AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM BAT/TÜRKİYE (Bașvuru no. 57279/11) KARAR STRAZBURG 6 septembrie 2022 Această hotărâre poate fi modificată în anumite forme în urma acestei decizii.În cazul Bat/Turcia, președintele, Egidijus Kūris , Hâkimler , Pauliine Koskelo , Gilberto Felici , și Comitetul de Afaceri din cadrul Tribunalului European pentru Drepturile Omului (İkin Bölüm), care s-a adunat ca instanță de judecată a lui Hasan Bakırcı, a decis că în 1991 s-au înregistrat în dosarul de acuzații de violență împotriva persoanelor născute în Batman și Batman, iar în dosarul de acuzații de violență împotriva persoanelor născute în Batman și Batman, reprezentat de E. Özgürgül Șakır, au fost trimiși în judecată de către instanța de judecată din Turcia, iar în cazul în care au fost înregistrate în dosarul de acuzații de violență împotriva persoanelor născute în Batman și Batman, au fost trimi în judecată în judecată de către judecătorul de drepturile din Turcia din Turcia, care au fost înregistrate în dosarul de acuzații de violență împotriva persoanelor născute în anul 2002 și din anul 2002 (înregistrate în judecată în judecata din data de 11 septembrie 2009) și din anul 2002 (în judecata din 11 septembrie 2009) și din anul 2012 au fost trimi în judecată în judecata din anul 2012 (în judecata din data de judecată din data de 31 decembrie 2009) și din data de 31 decembrie).
Batman Cumhuriyet Avcı, 13 ianuarie 2010 datat în judecată, a fost acuzat de infracțiuni presupuse să fi comis în timpul demonstrațiilor din 12 și 13 decembrie 2009, în conformitate cu Legea nr. 291l privind Marșurile de întâlnire și protest, de a fi membru al unei organizații nelegale, de a comite infracțiuni în numele organizației și de a susține rezistența la forțele poliției prin aruncarea de pietre.
Curtea Penală Grea a stabilit că reclamantul a participat la o demonstrație din 13 decembrie 2009, presupusă a fi organizată de PKK (Partidul Kurdistan İșçi, o organizație ilegală armată), și a fost implicat în grupul de demonstrații cu scopuri similare cu PKK și liderul PKK Abdullah Öcalan și cu sloganuri. Curtea Penală Grea a stabilit că reclamantul a fost condamnat la o pedeapsă de trei ani de închisoare pentru participarea la demonstrații și pentru că a atacat un polițist. Curtea Penală Grea a stabilit că reclamantul a participat la o demonstrație de 13 decembrie 2009, presupusă a fi organizată de PKK (o organizație ilegală armată, Partidul Kurdistan İșçi), și a fost implicat în grupul de demonstrații cu scopuri similare cu liderul PKK Abdullah Öcalan.
În ceea ce privește contestația guvernului privind neutilizarea căilor de atac interne și, în cazul în care această contestație nu este acceptată, în ceea ce privește afirmația reclamantului că este în mod evident lipsită de temei, Curtea notează că a examinat și respins anterior contestații similare formulate de Guvern (de exemplu, Öner și Türk / Turcia, nr. 51962/12, §§ 14-18, 31 martie 2015; și Ișıkırık / Turcia, nr. 41226/09, §§ 45-48, 14 noiembrie 2017).Curtea a considerat că, în cazul în care cauza nu era în libertate de judecată, însă nu era în orice situație specială, aceasta a decis că nu era liberă să se despartă de casa sa.Cauza privind lipsa de temei a reclamantului privind lipsa de temei a reclamantului privind pierderea temeiului de judecată a fost prezentată anterior și a fost respinsă (de exemplu, Öner și Türk / Turcia, nr. 51962/12, §§ 14-18, 31 martie 2015; și Ișıkırık / Turcia, nr. 41226/09, §§ 45-48, 14 noiembrie 2017).Curtea a considerat că nu există nicio cauză specială care să impună să se stabilească că cauza nu era în cauză, dar nu era în cauză.Cauza privind lipsa temei de temei a reclamantului privind pierderea temei de judecată a reclamantului nu era în mod clar justificată.Cauza privind lipsa temei de temei a reclamantului privind lipsa temei de temei a reclamantului a fost prezentat anterior, Curtea a constatat că nu era în măsură să se stabilească o altă cauză.Curtea a constatat că nu era în măsură să se stabilească o altă cauză.Curtea a fost în cauză.
În ceea ce privește temeiul cererii, prezicibilitatea articolului 220 § 6 din hotărârea Curții în cauză a fost examinată într-o cauză similară (de exemplu, Ișıkırık, §§ 56-70) în care a ajuns la concluzia că nu este permisă o intervenție legală împotriva reclamantului din cauza căruia nu a fost acordată protecția juridică pentru dreptul său în temeiul articolului 11 din Convenție (de exemplu, hotărârea Ahmet Yıldırım împotriva Turciei, nr. 3111/10 , § 67, AİHM 2012).
BU GEREKÇELERLE, MAHKEME, OY BİRLİĞİYLE, că cererea este admisibilă; că s-a încălcat art. 11 din Convenție; (a) că statul pârât, de către pârât, a plătit, în termen de trei luni, suma de bani pe care a plătit-o, în termen de trei luni, prin intermediul unei date de expirare a perioadei de plată și a unei date de expirare a perioadei de plată a unei taxe: (b) : (i) ca despăgubiri morale, suma de bani pe care a plătit-o, în termen de cinci luni, în orice taxă, inclusiv suma de bani pe care a plătit-o, în valoare de 5.000 de lei; (ii) ca despăgubiri morale, suma de bani pe care a plătit-o, în orice taxă, în orice taxă, în orice taxă; (iii) ca despăgubiri morale, suma de bani pe care a plătit-o, în orice taxă, în orice taxă, în orice taxă, în orice taxă; (iii) ca urmare, ca urmare a deciziei Curții, a fost respinsă, în termen de trei luni de la data de expirare a perioadei de plată a taxei, în conformitate cu art. 2 din Hotărârea Curții Europene, în care se prevede că suma de bani pe care a plătit-o, în valoare de bani pe care a plătit-o, în fiecare taxă, în valoare de 750 lei, în orice taxă, în orice taxă, în orice taxă, în orice taxă, în orice taxă, în orice taxă, în orice taxă, în orice taxă, în orice taxă, în orice taxă, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare, în orice valoare,
(Bașvuru no. 57279/11)
KARAR
6 Eylül 2022
İșbu karar kesin olup bazı șekli değișikliklere tabi tutulabilir.
Bat/Türkiye davasında,
Bașkan,
Egidijus Kūris
,
Hâkimler
,
Pauliine Koskelo
,
Gilberto Felici
,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdürü
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
1991 yılında doğan ve Batman’da ikamet eden ve Batman Barosuna kayıtlı Avukat E. Șenses tarafından temsil edilen Özgür Bat (“bașvuran”) adlı bir Türk vatandașı tarafından, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca, 12 Ağustos 2011 tarihinde, Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine Mahkemeye yapılmıș olan bașvuruyu (no. 57279/11),
Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türkiye Hükümetine (“Hükümet”) bașvurunun tebliğ edilmesine dair kararı dikkate alarak,
28 Haziran 2022 tarihinde yapılan kapalı müzakerelerin ardından,
Aynı tarihte kabul edilen așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, bașvuranın, 13 Aralık 2009 tarihinde Batman’da düzenlenen gösteriye katılması nedeniyle Ceza Kanunu’nun 220 § 6 ve 314. maddeleri uyarınca mahkûm edilmesiyle ilgilidir. Bașvuran, yukarıda belirtilen hüküm uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmıștır. Bașvuran, Sözleșme’nin 11. maddesi ile güvence altına alınan haklarının ihlal edildiğinden șikâyet etmektedir.
Bașvuran, 13 Aralık 2009 tarihinde, polis tarafından gözaltına alınmıștır. Bașvuran, 16 Aralık 2009 tarihinde, yasa dıșı bir örgüte üye olduğu șüphesiyle tutuklanmıștır.
Batman Cumhuriyet Savcısı, 13 Ocak 2010 tarihli iddianamede, bașvuranı, 12 ve 13 Aralık 2009 tarihlerinde gerçekleșen gösteriler sırasında ișlediği iddia edilen eylemler nedeniyle, Toplantı ve Gösteri Yürüyüșlerine ilișkin 291l sayılı Kanun uyarınca, yasa dıșı bir örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç ișlemekle ve taș atarak emniyet güçlerine direnmekle suçlamıștır.
Diyarbakır Ağır Ceza Mahkemesi, 8 Haziran 2010 tarihinde, Ceza Kanunu’nun 220 § 6 ve 314 § 3 maddelerinin yollamasıyla aynı Kanun’un 314 § 2 maddesi uyarınca, bașvuranı yasa dıșı bir örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç ișlemekten mahkûm etmiș ve 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırmıștır. Dava dosyasında, bașvuranın polis memurlarına taș attığı iddiasını destekleyecek herhangi bir delil bulunmadığı tespitinde bulunan Ağır Ceza Mahkemesi, bașvuranın eyleminin, 2911 sayılı Kanun’un 32. maddesinde öngörülen suçu olușturduğu sonucuna vararak bașvuranı toplam 1 yıl 3 ay hapis cezasına mahkûm etmiș ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar vermiștir.
Ağır Ceza Mahkemesi, bașvuranın yasa dıșı bir örgüt adına suç ișlediğinin ve 2911 sayılı Kanun’a muhalefet ettiğinin değerlendirilmesi nedeniyle, bașvuranı yasa dıșı örgüt üyeliğinden de mahkûm etmiștir. Ağır Ceza Mahkemesi, bașvuranın, PKK (yasa dıșı silahlı bir örgüt olan Kürdistan İșçi Partisi) tarafından düzenlendiği iddia edilen 13 Aralık 2009 tarihli gösteriye katıldığını ve PKK ve PKK lideri Abdullah Öcalan lehine sloganlar atan gösteri grubu arasında yer aldığını tespit etmiștir.
Ağır Ceza Mahkemesi, bașvuran hakkında, 12 Aralık 2009 tarihli gösteriye katılımına ve polis memurlarına taș atmasına ilișkin suçlamalar hakkında beraat kararı vermiștir.
Yargıtay, 20 Nisan 2011 tarihinde, yukarıda belirtilen kararı onamıștır.
Basın ve medya yoluyla ve benzer görüș ifadeleri yoluyla ișlenen suçlara ilișkin davalarda verilen cezaların ve yargılamaların ertelenmesi amacıyla çeșitli kanunları değiștiren 6352 sayılı Kanun 5 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe girmiștir. Bașvuranın 6352 sayılı Kanun’dan yararlanma amacıyla sunduğu talebi ele alan Ağır Ceza Mahkemesi, 2 Ağustos 2012 tarihinde, söz konusu Kanun ile Ceza Kanunu’nun 265 § 1 maddesine yapılan değișikliği dikkate alarak bașvurana verilen cezayı yarı oranında indirmeye karar vermiș ve bașvuranı nihayetinde 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına mahkûm etmiștir.
I.
Hükümetin iç hukuk yollarının tüketilmediğine ilișkin itirazı ve bu itirazın kabul edilmemesi durumunda ise bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olduğu yönündeki iddiası ile ilgili olarak, Mahkeme, Hükümet tarafından sunulan benzer itirazları daha önce incelediğini ve reddettiğini kaydetmektedir (bk.,
Öner ve Türk /Türkiye
, no. 51962/12, §§ 14-18, 31 Mart 2015; ve
Ișıkırık /Türkiye,
no. 41226/09,
§§ 45-48, 14 Kasım 2017). Mahkeme, somut davada, bu içtihadından ayrılmasını gerektirecek herhangi özel bir durum görmemektedir.
Hükümetin bașvuranın mağdur sıfatının bulunmadığı iddiasına ilișkin itirazı ile ilgili olarak, Mahkeme, bașvuranın bir gösteriye katılması nedeniyle yakalandığını, tutuklandığını ve ardından mahkûm edildiğini gözlemlemektedir. Dolayısıyla, bașvuran, kendisi hakkında bașlatılan ceza yargılamaları kapsamında özgürlüğünden yoksun bırakılmıștır. Hükmün icrasının ertelenmesi kararında, bașvuranın toplanma özgürlüğü hakkının ihlal edildiği iddiası ne kabul edilmiș ne de telafi edilmiștir. Dolayısıyla, Mahkeme, bașvuranın, mahkûm edilmesi nedeniyle Sözleșme’nin 11. maddesinin ihlali hakkında șikâyetçi olmak üzere “mağdur” sıfatını kaybetmediğini tespit etmiștir.
Mahkeme, bașvurunun Sözleșme’nin 35 § 3 (a) maddesi anlamında açıkça dayanaktan yoksun olmadığı ve bașka herhangi bir kabul edilemezlik gerekçesiyle de bağdașmadığı kanaatindedir. Dolayısıyla, bașvurunun kabul edilebilir olduğu beyan edilmelidir.
Bașvurunun esasıyla ilgili olarak, 220 § 6 maddesinin öngörülebilirliği, Mahkemenin söz konusu hükmün, bașvurana Sözleșme’nin 11. maddesi kapsamındaki hakkına keyfi müdahaleye karșı yasal koruma sağlamaması sebebiyle uygulanması bakımından “öngörülebilir” olmadığı sonucuna vardığı benzer bir davada (bk., yukarıda anılan
Ișıkırık
, §§ 56-70) incelenmiștir (ayrıca bk.,
Ahmet Yıldırım/Türkiye
, no.
3111/10
, § 67, AİHM 2012). Bu nedenle, 220 § 6 maddesinin uygulanmasından kaynaklanan müdahale kanunla öngörülmemiștir. Somut davada, Mahkeme, söz konusu tespitten ayrılmasını gerektirecek herhangi bir sebep görmemektedir.
Dolayısıyla, Sözleșme’nin 11. maddesi ihlal edilmiștir.
Bașvuran manevi tazminat olarak 30.000 avro ve masraflar ve giderler için 860 avro talep etmiștir.
Hükümet, manevi tazminat talebi ile ileri sürülen ihlal arasında herhangi bir illiyet bağı bulunmadığını ve bu talebin aynı zamanda dayanaksız ve așırı olduğunu iddia etmiștir. Hükümet, ayrıca, bu talebin Mahkeme içtihadında hükmedilen miktarlarla örtüșmediğini ileri sürmüștür. Son olarak, Hükümet, dayanaksız ve așırı derecede yüksek olduğunu değerlendirdiği avukatlık ücretleri ile ileri sürülen diğer masrafları desteklemek amacıyla bașvuranın herhangi bir ödeme belgesi sunmadığını belirtmiștir.
Hakkaniyet temelinde karar veren (bk., örneğin,
Kerçin/Türkiye
[komite], no. 55038/11, 7 Temmuz 2020) Mahkeme, bașvurana manevi tazminat olarak 5.000 avro ödenmesine hükmetmiștir.
Mahkeme, elinde bulunan belgeleri dikkate alarak, bașvurana yansıtılabilecek tüm vergiler hariç olmak üzere, tüm bașlıklar altındaki masrafları karșılamak amacıyla 750 avro ödenmesine hükmedilmesinin uygun olduğunu değerlendirmiștir.
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna;
Sözleșme’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;
(a)
Davalı Devlet tarafından, bașvurana, üç ay içerisinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden davalı Devletin ulusal para birimine çevrilmek üzere:
(b)
:
(i)
Manevi tazminat olarak, miktara yansıtılabilecek her türlü vergi hariç olmak üzere, 5.000 avro (beș bin avro) ödenmesine;
(ii)
Masraf ve giderler için, bașvurana yansıtılabilecek her türlü vergi hariç olmak üzere, 750 avro (yedi yüz elli avro) ödenmesine;
(c)
Yukarıda bahsi geçen üç aylık sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme gününe kadar geçen sürede, yukarıda bahsedilen miktara, Avrupa Merkez Bankasının marjinal faiz oranına üç puan eklenmek suretiyle elde edilecek oran üzerinden basit faiz uygulanmasına;
Bașvuranın adil tazmin talebinin geri kalan kısmının reddedilmesine
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce olarak tanzim edilmiș olup, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77 §§ 2 ve 3. maddesi uyarınca 6 Eylül 2022 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdürü
Bașkan