AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM ERENLER VE DİĞERLERİ / TÜRKİYE DAVASI (Bașvuru no. 53310/10) KARAR STRAZBURG 17 ianuarie 2023 Această hotărâre poate fi supusă unor modificări sau modificări în anumite forme după ce a fost stabilită.Erenler și Alții / Turcia În cauza Erenler și Alții / Turcia, Președintele Egidijus Kūris, Hâkimler Pauliine Koskelo, Frédéric Krenc, și directorul Departamentului de Afaceri, Dorothee von Tem Tem Temkem Arnim, au fost nominalizați în cadrul Comitetului European pentru Drepturile Omului (Bașvuru no. 53310/10), iar în cazul în care președintele a fost nominalizat în cadrul acestui departament, au fost incluse în următoarele liste de funcții: avocați înregistrați în Ankara, M.R.Hakkenler și Altai, de către Ș.Hakkenler, de către Ș.Zabbașef.
Cererea se referă la afirmația de la 7 octombrie 2005 la Ministerul Educației Naționale (Bakanlık) că drepturile de libertate de organizare în temeiul articolului 11 din Convenție au fost încălcate, datorită numirii reclamanților în școli publice din diferite orașe din Turcia, din cauza calității lor sindicale și activităților lor. (2) Candidații erau profesori în școlile publice din Tunceli și erau membri ai Sindicatului Angajaților în Educație și Știință (Eğitim-Sen). (3) Guvernul (Valilik) din Tunceli a anunțat la 7 octombrie 2005 că organizațiile din Tunceli care susțin direct securitatea, securitatea și ordinea publică din cadrul organizațiilor civile din Turcia au fost modificate, iar organizațiile din alte orașe au primit denumirile de organizații. (4) Toate organizațiile care susțin aceste organizații sunt definite în continuare ca fiind:
Guvernatorul a înregistrat, printre altele, următoarele activități: - o declarație de presă în fața pieței municipale din fața piaței municipale din 23 aprilie 2005 cu privire la politicile de angajare în serviciile municipale - o declarație de presă în fața organizației locale a Ak Parti cu privire la închiderea Eğitim-Senin din 1 iunie 2005 cu privire la închiderea Eğitim-Senin 5.
În plus, Curtea a înregistrat, pe baza motivului de la care a fost înregistrată evaluarea Valilik (vezi §3 de mai sus), că Tuncelul este sensibil la terorism și că angajarea reclamanților va afecta negativ securitatea publică și asasinarea.In plus, Dișe Diș Kana Seninleziz Öcalan, Kürdistan Fașizme Mezar Olacak, Vali İstifa, Gerillalar Ömez Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür Özgür
În această privință, Guvernul a subliniat că, în afară de faptul că reclamanții nu au fost în niciun fel legați de activitățile sindicale, deciziile Guvernului nu au fost în niciun fel întemeiate pe activitățile sindicale. Cu toate acestea, Guvernul a constatat că reclamanții nu au fost privați de calitatea de membri ai sindicatului în cauză și, prin urmare, păstrează posibilitatea de a continua activitățile sindicale chiar și după ce au fumat.
Curtea a reapărut în acțiunea Metin Turan/Turcia (nr. 20868/02, 14 noiembrie 2006) în care a constatat că obligația unui funcționar municipal, datorită calității sale de membru al sindicatului și a activităților sale, nu intră în sfera de aplicare a funcției sale și a funcționării sale în mod corespunzător și a constatat că această situație constituie o intervenție nedreaptă în dreptul funcționarilor municipali de a participa la activitățile sindicale, după cum constă în art. 11 alineatul (30-31).
Cu toate acestea, Curtea observă că în această decizie a Guvernatorului se înregistrează în mod special participarea reclamantelor la activitățile organizațiilor din societatea civilă (a se vedea §3 de mai sus). Curtea observă că, în această decizie, se constată că, în urma unei cereri de apărare a reclamantelor privind organizarea activităților legate de activitatea respectivă, a fost prezentată o apărare suficientă, iar în cazul în care se constată că acuzațiile reclamantelor privind organizarea activităților legate de activitatea respectivă au fost desfășurate în mod adecvat, atunci când se constată că acuzațiile persoanelor respective au fost depuse în cazurile de încălcare a drepturilor sindicale și de închidere a unor contracte de muncă, Curtea observă că, în cazul în care se constată că, printre altele, acuzațiile solicitantelor au fost luate în considerare, art. 11 prevede că dreptul de a se organiza este protejat în scopul protejării libertății de exprimare a persoanelor, în special în ceea ce privește dreptul de a se organiza, iar art. 19 nu prevede că, în cazul în care se consideră că acuzațiile reclamanților au fost depuse în mod diferit de acuzațiile autorităților publice, Curtea consideră că acuzațiile respective nu au fost depuse în conformitate cu art. 20.7 din Legea nr. 65 și nu au fost depuse în conformitate cu art. 11 din Legea nr. 7 din Legea nr. 116.
În ceea ce privește necesitatea intervenției într-o societate democratică, Curtea trebuie să examineze intervenția reclamată ca un întreg în lumina cauzei și să hotărască dacă nu este în raport cu scopul legitim invocat și dacă motivele invocate nu sunt adecvate și suficiente pentru a fi justificate de autoritățile naționale.Curtea trebuie să fie în acest fel sigură că autoritățile naționale aplică standarde conforme cu principiile prevăzute în dispozițiile relevante ale Convenției și că în deciziile lor se bazează pe o evaluare acceptabilă a faptelor relevante (a se vedea, printre altele, Demir și Baykara/Turcia [BD], nr. 34503/97, § 119, AİHM 2008, ve Silgirıs/Turcia , nr. 60389/10, § 20, 21.
Curtea a constatat că, în apărarea în fața instanțelor naționale, reclamanții au susținut în mod clar că atacul lor a fost judecat din cauza activităților sindicale ale organizației care urmărește beneficiile și nevoile publice (a se vedea paragrafele 6 și 9 de mai sus). Cu toate acestea, Curtea a observat că în deciziile Curții din Elazığ İdare nu s-a referit la argumentele reclamantelor, ci a constatat că, prin conținutul mai multor sloganuri rostite în timpul anumitor activități, a fost stabilit că țigările sunt adecvate pentru beneficiile și nevoile juridice și publice. Curtea din Elazığ İdare nu a făcut nicio evaluare a deciziilor Curții, deoarece aceste activități nu au fost în mod specific pașnice din punct de vedere al naturii lor sau nu au fost efectuate exclusiv în contextul activităților sindicale.
În lumina declarațiilor prezentate mai sus, Curtea a ajuns la concluzia că, în condițiile cauzei concrete, atunci când a decis asupra măsurilor plângerii și a respins obiecțiile plângerilor, autoritățile naționale nu au plătit drepturile plângerilor la libertatea de organizare în conformitate cu scopurile legitime și cu criteriile specificate (în măsura în care acest caz este aplicabil, Ergündoğan/Turcia, no. 48979/10, § 34, 17 aprilie 2018, și Silgir, § 32), Curtea a decis că, în consecință, autoritățile naționale au considerat că măsura plângerii este necesară ca dovadă a unei nevoi sociale și că nu există nici o încălcare sau o încălcare excesivă a oricăror cerințe care ar putea fi prezentate într-o societate democratică.
BU GEREKÇELERLE, MAHKEME, OY BİRLİĞİYLE, a fost sesizată cu privire la unirea și respingerea pe bază de cauză a contestației reclamantului guvernamental privind incompatibilitatea prevederilor Contractului cu aspectul subiectului; că recursul este admisibil; că contractul a expirat în decurs de 11 decembrie 1968; (a) că, în numele instanței de judecată, a fost plătită fiecărei reclamante, în termen de trei luni, o sumă de trei mii de lei, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, și că, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, recursul a expirat în decurs de trei luni, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului; și (b) că, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, recursul a expirat în decurs de trei luni, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, în cauză, în conformitate cu tariful de plată al reclamantului, în cauză, în conformitate cu tariful de plată a contractului în cauză; (b) că, în conformitate cu tariful de plată a recursul Tribunalului, recursul a expirat în decursul anului 1955 și (b) în conformitate cu tariful de plată a recursul anului (b) în decursul anului (b) în decursul anului (b) în decursul anului (b) în decursul anului (b) în decursul anului (b) în decursul anului (b) în decursul anului (b) în decembrie 1955; în conformitate cu tariful an (în decembrie) în decembrie 1955; în decembrie 1955; în decembrie 1955; în decembrie 1956; în decembrie
Selma Polat KILIÇ 1972 Türk Tunceli
(Bașvuru no. 53310/10)
KARAR
17 Ocak 2023
İșbu karar kesinleșmiș olup bazı șekli değișikliklere tabi tutulabilir.
Erenler ve Diğerleri / Türkiye davasında,
Bașkan
Egidijus Kūris,
Hâkimler
Pauliine Koskelo,
Frédéric Krenc,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla bir Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
Bașvuran bilgilerinin ekli listede yer aldığı Ankara barosuna kayıtlı avukatlar M.R. Tiryaki, Z. Çolak, N. Șabbaz Bașel ve M.N. Eldem tarafından temsil edilen dört Türk vatandașının (“bașvuranlar”) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine (“AİHM” veya “Mahkeme”), İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca, 15 Haziran 2010 tarihinde Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine yapmıș oldukları bașvuruyu (no.
53310/10) göz önünde bulundurarak;
Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”), Sözleșme’nin 11. maddesi kapsamındaki șikâyetin tebliğ edilmesine ve bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğuna dair kararı,
Tarafların beyanlarını,
Hükümetin bașvurunun bir Komite tarafından incelenmesine yönelik itirazının reddedilmesine dair kararı dikkate alarak;
13 Aralık 2022 tarihindeki kapalı müzakerelerin ardından,
Aynı tarihte kabul edilen așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, bașvuranların sendika üyeliği ve faaliyetleri nedeniyle Türkiye’nin farklı șehirlerindeki devlet okullarına atanmalarından dolayı Sözleșme’nin 11. maddesi kapsamındaki örgütlenme özgürlüğü haklarının ihlal edildiği iddiasına ilișkindir.
2.
Bașvuranlar Tunceli’de devlet okulunda öğretmen olarak görev yapmaktaydılar ve Eğitim ve Bilim Emekçileri Sendikası (Eğitim-Sen)
üyesiydiler.
3
.
Tunceli Valiliği (Valilik) 7 Ekim 2005 tarihinde Milli Eğitim Bakanlığına (Bakanlık) bașvuranların Tunceli’de istihdam edilmelerinin güvenlik, asayiș, kamu düzeni ve hizmetlerini olumsuz etkileyeceğini kaydederek diğer șehirlere atanmalarını teklif etmiștir. Teklifin ilgili kısımları așağıdaki gibidir:
“İlimiz öteden beri terör yönünden hassasiyet arz etmektedir. İlimizde pek çok marjinal grup ve terör örgütlerinin legal uzantıları olarak hareket eden yapılar tarafından yine öteden beri vatandașlarımıza yönelik yanlı bilgilendirme ve propaganda faaliyetleri yürütülmekte terör örgütüne sempatizan kazandırılması çalıșmaları sürdürülmektedir. Valiliğimizce ve bütün kurumlarımızca bu ve benzeri faaliyetlere karșı mücadelemizi tüm imkânlarımızla sürdürmekteyiz.
Adı geçen personelin yukarıda arz etmeye çalıștığımız, propaganda faaliyetleri içerisinde doğrudan ve dolaylı olarak yer aldığı ve her fırsatta değișik platformların adı altında çeșitli etkinlikler düzenleyen sivil toplum örgütlerinin bölücü örgütleri destekleyen mahiyetteki etkinliklerine katıldığı ve desteklediği tespit edilmiștir.”
4
.
Valilik, teklifinde bașvuranların katıldığı etkinlikleri ve bu etkinlikler sırasında katılımcıların attığı sloganların içeriğini sıralamıștır. Valilik, diğerlerinin yanı sıra, așağıdaki etkinlikleri kaydetmiștir:
- 23 Nisan 2005 tarihinde belediye yeraltı çarșısının önünde kamu hizmetlerinde istihdam politikalarına ilișkin bir basın açıklaması
- 1 Haziran 2005 tarihinde Eğitim-Sen’in kapatılmasına ilișkin Ak Parti’nin yerel teșkilatı önünde bir basın açıklaması
5.
Bakanlık 8 Kasım 2005 tarihinde Valilik teklifi uyarınca bașvuranların görev yerlerinin değiștirilmesine karar vermiștir.
6
.
Bașvuranlar Bakanlık kararlarının iptal edilmesi için Elazığ İdare Mahkemesine bașvurmuștur. Bașvuranlar atamalarının kamu menfaati ve hizmet ihtiyaçları değerlendirilmeksizin Eğitim-Sen üyesi oldukları için yapıldığını belirtmiștir.
7.
Elazığ İdare Mahkemesi 16 Ocak 2007 tarihinde bașvuranların davalarını ayrı kararlarda reddetmiștir. Mahkeme, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 76. maddesi ve 5442 sayılı İl İdaresi Kanunu’nun 9. maddesi kapsamında bașvuranların atamalarının hukuka uygun olduğu sonucuna varmıștır. Bununla birlikte, bașvuranlarının atamalarının kamu menfaatine ve kamu hizmeti ihtiyaçlarına uygun olduğunu değerlendirmiștir.
8.
Elazığ İdare Mahkemesi gerekçesinde terör açısından Tunceli’nin hassasiyetine ve bașvuranların istihdamının kamu güvenliğini ve asayișini olumsuz yönde etkileyeceğine ilișkin Valilik değerlendirmesini (bk. yukarıdaki 3. paragraf) kaydetmiștir. Mahkeme ek olarak, “Dișe Diș Kana Kan Seninleyiz Öcalan”, “Kürdistan Fașizme Mezar Olacak”, “Vali İstifa”, “Gerillalar Ölmez Yașasın Halk Savașı”, “Yașasın Devrimci Dayanıșma” , “Albay Șașırma Sabrımızı Tașırma”, “Baskılar Bizi Yıldıramaz” sloganlarının atıldığı bazı etkinliklere bașvuranların katılımını kaydetmiștir. Mahkeme gerekçesinde yukarıdaki 4. paragrafta bahsedilen etkinlikler hususunda bașvuranların katılımına atıfta bulunmamıștır.
9
.
Bașvuranlar temyiz bașvurusunda bulunmușlardır. Bașvuranlar, diğerlerinin yanı sıra, atamalarının kamu menfaati ve hizmet ihtiyaçları temelinde değil de Eğitim-Sen üyeliklerinden dolayı yapıldığını belirtmișlerdir.
10.
Danıștay 6 Kasım 2009 tarihinde özetle bu kararlardaki gerekçelerin hukuka ve usule uygun olduğunu kaydederek Elazığ İdare Mahkemesinin kararlarını onamıștır.
11.
Bașvuranlar, sendika üyelikleri ve faaliyetleri nedeniyle Türkiye’nin farklı șehirlerindeki devlet okullarına atandıklarını iddia ederek Sözleșme’nin 11. maddesine dayanarak örgütlenme özgürlüğü haklarının ihlal edildiğinden șikâyet etmiștir.
12.
Hükümet, bașvuranların șikâyetlerinin Sözleșme’nin 11. maddesi ile konu bakımından bağdașmadığını ileri sürmüștür. Hükümet bu açıdan, atama kararlarında sendika faaliyetlerinin hiçbir șekilde temel alınmadığını belirtmiștir. Bununla birlikte Hükümet, bașvuranların söz konusu sendika üyeliğinden mahrum bırakılmadıklarını ve dolayısıyla atamalarından sonra dahi sendika faaliyetlerini devam ettirme olasılıklarını muhafaza ettiklerini kaydetmiștir.
13.
Mahkeme, bu itirazın bașvuranların örgütlenme özgürlüğü haklarına bir müdahale olup olmadığı sorusuyla yakından ilișkili olduğu kanaatindedir. Bu doğrultuda Mahkeme, Hükümetin bașvuranların șikâyetinin Sözleșme hükümleri ile konu bakımından bağdașmadığına dair itirazının, bu bașlık altındaki șikâyetlerinin esasıyla birleștirilmesi gerektiğine hükmetmiștir.
14.
Hükümet ek olarak, bașvuranların Danıștayın kesinleșmiș kararının düzeltilmesi talebinde bulunmamalarından dolayı iç hukuk yollarının tüketilmediğini gerekçesiyle bașvurunun kabul edilemez olduğunun beyan edilmesi gerektiğini ileri sürmüștür.
15.
Mahkeme, karar düzeltmenin bașvuranların Sözleșme’nin 35 § 1 maddesi kapsamında tüketmesi gerekmeyen olağanüstü bir kanun yolu olduğunu kaydeder (bk. diğerlerinin yanı sıra
Karaduman/Türkiye
, no. 16278/90, 3 Mayıs 1993 tarihli Komisyon kararı, Kararlar ve Raporlar (DR) 74, s. 106, ve
Sarıdaș/Türkiye
, no. 6341/10, § 31, 7 Temmuz 2015). Dolayısıyla, Hükümetin iç hukuk yollarının tüketilmemesi hususundaki itirazı reddedilmelidir.
16.
Mahkeme, bu șikâyetin Sözleșme’nin 35 § 3 (a) maddesinin anlamı dâhilinde açıkça dayanaktan yoksun olmadığını veya bașka herhangi bir gerekçeyle kabul edilemez olmadığını kaydetmektedir. Dolayısıyla, söz konusu șikâyetin kabul edilebilir olduğu beyan edilmelidir.
17.
Mahkeme, sendika üyeliği ve faaliyetleri nedeniyle bir kamu görevlisinin zorunlu atamasının kamu hizmetinin uygun șekilde yürütülmesi ve ișletilmesi kapsamına girmediğini ve bu durumun 11. maddeyi ihlal ederek kamu görevlilerinin sendika faaliyetlerine katılma hakkına yapılan haksız bir müdahale teșkil ettiğini gözlemlediği
Metin Turan/Türkiye
(no. 20868/02, 14 Kasım 2006) davasını yinelemiștir (bk. yukarıda anılan
Metin Turan
, §§ 30-31).
18
.
Somut davada, daha sonra yerel mahkemeler tarafından teyit edildiği üzere, Bakanlığın kararında dayandığı 7 Ekim 2005 tarihli Valilik teklifinin içeriğinden bașvuranların atama kararlarında, diğerlerinin yanı sıra, Eğitim-Sen sendika faaliyetleri bağlamındaki eylemlerinin dikkate alındığı açıktır. Bununla birlikte Mahkeme, Valiliğin atama teklifinde özellikle bașvuranların “sivil toplum örgütlerinin” faaliyetlerine katılımlarını kaydettiğini gözlemlemektedir (bk. yukarıdaki 3. paragraf). Mahkeme bu doğrultuda, bașvuranların söz konusu kararın sendika ile bağlantılı faaliyetlerin bir sonucu olduğu hususundaki iddialarını yeterli ve ikna edici șekilde ortaya koydukları ve bu durumun Sözleșme’nin 11. maddesinde öngörülen örgütlenme özgürlüğü hakkına müdahale teșkil ettiği kanaatindedir. Hükümetin belirttiği ve bașvuranların itiraz etmediği üzere, bașvuranlar atamalarının ardından sendika faaliyetlerine katılabilmiș olsa da Mahkeme bașvuranların farklı devlet okullarına atanma kararlarında sendika faaliyetlerinin dikkate alındığını değerlendirmektedir. Yukarıda yer verilen açıklamalar ıșığında Mahkeme, bașvurunun Sözleșme’nin hükümleri ile konu bakımından bağdașmadığı açısından Hükümet tarafından yapılan itirazı reddetmektedir.
19.
Bununla birlikte Mahkeme, bu müdahalenin 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 76. maddesi ile öngörüldüğünü ve Sözleșmenin 11 § 2 maddesi kapsamında kamu düzeninin korunması ve diğer kișilerin haklarının korunması olmak üzere meșru amaçlar tașıdığını tarafların kabul ettiklerini gözlemlemektedir.
20.
Demokratik bir toplumda müdahalenin gerekliliği açısından Mahkeme, șikâyet edilen müdahaleyi davanın ıșığında bir bütün olarak incelemeli ve “izlenilen meșru amaç ile orantılı” olup olmadığına ve ulusal makamlarca haklı kılınması için ileri sürülen gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olup olmadığına karar vermelidir. Mahkeme bu șekilde, ulusal makamların Sözleșme’nin ilgili hükümlerinde öngörülen ilkeler ile uyumlu standartlar uyguladığından ve kararlarında ilgili olayların kabul edilebilir bir değerlendirmesine dayandıklarından emin olmalıdır (bk. diğerlerinin yanı sıra,
Demir ve Baykara/Türkiye
[BD], no.
34503/97, § 119, AİHM 2008, ve
Silgir/Türkiye
, no.
60389/10, § 20, 3
Mayıs 2022).
21.
Mahkeme, somut davada bașvuranların ulusal mahkemeler önündeki savunmalarında kamu menfaati ve hizmet ihtiyaçları gözetilmeksizin sendika faaliyetleri dolayısıyla atamalarına karar verildiğini açıkça ileri sürdüklerini kaydetmiștir (bk. yukarıdaki 6 ve 9. paragraflar). Bununla birlikte Mahkeme, Elazığ İdare Mahkemesinin kararlarında bașvuranların argümanlarına değinilmediğini ancak bazı etkinlikler sırasında atılan birkaç sloganın içeriği dolayısıyla atamaların hukuka ve kamu menfaati ve hizmet ihtiyaçlarına uygun olduğunun tespit edildiğini gözlemlemektedir. Elazığ İdare Mahkemesi bu etkinliklerin niteliği açısından özellikle barıșçıl olup olmadıklarına veya sendika faaliyetleri bağlamında gerçekleștirilip gerçekleștirilmediklerine dair bir değerlendirme yapmamıștır. Mahkeme bașvuranların bu hususa ilișkin argümanlarına rağmen, bașvuranların atamalarının gerekçesi olarak dayanılan 23 Nisan ve 1 Haziran 2005 tarihli gösterilere katılımlarının yerel mahkeme tarafından dikkate alınmamasını kayda değer bulmaktadır. Bununla birlikte, bu faaliyetler sendika ile bağlantılı faaliyetler olarak değerlendirilmelidir (bk. yukarıdaki 18. paragraf). Ek olarak, ne Valilik ne de Elazığ İdare Mahkemesi bașvuranların söz konusu sloganları attığını ve sloganların içeriğini onaylayacak șekilde hareket ettiklerini tespit etmiștir. Mahkeme son olarak, bașvuranların temyiz bașvuruları hususunda Danıștayın ayrıntılı bir gerekçe sunmadığını, yalnızca Elazığ İdare Mahkemesinin gerekçesini onaylayan kararlarını onadığını kaydetmektedir.
22.
Yukarıda yer verilen açıklamalar ıșığında Mahkeme, somut davanın koșullarında, bașvuranların atamasına karar verilirken ve bașvuranların itirazları reddedilirken ulusal makamların bașvuranların örgütlenme özgürlüğü hakkını izlenilen meșru amaçlarla ve içtihatta belirtilen kriterlere uygun olarak dengelemediği sonucuna varmıștır (
bu davaya uygulanabildiği ölçüde
,
Ergündoğan/Türkiye,
no. 48979/10, § 34, 17
Nisan 2018, ve yukarıda anılan
Silgir
, § 32). Bu nedenle Mahkeme, ulusal makamların șikâyet edilen tedbirin “acil bir toplumsal ihtiyacın” sonucu olduğunu ve “demokratik bir toplumda gerekli” olduğunu kanıtlayamadığını değerlendirmiștir.
23.
Dolayısıyla, Sözleșme’nin 11. maddesi ihlal edilmiștir.
24.
Bașvuranların her biri manevi tazminat olarak 5.000 avro (EUR) ve avukatlık ücretleri ile ilgili olarak toplamda 22.000 Türk lirası (TRL) talep etmișlerdir. Bașvuranlar taleplerini desteklemek üzere Ankara Barosunun tavsiye edilen ücret tarifesini ibraz etmișlerdir. Bununla birlikte, taleplerini destekleyecek herhangi bir fatura veya belge ibraz etmemișlerdir.
25.
Hükümet bașvuranların taleplerini dayanaksız ve așırı bularak itiraz etmiștir.
26.
Hakkaniyet temelinde karar veren Mahkeme (bk. yukarıda anılan
Metin Turan
, § 43), bașvuranların her birine manevi tazminat olarak yansıtılabilecek tüm vergiler hariç olmak üzere 2.500 avro ödenmesine karar vermiștir.
27.
Mahkeme İç Tüzüğü’nün 60 § 2 maddesi kapsamındaki koșullar ve bașvuranların taleplerini desteklemek amacıyla Mahkemeye herhangi bir belge sunmamaları dikkate alındığında; bașvuranların masraf ve giderlere ilișkin talepleri reddedilmelidir.
Hükümetin bașvurunun Sözleșme hükümleri ile konu bakımından bağdașmadığına dair itirazının esas ile birleștirilmesine ve reddedilmesine;
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna;
Sözleșme’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;
(a)
Davalı Devlet tarafından, bașvuranların her birine, üç ay içerisinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden davalı Devletin para birimine çevrilmek üzere, yansıtılabilecek tüm vergiler hariç olmak üzere, manevi tazminat olarak 2.500 avro (iki bin beș yüz) ödenmesine;
(b)
Yukarıda bahsi geçen üç aylık sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme gününe kadar geçen sürede, yukarıda bahsedilen miktara, Avrupa Merkez Bankasının söz konusu dönem için geçerli olan marjinal faiz oranına üç puan eklenmek suretiyle elde edilecek oran üzerinden basit faiz uygulanmasına;
Bașvuranların adil tazmin talebinin geri kalan kısmının reddedilmesine karar vermiștir.
İșbu karar İngilizce olarak tanzim edilmiș olup, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77 §§
2 ve 3. maddesi uyarınca 17 Ocak 2023 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan
EK
Bașvuranların listesi:
Bașvuru no. 53310/10
No.
Bașvuranın Adı
Doğum/Kayıt Yılı
Uyruğu
İkamet Yeri
1.
Hüseyin ERENLER
1973
Türk
Tunceli
2.
Vedat Ali ÇELİK
1955
Türk
Tunceli
3.
Hasan Hayri KILIÇ
1968
Türk
Tunceli
4.
Selma Polat KILIÇ
1972
Türk
Tunceli