În cazul Baran/Turecia, președintele Egidijus Kūris, judecătorii Pauliine Koskelo, Frédéric Krenc, și directorul adjunct al Departamentului Dorothee von Arnimi, care a fost format din Dorothee von Arnimi, membru al Comisiei Europene pentru Drepturile Omului (İkinci Bölüm), a fost sesizat pe baza unei plângeri depuse de către Comitetul de Apel al Republicii Turcia, pe baza unei plângeri privind data nașterii sale, 1983 și a unei plângeri privind data nașterii sale, în cursul unei întâlniri cu președintele Parlamentului Turciei, Ivan Turhan, reprezentat de Mustafa Hacı, reprezentat de Obası Türkmenistanı, reprezentat de Obası Türkmenistanı, reprezentat de Obası Türkmenistanı, reprezentat de Obası Türkmenistanı, reprezentat de Obası Türkmenistanı, în cursul unei plângeri depuse de către Parlamentul Turciei, la data de 11 noiembrie 2011, la data de 10 noiembrie 2011, în legătură cu o plângere depusită de către președintele Parlamentului Turciei, Ali Ürem Ali Üremli, referită la data de 24 noiembrie 2011.
În acest context, Bașvuran se plânge de încălcarea articolelor 10 și 11 din Convenție. 2. Ankara Cumhuriyet Savcısı, 5 ianuarie 2005 datată iddianameyle, reclamantul este acuzat că a fost membru al unei organizații ilegale din cauza acțiunilor pe care le-a comis în timpul demonstrației din Ankara din 7 decembrie 2004 pentru a protesta împotriva proiectului privind punerea în aplicare a legilor penale.
Curtea de judecată a Ankarai (Ağır Ceza Mahkemesi), la 22 aprilie 2010, după o reexaminare a faptelor și evenimentelor, a găsit pe reclamant vinovat de infracțiuni în numele unei organizații și de infracțiuni de propagandă în numele unei organizații ilegale, fără a fi membru al acesteia, pe de o parte, și de infracțiunile de infracțiuni de propagandă în numele unei organizații, pe de altă parte, în temeiul art. 3 fıkrası și art. 220 6. fıkrası, pe de altă parte, în scopul de a trimite în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată în judecată
În cazul în care, pe 25 aprilie 2011, instanța a respins partea din decizie referitoare la condamnarea interesului pentru infracțiunea de a comite infracțiuni în numele unei organizații, fără a fi membru al unei organizații ilegale; în cazul în care, pe de altă parte, a fost condamnat pentru organizația teroristă sau pentru propagandă, instanța a decis că procesul este retras din cauza întârzierii legale. Dezvoltările ulterioare 5.
După intrarea în vigoare a Legii privind modificarea anumitor legi în domeniul drepturilor omului și libertății de exprimare, din 11 aprilie 2013 și din 6459, publicate în Monitorul Oficial al Republicii Moldova, reclamantul, apelând la Curtea Penală Grea, a cerut aplicarea dispozițiilor relevante ale Legii respective (în ceea ce privește modificările aduse Legii nr. 6459 menționate mai sus, decizia în fața Ceașca și alții, §§ 104 și 111).Curtea din Ceașca, pe 20 noiembrie 2014, a decis că, în ceea ce privește infracțiunile care au apărut în istoria Legii respective, doar în cazul în care o nouă pedeapsă a fost introdusă, este necesară o nouă pedeapsă, deoarece a fost introdusă în fața Ceașcă.Ceașca a respins o nouă pedeapsă, deoarece a fost introdusă în fața Ceașcă, iar Ceașca a respins o nouă pedeapsă, deoarece a fost introdusă în fața Ceașcă, pe 11.11.2015, în fața Ceașcă.
Primul recurs invocat de către Guvern constă în precizarea că persoanele din cadrul Curții a Provinței trebuie să depună cerere după ce Curtea a declarat că o pedeapsă a fost reevaluată pe baza articolului 220 din Convenția de Justiție a Curții a Provinței modificată, iar în al doilea caz, în legătură cu aplicarea articolului 11 din Convenție, în ceea ce privește eliminarea sancțiunilor, în ceea ce privește aplicarea articolului 220 din Convenție, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește aplicarea articolului 6 din Convenție, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește aplicarea articolului 18 din Convenție, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește aplicarea articolului 18 din Convenție, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește aplicarea articolului 18 din Convenției de Justiție a Provinței, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește aplicarea articolului 20 din Convenție, în ceea ce privește suspendarea sancțiunilor, în ceea ce privește aplicarea articolului 20 din Convenție, în ceea ce privește suspendarea sancțiunile, în ceea ce privește suspendarea sancțiunile, în ceea ce privește suspendarea sancțiunile, în ceea ce privește aplicarea sancțiunile, în ceea ce privește suspendarea sancțiunile, în ceea ce privește aplicarea sancțiunile, în ceea ce privește aplicarea sancțiunile, în ceea ce privește sancțiunile, în ceea ce privește aplicarea sancțiunile, în ceea ce privește aplicarea articolului 20 din Convenției, în ceea ce privește suspendarea sancțiunea, în ceea ce privește suspendarea sancțiunea, în ceea ce privește suspenderea sancțiunea, în ceea ce privește aplicarea sancțiunea în ceea ce privește aplicarea sancțiunea în ceea ce privește sancțiunea în cauză, în ceea ce privește sancțiunea în cauză, în ceea ce
În ceea ce privește contestația privind inapplicabilitatea articolului 11 din Convenție, Curtea a decis, în ceea ce privește contestația privind inapplicabilitatea articolului 11 din Convenție, să noteze că reclamantul din prezenta cauză - Kartal și alții (ca în cazul Kartal și alții (decretul de mai sus) - nu a fost judecat pe motiv că nu a aruncat pietre în polițiști sau a comis alte acte de violență (în cazul Ișık Cumhuriyeti/Turcia (nr. 41226/09, 47, 14 sau 14 noiembrie 2017)).
În esență, Curtea ajunge la concluzia că hotărârea penală pronunțată în legătură cu participarea la demonstrații a reclamantului în legătură cu ihlal et al. 18. Curtea consideră că, în cazul în care o astfel de intervenție nu urmărește unul sau mai multe scopuri legitime în ceea ce privește art. 11 alineatul (2) din Convenție și nu este necesară în condițiile democratice pentru a atinge aceste scopuri, în cazul în care societățile nu sunt obligate să respecte dispozițiile articolului 11 din Convenție, potrivit articolului 20 alineatul (1) din Convenție, Curtea poate stabili că, în cazul în care reclamantul nu are dreptul să impună o pedeapsă în cauză în numele unei organizații ilegale, în special pentru infracțiunea în cauză, nu are niciun motiv de punere în practică, în special pentru infracțiunea în cauză, în special pentru infracțiunea Turk Ceza, în conformitate cu art. 220 alineatul (3) din Convenție.
În consecință, Curtea ajunge la concluzia că a fost încălcată art. 11 din Convenție.21 În contextul constatării acestei încălcări, Curtea concluzionează că nu este necesară o examinare specială a justificării sentinței penale efectuate împotriva reclamantului în temeiul articolului 7 din Legea nr. 3713 din cauza organizării teroriste și a propagandei (în ceea ce privește o astfel de abordare, a se vedea hotărârea Ișıkırık, § 71).SÖZLEȘMENİN 41.MADDESİNİN UYGULANMASI 22.Vuraganul, în cadrul cererilor sale de despăgubire, solicită 35.000 avro (EUR) și alte sume de peste 45.000 avro (EUR) pentru a-și asigura drepturile.Vuraganul, în cadrul cererilor sale de despăgubire, solicită 25.95.000 avro (EUR) și alte sume de peste 245.000 avro (TRY), în schimbul cărora a refuzat să-și achite drepturile.Vuraganul, în schimbul cărora a primit drepturi de plată, solicită aproximativ 25.95.000 avro (EUR) și alte sume de peste 1.5175.000 avro (TRY).Vuraganul, în schimbul cererilor sale, a refuzat să-și asigure drepturile.
Curtea, în ceea ce privește cererea de despăgubire morală a reclamantului, a decis că interesul a suferit o prejudiciu moral și, după cum se arată în hotărârea de față, constatarea încălcării Contractului nu este suficientă pentru a repara acest prejudiciu.Curtea, în baza hotărârii sale legale care a condamnat interesul, a decis să plătească 7.500 de euro drept despăgubire morală interesului interesat, cu excepția oricărei taxe care trebuie plătite prin intermediul acestuia (a se vedea hotărârea de mai sus și compară cu celelalte hotărâri, § 171).26 În ceea ce privește costurile și cheltuielile aferente acestui proces, Curtea a decis că, în cazul unei cereri, nu există decât o dovadă a corectitudinii cheltuielilor și cheltuielilor, necesității plății și a condițiilor de plată a sumelor plătite, ci doar o dovadă că suma plătită este mai mică decât suma plătită; aceasta poate fi depusărită în fiecare lună, în special în cazul în care este cazul în care este cazul în care este cazul în care este cazul în care este cazul în care se aplică o taxă fiscală; în cazul în care nu este cazul în care este cazul în care se aplică în fiecare lună, se poate depunește în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună; în cazul în cazul în care este cazul în care este cazul în cazul în care este cazul în cazul în care se aplică, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună; în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună; în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în fiecare lună, în
500 de euro (cinci sute de euro) pentru cheltuieli și cheltuieli, cu excepția oricăror taxe care trebuie plătite de solicitant prin intermediul acestui formular; b) Din data expirării termenului de referință până la data plății, aceste sume să fie plătite cu o rată de dobândă simplă egală cu trei puncte din rata dobânzii marginale a Băncii Centrale Europene aplicabilă pentru perioada respectivă; a decis respingerea cererii cititorilor privind măsura echitabilă.
(Bașvuru No. 74624/11)
KARAR
6 Șubat 2024
İșbu karar kesinleșmiștir. Bazı șekli düzeltmelere tabi tutulabilir.
Baran / Türkiye davasında,
Bașkan
Egidijus
Kūris
,
Hâkimler
Pauliine
Koskelo,
Frédéric
Krenc,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla olușturulan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), Komite halinde toplanarak,
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan davanın temelinde bulunan, 1983 doğumlu olan, İstanbul’da ikamet eden ve İstanbul Barosuna bağlı Avukat O. Șahinkaya tarafından temsil edilen Mustafa Baran’ın (“bașvuran”), 24 Ekim 2011 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca Mahkemeye yapmıș olduğu 74624/11 no.lu bașvuruyu,
Sözleșme’nin 10 ve 11. maddelerine ilișkin șikâyetlerin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi nezdinde Türkiye yetkilisi olan, Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesine ve bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğunun beyan edilmesine ilișkin kararı,
Tarafların görüșlerini dikkate alarak,
16 Ocak 2024 tarihinde kapalı oturumda gerçekleștirilen müzakerelerin ardından,
Söz konusu tarihte așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, bașvuranın Ezilenlerin Sosyalist Platformu (“ESP”) tarafından düzenlenen gösteriye katılması nedeniyle ilgili hakkında yürütülen ceza yargılaması ve ilgilinin mahkûm edilmesiyle ilgilidir. Bașvuran bu bağlamda, Sözleșme’nin 10. ve 11. maddelerinin ihlal edilmesinden șikâyet etmektedir.
Söz konusu yargılama
2.
Ankara Cumhuriyet Savcısı, 5 Ocak 2005 tarihli iddianameyle, bașvuranı cezaların infazına ilișkin kanun tasarısını protesto etmek için Ankara’da 7 Aralık 2004 tarihinde düzenlenen gösteri sırasında gerçekleștirdiği eylemler nedeniyle yasa dıșı bir örgüte üye olmakla suçlamıștır.
3.
Ankara Ağır Ceza Mahkemesi (“Ağır Ceza Mahkemesi”), 22 Nisan 2010 tarihinde, olay ve olguları yeniden nitelendirmesinin ardından, bașvuranı yasa dıșı örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç ișlemek ve terör örgütü lehine propaganda yapmak suçlarından suçlu bulmuș ve ilgiliyi bir yandan, Türk Ceza Kanunu’nun (“TCK”) 314. maddesinin 3. fıkrası ve 220. maddesinin 6. fıkrası yollamasıyla aynı Kanun’un 314. maddesinin 2. fıkrası uyarınca altı yıl, üç ay hapis cezasına ve diğer yandan, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca bir yıl, üç ay hapis cezasına mahkûm etmiștir. Ağır Ceza Mahkemesi, bașvuranın Marksist Leninist Komünist Partisi (MLKP) yasa dıșı örgütünün kıșkırtmasıyla düzenlendiği iddia edilen gösteriye 7 Aralık 2004 tarihinde katıldığını tespit etmiștir. Ağır Ceza Mahkemesi, bazı göstericilerin bu vesileyle șiddet eylemleri gerçekleștirdiklerini, sorușturma dosyasına sunulan ilgilinin fotoğraflarının, ilgilinin ESP’ye ait olan pankart ve flamaları tașıyan göstericilerden olușan bir grubun arasında yer aldığını gösterdiğini ve polis memurlarının güç kullanarak, bașvuranın da aralarında bulunduğu otuz iki kișiyi yakalamak zorunda kaldıklarını ve böylelikle, söz konusu kișilerin yere oturtularak, birbirleriyle sıkıșık bir halde tutulduklarını ifade etmiștir. Ağır Ceza Mahkemesi, -en küçük bir suç ișlediğini reddeden- bașvuranın gösteri sırasında yapılan basın açıklamasına katıldığını belirttiğini kaydetmiș ve ilgilinin aksi yöndeki iddialarına rağmen, MLKP lehine propaganda yapmak amacıyla söz konusu gösteriye katılma yönünde bilinçli bir niyetle Ankara’ya geldiği kanısına varmıștır. Ağır Ceza Mahkemesi özellikle, bu iddiayı desteklemek amacıyla, ülkenin farklı bölgelerinden gelen kișileri bir araya getiren gösterinin șiddet içeren niteliğini ve bașvuranın ayrıca NATO’nun eylemlerini protesto etmek için İstanbul’da düzenlenen gösteriye 2004 yılının Haziran ayında katıldığını belirtmiștir.
4.
Bașvuran, Yargıtay nezdinde, Ağır Ceza Mahkemesinin kararına karșı temyiz bașvurusunda bulunmuștur. Yargıtay, 25 Nisan 2011 tarihinde, söz konusu kararın, yasa dıșı örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç ișlemek suçundan ilgilinin mahkûm edilmesiyle ilgili kısmını onamıștır; Yargıtay, bașvuranın terör örgütü lehine propaganda yapmak suçundan mahkûm edilmesine ilișkin olarak, yasal zaman așımı nedeniyle davanın düșürülmesine karar vermiștir.
Daha sonra meydana gelen gelișmeler
5.
Bașvuran, 6352 sayılı Kanun’un 2 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe girmesinin ardından, bu yeni metne dayanarak ceza indirimi talebinde bulunmuștur (6352 sayılı Kanun tarafından getirilen değișiklikler ile ilgili olarak bk.
Çiçek ve diğerleri/Türkiye
, no. 48694/10 ve diğer 4 bașvuru, § 103, 22 Kasım 2022). Ağır Ceza Mahkemesi, 31 Temmuz 2012 tarihinde, bu Kanun ile TCK’nın 220. maddesinin 6. fıkrasında yapılan değișikliği uygulayarak, ilgili hakkında verilen cezanın üç yıl, bir ay hapis cezasına indirilmesine karar vermiștir.
6.
Bașvuran, bu karara itiraz etmiștir. Birinci Ağır Ceza Mahkemesi, 18 Eylül 2014 tarihinde, itiraz edilen kararın kanuna ve uygulanabilir prosedürlere uygun olduğu kanısına vararak, itirazın reddedilmesine karar vermiștir.
7.
Resmi Gazete’de 30 Nisan 2013 tarihinde yayımlanan, 11 Nisan 2013 tarihli ve 6459 sayılı İnsan Hakları ve İfade Özgürlüğü Bağlamında Bazı Kanunlarda Değișiklik Yapılmasına Dair Kanun’un yürürlüğe girmesinin ardından, bașvuran, Ağır Ceza Mahkemesine bașvurarak, söz konusu Kanun’un ilgili hükümlerinin uygulanması talebinde bulunmuștur (6459 sayılı Kanun ile getirilen değișikliklerle ilgili olarak bk. yukarıda anılan
Çiçek ve diğerleri
kararı, §§
104 ve
111).
8.
Ağır Ceza Mahkemesi, 20 Kasım 2014 tarihinde, söz konusu Kanun’un ilgiliye atfedilen suçlara ilișkin olarak, daha lehte olan yeni bir hüküm getirmediği gerekçesiyle, bașvuranın talebini reddetmiștir.
9.
Ağır Ceza Mahkemesi son olarak, 18 Șubat 2016 tarihinde, bașvuranın talebi üzerine ilgilinin davasını esas yönünden yeniden incelemiș ve 6459 sayılı Kanun ile getirilen değișiklikleri göz önünde bulundurarak, ilgili hakkında daha önce verilen hapis cezasının kaldırılmasına karar vermiștir.
10.
Bașvuran, gösteriye katıldığı gerekçesiyle hakkında ceza yargılamasının yürütülmesi ve mahkûm edilmesi nedeniyle, Sözleșme’nin 10 ve 11. maddelerinin ihlalinden dolayı mağdur olduğunu belirtmektedir. Mahkeme, bașvuranın șikâyetlerini dile getirme șeklini ve davaya ilișkin olayların seyrini dikkate alarak, mevcut davada ortaya çıkan hukuki sorunun, yalnızca Sözleșme’nin 11. maddesi kapsamında yer aldığı kanaatine varmaktadır (
Kudrevičius ve diğerleri/Litvanya
[BD], no.
Kabul Edilebilirlik Hakkında
11.
Hükümet, iç hukuk yollarının tüketilmesine, mağdur sıfatına ve Sözleșme’nin 11. maddesinin mevcut davaya uygulanabilirliğine ilișkin olarak birçok kabul edilemezlik itirazı ileri sürmektedir. Bașvuran ise bu itirazları kabul etmemektedir.
12.
Hükümet tarafından ileri sürülen birinci itiraz, bașvuranın TCK’nın değiștirilen 220. maddesinin 6. fıkrasına dayanılarak yeniden değerlendirilen bir cezanın Ağır Ceza Mahkemesi tarafından açıklanmasının ardından Anayasa Mahkemesi nezdinde bireysel bașvuruda bulunması gerektiğinin belirtilmesinden ibarettir. İkinci itiraz, ilgili hakkında verilen cezanın TCK’nın 220. maddesinin 6. fıkrasına dayanılarak kaldırılmasına ilișkin 18 Șubat 2016 tarihli kararın ilgilinin mağdur sıfatını kaybetmesine neden olduğu yönünde Hükümetin sunduğu iddiaya dayanmaktadır.
Kartal ve diğerleri/Türkiye
((k.k.), no. 29768/03, 16
Aralık 2008) davasında Mahkeme tarafından verilen karara atıfta bulunarak Hükümet, son olarak, -üçüncü itiraz bağlamında- gösterinin veya bașvuranın bu gösteri sırasında sergilediği davranıșın Sözleșme’nin 11. maddesinin uygulama alanına girmediğini belirtmektedir. Hükümet bu bağlamda, gösteri sırasında yasa dıșı sloganların atıldığını ve bașvuranın da aralarında bulunduğu bazı göstericiler tarafından șiddet eylemlerinin gerçekleștirildiğini ifade etmektedir.
13.
Birinci ve ikinci itirazlara ilișkin olarak, Mahkeme, sırasıyla
Öner ve Türk/Türkiye
(no.
51962/12, §§
17-18, 31
Mart 2015) ve
Gülcü/Türkiye
(no. 17526/10, § 100, 19
Ocak 2016) davalarında benzer iddiaları daha önce inceleyerek, reddettiğini hatırlatmaktadır. Mahkeme, dosyada mevcut davada bașka bir sonucu dile getirmesini sağlayacak nitelikte herhangi bir unsurun bulunmaması nedeniyle, Hükümetin bu itirazlarını reddetmektedir.
14.
Mahkeme, Sözleșme’nin 11. maddesinin uygulanabilir olmamasına ilișkin itirazla ilgili olarak, mevcut davadaki bașvuranın -
Kartal ve diğerleri
(yukarıda anılan karar) davasındaki durumda olduğu gibi- polis memurlarına taș atmadığını veya diğer șiddet eylemlerini gerçekleștirdiği gerekçesiyle mahkûm edilmediğini kaydetmektedir (aynı yönde bk.
Ișıkırık/Türkiye
(no. 41226/09, §
47, 14
Kasım 2017). Bununla birlikte, Mahkeme aynı zamanda,
Kartal ve diğerleri
(yukarıda anılan karar) davasında, söz konusu gösteri sırasında gerçekleștirilen șiddet eylemleri açısından Sözleșme’nin 11. maddesinin uygulanamaz olduğuna karar vermediğini, ancak bașvuranların toplanma özgürlüğü haklarını kullanmalarına yönelik yapılan müdahalenin demokratik bir toplumda gerekli olduğu sonucuna vardığını belirtmektedir. Bu nedenle, Hükümet tarafından ileri sürülen itirazın reddedilmesi gerekmektedir.
15.
Mahkeme, bu șikâyetin açıkça dayanaktan yoksun olmadığını veya Sözleșme’nin 35. maddesinde belirtilen bașka bir gerekçeyle kabul edilemez olmadığını tespit ederek, șikâyetin kabul edilebilir olduğuna karar vermektedir.
Șikâyetin Esası Hakkında
16.
Esasa ilișkin olarak, Mahkeme, bașvuran hakkında gösteriye katılmasıyla ilgili olarak verilen cezai mahkûmiyet kararının ilgilinin toplanma özgürlüğü hakkını kullanmasına yönelik bir müdahale olarak değerlendirildiği kanısına varmaktadır.
17.
Bu türden bir müdahale, “kanun ile öngörülmediği”, Sözleșme’nin 11. maddesinin 2. fıkrası bakımından meșru amaçlardan birini ya da birkaçını izlemediği ve bu amaçlara ulașmak için demokratik bir toplumda “gerekli” olmadığı sürece, Sözleșme’nin 11. maddesini ihlal etmektedir.
18.
Mahkeme, bașvuranın yasa dıșı örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç ișlemek suçundan cezaya mahkûm edilmesinin ilgili Kanun, özellikle Türk Ceza Kanunu’nun 220. maddesinin 6. fıkrası ile 314. maddesinin 2 ve 3. fıkraları tarafından öngörüldüğünü kaydetmektedir.
19.
Bu bağlamda Mahkeme, yukarıda belirtilen ceza hükümleri uyarınca bașvuranlar hakkında verilen bir mahkûmiyet kararıyla ilgili olan benzer bir davada, TCK’nın 220. maddesinin 6. fıkrasının öngörülebilirlik gerekliliğini yerine getirmediği, zira bir yandan, bu maddede yer alan ifadelerin geniș kapsamlı olması nedeniyle, söz konusu maddenin bașvuranlara keyfi kovușturmalara karșı güvenilir bir güvence sağlamadığını ve diğer yandan, bu maddenin pratik uygulamasının söz konusu eksikliği düzeltmediğinin anlașıldığını daha önce tespit etme imkânına sahip olduğunu hatırlatmaktadır (yukarıda anılan
Çiçek ve diğerleri
kararı, §§
155-163). Mahkeme, mevcut davada, bu yaklașımdan uzaklașmak için herhangi bir sebep görmemektedir.
20.
Dolayısıyla Mahkeme, Sözleșme’nin 11. maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmaktadır.
21.
Mahkeme, bu ihlal tespitini göz önünde bulundurarak, 3713 sayılı Kanun’un 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca terör örgütü lehine propaganda yapmak suçundan bașvuran hakkında yürütülen ceza yargılamasının haklı gösterilmesine ilișkin hususu incelemesinin gerekli olmadığı kanısına varmaktadır (bu türden bir yaklașımla ilgili olarak bk. yukarıda anılan
Ișıkırık
kararı, §
71).
22.
Bașvuran, maddi tazminat olarak 35.000 avro (EUR) ve manevi tazminat olarak 45.000 avro talep etmektedir. Bașvuran öte yandan, masraf ve giderler bağlamında, 9.960 Türk lirası (TRY) talep etmekte ve bu meblağın talebin sunulduğu dönemde, avukat masrafları, posta masrafları ve fotokopi harcamaları için yaklașık 1.517 avro tutarına karșılık geldiğini belirtmektedir.
23.
Hükümet, talep edilen miktarların așırı ve haksız olduğu gerekçesiyle bașvuranın tüm taleplerine itiraz etmektedir.
24.
Mahkeme, maddi tazminat talebine ilișkin olarak, bu talebin hiçbir șekilde desteklenmediğini tespit etmekte ve talebi reddetmektedir.
25.
Mahkeme, bașvuranın manevi tazminat talebine ilișkin olarak, ilgilinin manevi bir zarara maruz kaldığı ve mevcut kararda belirtildiği șekliyle, Sözleșme’nin ihlaline ilișkin tespitin bu zararı gidermek için yeterli olmadığı kanaatine varmaktadır. Mahkeme, ilgilinin mahkûm edilmesine neden olan yasal hükmü dikkate alarak, bu meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, ilgiliye manevi tazminat olarak 7.500 avro ödenmesine karar vermektedir (yukarıda anılan
Çiçek ve diğerleri
kararıyla karșılaștırınız, §
171).
26.
Masraf ve giderler ile ilgili olarak, Mahkeme, bir bașvurana, yalnızca masraf ve giderlerin doğruluğunu, gerekliliğini ve ödenen miktarların makul olduğunu ispatlaması koșuluyla, bu masrafların iade edilebileceğini hatırlatmaktadır. Mahkeme, somut olayda ve bașvuran tarafından sunulan kanıtlayıcı belgeleri göz önünde bulundurarak, bașvurana, kendisi tarafından bu meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, 500 avro ödenmesinin makul olduğu kanısına varmaktadır.
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna;
Sözleșme’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;
a) Davalı Devletin, üç aylık bir süre içinde, ödeme tarihinde geçerli olan döviz kuru üzerinden davalı Devletin para birimine çevrilmek üzere, așağıdaki meblağları ödemekle yükümlü olduğuna;
Manevi tazminat olarak, bu meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, 7.500 avro (yedi bin beș yüz avro);
Masraf ve giderler karșılığında, bașvuran tarafından bu meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, 500
avro (beș yüz avro);
b)
Söz konusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme tarihine kadar, bu tutarlara Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli olan marjinal kredi faiz oranının üç puan fazlasına eșit oranda basit faiz uygulanmasına;
Adil tazmine ilișkin kalan taleplerin reddine
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 6 Șubat 2024 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan