
skargę za dopuszczalną;
stwierdza
, że doszło do naruszenia art. 5 ust. 3 Konwencji.
Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie w dniu 9
czerwca 2022 r., zgodnie z Regułą 77 § 2 i 3 Regulaminu Trybunału.
Liv Tigerstedt
Lorraine Schembri Orland
Zastępca Kanclerza
Przewodnicząca