În cazul Kalçık/Türkiye, președintele Egidi Üjus Kūris Hâkimlerine Koskelo, Frédéric Krenc și directorul adjunct al Departamentului Dorothee von Arnim Kin au fost reunit în cadrul unei reuniuni a Comitetului European al Afacerilor Publice (Bașvuru No. 54774/11) din cadrul Curții Europene a Afacerilor Publice (Bașvuru No. 54774/11) KARAR STRAZBURG 10 octombrie 2023 Următorul proces a fost definitiv.
În documentele de arestare, înregistrate de către directorul Van Emniyet, demonstrația s-a transformat într-o demonstrație violentă, în timpul căreia au fost aruncate sloganuri și a fost atacat un grup de manifestanți în numele PKK și a unor membri ai poliției cu pietre și cu băuturi cu molotov. În același videoclip, poliția a arătat fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografii cu fotografi
Ișıkırık/Türkiye , nr. 41226/09, §§ 30-31, 14 noiembrie 2017). de asemenea, a fost condamnat la cinci luni de închisoare pentru propagandarea organizației teroriste (art. 7 din Legea militară a terorii nr. 3713; pentru articolul ct. menționat mai sus Ișıkırık , § 32) și la cinci luni de închisoare pentru rezistență la obligația de a-și îndeplini sarcinile cu funcționarii de poliție (art. 265 din Legea militară a Turciei, intitulat "Rezistență la obligația de a-și îndeplini sarcinile cu funcționarii de poliție"). În acest context, a fost condamnat de cinci ori la o judecată din data de 29 noiembrie 2011, după ce a fost decisă o nouă ședință a liderului PKK, pentru că a fost reexaminată în mod definitiv, pentru că a fost declarată o manifestare, pentru că a fost declarată o manifestare, pentru a demonstra condițiile de detenție a organizației, și pentru că a fost declarată o manifestare împotriva armelor.
8.la 8 august 2012, Curtea a decis intrarea în vigoare a Legii nr. 6352 (în sensul articolului Ișıkırık, § 30), reducerea cu trei ani a pedepsei pentru infracțiuni comise în numele unei organizații teroriste, pentru a fi membru al unei organizații teroriste și pentru a susține propagandă teroristă, a fost adoptată doar pe baza unei cereri de executare a unei victime. 9.
În final, Guvernul susține că faptele comise de către interesat în cadrul unei demonstrații nu intră în domeniul de aplicare al articolului 11. În acest context, în special Bozduman/Turcia (nr. 9802/07, nr. 43-44, 17 noiembrie 2020) și Kartal/Turcia (nr. 29768/03, 16 decembrie 2008) se bazează pe hotărârea Curții, care a precizat că nu există nici o ședință sau participare la ședință. 14.
În plus, nicio componentă din hotărârile de drept intern nu arată că reclamantul ar fi avut intenția de a folosi violență în cadrul participării la demonstrație sau că primele conflicte care au dus la perturbarea pașniciei demonstrației ar fi fost între persoanele responsabile. În plus, nu trebuie să se stabilească dacă reclamantul a fost în cauză, dacă nu a apărut în fotografiile din dosarul de anchetă (secțiunea 3 de mai sus) și dacă nicio componentă din dosar nu a arătat că nu există niciun interes public, nici membrii poliției, nici intervenții de apărare, nici prejudicii grave. În concluzie, nu trebuie să se stabilească dacă informațiile din dosar au fost utilizate de Hakurin în mod special pentru a împiedica utilizarea dreptului de autor și nu pot fi respinsă în mod specific de către Hakurin în cazul în care au fost încălcate regulile de violență, precum și în cazul în care nu au fost adoptate alte hotărâri în temeiul articolului 18. alineatul (13. secțiunea de mai sus), precum și în cazul în care nu a existat nicio decizie publică care să indice că nu există un interes public, nici membrii poliției, nici intervenții de apărare, nici prejudicii grave.
Guvernul susține, de asemenea, că intervenția este prevăzută prin lege, că are un scop legitim în sensul articolului 11 alineatul (2) și că este necesară într-o societate democratică. 20.Pentru că, în speță, pledoaria contrazice afirmațiile Guvernului. 21.Curtea consideră că, în cazul în care, în urma unei dezbateri, reclamantul a fost condamnat pentru participarea la dezbateri, hotărârea sa constituie o intervenție în numele dreptului reclamantului de a exercita libertatea de adunare (în cazul în care nu este vorba de o dezbatere publică , § 102).22 Această intervenție este considerată a fi o intervenție în numele dreptului de a exercita libertatea de adunare (în cazul în care nu este vorba de o dezbatere publică , § 102).22 Această intervenție, numită în mod grav, nu este o intervenție în temeiul articolului 11 alineatul (2) din Convenție, ci o intervenție în temeiul articolului 2 alineatul (2) din Convenție, care poate fi considerată a fi o intervenție în scopuri mai legitime sau mai necesare pentru a atinge scopurile de desfășurarea desfășurării desfășurării desfășurării desfășurării desfășurării desfășurării desfășurării desfășurării desfășurării desfășuririi desfășuririi desfășuririi desfășuririi desfășuririi, în special în temeiul articolului 2 alineatul (3) din Convenție, respectiv, în temeiul articolului 2 alineatul (3) din Convenție, respectiv, respectiv, în temeiul articolului 2 alineatul (3) din Convenție, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, în temeiul articolului 2 alineatul (3) din Convenției (în cazul în cauză, § 614), respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv, respectiv.
(no.41226/09, §§ 55-70, 14 noiembrie 2017) a examinat în cadrul litigiului și a constatat că art. 6. din art. 220 din Türk Ceza Kanunu'nun, în contextul litigiului, nu este "înlocuibil" în sensul Convenției; deoarece litigiul în cauză nu a oferit nicio jurisdicție legală împotriva unei apărări a dreptului de a exercita libertatea de adunare pașnică (ibid. § 70).
În cazul în care reclamantul solicită, în calitate de reclamant, o despăgubire de 22 985 de euro - care reprezintă pierderea de venit pe care a suferit-o din cauza arestării sale - reclamantul solicită 100.000 de euro în calitate de despăgubire de muncă. El solicită 9.302 de euro pentru cheltuielile pe care le-a efectuat în cadrul hotărârilor judecătorești din fața instanțelor naționale și a Curții. În calitate de reclamant, reclamantul solicită Curții un contract de onorarii de avocat. 27.
În ceea ce privește cheltuielile și cheltuielile, Curtea consideră că, având în vedere documentele și situația în fața sa, este rezonabil ca reclamantul să plătească 1.000 de euro pentru cheltuielile de avocat, cu excepția oricăror taxe care trebuie plătite de solicitant, în cazul în care acesta nu a prezentat documentele de probă necesare în acest context, Curtea respinge cererea pentru alte cheltuieli. BU GEREKÇERLE, MAHKEME, OY BİRLİ KūYLE, că cererea este acceptabilă; că cererea a expirat în termen de 11 luni de la data încheierii contractului; a) că cererea a fost plătită în termen de trei luni, cu o valoare egală cu cea a costurilor de avocat; a) că cererea a fost plătită în termen de trei luni de la data încheierii contractului; a) că cererea a fost plătită în termen de trei luni de la data încheierii contractului; a) că cererea a fost respinsă în termen de trei luni de la data încheierii contractului; b) că cererea a fost respinsă în termen de trei luni de la data încheierii contractului; c) că cererea a fost respinsă în termen de trei luni de la data încheierii contractului; c) că cererea a fost respinsă în termen de trei luni de la data încheierii contractului; b) că cererea a fost respinsă în termen de trei luni de la data încheierii contractului; c) că cererea a fost respinsă în termen de trei luni de la data încheierii contractul contractului; c) că cererea a fost respinsă în termen de trei luni de trei luni de la data încheierea contractul încheiat la data încheierii contractul contractului; b) că cererea a fost respinsă încheiată în termen de trei luni de trei luni de la data încheierea contractul contractul încheiat la data încheierii contractul contractului; c) că cererea a fost respinsă încheiată în termenul contractul încheiat în termen de trei luni de trei luni de la data încheiat la data încheierii contractul contractul
(Bașvuru No. 54774/11)
KARAR
10 Ekim 2023
İșbu karar kesinleșmiștir. Bazı șekli düzeltmelere tabi tutulabilir.
Kalçık / Türkiye davasında,
Bașkan
Egidijus Kūris
Hâkimler
Pauliine Koskelo,
Frédéric Krenc
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan davanın temelinde bulunan, 1986 doğumlu, Van’da ikamet eden ve Van Barosuna bağlı Avukat U. Avcı tarafından temsil edilen Türk vatandașı Sedat Kalçık’ın (“bașvuran”) 31 Mayıs 2011 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca yapmıș olduğu bașvuruyu (54774/11 no.lu),
Sözleșme’nin 10 ve 11. maddelerine ilișkin șikâyetin, Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesine ve bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olarak beyan edilmesine ilișkin kararı,
Tarafların görüșlerini,
Hükümetin bașvurunun bir komite tarafından incelenmesine ilișkin itirazının Mahkeme tarafından reddedildiği kararı dikkate alarak,
19 Eylül 2023 tarihinde kapalı oturumda gerçekleștirilen müzakerelerin ardından,
Söz konusu tarihte așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, bașvuranın, PKK’nın (Kürdistan İșçi Partisi, yasa dıșı silahlı örgüt) talimatları doğrultusunda düzenlendiği iddia edilen bir gösteriye katıldığı için cezaya mahkûm edilmesi ile ilgilidir.
2.
Bașvuran 10 Aralık 2009 tarihinde, Van’da düzenlenen bir gösteri dıșında yakalanarak gözaltına alınmıștır.
Yakalama tutanağında, ilgilinin, șiddet eylemlerinde bulunan bir grup göstericinin arasında olduğu ve polis memurlarından kaçmaya çalıșırken onlara taș attığı belirtilmekteydi. İlgili, yasa dıșı bir örgüte üye olduğu șüphesiyle 13 Aralık 2009 tarihinde tutuklanmıștır.
3
.
Van Emniyet Müdürlüğü tarafından 13 Aralık 2009 tarihinde düzenlenen sorușturma belgesinde, gösterinin șiddetli bir gösteriye dönüștüğü, PKK lehine sloganlar atıldığı ve bir grup göstericinin binalara ve polis memurlarına taș ve molotof kokteylleriyle saldırdığı belirtilmekteydi. Belgede ayrıca, polis tarafından kaydedilen video görüntülerinden alınan ve göstericilerin sloganlar ve çevrelerine taș attıklarını gösteren fotoğraflar da yer almaktaydı. Dosyadaki fotoğrafların hiçbirinde bașvuran bulunmamaktaydı.
4.
Van Cumhuriyet Savcısı, 3 Ocak 2010 tarihli bir iddianameyle, bașvuranı, 10 Aralık 2009 tarihinde yukarıda belirtilen gösteri sırasında ișlediği iddia edilen eylemler nedeniyle, örgüte üye olmamakla birlikte yasa dıșı örgüt adına suç ișlemek, kolluk görevlilerine direnmek ve terör propagandası yapmakla suçlamıștır.
5
.
Van Ağır Ceza Mahkemesi (“Ağır Ceza Mahkemesi”) 5 Mart 2010 tarihinde bașvuranı atılı suçlardan suçlu bularak örgüte üye olmamakla birlikte terör örgütü adına suç ișlemekten altı yıl üç ay hapis cezasına mahkûm etmiștir (Türk Ceza Kanunu’nun 220. maddesinin 6. fıkrası uyarınca, aynı Kanun’un 314. maddesinin 2 ve 3. fıkralarıyla birlikte okunduğunda; bu maddelerin lafzı için bk.
Ișıkırık/Türkiye
, no. 41226/09, §§ 30-31, 14 Kasım 2017). Ayrıca, terör örgütü propagandası yapmaktan on ay hapis cezasına (3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 7. maddesinin 2. fıkrası; madde lafzı için bk. yukarıda anılan
Ișıkırık
, § 32) ve kolluk görevlilerine görevlerini yaptırmamak için direnmekten on ay hapis cezasına (Türk Ceza Kanunu’nun “[kolluk görevlilerine] görevi yaptırmamak için direnme” bașlıklı 265. maddesi) mahkûm etmiștir. Bu bağlamda, bașvuranı, PKK’nın çağrısı üzerine, bu örgütün liderinin tutukluluk koșullarını protesto etmek amacıyla düzenlendiği iddia edilen 10 Aralık 2009 tarihli gösteriye katılmakla ve PKK lehine sloganlar atan ve hem çevrelerine hem de polis memurlarına taș atan bir grup göstericinin arasında bulunmakla suçlamıștır.
6.
Yargıtay 17 Ocak 2011 tarihinde, Ağır Ceza Mahkemesinin kararının, bașvuranın, Türk Ceza Kanunu’nun 265. maddesi uyarınca mahkûmiyetine ilișkin kısmını, bașvuranın eylemlerinin 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüșleri Kanunu açısından değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle kısmen bozmuștur. Öte yandan, diğer tüm mahkûmiyet kararlarını onamıș, böylelikle kararlar kesinleșmiștir.
7.
Ağır Ceza Mahkemesi 18 Temmuz 2012 tarihinde, dosyayı yeniden inceledikten sonra, bașvuranı, 2911 sayılı Kanun’un 32. maddesinin 1. fıkrası ile 33. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, kolluk görevlilerine karșı direnme ve gösteriye silahla katılma suçlarından iki kez beș ay hapis cezasına mahkûm etmiștir (bk. madde lafzı için,
Çiçek ve diğerleri/Türkiye
, no. 48694/10 ve diğer 4 bașvuru, §§ 107-109, 22 Kasım 2022). Bununla birlikte, beș yıl süreyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygun olacağı değerlendirmesinde bulunmuștur.
8.
Ağır Ceza Mahkemesi 8 Ağustos 2012 tarihinde, 6352 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesini dikkate alarak (bk. içerik için, yukarıda anılan
Ișıkırık
,
30.), bașvurana, terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç ișlemekten verilen cezanın üç yıl bir aya indirilmesine ve terör örgütü propagandası yapmaktan verilen cezanın infazının ertelenmesine karar vermiștir.
9.
Bașvuran, Sözleșme’nin 10 ve 11. maddelerine dayanarak, bir gösteriye katıldığı için mahkûm edilmesinin ifade ve toplanma özgürlüğü hakkının ihlali anlamına geldiğini iddia etmektedir.
10.
Mahkeme, mevcut davada ileri sürülen temel hukuki sorunun, Sözleșme’nin yalnızca 11. maddesi bakımından incelenmesi gerektiği kanaatindedir (
Kudrevičius ve diğerleri /Litvanya
[BD], no. 37553/05, § 85, AİHM 2015) .
Kabul Edilebilirlik Hakkında
11.
Hükümet, dört kabul edilemezlik itirazı ileri sürmektedir; bașvuran bunlara itiraz etmektedir.
12.
İç hukuk yollarının tüketilmemesine, bașvuranın mağdur sıfatının bulunmamasına ve bașvuru hakkının kötüye kullanılmasına ilișkin itirazlarla ilgili olarak Mahkeme,
Ete/Türkiye
(no. 28154/20, §§ 19-21, 6 Eylül 2022) davasında benzer itirazları reddettiğini hatırlatmaktadır. Mahkemenin ulaștığı sonuçlardan ayrılmasını gerektirecek herhangi bir argüman veya olay ve olgu bulunmadığından, bu itirazlar reddedilmelidir.
13
.
Son olarak Hükümet, ilgili tarafından ihtilaf konusu gösteri kapsamında ișlenen eylemlerin 11. maddenin uygulama alanına girmediğini ileri sürmektedir. Bu bağlamda, özellikle
Bozduman/Türkiye
((k.k.), no. 9802/07, §§ 43-44, 17 Kasım 2020) ve
Kartal ve diğerleri/Türkiye
((k.k.), no. 29768/03, 16 Aralık 2008) kararlarına dayanmaktadır.
14.
Mahkeme, Sözleșme’nin 11. maddesinin yalnızca “barıșçıl toplanma” özgürlüğü hakkını koruduğunu ve bu kavramın, düzenleyici ve katılımcılarının șiddet kullanma niyetinde olduğu gösterileri kapsamadığını hatırlatmaktadır (
Stankov ve Birleșik Makedonya Örgütü Ilinden/Bulgaristan
, no. 29221/95 ve 29225/95, § 77, AİHM 2001-IX). Mahkeme ayrıca, bir bașvuranın 11. maddenin korumasını talep edip edemeyeceğini belirlemek için Mahkemenin șu hususları incelediğini de hatırlatmaktadır: i) söz konusu toplantının barıșçıl amaçlı olup olmadığı veya düzenleyicilerinin șiddet kullanma niyetinde olup olmadığı; ii) bașvuranın, toplantıya katılımı kapsamında șiddet kullanma niyeti gösterip göstermediği; iii) ve bașkasına bedensel zarar verip vermediği (
Gülcü/Türkiye
kararı ile karșılaștırınız,
no. 17526/10, § 97, 19 Ocak 2016).
15.
Mevcut davada Mahkeme, dosyada, gösterinin barıșçıl amaçla düzenlenmediğini ya da gösteriyi düzenleyenlerin șiddet kullanma niyetinde olduğunu düșündürecek hiçbir unsur bulunmadığını gözlemlemektedir. Ulusal makamlar bu hususu incelememișlerdir. Ayrıca, iç hukukta verilen kararlarda hiçbir unsur, bașvuranın, gösteriye katılımı kapsamında șiddet kullanma niyeti beslediğini veya gösterinin barıșçıl niteliğinin bozulmasına yol açan ilk çatıșmaların sorumlusu șahıslar arasında olduğunu göstermemektedir. Bașvuranın, sorușturma dosyasındaki fotoğraflarda görünmediği (yukarıda 3. paragraf) ve dosyadaki hiçbir unsurun, ilgilinin, polis memurlarına, müdahalede bulunmaları öncesinde, taș attığını göstermediği vurgulanmalıdır. Sonuç olarak, dosyadaki bilgilerden, ilgilinin en bașından beri șiddet kullanma niyetinde olduğu anlașılmamaktadır. Ayrıca, bașvurana yöneltilen suçlamalar, bedensel zarar veya ciddi yaralanmalar ile ilgili değildir.
16.
Mahkeme, Hükümet tarafından atıf yapılan kararlarda (yukarıda 13. paragraf), Sözleșme’nin 11. maddesinin uygulanamaz olduğu sonucuna değil, bașvuranların toplanma özgürlüğü haklarını kullanmalarına yönelik söz konusu müdahalenin demokratik bir toplumda gerekli olduğu sonucuna vardığını da kaydetmektedir.
17.
Yukarıda belirtilen hususlar göz önüne alındığında, Hükümet tarafından ileri sürülen bu itiraz reddedilmelidir.
18.
Bu șikâyetin açıkça dayanaktan yoksun olmadığını ve Sözleșme’nin 35. maddesinde belirtilen bașka bir gerekçeden ötürü kabul edilemez olmadığını tespit eden Mahkeme, kabul edilebilir olduğuna karar vermektedir.
Esas Hakkında
19.
Hükümet, söz konusu gösterilerin, nazarında, yasa dıșı olması nedeniyle, bașvuranın toplanma özgürlüğü hakkını kullanmasına yönelik müdahalenin söz konusu olmadığını ileri sürmektedir. Ayrıca, müdahalenin kanunla öngörüldüğünü, Sözleșme’nin 11. maddesinin 2. fıkrası anlamında meșru bir amaç güttüğünü ve demokratik bir toplumda gerekli olduğunu savunmaktadır.
20.
Bașvuran, Hükümetin iddialarına karșı çıkmaktadır.
21.
Mahkeme, bașvuranın ihtilaf konusu gösteriye katılması nedeniyle mahkûm edilmesinin, ilgilinin toplanma özgürlüğü hakkını kullanmasına yönelik bir müdahale teșkil ettiği kanaatindedir (yukarıda anılan
Gülcü
, § 102).
22.
Bu türden bir müdahale, “kanunla öngörülmedikçe”, bu hükmün 2. fıkrasında belirtilen meșru amaçlardan bir veya daha fazlasını izlemedikçe ve bu amaçlara ulașmak için “demokratik bir toplumda gerekli” olmadıkça 11. maddeyi ihlal etmektedir (
Laguna Guzman/İspanya
, no. 41462/17, § 44, 6 Ekim 2020).
23.
Mahkeme, bașvuranın, Türk Ceza Kanunu’nun 314. maddesinin 2 ve 3. fıkralarıyla birlikte okunduğunda, aynı Kanun’un 220. maddesinin 6. fıkrası uyarınca mahkûm edilmesine özellikle dikkat edecektir. Nitekim bu hüküm, ulusal mahkemelerin, atılı suçun, üyesi olmamakla birlikte terör örgütü adına ișlendiği gerekçesiyle bașvuranı ağır bir cezaya mahkûm etmesini mümkün kılmıștır (yukarıda 5. paragraf). Bu bağlamda Mahkeme, bu hükmün uygulanmasını daha önce
Ișıkırık/Türkiye
(no.41226/09, §§ 55-70, 14 Kasım 2017) davası kapsamında incelediğini ve Türk Ceza Kanunu’nun 220. maddesinin 6. fıkrasının, davanın bağlamında, Sözleșme anlamında “öngörülebilir” olmadığı kanaatine vardığını; zira bu davada söz konusu hükmün bașvurana barıșçıl toplanma özgürlüğü hakkını kullanmasına yönelik keyfi müdahaleye karșı herhangi bir yasal koruma sağlamadığını kaydetmektedir (
ibid.
Bu nedenle, Sözleșme’nin 11. maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmıștır. Yukarıda anılan
Ișıkırık
davasında ifade edilen düșüncelerin mevcut davada da geçerli olduğunu gözlemektedir. Dosyadaki unsurlar dikkate alındığında, söz konusu davadakinden farklı bir sonuca varmak için herhangi bir neden bulunmadığı kanaatindedir. Nitekim ihtilaf konusu hüküm, bașvuran gibi, göstericilerin, terör örgütü üyeliğe ilișkin herhangi bir somut delil olmaksızın, terör örgütü üyesi olarak mahkûm edilmesini mümkün kılmaktaydı (
ibid
. § 68).
24.
Buna göre, mevcut davada, Türk Ceza Kanunu’nun 220. maddesinin 6. fıkrasının uygulanmasından kaynaklanan müdahale kanunla öngörülmemiștir. Netice itibarıyla, Sözleșme’nin 11. maddesi ihlal edilmiștir.
25.
Mahkeme yukarıda vardığı, Sözleșme’nin 11. maddesinin ihlal edildiği tespitini dikkate alarak, 3713 sayılı Kanun ile 2911 sayılı Kanun’a dayanılarak bașvuran hakkında açılan ceza yargılamasını incelemeyi gerekli görmemektedir (
ibid
. § 71).
26.
Bașvuran, maddi tazminat olarak 22.985 avro talep etmektedir - bu meblağ, tutukluluğu nedeniyle uğradığı kazanç kaybını temsil etmektedir. Manevi tazminat olarak 100.000 avro talep etmektedir. Ulusal mahkemeler ve Mahkeme önünde yürütülen yargılamalar kapsamında yaptığı masraflar için 9.302 avro talep etmektedir. Bașvuran, talebine dayanak olarak, Mahkemeye, avukatlık ücret sözleșmesi ibraz etmektedir.
27.
Hükümet, söz konusu talebin așırı ve haksız olduğu kanaatindedir.
28.
Maddi tazminata ilișkin olarak, Mahkeme, ilgili kiși tarafından iddia edilen zarar ile Sözleșme’nin ihlali arasında açık bir illiyet bağı olması gerektiğini hatırlatmaktadır (
Bykov/Rusya
[BD], no. 4378/02, § 110, 10 Mart 2009). Dosyadaki bilgileri göz önünde bulundurarak, iddia edilen maddi zarar ile tespit edilen ihlal arasında yeterli bir illiyet bağı olduğuna ikna olmamıștır. Sonuç olarak, bu talebi reddetmektedir.
29.
Buna karșın, Mahkeme, bașvuranın, Sözleșme’nin ihlal edildiği tespitiyle yeterince telafi edilmeyecek bir manevi zarara uğradığını kanaatindedir. Davanın koșullarını dikkate alarak ve hakkaniyete uygun olarak, bașvurana, bu meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, manevi tazminat olarak 7.500 avro ödenmesine karar vermektedir.
30.
Masraf ve giderlere ilișkin olarak, Mahkeme, önündeki belgeleri ve içtihadını göz önünde bulundurarak, bașvurana, avukat masrafları için, bașvuran tarafından ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere,1.000 avro ödenmesinin makul olduğu kanaatindedir. Mahkeme, bașvuranın bu bağlamda gerekli kanıtlayıcı belgeleri ibraz etmemesi nedeniyle, diğer masraflara ilișkin talebi reddetmektedir.
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna;
Sözleșme’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;
a)
Davalı Devlet tarafından bașvurana, üç ay içerisinde, ödeme tarihindeki geçerli döviz kuru üzerinden davalı devletin para birimine çevrilmek üzere:
Ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, manevi tazminat olarak, 7.500 avro (yedi bin beș yüz avro),
Bașvuran tarafından ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, masraf ve giderler için 1.000
avro (bin avro) ödenmesine,
b)
Söz konusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme tarihine kadar, bu meblağa Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli olan marjinal kredi faiz oranının üç puan fazlasına eșit oranda basit faiz uygulanmasına;
Adil tazmine ilișkin geri kalan taleplerin reddine
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 10 Ekim 2023 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan