AVRUPA İNSAN, ulterior HAKLARI MAHKEMESİ BÖLÜM YEȘİL / TÜRKİYE DAVASI (Bașvuru no. 7155/12) KARAR STRAZBURG 22 noiembrie 2022 Această hotărâre este definitivă și poate fi supusă unor modificări în anumite forme.În cazul Yeșil / Türkiye, președintele Egidijus Kūris, judecătorii Pauliine Koskelo, Gilberto Felici și directorul adjunct al Departamentului Dorothee von Arnimin au fost depuse plângeri în fața Comitetului European pentru Drepturile Omului (Dorothee von Arnimin), care a fost reunit ca parte a procesului de judecată (Domnul nr. 7155/12) în data de naștere din 1972 și a fost reținută în Istanbul, iar în cazul lui Aliyev Kırıköy, judecătorul din Istanbul, care a fost judecat în fața Curții de Apel, au fost acceptate următoarele pretenții:
În conformitate cu Legea nr. 3842, în urma încheierii procesului, în urma unei restricții sistematice a dreptului de acces al reclamantului la avocat, sentințele penale au fost nedrepte și declarațiile făcute în absența avocatului reclamantului au fost folosite ulterior în procesul de condamnare de către instanța de judecată, iar, în plus, în urma refuzului instanței de judecată de a efectua o altă anchetă, raportul privind egalitatea armelor a fost scris în cadrul unei operațiuni împotriva organizației teroriste ilegale numite MLKP (Marxist-Leninist Party) și a fost observat de către Evariste Evariste (Evariste Evariste Evariste) la 9-18 septembrie 1996.
Cu toate acestea, instanța de judecată a respins cererea reclamantului, referindu-se la raportul poliției, la o anumită etapă a proceselor, a schimbat abordarea sa, a luat mai multe mostre de manuscrise ale reclamantului și a decis că reclamantul a fost trimis și a folosit mai multe mostre de articole de scris din cartea de judecată a liceului de la care a fost reținut împreună cu universitatea.
Guvernul a susținut că căile de atac interne în această cauză nu au fost epuizate deoarece reclamanții nu au prezentat în faza de apel o plângere privind restricționarea sistematică a dreptului de acces la avocat. Guvernul a susținut, de asemenea, că reclamanții aveau ca scop să inducă în eroare evaluarea probelor care erau în esență în plângerea lor, susținând că cererea lor era în mod evident lipsită de susținere. Curtea a respins obiecțiile inițiale ale Guvernului (karșılaștırınız Halil Kaya împotriva Turciei , no. 22922/03, §§ 13-14, 22 septembrie 2009).
În special, în cazul în care instanța nu a decis să judece, pentru că nu a putut să recunoască afirmațiile sale privind faptul că declarațiile sale nu se bazează pe raportul de activitate pe care el a susținut-o în timpul judecății, în ciuda faptului că a constatat că declarațiile sale nu au fost scrise pe baza raportului de activitate pe care el a susținut-o în timpul judecății.
În același timp, instanța a susținut că nu există nicio cerere de justiție în sensul că a fost necesară o a doua anchetă. 12.Curtea a decis că cererea de justiție pentru a fi examinată în absența avocatului reclamantului nu a fost prezentă în declarațiile acuzării.În mod similar, reclamantul a recunoscut că în declarația depusă către procurorul Republicii a fost prezentată o copie a unei probe de anchetă a poliției.În același timp, reclamantul a susținut că nu există nicio cerere de justiție pentru a fi examinată în mod general, deoarece a fost necesară o a doua anchetă.12.Curtea a decis că cererea de anchetă pentru a fi examinată în absența avocatului reclamantului nu a fost prezentată în declarațiile acuzatorului.În același timp, reclamantul a recunoscut că în declarația depusă la procurorul Republicii a fost prezentată o copie a unei probe de anchetă a poliției.
Curtea a decis că, în prezent, o restricție legală sistematică pentru limitarea dreptului de a beneficia de asistență juridică a unui avocat nu îndeplinește cerința de motive de control (a se vedea Beuze, § 138, și Mehmet Zeki Çelebi împotriva Turciei, nr. 27582/07, § 55, 28 ianuarie 2020). Astfel, nu există motive de control pentru a limita dreptul reclamantului de a beneficia de asistență juridică; Curtea a decis că, în general, o restricție juridică pentru a limita dreptul de a beneficia de asistență juridică a unui avocat nu îndeplinește cerința de motive de control (a se vedea Beuze, § 138, și Mehmet Zeki Çelebi împotriva Turciei, nr. 27582/07, § 55, 28 ianuarie 2020). Astfel, nu există motive de control pentru a limita dreptul reclamantului de a beneficia de asistență juridică; Curtea a decis că, în general, o restricție juridică pentru a restricționa dreptul de a beneficia de asistență juridică a unui avocat nu îndeplinește cerința de motive de control (a se vedea Beuze, § 138, § 138, § 133, § 131, § 131, § 131, § 131, § 131, § 131, § 131, § 131, § 131, § 131, § 131, § 131, § 131, § 131, § 131, § 132, § 131, § 131, § 132, § 131, § 131, § 131, § 132, § 131, § 132, § 131, § 131, § 131, § 132, § 131, § 131, § 132, § 131, § 131, § 131, § 132, § 131, § 131, § 131, § 132, § 131, § 131, § 131, § 132, § 131, § 131, § 131, § 131, § 132, § 131, § 132, § 131, § 131, § 131, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §14, §17, §17, §17, §17, §17, §17, §1
Stoimenov/Macedonia Vechea Republică Iugoslavă , nr. 17995/02, § 42, 5 aprilie 2007; sus-menționat Beuze , § 193; compară, de asemenea, Mehmet Duman/Turcia , nr. 38740/09, § 42, 23 octombrie 2018; Aydın Çetinkaya/Turcia , nr. 2082/05, § 104, 2 februarie 2016; Özcan Çolak/Turcia , nr. 30235/03, § 43, 6 octombrie 2009; Örs și alții/Turcia , nr. 46213/99, § 60, 20 ianuarie 2006; și Kolu/Turcia , nr. 35811/97, § 54, 2 august 2005).De exemplu, în procesul principal, în cazul în care judecata a continuat, în cazul în care a fost stabilită o amenințare penală, în cazul în care nu a fost găsită o probă de scris de către instanța de judecată, nu există niciun motiv suficient pentru a fi fost găsită o probă de scris de către instanța de judecată, iar în cazul în care nu a fost găsită o probă de scris de către instanța de judecată, a fost găsită o probă de scris de către instanța de judecată, iar în cazul în care nu a fost găsită o probă de scris de către instanța de judecată, a fost respinscând ancheta în raportul poliției locale (în raportul de la art. 18 din Curtea de judecată, nr. 6 din art. 5 din Curtea de judecată, nr. 6 din 18 octombrie 2011). (a doua zi de judecată, în raportul judecată, în raportul judecată, în raportul judecată, în raportul judecată, în raportul poliției locale, în raportul judecată, în raportul judecată, în raportul judecată, în raportul judecată, în raportul judecată, în raportul judecată, în raportul judecată, în raportul judecată, în raportul judecată, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul, în raportul
SÖZLEȘMENIN 41. MADDESİNIN UYGULANMASI 20. Bașvuran, 20.000 de euro (EUR) despăgubire morală, 16.500 de lire turce pentru cheltuielile judiciare (în raport cu cursul de schimb de aproximativ 1.765 EUR) și cheltuielile și cheltuielile din fața Curții a fost judecat împotriva 485 de lire turce (în raport cu cursul de schimb de aproximativ 52 EUR) 21.
că nu este necesar să se examineze altă plângere privind egalitatea de arme în temeiul articolului 6 § 1 din convenție; (a) plata de către statul pârât, în termen de trei luni, a unei sume de 6.000 EUR (șase mii de euro) ca despăgubiri manuale, cu excepția tuturor taxelor care pot fi reflectate, pentru a deveni unitate de schimb valutară și de stat pe data plății; (b) aplicarea de către Banca Centrală Europeană a unei rate de dobândă simplificate a ratei marginale a dobânzii de trei puncte valabile pentru perioada în cauză, în termen de trei luni, în conformitate cu art. 2 din Convenție; a fost respinsă cererea de către directorul general al Curții a Curții a Republicii Moldova de a reveni la această sumă; a fost respinsă cererea de către Curtea a Republicii Moldova de a reveni la această sumă, în conformitate cu art. 22 din Convenție, în temeiul articolului 2 din Convenție;
(Bașvuru no. 7155/12)
KARAR
22 Kasım 2022
İșbu karar kesinleșmiș olup bazı șekli değișikliklere tabi tutulabilir.
