În cazul Balta/Turcia, președintele Egidijus Kūris, judecătorul İkilerine Koskelo, Jovan Ilie Göki și directorul departamentului de afaceri Dorothee von Arulan DAVASI (Bașvuru No. 50994/11) au formulat plângeri în legătură cu participarea Dorothee von Arulan DAVASI (Curtea Europeană a Drepturilor Omului), a Comitetului pentru drepturile omului, pe baza articolului 50 din Convenția privind drepturile omului din anul 1989, privind arestarea lui Batman în 2023 și a celorlalte persoane care au fost arestate în urma unei întâlniri cu autoritatea de drepturi omenești din Turcia, în conformitate cu art. 33.
Bașvuran, 6 decembrie 2009, a fost arestat pe 10 decembrie 2009 pentru că a comis o infracțiune prevăzută de Legea 2911. a fost arestat pe 10 decembrie 2009 pe motiv de infracțiune prevăzută de Legea 2911. a fost arestat pe 10 decembrie 2009 pe motiv de infracțiune prevăzută de Legea 2911. a fost arestat pe 10 decembrie 2009 pe motiv de infracțiune prevăzută de Legea 2911. a fost arestat pe 31 decembrie 2009 pe motiv de infracțiune prevăzută de Legea 2911. a fost arestat pe 31 decembrie 2009 pe motiv de infracțiune prevăzută de Legea 2911. a fost arestat pe 31 decembrie 2009 pe motiv de infracțiune prevăzută de Legea 2911. a fost arestat pe 31 decembrie 2009 pe motiv de infracțiune prevăzută de Legea 2911. a fost arestat pe 31 decembrie 2009 pe motiv de infracțiune prevăzută de Legea 2911. a fost arestat pe 31 decembrie 2009 pe motiv de infracțiune prevăzută de Legea 2911. a fost arestat pe 31 decembrie 2009 pe motiv de infracțiune prevăzută de Legea 2911. a fost arestat pe 31 decembrie 2009 pe motiv de infracțiune prevăzută de Legea 2911.
Pe de altă parte, în privința reclamantului, instanța a confirmat sentința pe care a primit-o în legătură cu infracțiunea de a comite infracțiuni în numele unei organizații ilegale fără a fi membru. Această sentință, pe 8 martie 2011, a fost pronunțată de către reclamant.
Bașvuran, după intrarea în vigoare a Legii nr. 6352, la 5 iulie 2012, a depus o cerere de pedeapsă indirectă pe baza acestei modificări. Curtea de Pedepse Grele, la 31 iulie 2012, aplicând modificarea făcută de această lege la art. 220 alin. 6 din Legea penală turcă, a decis reducerea pedepsei cu o treime a pedepsei aplicate și, în consecință, a condamnat reclamantul la patru ani și două luni de închisoare. Bașvuran, care a susținut că nu a fost eliberat în urma acestei decizii, a fost respinsă la 13 august 2012. 8.
Guvernul susține, în primul rând, că nu a introdus nicio cale de atac împotriva hotărârii de respingere a pronunțării sentinței din 5 mai 2011 pronunțată de Curtea de Crimine Grele în legătură cu o infracțiune prevăzută de Legea nr. 2911.Guvernul susține, ulterior, că, în urma unei hotărâri de respingere a sentinței pronunțate de Curtea de Crimine Grele în legătură cu o infracțiune prevăzută de Legea nr. 2911.Governul susține că, în primul rând, membrii Curții au fost implicați în infracțiune.În al doilea rând, în ceea ce privește sentința din 11 decembrie 2006, Guvernul susține că motivul pentru care a fost adoptată o decizie de respingere a pronunțării sentinței de respingere a sentinței de 5 mai 2011 privind o infracțiune prevăzută de Legea nr. 2911.Governul susține că, în urma unei hotărâri a Curții Grea, în baza articolului 220 din Codul Penal Türk, modificat, §6, nu mai este protejat de către instanța de judecată a judecătorului din Karadeniz.
În ceea ce privește prima cauză, Curtea notează, de asemenea, că Curtea a decis anterior că deciziile de suspendare a interpretării sentinței nu pot fi obiectul unei căi de atac (karșılaștırınız İlyas Gündüz/Türkiye [Komite], no. 64607/11, § 8, 16 iunie 2020).Datorită faptului că guvernul nu a emis nicio decizie ulterioară care să arate că reclamantul a făcut apel la Curte, Curtea respinge primul aspect al acestei căi de atac.Curtea a constatat că, în ceea ce privește a doua cauză, care a fost susținută ca fiind o cauză de atac, nu a existat o cauză similară anterioră, iar în ceea ce privește Omer și Turcia (no. 51962/12, § 17, 31 martie 2015) nu a existat nicio cauză de atac.Curtea a constatat că nu există nicio cauză de atac pentru că o cauză de atac a fost depusă.Curtea a constatat că nu există nicio cauză de refuz pentru căile de atac ale lui Gülmek/Hürkürkürk, nici o altă cauză de atac.Curtea a constatat că nu există nicio cauză de atac (no. 1726/10, § 1726), iar în ceea ce privește ultimul caz, Curtea a constatat că nu există o cauză de atac (no.1726/10, § 17), iar în ceea ce privește ultimul caz, Curtea a constatat că nu există o cauză de atac (no.
În cazul Kartal, Curtea a decis, de asemenea, că art. 11 din Convenție nu este aplicabil pentru actele de violență comise în timpul demonstrației în cauză și a ajuns la concluzia că intervenția în exercitarea dreptului reclamantelor la libertatea de întrunire este necesară într-o societate democratică. Prin urmare, contestația formulată de Guvern trebuie respinsă.16 Curtea a decis că această plângere nu este în mod evident lipsită de temei și că poate fi stabilită în mod legitim că nu este legată de niciun alt motiv de inadmisibilitate prevăzut în art. 35 din Convenție, și anume de o altă justificare legitimă.17 În cadrul Constituției, Curtea a decis în mod clar că, în numele unei societăți democratice, o sancțiune în temeiul legii drepturilor fundamentale este o sancțiune în legătură cu participarea la demonstrație, o sancțiune în legătură cu participarea la o demonstrație, o sancțiune în legătură cu exercitarea libertății de exprimare și o sancțiune în legătură cu exercitarea libertății de exprimare.11 Decembrie, 18.
Curtea amintește, în acest context, că a avut posibilitatea să stabilească anterior că o litigiu similar privind condamnarea reclamantelor în temeiul sentințelor penale menționate mai sus, în special a termenilor folosiți în această dispoziție, datorită amploarei sale, nu a oferit o garanție fiabilă împotriva caușturilor cheie și, pe motiv că, pe de altă parte, această deficiență nu este evidentă în practică, nu a fost posibil să se stabilească că cerința de auto-condamnabilitate a articolului 220 din Codul penală turc nu a fost îndeplinită (Ișıkırık/Türkiye, §§ 56 - 70).
În schimb, instanța recunoaște că este vorba doar despre o sumă de bani care nu poate fi plătită prin constatarea încălcării. Curtea, în conformitate cu informațiile referitoare la aceasta, a emis următoarele amenzi pentru a-i refuza pe avocați, în valoare de 7.500 de euro. În ceea ce privește aceste amenzi, Curtea a emis o amenzi de 26.500 de euro. În ceea ce privește aceste amenzi, Curtea a emis o amenzi de 26.500 de euro. În ceea ce privește alte amenzi, Curtea a emis o amenzi de 26.500 de euro. În ceea ce privește aceste amenzi, Curtea a emis o amenzi de 500 de euro. În ceea ce privește alte amenzi, Curtea a acceptat că este necesar să se stabilească o sumă de bani în legătură cu aceste amenzi.
În despăgubire, plata a 7.500 de euro (șapte mii cinci sute de euro), cu excepția tuturor taxelor, care trebuie plătite pe suma specificată; în schimbul cheltuielilor și cheltuielilor, plata a 500 de euro (cinci sute de euro), cu excepția tuturor taxelor, care trebuie plătite pe suma specificată de către reclamant; b) Din data expirării termenului până la data plății, aplicarea unei rate de dobândă simple la aceste sume, echivalentă cu trei puncte mai mult față de rata dobânzii marginale a creditului valabilă pentru perioada respectivă, prin decizia Băncii Centrale Europene; Bașvur a respins cererea de despăgubire echitabilă pentru școala de școală.Această decizie a fost pronunțată în limba franceză, Curtea a Republicii Moldova, 7 decembrie 2017.
(Bașvuru No. 50994/11)
KARAR
31 Ocak 2023
İșbu karar kesinleșmiștir. Bazı șekli düzeltmelere tabi tutulabilir.
Balta/Türkiye davasında,
Bașkan
Egidijus Kūris
,
Hâkimler
Pauliine Koskelo,
Jovan Ilievski
,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla olușturulan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), Komite halinde toplanarak,
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan davanın temelinde, Türk vatandașı ve 1989 doğumlu olan, Batman’da tutuklu bulunan ve Mahkeme önünde Batman Barosuna bağlı Avukat F. Bayındır tarafından temsil edilen Azat Balta’nın (“bașvuran”), 13 Haziran 2011 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca yapmıș olduğu bașvuruyu (no. 50994/11),
Sözleșme’nin 11. maddesine ilișkin șikâyetin, Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesine ve bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğuna ilișkin kararı ve tarafların görüșlerini dikkate alarak,
10 Ocak 2023 tarihinde kapalı oturumda gerçekleștirilen müzakerelerin ardından, söz konusu tarihte așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, bașvuranın bir gösteriye katılması sebebiyle, 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüșleri Kanunu’nun (“2911 sayılı Kanun”) 33. maddesi ve Türk Ceza Kanunu’nun 220. maddesinin 6. fıkrası uyarınca bașvurana verilen hapis cezasıyla ilgilidir.
2.
Bașvuran, 6 Aralık 2009 tarihinde, Batman’da düzenlenen bir gösteride yakalanmıș ve gözaltına alınmıștır. Bașvuran yakalandığı sırada, üzerinde bir sapan ve bilyeler bulunmuștur. İlgili bunları, polise saldırmalarını engellemek için çocuklardan aldığını beyan etmiștir. Bașvuran, 2911 sayılı Kanun’da öngörülen bir suç ișlediği gerekçesiyle, 10 Aralık 2009 tarihinde tutuklanmıștır.
3.
Diyarbakır Cumhuriyet Savcısı, 24 Aralık 2009 tarihli bir iddianameyle, bașvuranı, üye olmamakla birlikte yasa dıșı bir örgüt adına suç ișlemekle ve yukarıda belirtilen gösteride ișlemekle suçlandığı fiiller sebebiyle, 2911 sayılı Kanun’da öngörülen suçları ișlemekle suçlamıștır.
4.
Diyarbakır Ağır Ceza Mahkemesi (“Ağır Ceza Mahkemesi”), 18 Șubat 2010 tarihinde, bașvuranın katıldığı 6 Aralık 2009 tarihli gösterinin, PKK (Kürdistan İșçi Partisi, yasa dıșı silahlı örgüt) liderinin tutukluluk koșullarına karșı protesto amacıyla, PKK’nın çağrısı üzerine düzenlendiği kanaatine vararak, Türk Ceza Kanunu’nun 314. maddesinin 3. fıkrası ve 220. maddesinin 6. fıkrasına atıfta bulunarak, bu Kanun’un 314. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, bașvuranı, isnat edilen ilk fiilden suçlu bularak, altı yıl, üç ay hapis cezasına mahkûm etmiștir. Ağır Ceza Mahkemesi ayrıca, bașvuranı, bir gösteriye silahlı katıldığı gerekçesiyle, 2911 sayılı Kanun’un 33. maddesinin b bendi uyarınca iki yıl, altı ay hapis cezasına mahkûm etmiștir. Ağır Ceza Mahkemesi bu konuyla ilgili olarak, bașvuranın yakalandığı sırada üzerinde bir sapan ve bilyeler bulunsa da, polise saldırdığının tespit edilmediği sonucuna varmıștır.
5.
Yargıtay, bașvuranın temyiz bașvurusu üzerine, 8 Aralık 2010 tarihinde, Ağır Ceza Mahkemesinin kararının, bașvurana 2911 sayılı Kanun uyarınca verilen cezayla ilgili olması sebebiyle, 25 Temmuz 2010 tarihinde 2911 sayılı Kanun’da yapılan değișiklikler ıșığında yeniden incelenmesi gerektiği kanaatine vararak, bu kararı bozmuștur. Diğer taraftan Yargıtay, bașvuran hakkında, üyesi olmaksızın yasa dıșı bir örgüt adına suç ișleme suçuna ilișkin olarak verilen cezayı onamıștır. Bu karar, 8 Mart 2011 tarihinde, bașvurana tebliğ edilmiștir.
6.
Ağır Ceza Mahkemesi, bozma kararı üzerine, 2911 sayılı Kanun’da öngörülen suça ilișkin kovușturmanın yeniden incelenmesinin ardından, 5 Mayıs 2011 tarihinde, bașvuranı, bu Kanun’un 23. maddesinin b fıkrası, 32. maddesinin 1. fıkrası ve 33. maddesinin 1. fıkrasına dayanarak iki kez beș ay hapis cezasına mahkûm etmiștir.
Bununla birlikte Ağır Ceza Mahkemesi, beș yıllık bir süre için hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar vermiștir. Ağır Ceza Mahkemesi, kararda, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karșı, kararın verildiği tarihten itibaren yedi gün içerisinde itirazda bulunulabileceğini belirtmiștir. Bașvuran bu itiraz yolunu kullanmamıștır.
7.
Bașvuran, 6352 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesinin ardından, 5 Temmuz 2012 tarihinde, bu değișikliğe dayanarak ceza indirimi talebinde bulunmuștur. Ağır Ceza Mahkemesi, 31 Temmuz 2012 tarihinde, bu Kanun tarafından Türk Ceza Kanunu’nun 220. maddesinin 6. fıkrasında yapılan değișikliği uygulayarak, ilgiliye verilen cezanın üçte bir oranında indirilmesine karar vermiș ve sonuç olarak bașvuranı, dört yıl, iki ay hapis cezasına mahkûm etmiștir. Bașvuran, bu karara karșı itirazda bulunmuș ve itirazı, 13 Ağustos 2012 tarihinde reddedilmiștir.
8.
Türk Ceza Kanunu’nun ilgili maddeleri (314. madde ve 220. maddenin 6. fıkrası) ve iç hukukta somut olayla ilgili diğer hükümler,
Ișıkırık/Türkiye
kararının 30-31 ve 33. paragraflarında belirtilmiștir (no. 41226/09, 14 Kasım 2017).
9.
Bașvuran, Sözleșme’nin 11. maddesini ileri sürerek, bir gösteriye katılmıș olması sebebiyle kendisine verilen cezanın, barıșçıl toplanma özgürlüğü hakkını ihlal ettiğini iddia etmektedir.
Kabul Edilebilirlik Hakkında
10.
Hükümet, sırasıyla iç hukuk yollarının tüketilmesi, mağdur sıfatı ve Sözleșme’nin 11. maddesinin mevcut davaya uygulanabilirliği hakkında birçok kabul edilemezlik itirazı ileri sürmektedir.
11.
Hükümet, ilk itirazla ilgili olarak, öncelikle bașvuranın Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 2911 sayılı Kanun’da öngörülen suça ilișkin olarak 5 Mayıs 2011 tarihinde verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karșı temyiz bașvurusunda bulunmadığını açıklamaktadır. Hükümet ardından, Ağır Ceza Mahkemesi tarafından Türk Ceza Kanunu’nun değiștirilen 220. maddesinin 6. fıkrasına dayanılarak yeniden değerlendirilen bir cezaya karar vermesinin ardından, Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuruda bulunmuș olması gerektiğini ileri sürmektedir. Hükümet, ikinci itirazla ilgili olarak, 2911 sayılı Kanun’da öngörülen suçla ilgili olarak bașvuran hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmiș olması sebebiyle, bașvuranın artık mağdur sıfatını haiz olmadığı kanaatindedir. Hükümet son olarak, Mahkeme tarafından
Kartal/Türkiye
((k.k.), no.
29768/03, 16 Aralık 2008) davasında verilen karara atıfta bulunarak, Sözleșme’nin 11. maddesinin somut olayda uygulanamayacağını ileri sürmektedir. Nitekim Hükümet, mevcut davadaki gösterinin veya bașvuran tarafından benimsenen davranıșın, Sözleșme’nin 11. maddesinin alanına girmediği kanaatindedir. Bu bağlamda Hükümet, gösteri sırasında bașvuranın da aralarında bulunduğu bazı göstericileri tarafından yasa dıșı sloganların atıldığını ve șiddet eylemlerinin ișlendiğini açıklamaktadır.
12.
Bașvuran, Hükümetin iddialarına itiraz etmektedir.
13.
Mahkeme, ilk itirazla ilgili olarak, Yargıtayın daha önce, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının bir temyiz bașvurusuna konu olamayacağına hükmettiğini kaydetmektedir (karșılaștırınız
İlyas Gündüz/Türkiye
[Komite], no. 64607/11, § 8, 16 Haziran 2020). Hükümetin, bașvuranın Yargıtaya bașvurmuș olması gerektiğini göstermeye yönelik daha sonradan verilmiș herhangi bir karar ibraz etmemesi sebebiyle, Mahkeme, bu itirazın ilk yönünü reddetmektedir.
Mahkeme, bu itiraza dayanak olarak ileri sürülen ikinci gerekçeyle ilgili olarak, benzer bir itirazı daha önce
Öner ve Türk/Türkiye
(no. 51962/12, § 17, 31 Mart 2015) davasında incelediğini ve reddettiğini hatırlatmaktadır. Mahkeme, dosyada bașka bir sonuca varmasına imkân verebilecek hiçbir unsur bulunmaması sebebiyle, Hükümetin bu itirazını reddetmektedir.
14.
Mahkeme, bașvuranın mağdur sıfatını haiz olmadığına ilișkin itirazla ilgili olarak, daha önce incelediği bir davada benzer bir itirazı reddettiğini hatırlatmaktadır (
Gülcü/Türkiye
, no. 17526/10, § 100, 19 Ocak 2016). Mahkeme somut olayda, yukarıda anılan davada vardığı sonuçtan ayrılmak için herhangi bir sebep görmemektedir. Sonuç olarak, Hükümetin itirazının reddedilmesi gerekmektedir.
15.
Mahkeme, Sözleșme’nin 11. maddesinin uygulanabilirliğine ilișkin olarak, bașvuranın șiddet eylemleri ișlediği gerekçesiyle cezaya mahkûm edilmediğini gözlemlemektedir. Ayrıca,
Kartal
(yukarıda anılan) davasında meydana gelen olayların aksine, ulusal mahkemeler, ilgilinin polise saldırmadığı sonucuna varmıșlardır (aynı anlamda bk.
Ișıkırık/Türkiye
(no. 41226/09, §
47, 14 Kasım 2017). Mahkeme ayrıca,
Kartal
davasında, söz konusu gösteri sırasında ișlenen șiddet eylemleri açısından Sözleșme’nin 11. maddesinin uygulanamaz olduğuna karar vermediğini, bașvuranların toplanma özgürlüğü hakkının kullanımına yapılan müdahalenin demokratik bir toplumda gerekli olduğu sonucuna vardığını kaydetmektedir. Bu sebeple, Hükümet tarafından ileri sürülen itirazın reddedilmesi gerekmektedir.
16.
Mahkeme, bu șikâyetin açıkça dayanaktan yoksun olmadığını ve Sözleșme’nin 35. maddesi kapsamında bașka herhangi bir kabul edilemezlik gerekçesiyle bağdașmadığını tespit ederek, kabul edilebilir olduğuna karar vermektedir.
Esas Hakkında
17.
Mahkeme, davanın esasıyla ilgili olarak, bașvurana bir gösteriye katılmasıyla ilgili olarak verilen cezanın, bașvuranın toplanma özgürlüğü hakkının kullanımına yapılan bir müdahale teșkil ettiği kanaatindedir.
18.
Bu türden bir müdahale, “kanunla öngörülmediği” , 11. maddenin 2. fıkrası bakımından meșru amaçlardan birini ya da birkaçını izlemediği ve demokratik bir toplumda “gerekli” olarak kabul edilmediği sürece, Sözleșme’nin 11. maddesini ihlal etmektedir.
19.
Mahkeme, bașvuranın üye olmaksızın yasa dıșı bir örgüt adına suç ișlediği gerekçesiyle cezaya mahkûm edilmesinin kanunla, yani daha açık olarak Türk Ceza Kanunu’nun 220. maddesinin 6. fıkrası ile 314. maddesinin 2 ve 3. fıkralarıyla öngörüldüğünü kaydetmektedir.
20.
Mahkeme, bu bağlamda, daha önce bașvuranların yukarıda anılan ceza hükümleri uyarınca mahkûm edilmesiyle ilgili benzer bir davada, özellikle bu hükümde kullanılan ifadelerin, geniș kapsamı sebebiyle, keyfi kovușturmalara karșı güvenilir bir güvence sağlamadığı ve diğer taraftan da uygulamada bu eksikliği gidermediğinin anlașıldığı gerekçesiyle, Türk Ceza Kanunu’nun 220. maddesinin 6. fıkrasının öngörülebilirlik gerekliliğini karșılamadığını tespit etme imkânı bulunduğunu hatırlatmaktadır (
Ișıkırık/Türkiye,
§§ 56 - 70). Mahkeme, mevcut davada, bu yaklașımdan ayrılmak için herhangi bir sebep görmemektedir.
21.
Dolayısıyla somut olayda Türk Ceza Kanunu’nun 220. maddesinin 6. fıkrasının uygulanmasından kaynaklanan müdahalenin, kanunla öngörülmemiș olduğu anlașılmaktadır. Netice itibarıyla, Sözleșme’nin 11. maddesi ihlal edilmiștir.
22.
Mahkeme, yukarıda yapmıș olduğu, Sözleșme’nin 11. maddesinin ihlaline ilișkin tespiti dikkate alındığında, 2911 sayılı Kanun uyarınca bașvuran hakkında açılan ceza davasının, Sözleșme’nin 11. maddesine uygunluğunu incelemenin gerekli olmadığı kanaatindedir (karșılaștırınız yukarıda anılan
Ișıkırık,
§
71).
23.
Bașvuran manevi zarar bağlamında 40.000 avro (EUR) ve Mahkeme önünde yürütülen yargılama kapsamında yaptığını iddia ettiği masraf ve giderler bağlamında 2.500 avro (EUR) talep etmektedir. Bașvuran, bu talebine dayanak olarak, Mahkemeye, avukatı tarafından hazırlanan ve dava dosyasının incelenmesine ilișkin olarak yapılan çalıșmayı detaylı olarak gösteren bir avukatlık sözleșmesi ve bunlarla ilgili diğer masrafları belirten özetleyici bir çizelge sunmaktadır.
24.
Hükümet, bu talebin haklı gösterilmediği ve așırı olduğu kanaatindedir.
25.
Buna karșın, Mahkeme ilgilinin, sadece ihlal tespitiyle telafi edilemeyecek bir manevi zarara maruz kaldığını kabul etmektedir. Mahkeme, konu hakkındaki içtihatları ıșığında hakkaniyete uygun olarak, bașvurana bu bağlamda 7.500 avro (EUR) ödenmesine karar vermektedir.
26.
Mahkeme, masraf ve giderlerle ilgili olarak, kendisine sunulan belgeleri ve içtihatlarını göz önünde bulundurarak, bașvurana, avukatlık hizmetlerine ilișkin masrafları için 500 avro (EUR) ödenmesinin makul olduğunu değerlendirmektedir. Mahkeme, diğer masraflarla ilgili olarak, bașvuran tarafından talebin bu kısmına ilișkin olarak gerekli olan kanıtlayıcı belgelerin ibraz edilmediği gerekçesiyle, bu bağlamdaki talepleri reddetmektedir.
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna,
Sözleșme’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;
a) Davalı Devletin, bașvurana, üç ay içerisinde, ödeme tarihinde geçerli olan döviz kuru üzerinden Davalı Devletin para birimine çevrilmek üzere așağıdaki miktarları ödemekle yükümlü olduğuna;
Manevi tazminat olarak, belirtilen miktar üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere 7.500 avro (yedi bin beș yüz avro) ödenmesine;
Masraf ve giderler karșılığında, bașvuran tarafından belirtilen miktar üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere 500
EUR (beș yüz avro) ödenmesine,
b)
Söz konusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme tarihine kadar, bu meblağlara Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli olan marjinal kredi faiz oranının üç puan fazlasına eșit oranda basit faiz uygulanmasına;
Bașvurunun geri kalan kısmı için adil tazmin talebinin reddine
karar vermiștir.
İșbu karar Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2 ve 3. fıkraları gereğince 31 Ocak 2023 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan