În cazul Sedat Bayram/Turcia, președintele Egidijus Kūris, judecătorul Pauliine Koskelo, Frédéric Krenc și directorul adjunct al departamentelor de afaceri Dorothee von Arnimin Temülay au fost reuniți în cadrul Comitetului Curții Europene a Drepturilor Omului (Bășvuru nr. 54611/11) (Bășvuru nr. 54611/11) (Bășvuru nr. 54611/11) (Bășvuru nr. 54611/11) (Bășvuru nr. 54611/11) (Bășvuru nr. 54611/11) (Bășvuru nr. 54611/11) (Bășvuru nr. 54611/12)), iar după această decizie s-a stabilit definitivă situația.
18 noiembrie 2003 în jurul orei 10:50 am, cererile de detenție au început după ce aproximativ douăzeci de persoane au intrat în arest, în special liderul PKK (Kürdistan Partisișinin, organizația de apărare a libertății civile) Cevân Öcuran a distribuit o serie de rapoarte de arestare în vederea protestelor împotriva lui Abdullah Öcuran și a fost închisă în cadrul unei demonstrații de protest la Istanbul pentru a demonstra că a fost ucisă în timpul protestelor.
În urma unei cereri de acuzare din 21 noiembrie 2003, reclamantul a fost condamnat la trei ani și nouă luni de închisoare pentru infracțiunea de amenințare și de arestare în temeiul articolului 169 din Codul penală turc nr. 765 în vigoare la momentul evenimentelor. Curtea Penală Grea a decis, la 2 august 2004, eliberarea reclamantului pentru judecată în instanță. Curtea Penală Grea a decis, la 20 decembrie 2006, că, în temeiul dispozițiilor de mai sus, reclamantul a fost condamnat la trei ani și nouă luni de închisoare. Maghizarul Agerza a fost condamnat la doi ani și opt luni de închisoare pentru că a condus o grupare de grupări armate.
SÖZLEȘMENİN 11. MADDESİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA Bașvuran, invocând articolele 10 și 11 din Convenție, susține că acuzațiile penale privind intervenția poliției și activitățile acestora au încălcat dreptul la libertatea de exprimare, precum și dreptul la libertatea de întrunire.Curtea a considerat că plângerile reclamantului nu se bazează doar pe contextul articolului 11 din Convenție, dar că nu au fost evaluate în mod adecvat în lumina articolului 10 din aceasta (în cazul Ekrem Cança și alte fapte de acest gen menționate mai sus , § 68).În cazul Kabul Hakkın, Curtea a constatat că nu există nicio cauză specială care să justifice o cerere de intervenție a autorității publice, în urma unei decizii a Curții, iar în cazul Ekrem Cança și alte fapte de acest gen menționate în art. 17 din Convenție, Curtea a considerat că nu există nicio cauză specială care să justifice o cerere de intervenție a autorității publice și că nu poate fi respinsăcută cererea Curții în temeiul articolului 8 din Convenție (în cazul Ekrem Cança și alte fapte de acest gen menționate în art. 35 § 72-73) și în cazul altor fapte de acest gen (în cazul Ekrem Cança și alte fapte de acest gen) (în cazul Ekrem) (§ 35-35)).
Curtea a decis, în primul rând, că arestarea, arestarea și deschiderea proceselor în care a fost implicat reclamantul, precum și condamnarea pentru participarea la o demonstrație la Sala de judecată Sultanahmet, constituie o intervenție în exercitarea dreptului la libertatea de adunare a reclamantului. Reclamantul nu contestă că intervenția în cauză are un temei juridic în dreptul intern și că legea în cauză îndeplinește cerințele de calificare impuse de Convenție. Curtea a mai apreciat că controversa în cauză urmărește obiectivele legitime de libertate de intervenție, de protecție a ordinii și securității publice și a drepturilor și libertăților altora. Curtea a decis că, în ceea ce privește intervenția, nu este o problemă necesară într-o țară democratică, că nu poate fi oprită încălcarea dreptului de adunare al persoanelor în cauză și altele, că nu poate fi găsită încălcare adecvată a niciunei convenții a statelor membre și că nu are o gradă nelimitată de apreciere, în special pentru Tursko Tursko (§ 285, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95, 95,
Curtea a decis, de asemenea, că, în lumina evaluărilor în cauză, intervenția în dreptul la libertatea de adunare al reclamantului nu este necesară, în lumina articolului 10 din Convenție, deoarece cererea de impozitare a fost făcută în temeiul articolului 11 din Convenție, iar cererea de impozitare a fost făcută în temeiul articolului 11 din Convenție, prin urmare, cererea de impozitare a fost făcută în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului 11 din Convenție, în temeiul articolului
Reclamantul a declarat că, în termen de trei luni, este obligat să plătească următoarele sume pentru a le converti în moneda reclamanților în moneda de schimb valutară valabilă la data plății: 7.500 de euro (șapte mii cinci sute de euro) ca despăgubire, inclusiv orice impozit care trebuie plătit; 1.000 de euro (șapte mii cinci sute de euro) pentru cheltuieli și cheltuieli, inclusiv orice impozit care trebuie plătit de reclamant; b) până la data expirării termenului de plată, să aplice o rată a dobânzii simple sau marginale egală cu trei puncte din rata dobânzii de credit valabilă pentru perioada respectivă a Băncii Europene; a decis că cererea privind tazmina justă a fost respinsă.
(Bașvuru No. 54611/11)
KARAR
17 Ocak 2023
İșbu karar kesinleșmiștir. Bazı șekli düzeltmelere tabi tutulabilir.
Sedat Bayram/Türkiye davasında,
Bașkan
Egidijus Kūris,
Hâkimler
Pauliine Koskelo,
Frédéric Krenc
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
İstanbul Barosuna bağlı avukatlar M. Erbil ve N. Selçuk tarafından temsil edilen, İstanbul’da ikamet eden ve 1986 doğumlu bir Türk vatandașı olan Sedat Bayram’ın (“bașvuran”), 12 Temmuz 2011 tarihinde, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca Mahkemeye yapmıș olduğu 54611/11 no.lu bașvuruyu,
Sözleșme’nin 10 ve 11. maddelerine ilișkin șikâyetlerin, Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesine ve bașvurunun geri kalanının kabul edilemez olduğunun beyan edilmesine ilișkin kararı,
Tarafların görüșlerini dikkate alarak
13 Aralık 2022 tarihinde kapalı oturumda gerçekleștirilen müzakerelerin ardından, söz konusu tarihte așağıdaki kararı vermiștir:
Bașvuru, bașvuranın, bir adliye binasında, katılımcıların slogan attıkları, pankart açtıkları, basın bildirisi dağıttıkları ve bina koridorlarından birini kapatarak durușmaların yürütülmesini engelledikleri bir gösteriye katılması nedeniyle mahkûm edilmesiyle ilgilidir. Bașvuran, bu durumun, Sözleșme’nin 10 ve 11. maddeleri ile güvence altına alınan ifade özgürlüğü ve toplanma özgürlüğü haklarını ihlal ettiğini değerlendirmektedir.
Olayların meydana geldiği dönemde bașvuran, on yedi yașında bir çocuktur.
18 Kasım 2003 tarihinde saat 10:50 civarında, aralarında bașvuranın da bulunduğu yaklașık yirmi kiși, özellikle PKK (Kürdistan İșçi Partisi, yasa dıșı bir örgüt) lideri Abdullah Öcalan’ın tutukluluk koșullarını protesto etmek amacıyla İstanbul Sultanahmet Adliye binasında bir gösteriye katılmıșlardır.
Bașvuran ve diğer göstericiler, saat 11:50 civarında, polisin kapattıkları koridora girmesinin ardından yakalanmıșlardır (dava koșullarının daha detaylı anlatımı ve göstericiler tarafından atılan sloganların, asılan pankartın ve dağıtılan bildirilerin içerikleri için Mahkeme,
Ekrem Can ve diğerleri/Türkiye
(no. 10613/10, §§
5-8, 8
Mart 2022) davasına atıfta bulunmaktadır).
İstanbul Çocuk Mahkemeleri savcısı, 19 Kasım 2003 tarihinde, bașvuranı dinlemiș ve bașvuranın tutuklanmasını talep etmiștir. Sulh Ceza Hâkimliği aynı gün, bașvuranın tutuklanmasına karar vermiștir.
Savcı, 21 Kasım 2003 tarihli bir iddianameyle, bașvuranın tehdit suçundan ve olayların meydana geldiği dönemde yürürlükte olan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 169. maddesi uyarınca silahlı bir bölücü gruba yardım ve yataklıktan mahkûm edilmesini talep etmiștir.
Ağır Ceza Mahkemesi, 2 Ağustos 2004 tarihinde, bașvuranın tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakılmasına karar vermiștir.
Ağır Ceza Mahkemesi, 20 Aralık 2006 tarihinde, yukarıda bahsedilen ceza kanunu hükümleri uyarınca bașvuranı üç yıl dokuz ay hapis cezasına mahkûm etmiștir. Ağır Ceza Mahkemesi ayrıca, kamu faaliyetinin yürütülmesine engel olması nedeniyle bașvuranı bir yıl sekiz ay hapis cezasına mahkûm etmiștir.
Yargıtay, 18 Mart 2009 tarihinde, Ağır Ceza Mahkemesinin bașvurana verilecek cezayı belirlerken bașvuranın olayların meydana geldiği dönemde reșit olmamasını dikkate almadığı gerekçesiyle kararı bozmuștur.
Ağır Ceza Mahkemesi, 30 Haziran 2010 tarihinde, silahlı bir bölücü gruba yardım ve yataklıktan bașvuranı iki yıl altı ay hapis cezasına mahkûm etmiștir. Ağır Ceza Mahkemesi ayrıca, bir kamu kurumunun faaliyetlerine engel olması nedeniyle bașvurana on ay hapis cezası vermiș; bu cezayı 6.000 Türk lirası (kararın verildiği tarihte yaklașık 3.100 avro) para cezasına çevirerek hafifletmiștir.
Yargıtay, 2 Nisan 2012 tarihinde, silahlı bir bölücü gruba yardım ve yataklıktan verilen cezanın, suçun zamanașımına uğradığı gerekçesiyle iptal edilmesine ve Ağır Ceza Mahkemesi kararının diğer hükümlerinin onanmasına karar vermiștir.
Bașvuran, Sözleșme’nin 10 ve 11. maddelerini ileri sürerek, polis müdahalesinin ve hakkında yapılan ceza yargılamalarının, ifade özgürlüğü hakkının yanı sıra toplanma özgürlüğü hakkını ihlal ettiğini iddia etmektedir.
Mahkeme, bașvuranın șikâyetlerinin yalnızca Sözleșme’nin 11. maddesi bağlamında incelenmesinin, ancak bu maddenin 10. madde ıșığında değerlendirilmesinin uygun olduğu kanaatine varmaktadır (yukarıda anılan
Ekrem Can ve diğerleri
, § 68).
Kabul Edilebilirlik Hakkında
Hükümet, bașvuranın eylem ve faaliyetlerinin Sözleșme’nin 17. maddesi kapsamına girdiğini değerlendirmekte ve sonuç olarak Mahkemeyi, șikâyetin Sözleșme hükümleriyle
konu yönünden (ratione materiae)
bağdașmadığı gerekçesiyle kabul edilemez olduğuna karar vermeye davet etmektedir.
Mahkeme, benzer bir ilk itirazı, hâlihazırda
Ekrem Can ve diğerleri
(yukarıda anılan karar, §§
72-73 ve 85) davasında incelediğini ve reddettiğini gözlemlemektedir. Mahkeme, somut olayda, o dönemde vardığı sonucu bertaraf etmesini gerektirecek özel koșulların bulunmaması nedeniyle, Hükümetin itirazını reddetmektedir.
Mahkeme, șikâyetin açıkça dayanaktan yoksun olmadığını ve Sözleșme’nin 35. maddesi kapsamında bașka herhangi bir gerekçeyle kabul edilemez olmadığını tespit ederek, kabul edilebilir olduğuna karar vermektedir.
Esas Hakkında
Mahkeme öncelikle, bașvuranın yakalanmasının, tutuklanmasının ve hakkında açılan davaların yanı sıra Sultanahmet Adliyesi binasında bir gösteriye katılması nedeniyle mahkûm edilmesinin, bașvuranın toplanma özgürlüğü hakkını kullanmasına yönelik bir müdahale olduğu kanaatine varmaktadır.
Bașvuran, söz konusu müdahalenin iç hukukta yasal bir temeli olduğuna ve ilgili kanunun Sözleșme tarafından dayatılan nitelik gerekliliklerine uyduğuna itiraz etmemektedir. Mahkeme dahası, ihtilaf konusu müdahalenin, düzenin korunması ve kamu güvenliğinin ve bașkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması meșru amaçlarını izlediğini değerlendirmektedir.
Mahkeme, müdahalenin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı sorununa ilișkin olarak,
Ekrem Can ve diğerleri
davasında, Sözleșmeci Devletlerin uygun gördükleri herhangi bir tedbiri alma konusunda sınırsız takdir yetkisine sahip olmadığı ve bir dereceye kadar kamu düzenini bozmayı içeren davranıșlar için verilen cezaların niteliğini ve ağırlığını değerlendirme görevinin kendisine ait olduğu kanaatine vardığını hatırlatmaktadır (
ibidem
, § 92). Barıșçıl bir gösteri, ilke olarak, özellikle özgürlükten yoksun bırakma șeklinde bir cezayla cezalandırılmamalıdır (
Akgöl ve Göl/Türkiye
, no.
28495/06 ve 28516/06, § 43, 17 Mayıs 2011 ve
Taranenko/Rusya
, no. 19554/05, §
87, 15
Mayıs 2014).
Yargıtay, somut olayda, bașvuranın silahlı bir bölücü gruba yardım ve yataklık suçundan mahkûmiyetini, suçun zamanașımına uğradığı gerekçesiyle iptal etmiș, ancak bașvuran, bir kamu kurumunun faaliyetlerine engel olması nedeniyle para cezası almıștır. Dahası bașvuran, olayların meydana geldiği dönemde reșit olmamasına rağmen, polis tarafından yakalanmıș ve tutuklanmıș ve mahkûm edilmeden önce sekiz aydan fazla bir süre tutulmuștur. Mahkeme, söz konusu değerlendirmeler ıșığında, bașvuranın toplanma özgürlüğü hakkını kullanmasına yapılan ihtilaf konusu müdahalenin, Sözleșme’nin 10. maddesi ıșığında okunduğunda, “demokratik bir toplumda gerekli” olmadığı kanaatine varmaktadır.
Dolayısıyla, Sözleșme’nin 11. maddesi ihlal edilmiștir.
Bașvuran manevi zarar bağlamında 10.000 avro ve ulusal mahkemeler ve Mahkeme önünde yaptığını ileri sürdüğü masraf ve giderler bağlamında 3.150 avro talep etmektedir.
Hükümet, bașvuranın taleplerine itiraz etmektedir.
Mahkeme, bașvurana, ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, manevi tazminat bağlamında 7.500 avro ödenmesinin uygun olduğunu değerlendirmektedir.
Mahkeme ayrıca, elinde bulunan belgeleri ve içtihatlarını dikkate alarak, bașvurana, kendisi tarafından ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, tüm masraflar karșılığında 1.000 avro ödenmesinin makul olduğuna karar vermektedir.
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna;
Sözleșme’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;
a)
Davalı Devletin, bașvurana, üç aylık bir süre içinde, ödeme tarihinde geçerli olan döviz kuru üzerinden davalı Devletin para birimine çevrilmek üzere așağıdaki miktarları ödemekle yükümlü olduğuna:
Manevi tazminat olarak, ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, 7.500 avro (yedi bin beș yüz avro);
Masraf ve giderler karșılığında, bașvuran tarafından ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, 1.000
avro (bin avro);
b)
Söz konusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme tarihine kadar, bu tutarlara Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli olan marjinal kredi faiz oranının üç puan fazlasına eșit oranda basit faiz uygulanmasına;
Adil tazmine ilișkin kalan taleplerin reddine
karar vermiștir.
İșbu karar Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2 ve 3. fıkraları gereğince 17 Ocak 2023 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan