AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR BİTVURU No. 68061/12 Nasır EROL și alții /Președintele Turciei Egidijus Kūris Hâkimler Pauliine Koskelo , cu participarea lui Frédéric Krenc și a directorului adjunct al Departamentului de Afaceri Juridice Dorothee von Arnimin, în cadrul unei reuniuni din 22 noiembrie 2022 a Comitetului de Apel al Tribunalului European pentru Drepturile Omului (Afacerea nr. 22), în favoarea Republicii Turcia, care a constituit baza procesului deschis în favoarea acesteia și a fost prezentată ca parte a unei reuniuni cu Avukat H. Çaliyuș, reprezentat de Istanbul Baroslavul, în favoarea acestuia - informații despre întâlnirea cu Aliyev Kürükș, prezentate în următoarele liste: 29 de tablouri și 38 de documente publicate de către Reprezentanții Parlamentului Turciei, în favoarea Parlamentului Turciei, în favoarea Parlamentului Turciei, în favoarea articolului nr. 93, din 13.128, din Codul de procedură, nr. 61, din data de 13 noiembrie 2018.
În urma arestării, în urma unor atacuri cu arme, au fost arestate șase persoane, printre care și-au arătat imaginile, și au fost arestate șase persoane, după ce au fost arestate șase persoane, printre care și-au arătat sloganurile: "Să nu mai vorbim despre grupurile de poliție, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre șase persoane, despre persoane, despre șase persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoane, despre persoana, despre persoana, despre persoana, despre care este, despre perso
În timpul interogatoriilor la Karakol, reclamanții au declarat că s-au aflat întâmplător în mijlocul protestatarilor când au părăsit locul adunării. Reclamanții neagă că au aruncat pietre în polițiști, au aruncat sloganuri și au aruncat afișe în favoarea PKK. Cu toate acestea, reclamanții au susținut că unul dintre manifestanți a aruncat sloganuri, afișe și a aruncat pietre în favoarea polițiștilor. În cadrul procesului de judecată din 22 martie 2007, Curtea a Republicii a ascultat reclamanții care au repetat declarațiile pe care le-au făcut în timpul interogatoriilor din Karakol. Curtea a Cazelor de Apărare a Cazelor de Apărare a Cazelor de Apărare a Cazelor de Apărare a Cazelor de Apărare din aceeași zi.
Pe 8 decembrie 2011, instanța penală din Bakırköy a pronunțat o hotărâre cu privire la cauza principală, care a condamnat la o pedeapsă de un an și opt luni de închisoare pentru că petenții au fost condamnați la o pedeapsă de 100 de lire turce (aproximativ 40 de euro în perioada în care au avut loc incidentele). Cu toate acestea, instanța a decis, în lipsa instanței, să renunțe la soluționarea tuturor infracțiunilor care au fost depuse în legătură cu decizia instanței, să renunțe la soluționarea cererilor de ștergere a motivelor pentru care au fost depuse.
În ceea ce privește obiecțiile de inadmisibilitate susținute de Guvern, care susțin că căile de atac interne nu au fost epuizate și că reclamanții nu au calitatea de victime, Curtea a decis că, din cauza inadmisibilității cererii în orice caz, din motivele menționate mai jos, nu este necesar să examineze aceste obiecții. Prin urmare, Curtea a decis că nu consideră necesar să examineze doar aplicarea și aplicarea întrebării privind dreptul la libertatea de întrunire a articolului 11, care protejează dreptul la libertatea de întrunire. În ceea ce privește temeiul, Guvernul susține că nu este necesară nicio intervenție în lege în sensul că reclamanții exercită dreptul la libertate de exprimare în societatea democratică. Nitekimenin, Guvernul, are dreptul la dreptul de exprimare menționat. Gülmeyr Gul, și Ödemey Hürrican, au fost emise în vederea violenței împotriva judecătorului, în conformitate cu Hotărârea Curții din 11 decembrie 1752, § 2 din legea turcă (Türkiye, 11/10, § 1026), iar sentința a fost retrasă în sensul că nu este necesară o intervenție în sensul că legea nu impunește dreptul reclamantului de a exercita libertatea de exprimare în societate democratică.
Având în vedere circumstanțele menționate mai sus și luând în considerare modul în care a fost formulată plângerea, Curtea a concluzionat că arestarea reclamantului nu are ca scop să continue pentru o perioadă de puțin mai mult de trei luni și că, în ciuda faptului că nu este necesar să fie suspendată pronunțarea sentinței, nu este necesară o intervenție temporară în discuțiile dintre instanțele judecătorești, în sensul că nu există o legitimă justiție în favoarea exercitării drepturilor de adunare ale persoanelor în cauză în societatea democratică.
Din elementele din dosar și din opiniile părților și din motivele invocate de Curtea Națională, se înțelege că, după întâlnirea organizată pentru sărbătorile Nevruz, un grup de aproximativ 250 de persoane, printre care și solicitantii, nu s-a dispersat liniștit și a atacat cu violență forțele de securitate. Astfel, acest grup de manifestanți a comis acte de violență și a amenințat cu tulburarea ordinii publice.
Cu toate acestea, din documentele din dosar, se înțelege că între actriții care au comis acte de violență în rândul forțelor de securitate la care au intervenit la sfârșitul sărbătorilor Nevruz, se află o legătură între actriții care au comis acte de violență în rândul forțelor de securitate. În orice caz, Curtea nu are nicio element sau altă jurisdicție care să permită suspiciunea că actriții au avut dreptate în cazul evenimentelor organizate de ofițeri de poliție și de judecăți locali, nici o altă jurisdicție care să permită suspiciunea că actriții au avut dreptate. Curtea nu poate evalua dacă actriții au avut dreptate în cazul unor evenimente de securitate și de judecăți sociale și în cazul unor evenimente de securitate și de judecăți cu privire la anumite situații de violență (§ 116).
În ceea ce privește evaluarea proporționalității intervenției, totuși, caracterul și gravitatea celor pedepsiți sunt elemente care trebuie să fie luate în considerare. În urma examinării aspectelor menționate mai sus, Curtea a constatat că intervenția este conformă cu art. 11 alineatul (2) din Conventie și că, având în vedere că reclamanții au petrecut mai mult de trei luni în închisoare din cauza pedepsei de arestare, în urma aplicării pedepsei, nu este posibil ca această intervenție să fie respinsă în temeiul articolului 5.1, respectiv al articolului 5.3, din Conventie. (§§ 359 din Conventie) În consecință, în temeiul articolului 5.1, din Conventie, nu poate fi respinsă o plângere în temeiul articolului 5.3, din Conventie.
Dorothee von Arnim Egidijus Kūris Yazı İșleri Müdür Yardımcısı Bașkan EK Presedintele EK Lista candidaților: Bașvuru No. 68061/12 No. Adı Soyadı Doğum/Kayıt Yılı Uyruğu İkamet Yeri 1. Nasır EROL 1988 Türk İstanbul 2. Serdar AKAR 1988 Türk İstanbul 3. Faruk ÇAKI 1988 Türk İstanbul 4. Abdulbasit EKREM 1984 Türk İstanbul 5. Faruk GÜNERİ 1988 Türk İstanbul 6. Ramazan GÜNERİ 1984 İstanbul 7. Deniz Türk SEVGİ 1987 İstanbul 8. SinanKTAY 1987 Türk İstanbul
Bașvuru No. 68061/12
Nasır EROL ve diğerleri /Türkiye
Bașkan
Egidijus Kūris
Hâkimler
Pauliine Koskelo
,
Frédéric Krenc
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla 22 Kasım 2022 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan davanın temelinde bulunan ve İstanbul Barosuna bağlı Avukat H. Çalișci tarafından temsil edilen sekiz Türk vatandașının (“bașvuranlar”) -bașvuranların listesi ve ilgili bilgiler, ekte bulunan tabloda yer almaktadır- 29 Ağustos 2012 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca yapmıș olduğu 68061/12 no.lu bașvuruyu,
Sözleșme’nin 10, 11 ve 13. maddeleri bağlamındaki șikâyetlerin, Türkiye temsilcisi olan, Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesi ve bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğunun belirtilmesi yönündeki kararı,
Hükümetin görüșlerini,
Bașvuranlar tarafından gecikmeli olarak sunulan görüșleri ve Bölüm Bașkanı tarafından 9 Kasım 2018 tarihinde, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 38. maddesinin 1. fıkrasına dayanarak, görüșlerin dosyaya eklenmemesine ilișkin verilen kararı dikkate alarak,
Gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir:
Bașvuru, bașvuranların 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüșleri Kanunu’nun (“2911 sayılı Kanun”) 28. maddesinin 1. fıkrasını ihlal etmeleri, suçu ve suçluları övmeleri ve güvenlik güçlerine mukavemet (Türk Ceza Kanunu’nun sırasıyla 215 ve 265. maddeleri) nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararıyla birlikte cezaya mahkûm edilmeleri ile ilgilidir.
Nevruz kutlamaları nedeniyle İstanbul Valiliği’nin izniyle düzenlenen bir toplantıya katılan bașvuranlar, 21 Mart 2007 tarihinde, polis tarafından yakalanmıșlardır.
Polis tarafından düzenlenen yakalama tutanağında ifade edilen olay ve olgular așağıdaki gibidir:
– Kalabalığın dağıldığı sırada, yaklașık 250 kișilik bir grup “Biji serok Apo, biji Kürdistan” (“Yașasın Bașkan Apo [Öcalan], yașasın Kürdistan”) gibi sloganlar atmıș ve yasa dıșı silahlı bir örgüt olan Kürdistan İșçi Partisi’nin (Partiya Karkerên Kurdistan, PKK) bayrağını ve lideri Abdullah Öcalan’ın fotoğrafının bulunduğu bir afiș sallamıștır;
– Bu grup daha sonra polis memurlarına taș atarak polis memuru V.Ç.yi kolundan ve bacağından yaralamıștır;
– Aralarında bașvuranların da bulunduğu – göstericiler ile grubu dağıtmak amacıyla göz yașartıcı gaz kullanan polis memurları arasında tartıșmalar yașanmıștır;
– Polis – bașvuranlar da dâhil olmak üzere – on altı kișiyi, grubu kıșkırttıkları ve güvenlik güçlerine saldırdıkları șüphesiyle yakalamıștır.
Karakoldaki sorguları sırasında bașvuranlar, toplanma yerinden ayrıldıkları sırada kendilerini tesadüfen göstericilerin ortasında bulduklarını belirtmișlerdir. Bașvuranlar, polis memurlarına taș attıklarını, sloganlar attıklarını ve PKK lehine afișler salladıklarını reddetmektedirler. Bununla birlikte, bașvuranlar, göstericilerin bir kısmının slogan attığını, afișler salladığını ve polis memurlarına taș attığını iddia etmișlerdir.
Cumhuriyet savcısı, 22 Mart 2007 tarihinde, karakoldaki sorguları sırasında verdikleri ifadeleri tekrarlayan bașvuranları dinlemiștir. Sulh Ceza Mahkemesi, aynı gün bașvuranların tutuklanmasına karar vermiștir.
Cumhuriyet savcılığı, 23 Mart 2007 tarihinde, Bakırköy Asliye Ceza Mahkemesi nezdinde, bașvuranların yasa dıșı bir toplantıya katılmaları (2911 sayılı Kanun’un 28. maddesinin 1. fıkrası), suç ve suçluları övmeleri (Türk Ceza Kanunu’nun 215. maddesi) ve güvenlik güçlerine mukavemet (Türk Ceza Kanunu’nun 265. maddesi) nedeniyle mahkûm edilmelerini talep etmiștir.
Zeytinburnu Asliye Ceza Mahkemesi, 26 Haziran 2007 tarihinde, bașvuranların tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakılmalarına karar vermiștir.
Durușmalar sırasında, Bakırköy Asliye Ceza Mahkemesi, bașvuranlar tarafından ileri sürülen tanıkları, bașvuranları yakalayan polis memurlarını ve taș atılması sonucu yaralanan polis memuru V.Ç.yi dinlemiștir. Bu polis memurları, yakalama tutanağında belirtilen olayların gerçekleștiği koșulları onaylamıșlardır.
Bakırköy Asliye Ceza Mahkemesi, 8 Aralık 2011 tarihinde, davanın esasına ilișkin kararını vermiștir. Bakırköy Asliye Ceza Mahkemesi, bașvuranları, güvenlik güçlerine mukavemet ve yasa dıșı bir gösteriye katılmaları nedeniyle bir yıl sekiz ay hapis cezasına mahkûm etmiștir (2911 sayılı Kanun’un 28. maddesinin 1. fıkrası). Bakırköy Asliye Ceza Mahkemesi ayrıca, suçu ve suçluları övdükleri gerekçesiyle bașvuranların her birine 100 Türk lirası (olayların meydana geldiği dönemde yaklașık 40 avro) para cezası vermiștir. Bununla birlikte mahkeme, mahkûmiyet kararına ilișkin bütün suçlar hakkında, beș yıl süreyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar vermiștir.
Ağır Ceza Mahkemesi, 29 Șubat 2012 tarihinde bu kararı onaylamıștır.
Bașvuranlar, davanın koșullarının Sözleșme’nin 10 ve 11. maddelerinin ihlaline neden olduğunu ileri sürmektedirler. Bașvuranlar, Sözleșme’nin 13. maddesi açısından, Sözleșme’nin 10 ve 11. maddeleri bağlamındaki șikâyetlerini ileri sürmelerine imkân verecek etkili bir hukuk yoluna sahip olmadıklarından da șikâyet etmektedirler.
Mahkeme, mevcut davada ortaya çıkan esas hukuki sorunun, Sözleșme’nin 11. maddesinin alanına girdiği kanaatindedir (
Kudrevičius ve diğerleri/Litvanya
[BD], no.
İç hukuk yollarının tüketilmediğini ve bașvuranların mağdur sıfatına sahip olmadıklarını savunan Hükümetin ileri sürdüğü kabul edilemezlik itirazlarına ilișkin olarak, Mahkeme, bașvurunun așağıda belirtilen gerekçelerle her halükârda kabul edilemez olması nedeniyle, bu itirazları incelemenin gerekli olmadığı kanaatine varmaktadır. Aynı nedenle Mahkeme, yalnızca “barıșçıl toplanma” özgürlüğü hakkını koruyan 11. maddenin somut olayda uygulanıp uygulanamayacağı sorusunu incelemeyi gerekli görmediği kanaatine varmaktadır.
Esas hakkında, Hükümet, bașvuranların toplanma özgürlüğü hakkını kullanmalarına yönelik herhangi bir müdahalenin söz konusu olmadığını ileri sürmektedir. Nitekim, Hükümet, söz konusu gösterinin yasa dıșı ve șiddetli olduğu kanısına varmaktadır. Öte yandan, Hükümet, bașvuranların hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararıyla birlikte cezaya mahkûm edilmesinin kanunla öngörüldüğünü, Sözleșme’nin 11. maddesinin 2. fıkrası anlamında meșru bir amaç izlediğini ve demokratik bir toplumda gerekli olduğunu ileri sürmektedir.
Mahkeme,
Gülcü/Türkiye
(no. 17526/10, §
102, 19
Ocak 2016) kararında, bașvuranın polis memurlarına taș attığı bir gösteriye katılması sebebiyle tutuklanmasının ve mahkûm edilmesinin, Sözleșme’nin 11. maddesi tarafından güvence altına alındığı șekliyle, ilgilinin toplanma özgürlüğü hakkını kullanmasına yönelik bir müdahale teșkil ettiği sonucuna vardığını hatırlatmaktadır. Yukarıda belirtilen hususları göz önünde bulundurarak ve șikâyetin dile getirilme șeklini dikkate alarak, Mahkeme, bașvuranların tutuklanmasının, bu tedbirin üç aydan biraz fazla bir süre boyunca sürdürülmesinin ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasıyla birlikte mahkûmiyetlerinin, ilgililerin toplanma özgürlüğü haklarının kullanmalarına yönelik bir “müdahale” anlamına geldiği sonucuna varmaktadır.
Mahkeme mevcut davada, ihtilaf konusu müdahalenin kanunla öngörüldüğünün ve Sözleșme’nin 11. maddesinin 2. fıkrası anlamında kamu düzeninin sağlanması ve suç ișlenmesinin önlenmesi meșru bir amacı izlediği hususlarının taraflar arasında tartıșma konusu olmadığını kaydetmektedir. Geriye, demokratik bir toplumda bu müdahalenin gerekli olup olmadığı sorusunu incelemek kalmaktadır.
Dosyada yer alan unsurlardan ve tarafların görüșlerinden ve ulusal mahkeme tarafından ileri sürülen gerekçelerden, Nevruz kutlamaları nedeniyle düzenlenen toplantının ardından, aralarında bașvuranların da bulunduğu yaklașık 250 kișilik bir grubun sakince dağılmadığı ve güvenlik güçlerine șiddetli bir șekilde saldırdığı anlașılmaktadır. Dolayısıyla bu gösterici grubu șiddet eylemleri ișlemiș ve kamu düzenini bozma tehdidi olușturmuștur. Polis memurlarına karșı ișlenen șiddet eylemleri, göstericilerin polis memurlarına taș atması sebebiyle belirtilmiștir. Mahkeme bu bağlamda, sadece polis memuru V.Ç.nin hafif yaralanmasına ve kamu malına herhangi bir zarar verilmediği anlașılmasına rağmen, göstericiler tarafından atılan tașların silah olarak değerlendirilebileceğini tespit etmektedir.
Mahkeme, bașvuranların, șiddet eylemlerinin söz konusu grup tarafından ișlenmesine veya tutanaklarda güvenlik güçleri ve davalarını inceleyen yerel mahkemeler tarafından bu grup ile ilgili yapılan tespitlere itiraz etmediklerini belirtmektedir. Öte yandan, bașvuranlar, kendilerinin güvenlik güçlerine taș atmadıklarını, slogan atmadıklarını veya birkaç afiș sallamadıklarını iddia etmektedirler. Ancak dosyadaki belgelerden, bașvuranların Nevruz kutlamalarının sonunda, müdahale ettikleri sırada güvenlik güçlerine karșı șiddet eylemleri ișleyen grup arasında bulundukları anlașılmaktadır. Her hâlükârda, Mahkeme, polis memurları tarafından düzenlenen tutanaklarda ve yerel mahkemelerin kararlarında belirtilen olay ve olguların doğruluğundan șüphe duyulmasına imkân verecek herhangi bir unsura veya bașka bir bilgiye sahip değildir.
Mahkeme, bu grubun somut olayda, güvenlik güçlerine karșı ișlediği șiddet eylemlerinin kamusal ve siyasi tartıșma sınırlarını açıkça aștığına karar vermektedir. Mahkeme bu bağlamda, yerleșik içtihadına göre, Devletlerin, ülkedeki hukuk ve kamu düzenini korumak için yetkili makamların bașvurabilecekleri makul ve uygun tedbirlerin seçiminde belirli bir takdir yetkisine sahip olduklarını hatırlatmaktadır (yukarıda anılan
Gülcü
kararı ile karșılaștırınız, § 116). Bu koșullarda, bașvuranlara yönelik alınan tedbirlerin makul bir șekilde “zorunlu bir sosyal ihtiyacı” karșılayabilmektedir. Mahkemenin kanaatine göre, yerel mahkemeler kararlarını olay ve olguların kabul edilebilir bir değerlendirmesine ve ilgili ve yeterli gerekçelere dayandırmıșlardır.
Son olarak Mahkeme, bașvuranları mahkûm eden beș yıllık bir süre boyunca hükmün açıklanmasının geri bırakıldığını ve ulusal mahkemelerin son kararının üzerinden beș yıldan fazla bir süre geçmiș olmasına rağmen, verilen cezaların daha sonra infaz edildiğinin dosyadan anlașılmadığını kaydetmektedir. Ancak, müdahalenin orantılılığının ölçülmesi söz konusu olduğunda, verilen cezaların niteliği ve ağırlığı da dikkate alınması gereken unsurlardır.
Yukarıda belirtilen hususları dikkate alarak, Mahkeme, ihtilaf konusu müdahalenin Sözleșme’nin 11. maddesinin 2. fıkrasına uygun olduğu ve bașvuranların, tutuklanmaları nedeniyle ceza infaz kurumunda geçirdikleri üç aydan fazla bir süreyi göz önünde bulundurarak, söz konusu müdahalenin yukarıda sözü edilen meșru amaçlarla orantılı olduğu kanaatine varmaktadır.
Dolayısıyla, Sözleșme’nin 11. maddesi bağlamındaki șikâyet açıkça dayanaktan yoksundur ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca reddedilmesi gerekmektedir.
Sonuç olarak, bașvuranlar, Sözleșme’nin 11. maddesi açısından savunulabilir bir șikâyeti ileri sürmediklerinden, Sözleșme’nin 13. maddesi bağlamındaki șikâyetleri de açıkça dayanaktan yoksundur (
Gökçe ve Demirel/Turquie
kararı ile karșılaștırınız, no. 51839/99, §§ 69-71, 22 Haziran 2006) ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca kabul edilemez olduğuna karar verilmesi gerekmektedir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, 15 Aralık 2022 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan
EK
Bașvuranların Listesi:
Bașvuru No. 68061/12
No.
Adı Soyadı
Doğum/Kayıt Yılı
Uyruğu
İkamet Yeri
1.
Nasır EROL
1988
Türk
İstanbul
2.
Serdar AKAR
1988
Türk
İstanbul
3.
Faruk ÇAKI
1988
Türk
İstanbul
4.
Abdulbasit EKREM
1984
Türk
İstanbul
5.
Faruk GÜNERİ
1988
Türk
İstanbul
6.
Ramazan GÜNERİ
1984
Türk
İstanbul
7.
Deniz SEVGİ
1987
Türk
İstanbul
8.
Sinan TOKTAY
1987
Türk
İstanbul