Yeșil / Türkiye davasında,
Bașkan
Egidijus Kūris,
Hâkimler
Pauliine Koskelo,
Gilberto Felici
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
1972 doğumlu ve İstanbul’da ikamet eden, Mahkeme önünde İstanbul Barosuna kayıtlı avukat F. Kılıçgün Yeșil tarafından temsil edilen bir Türk vatandașı olan Hıdır Yeșil (“bașvuran”) tarafından 12 Ocak 2012 tarihinde İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca Türkiye Cumhuriyeti aleyhine Mahkemeye yapılan bașvuruyu (no. 7155/12),
Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”), adil yargılanma hakkının ihlal edildiği iddiasına ilișkin șikâyetlerin tebliğ edilmesine ve bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğuna dair verilen kararı,
tarafların beyanlarını,
Hükümetin, bașvurunun bir Komite tarafından incelenmesine karșı itirazının reddedildiği kararı dikkate alarak;
18 Ekim 2022 tarihinde yapılan kapalı müzakerelerin ardından,
Aynı tarihte kabul edilen așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, 3842 sayılı Kanun uyarınca yargılama öncesinde bașvuranın avukata erișim hakkının sistematik bir șekilde kısıtlanması nedeniyle ceza yargılamalarının adil olmadığı ve bașvuranın avukat yokluğunda verdiği ifadenin daha sonra yargılamayı yürüten mahkeme tarafından mahkûmiyet kararı verilirken kullanıldığı iddialarına ilișkindir. Bașvuru ayrıca, yargılamayı yürüten mahkemenin bașka bir bilirkiși incelemesi yapılmasını reddetmesi sebebiyle silahların eșitliği ilkesinin ihlal edildiği iddiası ile ilgilidir.
2.
Bașvuran MLKP (Marksist-Leninist Komünist Parti) isimli yasa dıșı terör örgütü üyelerini hedef alan bir operasyon kapsamında yakalanmıș ve 9-18 Eylül 1996 tarihleri arasında polis tarafından gözaltında tutulmuștur.
3.
Mahkeme hâlihazırda, bașvuranın gözaltında iken ișkenceye maruz kaldığının sabit olduğunu tespit etmiș ve Sözleșme’nin 3 ve 13. maddelerinin ihlal edildiğine karar vermiștir (bk.
Yeșil ve Sevim/Türkiye
, no. 34738/04, 5 Haziran 2007).
4.
16 Eylül 1996 tarihli kriminal polis laboratuvarı raporunda (“polis raporu”), gözaltında iken bașvurandan alınan el yazısı örneği ile E.K. isimli diğer șüphelinin evinde yapılan aramada bulunan ve el konulan “Faaliyet Raporu” (
5 ile ișaretli faaliyet raporu
) bașlıklı belgenin üzerindeki yazının eșleștiği sonucuna varılmıștır.
5
.
Bașvuran tüm yargılama süreci boyunca kati bir șekilde Faaliyet Raporunu yazmadığını belirtmiș ve yerel mahkemelerden Adli Tıp Kurumuna grafolojik inceleme için iletilmek üzere el yazısı örneklerinin alınmasını talep etmiștir. Yargılamayı yürüten mahkeme ilk etapta polis raporuna atıfta bulunarak bașvuranın bu talebini reddetmiștir. Ancak yargılamayı yürüten mahkeme yargılamaların belirli bir așamasında yaklașımını değiștirmiș, bașvuranın el yazısı örneklerini almıș ve bașvuranın gittiği lise ve üniversite ile birlikte tutulduğu cezaevinden de ilave el yazısı örneklerinin alınmasına karar vermiștir. İlgili belgeler toplandıktan sonra yargılamayı yürüten mahkeme tekrar polis raporuna atıfta bulunarak konunun ek inceleme için Adli Tıp Kurumuna gönderilmemesine karar vermiștir.
6.
İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi 25 Aralık 2009 tarihinde bașvuranın silahlı terör örgütü üyeliği suçundan mahkûmiyetine ve altı yıl üç ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar vermiștir. Yargılamayı yürüten mahkeme bu kararı verirken polis raporuna, bașvuranın MLKP bölge sorumlusu olduğuna dair N.K. tarafından yazılmıș belgeye, bașvuranın üzerinde bulunan sahte nüfus cüzdanına ve bașvuranın iki örgüt üyesine silah verdiğini ve bu silahların bașvuranın bu yönde bir talimatı olmamasına rağmen daha sonrasında iki polis memurunun öldürülmesinde kullandığının iddia edildiği O.P. tarafından verilen ifadeye dayanmıștır.
7.
13 Temmuz 2011 tarihinde Yargıtay, yargılamayı yürüten mahkemenin kararını onamıștır.
8.
Hükümet, avukata erișim hakkına getirilen sistematik kısıtlamaya ilișkin șikâyetin bașvuran tarafından temyiz așamasında dile getirilmemiș olması nedeniyle bu șikâyete ilișkin iç hukuk yollarının tüketilmediğini ileri sürmüștür. Hükümet ayrıca, bașvuranın șikâyetinin özünde delillerinin değerlendirmesine itiraz etme amacını tașıdığını belirterek bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olduğunu iddia etmiștir. Mahkeme, Hükümetin ilk itirazlarını reddeder (karșılaștırınız
Halil Kaya/Türkiye
, no. 22922/03, §§ 13-14, 22 Eylül 2009).
9.
Mahkeme, bașvurunun kabul edilemez olduğuna ilișkin bașka bir gerekçe olmadığını kaydeder. Dolayısıyla, bașvurunun kabul edilebilir olduğuna karar verilmesi gerekmektedir.
10.
Bașvuran, yargılama öncesindeki așamada avukata erișim hakkına getirilen kısıtlamadan kaynaklı olarak ceza yargılamalarının adil olmamasından ve avukat yokluğunda kendisinden alınan ifadelerin sonradan yargılamayı yürüten mahkeme tarafından mahkûmiyet kararı verilirken kullanılmasından șikâyetçi olmuștur. Bașvuran ayrıca, yargılamayı yürüten mahkemenin bașka bir bilirkiși incelemesi yapılmasını reddetmesinden de șikâyetçi olmuștur. Bașvuran özellikle, yargılamayı yürüten mahkemenin mahkûmiyet kararı verirken dayandığı faaliyet raporunu yazmadığına ilișkin dile getirdiği beyanları dikkate almaması nedeniyle Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesi kapsamındaki savunma haklarının ulusal mahkemeler tarafından kısıtlanmıș olmasından șikâyet etmiștir. Bașvuran ek olarak, polis memurları tarafından kullanılan yöntemleri sorgulayarak söz konusu belgeyi ișkenceye maruz kaldığında ve avukat yokluğunda yazdığını ve yargılamayı yürüten mahkemenin kararında dayandığı kriminal polis laboratuvarı raporunun bu belgeye dayanmasına rağmen dava dosyasına eklenmemiș olduğunu ileri sürerek polis raporunda yer alan tespitlerin doğruluğuna itiraz etmiștir.
11.
Hükümet, bașvuranın gözaltında iken el yazısıyla yazdığı ve polis raporunun dayandığı belgeyi Mahkemeye sunmuștur. Hükümet, belgenin bir ifade olarak değerlendirilemeyeceğini ileri sürmüștür. Her hâlükârda, bașvuranın avukat yokluğunda kendisini suçlayıcı beyanlarda bulunmadığı göz önünde bulundurulduğunda, yargılamaların genel olarak adilliği sağlanmıștır. Bașvuran benzer șekilde, Cumhuriyet savcısına verdiği ifadesinde polise el yazısı örnekleri verdiğini kabul etmiștir. Bașvuran aynı zamanda, yargılamayı yürüten mahkeme önünde neden ikinci bir bilirkiși incelemesinin gerekli olduğuna dair gerekçeli bir talepte bulunmamıștır.
12.
Mahkeme, bașvuranın mahkûmiyeti için dayanılan tek bilirkiși raporunun bașvuranın gözaltında iken avukat yokluğunda ve ișkenceye maruz kaldığında verdiği el yazısı örneğine dayandığı göz önünde bulundurulduğunda, avukata erișim hakkına getirilen sistematik kısıtlamanın bașvuran aleyhindeki ceza yargılamalarının genel olarak adilliğine halel getirip getirmediği sorusunun yargılamayı yürüten mahkemenin el yazısına bașka bir bilirkiși incelemesi yapılması talebini reddetmesine ilișkin bașvuranın ikinci șikâyeti ile bağlantılı olduğunu kaydetmektedir (bk. yukarıda anılan
Yeșil ve Sevim
,
§§
30
‑
33).
13.
Avukata erișim hakkına ilișkin genel ilkeler,
Beuze/Belçika
([BD], no. 71409/10, §§
119
‑
50, 9
Kasım 2018) kararında ve bilirkiși delilinin elde edilmesine ve incelenmesine dair kararlar
Khodorkovskiy ve Lebedev/Rusya (no.
2)
(no. 51111/07 ve 42757/07, §§ 474-78, 14 Ocak 2020) ve
Gülağacı/Türkiye
((k.k.), no. 40259/07, §§ 35-38, 13 Nisan 2021) bulunabilir.
14.
Bașvuranın avukata erișim hakkı, 3842 sayılı Kanun uyarınca kısıtlanmıștır ve bu durum bașvuranın yakalandığı dönemde uygulanan sistematik bir kısıtlamadır. Mahkeme hâlihazırda, avukat yardımından faydalanma hakkının kısıtlanması için sistematik bir yasal kısıtlamanın “zorlayıcı sebepler” gerekliliğini karșılamadığına hükmetmiștir (bk. yukarıda anılan
Beuze
, § 138, ve
Mehmet Zeki Çelebi
/
Türkiye
, no. 27582/07, § 55, 28 Ocak 2020). Dolayısıyla, bașvuranın avukat hakkını kısıtlamak için hiçbir zorlayıcı sebep bulunmadığından; Mahkemenin buna göre, yargılamaların genel olarak adilliğini incelerken çok katı bir değerlendirme yapması gerekmektedir.
15.
Bu kapsamda, bașvuranın mahkûmiyetinin ayrılmaz bir parçası olan kriminal polis laboratuvarı raporunun bașvuranın gözaltında iken hem avukat yokluğunda hem de ișkenceye maruz kaldığında verdiği el yazısı örneklerine dayandığı ortak bir șekilde kabul edilmektedir. Dolayısıyla, yerel mahkemeler tarafından açıkça bașvuranı mahkûm etmek için kullanılan bir delil olduğu göz önünde bulundurulduğunda, bașvuranın el yazısının “ifade” olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği önemsizdir (karșılaștırınız
Zličić/Sırbistan
, no. 73313/17 ve 20143/19, §
121, 26
Ocak 2021).
16.
Bașvuranın özellikle polis raporunun güvenilirliği, objektifliği ve niteliği hususlarında tekrarladığı itirazlarına rağmen, yargılamayı yürüten mahkeme raporun kabul edilebilirliğini veya el yazısı örneğinin verildiği koșulları incelememiștir (ayrıca karșılaștırınız
Stoimenov/Makedonya Eski Yugoslav Cumhuriyeti
, no. 17995/02, § 42, 5 Nisan 2007; yukarıda anılan
Beuze
, § 193; ayrıca karșılaștırınız
Mehmet Duman/Türkiye
, no.
38740/09, § 42, 23 Ekim 2018;
Aydın Çetinkaya/Türkiye
, no.
2082/05, § 104, 2 Șubat 2016;
Özcan Çolak/Türkiye
, no.
30235/03, §
43, 6 Ekim 2009;
Örs ve Diğerleri/Türkiye
, no. 46213/99, § 60, 20
Haziran 2006; ve
Kolu/Türkiye
, no. 35811/97, § 54, 2 Ağustos 2005). Ek olarak, yargılamayı yürüten mahkeme bașvuranın el yazısı örneklerini toplamıș olsa da hiçbir yeterli gerekçe olmaksızın bașvuranın el yazısı örneklerinin ek incelemeler için Adli Tıp Kurumuna gönderilmesi talebini reddetmiștir (bk. yukarıdaki 5. paragraf). Yargıtay benzer șekilde, 13 Temmuz 2011 tarihli kararında bu eksikliklerin giderilmesini sağlayamamıștır. Dolayısıyla Mahkeme, yerel mahkemelerin bu hususu kapsamlı bir șekilde incelemediğini tespit etmiștir.
17.
Yukarıda belirtilen hususlar ıșığında, Mahkeme (i) yerel mahkemelerin polis raporunun kabul edilebilirliğini incelememesi ve (ii) polis raporunun dayanağını olușturan belgenin söz konusu tarihte bașvuran tarafından avukat yokluğunda ve ișkenceye maruz kaldığında el yazısı ile yazılmıș olmasına rağmen polis raporunun devam eden ceza yargılamalarında ele alınma ve kullanılma șekli nedeniyle ceza yargılamalarının genel olarak adilliğine zarar verdiği kanaatindedir.
18.
Dolayısıyla, Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesi ihlal edilmiștir.
19.
Mahkeme yukarıdaki sonucu göz önüne alarak, silahların eșitliği ilkesine ilișkin 6 § 1 maddesi kapsamındaki șikâyeti ayrı olarak incelemeye gerek olmadığı görüșündedir.
20.
Bașvuran, 20.000 avro (EUR) manevi tazminat, yargılama masrafları için 16.500 Türk lirası (söz konusu tarihteki döviz kuruna göre yaklașık 1.765 EUR) ve Mahkeme önünde olușan masraflar ve giderler karșılığında 485 Türk lirası (söz konusu tarihteki döviz kuruna göre yaklașık 52 EUR) talebinde bulunmuștur.
21.
Hükümet, özellikle de masraflara ve giderlere ilișkin olarak yetersiz destekleyici belge sunulduğunu ileri sürerek bu iddialara itiraz etmiștir.
22.
Hakkaniyet temelinde karar veren Mahkeme, bașvurana manevi tazminat olarak miktara yansıtılabilecek vergiler hariç olmak üzere 6.000 avro ödenmesine hükmetmiștir. Mahkeme, ayrıca, Mahkemenin Sözleșme’nin ihlal edildiğini tespit etmesi halinde, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 311. maddesinin iç hukuk kapsamındaki yargılamaların yenilenmesine olanak sağladığını kaydeder. Mahkeme son olarak, masraflara ve giderlere ilișkin destekleyici belge sunmaması nedeniyle bașvuranın buna yönelik talebini reddetmektedir (karșılaștırınız
Merabishvili/Gürcistan
[BD], no. 72508/13, §§ 370-72, 28
Kasım 2017).
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna;
Bașvuranın avukata erișim hakkına getirilen sistematik kısıtlama ve bașvuranın avukat yokluğunda verdiği ifadenin yerel mahkemeler tarafından kullanılması nedeniyle Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesinin ihlal edildiğine;
Sözleșme’nin 6 § 1 maddesi kapsamında silahların eșitliğine ilișkin diğer șikâyeti incelemeye gerek bulunmadığına;
(a)
Davalı Devlet tarafından, bașvurana, üç ay içerisinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden davalı Devletin para birimine çevrilmek üzere, yansıtılabilecek tüm vergiler hariç olmak üzere, manevi tazminat olarak 6.000 EUR (altı bin avro) ödenmesine;
(b)
Yukarıda bahsi geçen üç aylık sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme gününe kadar geçen sürede, yukarıda bahsedilen miktara, Avrupa Merkez Bankasının söz konusu dönem için geçerli olan marjinal faiz oranına üç puan eklenmek suretiyle elde edilecek oran üzerinden basit faiz uygulanmasına;
Bașvuranın adil tazmin talebinin geri kalan kısmının reddedilmesine karar vermiștir.
İșbu karar İngilizce olarak tanzim edilmiș olup, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77 §§
2 ve 3 maddesi uyarınca 22 Kasım 2022 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan