CASE OF AXEL SPRINGER SE v. GERMANY - [Georgian Translation] legal summary by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department

Permission to republish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights database HUDOC Axel Springer a fost emis de către Comitetul German al Partidului Democrat, în cauza No. 8964/1863 din 17 iunie 2023 Lin Lin Springer a fost emis de către Comitetul German al Partidului Democrat, în cauza No. 1764/1823 din 17 iunie 2013 în cauza No. 3364/83 din 17 iunie 2013 în cauza No. 3364/83 din 17 iunie 2013 în cauza No. 3364/83 din 17 iunie 2013 în cauza No. 3364/84 din 17 iunie 2013 în cauza No. 3364/84 din 17 iunie 2013 în cauza No. 3364/84 din 17 iunie 2013 în cauza No. 336/84 din 17 iunie 2013 în cauza No. 336/84 din 17 iunie 2013 în cauza No. 336/84 din 17 iunie 2013 în cauza No. 336/84 din 17 iunie 2013 în cauza No. 336/84 din 17 iunie 2013 în cauza No. 336/84 din 17 iunie 2013 în cauza No.

După o săptămână, avocatul lui K. a cerut publicației să publice un răspuns la articolul în care K. a menționat că nu a participat la dispariția activelor Partidului Comunist din Germania de Est. Când a refuzat să publice răspunsul, K. a depus o plângere la Tribunalul Regional din Berlin, care nu a fost satisfăcută. El a stabilit că articolul nu îl lega cu adevărat de dispariția activelor Partidului Comunist din Germania de Est și faptul că interpretarea textului era posibilă altfel nu a făcut necesară publicarea discursului.

În răspunsul la plângerea de apel, compania Axel Springer a susținut că K. a refuzat să dea un răspuns în legătură cu confiscarea activelor înainte de publicarea articolului. Ea a susținut, de asemenea, că unele informații pe care K. le-a inclus în răspunsul său au fost suplimentare. La 16 ianuarie 2014, Curtea de Apel a ordonat din nou companiei Axel Springer să publice răspunsul lui K., dar a respins cererea sa privind cererea de publicare pe prima pagină. Deși compania a fost obligată să plătească o sumă din cauza unei comenzi din cauza articolului, deși nu a menționat în mod expres că a solicitat informații din partea comisiei că a fost obligată să publice informațiile din partea partidului comunist din Germania de Vest, ea a susținut că informațiile de libertate au fost încălcate prin cererea de a publica un răspuns la întrebarea lui K.

Aceasta a servit protejării reputației lui K. și, prin urmare, a servit scopului legitim de protecție a reputației sau a drepturilor altora, în sensul articolului 10 alineatul (2) din Convenție.31 Proiectul de lege trebuie să prevadă dacă intervenția a fost necesară într-o societate democratică. () Principiile generale privind intervenția sunt necesare în societatea democratică. () Principiul general al intervenției este necesar în societatea democratică. () Principiul general al intervenției este necesar în societatea democratică. () Noul de lege nr. 328/128/2020, nr. 337/128/2020, nr. 337/128/2020, nr. 337/128/2020, nr. 337/128/2020, nr. 337/128/2020, nr. 337/128/2020, nr. 337/128/2020, nr. 338/128/2020, nr. 258/128/2020, nr. 258/128/2020, nr. 258/128/2020, nr. 258/128/2020, nr. 258/128/2020, nr. 258/128/2020, nr. 258/128/2020, nr. 258/128/2020, nr. 258/128/2020, nr. 258/20520202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020202020

În stabilirea existenței unei ingerințe legale în drepturile societății reclamante, care este necesară într-o societate democratică, Curtea Europeană a stabilit de la bun început că, ca principiu general, ziarele și alte mijloace de informare private trebuie să fie libere să utilizeze discreția de redacție pentru a decide dacă să publice articole, comentarii și scrisori de informații prezentate de persoane fizice.Curtea a stabilit că o obligație legală de publicare a informațiilor poate fi impusă atunci când un publicator este obligat să respecte obligația de publicare a informațiilor în legătură cu libertatea de exprimare a unui publicator (decretul în favoarea publicului, respectiv Kaperynski v. Romania, nr. 246/207/2025, ECHR, nr. 56/207/2025, România, nr. 56/2024, România, nr. 56/2024, România, nr. 56/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/2024, România, nr. 287/104, România, nr. 287/104, România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr. 28/România, nr.

În ceea ce privește instanțele de la Convenție au considerat că scopul dreptului la răspuns este de a oferi fiecărei persoane posibilitatea de a se apăra de declarații sau opinii răspândite prin mijloacele de informare în masă care ar putea dăuna vieții sale private, onoarei sau demnității (a se vedea Ediciones Tiempo împotriva Spaniei, nr. 13010/87, decizia Comisiei din 12 iulie 1989, Decisions and Reports 62, p. 247). În această privință, Curtea remarcă încă o dată că scopul principal al dreptului la răspuns este de a oferi persoanelor vizate posibilitatea de a contesta informațiile publicate în presă în legătură cu o reclamație în care nu există informații false (de exemplu: Gülen împotriva Turciei (nr. 50), 38179/16 , 38384/16 , 38384/16 , 38394/16 , 384/1610 , 384/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840/166 , 3840), precum și 3840/166), Curtea Europeană (a se poate considera că,

Deși evaluarea inițială revine autorității naționale, evaluarea finală a necesității sau nu a intervenției rămâne subiectul unei examinări a conformității Curții cu cerințele convenției. În efectuarea acestei evaluări, autoritățile naționale relevante au la dispoziție un cadru de evaluare liberă. Lățimea acestui cadru variază și depinde de o serie de factori, printre care natura dreptului convențional în litigiu, importanța sa pentru persoană, natura intervenției și scopurile intervenției. În mod normal, statul are dreptul de a examina dacă este necesar sau nu, în funcție de un cadru larg sau liber de evaluare, dacă ambele state au dreptul de a solicita un echilibru solid între dreptul la concurență între persoane fizice și interesele publice sau să concureze în concurență, sau să concureze în concurență, în mod diferit, în concurență (art. 24 din CGC: Klaus v. M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.C.: M.: M.C.: M.: M.C.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.: M.:

(b) aplicarea acestor principii în prezenta cauză. (c) examinarea necesității de a interveni pe fondul principiilor și al rațiilor de mai sus, trebuie să aibă în vedere legătura dintre obiectul, conținutul, durata și alte aspecte ale amendamentului adoptat. (d) pentru acest scop, trebuie luate în considerare, printre altele, următoarele aspecte: existența unei cereri de amendament în cadrul unei declarații de conținut și interdicția de a publica o declarație de conținut; interdicția de a interveni pe fondul oricărui articol de lege și a unei cereri de amendament în temeiul articolului 39.

În același sens, compania reclamantă susținea că textul original nu conținea o astfel de acuzație − nici directă, nici indirectă. Dimpotrivă, dispoziția care leagă media de dreptul de a-și recunoaște proprietățile în Germania de Est nu a fost formulată prin simpla cerere de acuzații privind pierderea activelor Partidului Comunist din Germania de Est, astfel încât să solicite o reparație.În același sens, compania reclamantă susținea că textul original nu conținea o acuzație de acest gen − nici directă, nici indirectă.În schimb, dispoziția care leagă media de dreptul de a-și recunoaște proprietățile în Germania de Est nu a fost formulată prin simpla cerere de acuzații privind pierderea activelor Partidului Comunist din Austria de Est, însă, în cazul în care instanța a cerut o reparație, nu a fost inclusă în această acuzație, așa că instanța a înțeles că această acuzație nu constituie o acuzație în fața autorității naționale, ci prin art. 48 din Legea din Austria (§ 88, mai 1986, nr. 56), în cazul A. 103, nr. 289 și nr. 42 (§ 89, mai 1986, nr. 28), în cazul A. 289 și nr. 42 (§ 289, mai 1986, nr. 28), în cazul A. 48 (§ 289, mai 1986, nr. 28), în cazul A. 28), în cazul A. 56 (§ 289, mai 1986, nr. 289, și nr. 28), în cazul în care instanța a considerat că acuzația nu are nicio acuzație în privința națională, iar decizia a fost pronunțată în privința publică, judecătorul a considerat că acuzația nu poate fi în legătură cu acuzațiile lor, ci numai cu acuzații lor și că nu au fost judecată în privința lor.

Curtea de Apel a mai precizat că, în evaluarea conținutului articolului, Curtea de Apel a luat în considerare afirmațiile diferite din articol, potrivit cărora numele lui K. era legat de dispariția activelor Partidului Comunist pentru Germania de Est, dar nicio dovadă nu îl lega de nicio acțiune criminală. În opinia instanței, Curtea de Apel a răspuns la cererea de scrisoare doar pentru a descrie conținutul articolului, și nu a avut nici un indiciu clar cu privire la intențiile de interpretare a scrisorii. În interviurile cu Ax Springer, în care a menționat că nu a avut nicio intenție publică, Curtea de Apel a declarat că nu a avut nicio intenție publică. (§§ 44.48, § 44.41, § 44.44, în cazul AGGC, Germania, nu a menționat că a avut nicio intenție publică de a-și proteja interesele personale, ci a menționat că a avut o altă intenție publică, în special în cazul în care nu a avut nicio informație publică despre interesele sale personale.

De asemenea, nu exclude dreptul persoanei interesate de a răspunde în vederea corectării faptelor pe care le susține că sunt greșite. Prin urmare, și având în vedere că argumentul companiei reclamante nu se referă la orice acțiune ilegală comisă de C. - care a depus o cerere de plată în justiție, faptul că au fost prezentate acuzațiile contestabile nu conferă libertate nelimitată de a publica acuzațiile neconfirmate. nici nu exclude dreptul persoanei interesate de a răspunde în scopul corectării faptelor pe care le susține că sunt greșite. Prin urmare, și având în vedere că argumentul companiei reclamante nu se referă la orice acțiune ilegală comisă de C. - care a depus o cerere de plată în justiție, faptul că au fost depuse acuzații contestabile nu poate fi limitat la cererea de a răspunde întrebărilor companiei reclamante înainte de publicarea articolului contestat, deoarece nu poate fi limitată la cererea de a depune o cerere de plată în justiție, deoarece nu este necesară evaluarea faptelor neconvenite pentru a depunește dreptul de a depune o cerere de plată în justiție.

În decizia sa de proporționalitate a ordinului de rectificare, Curtea de Apel a considerat că compania reclamantă a prezentat în detaliu legăturile lui K. cu companiile care presupune că au legături cu Partidul Comunist din Germania de Est. Prin urmare, a stabilit că informațiile furnizate de K. în acest sens nu depășeau ceea ce era necesar împotriva acuzațiilor companiei reclamante. Curtea de Apel din Strasbourg a considerat că nu poate vedea răspunsul la această evaluare ca fiind un motiv pentru a contesta cererea de anchetă. În plus, ea a constatat că nu a fost publicat nimic despre această evaluare pe aceeași pagină pe care a fost publicat articolul despre anchetă, și că nu a fost publicat nimic despre această evaluare pe pagina 49.9 din această pagină. (Comitatea de judecată din 30 decembrie 2021 - No. 489 v. Woman GmbH - No. 489 / 25 Decembrie 2015) - Curtea nu a observat, în afară de faptul că răspunsul la această cerere a fost un răspuns direct și final, că nu a existat nicio explicație sau nicio explicație, în ceea ce privește această evaluare.

În baza observațiilor de mai sus, Curtea Europeană concluzionează că, în evaluarea circumstanțelor prezentate în favoarea sa, Curtea de Apel a luat în considerare în mod corespunzător principiile și criteriile stabilite în jurisprudența Curții de la Strasbourg privind respectarea vieții private și echilibrul libertății de exprimare. Curtea nu vede motive solide care să-i impună să schimbe propria opinie față de cea a Curții de Apel. 50.

Geo: დოკუმენტი მომზადებულია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ანალიტიკური განყოფილების ადამიანის უფლებათა ცენტრის (

www.supremecourt.ge

) მიერ. თარგმანის ხელახალი გამოქვეყნების ნებართვა გაცემულია მხოლოდ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს HUDOC-ის მონაცემთა ბაზაში განთავსების მიზნით.

Eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department (

www.supremecourt.ge

). Permission to republish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights database HUDOC

აქსელ სპრინგერი SE გერმანიის წინააღმდეგ

Axel Springer Se v Germany

საჩივარი №8964/18

გადაწყვეტილება

2023 წელი, 17 იანვარი

ფაქტები

მომჩივანი, აქსელ სპრინგერ SE

[1]

არის ბერლინში რეგისტრირებული გამომცემლობა, რომელიც გამოსცემს ყოველდღიურ გაზეთს − Die Welt.

2013 წლის 4 ოქტომბერს, ამ გაზეთის მე-8 გვერდზე გამოქვეყნდა სტატია სათაურით „სახელმწიფო უსაფრთხოების სამინიტროს ქალბატონი გრეგორ გიზის გვერდით.“ იმ დროს, ბ-ნი გიზი იყო გერმანიის პარლამენტის წევრი და პოლიტიკური პარტია die Linke-ს (ყოფილი PDS) თავმჯდომარე. სტატიაში ნათქვამი იყო, რომ პარტიის აღმასრულებელი დირექტორი კ. იყო გდრ-ის (გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკა) ყოფილი სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს აგენტი; ასევე, იგი ეხებოდა 1989 წელს, კომუნისტური რეჟიმის დაცემის შემდეგ, აღმოსავლეთ გერმანიის კომუნისტური პარტიის კუთვნილი უზარმაზარი აქტივების გაუჩინარებას.

ერთი კვირის შემდეგ, კ.-ს ადვოკატმა სთხოვა გამომცემლობას გამოექვეყნებინა პასუხი სტატიაზე, სადაც კ. აღნიშნავდა, რომ იგი არ მონაწილეობდა აღმოსავლეთ გერმანიის კომუნისტური პარტიის აქტივების გაუჩინარებაში. როდესაც მან უარი მიიღო პასუხის გამოქვეყნებაზე, კ.-მ შეიტანა სარჩელი ბერლინის რეგიონულ სასამართლოში, რომელიც არ დაკმაყოფილდა. მან დაადგინა, რომ სტატია რეალურად არ აკავშირებდა მას აღმოსავლეთ გერმანიის კომუნისტური პარტიის აქტივების გაუჩინარებასთან და ის ფაქტი, რომ ტექსტის ინტერპრეტაცია შეიძლებოდა სხვაგვარად, არ საჭიროებდა გამოსწორებას.

კ.-მ გაასაჩივრა ეს განჩინება. 2013 წლის 18 ნოემბერს, სააპელაციო სასამართლომ ბერლინის პრესის შესახებ კანონზე დაყრდნობით, დააკმაყოფილა საჩივარი და დაავალა აქსელ სპრინგერის კომპანიას, რომ გამოექვეყნებინა პასუხი. შემდგომ მთავარ სამართალწარმოებაში, ბერლინის რეგიონულმა სასამართლომ კვლავ არ დააკმაყოფილა მისი განცხადება სასამართლო აკრძალვის მოთხოვნის თაობაზე, არსებითად იგივე მიზეზების გამო, რაც ადრე იყო.

შემდგომი სააპელაციო საჩივრის საპასუხოდ, კომპანია აქსელ სპრინგერი ამტკიცებდა, რომ კ.-მ სტატიის გამოქვეყნებამდე უარი თქვა პასუხის გაცემაზე აქტივების გაქრობასთან დაკავშირებით. იგი ასევე, ამტკიცებდა, რომ ზოგიერთი ინფორმაცია, რომელიც კ.-მ თავის პასუხში მოიცვა, იყო ზემდეტი. 2014 წლის 16 იანვარს, სააპელაციო სასამართლომ კვლავ დაავალა აქსელ სპრინგერის კომპანიას გამოექვეყნებინა კ.-ს პასუხი, თუმცა უარყო მისი მოთხოვნა პირველ გვერდზე გამოქვეყნების მოთხოვნის შესახებ. მიუხედავად იმისა, რომ სტატიაში ცალსახად არ იყო ნათქვამი, რომ მან დამალა აღმოსავლეთ გერმანიის კომუნისტური პარტიის აქტივები, მან მიიჩნია, რომ მკითხველს შეეძლო ამ დასკვნის გამოტანა და კ.-ს ჰქონდა პასუხის გაცემის უფლება. ის ფაქტი, რომ კ.-მ არ უპასუხა გამომცემლობის კითხვებს, არარელევანტური იყო, რადგან მას ამის ვალდებულება არ ჰქონია. მოთხოვნილი შესწორება გამოქვეყნდა 2014 წლის 3 თებერვალს, გაზეთში Die Welt. შესწორების ქვემოთ დაბეჭდილი იყო რედაქტორის შენიშვნა, სადაც ნათქვამი იყო, რომ მასში მოცემული ინფორმაცია იყო სწორი და რომ გაზეთს არ ჰქონდა ინფორმაცია კ.-ს მიერ აღმოსავლეთ გერმანიის კომუნისტური პარტიის აქტივების გაუჩინარებასთან დაკავშირებით.

მომჩივანი კომპანია დავობდა, რომ შესწორების გამოქვეყნების ბრძანებით დაირღვა მისი გამოხატვის თავისუფლება კონვენციის მე-10 მუხლის მიხედვით.

სასამართლოს შეფასება

მხარე არ დავობს, რომ ეროვნული სასამართლოების ბრძანება შესწორების გამოქვეყნების შესახებ, სახელმწიფოს მხრიდან მომჩივანი კომპანიის გამოხატვის თავისუფლების უფლებაში ჩარევას წარმოადგენდა. სტრასბურგის სასამართლო დამატებით აღნიშნავს, რომ ჩარევა იყო დადგენლი კანონით კერძოდ, ბერლინის პრესის შესახებ კანონის მე-10 ნაწილით. იგი ემსახურებოდა კ.-ს რეპუტაციის დაცვას და შესაბამისად, ემსახურებოდა სხვათა რეპუტაციის ან უფლებების დაცვის ლეგიტიმურ მიზანს, კონვენციის მე-10 მუხლის მე-2 პუნქტის მნიშვნელობით.

(ა)

ზოგადი პრინციპები

Bagirov v. Azerbaijan, nos.

81024/12

and

28198/15

, §98, 25 June 2020, and

M.P. v. Finland,

no.

36487/12

, §51, 15

December 2016).

33.

პრესა მნიშვნელოვან როლს ასრულებს დემოკრატიულ საზოგადოებაში. იმის განსაზღვრისას, იყო თუ არა მომჩივანი კომპანიის უფლებებში ჩარევა „აუცილებელი დემოკრატიულ საზოგადოებაში,“ ევროპული სასამართლო თავიდანვე აღნიშნავს, რომ როგორც ზოგადი პრინციპი, გაზეთები და სხვა კერძო მედიის წარმომადგენლები უნდა იყვნენ თავისუფალი, გამოიყენონ სარედაქციო დისკრეცია, რათა გადაწყვიტონ გამოაქვეყნონ თუ არა კერძო პირების მიერ წარმოდგენილი სტატიები, კომენტარები და წერილები. სასამართლომ დაადგინა, რომ შესწორების გამოქვეყნების სამართლებრივი ვალდებულება შეიძლება ჩაითვალოს მედიის მიერ გამოხატვის თავისუფლების რეალიზების საკანონმდებლო ბაზის ნორმალურ ელემენტად (იხ.:

Kaperzyński v. Poland, no.

43206/07

, § 66, 3 April 2012;

Rusu v. Romania, no.

25721/04

, § 25, 8 March 2016;

Marunić v. Croatia, no.

51706/11

, §§ 50 and 54, 28 March 2017). ამავე დროს, მან ხაზგასმით აღნიშნა, რომ პრესის დაცვის მაღალი დონის გათვალისწინებით, უნდა არსებობდეს განსაკუთრებული გარემოებები, როდესაც გაზეთს შეიძლება კანონიერად მოეთხოვოს გამოქვეყნება, მაგალითად, უარის თქმა, ბოდიშის მოხდა ან განაჩენი ცილისწამების საქმეზე (იხ.:

Melnychuk v. Ukraine (dec.),

no.

28743/03

, ECHR 2005-IX,

and

Eker v.

Turkey

, no.

24016/05

, § 45, 24 October 2017). ამასთან დაკავშირებით, გასათვალისეწინებელია მომავალში პრესისთვის დაწესებული სანქციების პოტენციური მსუსხავი ეფექტი მისი, როგორც ინფორმაციის მიმწოდებლისა და საზოგადოებრივი დამკვირვებლის მოვალეობის შესრულებისას (იხ.:

mutatis mutandis,

Radio Twist a.s. v.

Slovakia, no.

62202/00

, § 53, ECHR 2006-XV, ინფორმაციის გაცემის უფლებაში ჩარევასთან დაკავშირებით).

34

.

კონვენციის ორგანოებმა მიიჩნიეს, რომ პასუხის უფლების მიზანია ყველას მისცეს შესაძლებლობა დაიცვას თავი მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით გავრცელებული განცხადებებისა თუ მოსაზრებებისგან, რომლებმაც შესაძლოა ზიანი მიაყენოს მის პირად ცხოვრებას, პატივს ან ღირსებას (იხ.:

Ediciones Tiempo v.

Spain, no.

13010/87

, Commission decision of 12 July 1989,

Decisions and Reports

62, p. 247). ამასთან დაკავშირებით, სასამართლო კიდევ ერთხელ აღნიშნავს, რომ პასუხის უფლების უპირველესი მიზანია პირებს მისცეს შესაძლებლობა გაასაჩივრონ მათ შესახებ პრესაში გამოქვეყნებული ყალბი ინფორმაცია (იხ.:

Gülen v Turkey

(dec.),

nos.

38179/16

,

38384/16

,

38389/16

,

38394/16

,

38400/16

,

38410/16

, §66, 8

September 2020; ასევე, იხილეთ ევროპის საბჭოს მინისტრთა კომიტეტის რეკომენდაციები).

35

.

რაც შეეხება შესაბამის კრიტერიუმებს, სასამართლო განიხილავს არსებობს თუ არა საკმარისი კავშირი განსახილველ განცხადებასა და მოთხოვნილ შესწორებას შორის და შეიძლება თუ არა ეს უკანასკნელი ჩაითვალოს პროპორციულ რეაქციად (იხ.

Eker

, §§

49

‑

50 and

Melnychuk

). ამ შეფასების ერთ-ერთ მიშვნელოვანი ასპექტია პასუხის შინაარსი სადავო განცხადებასთან მიმართებით (იხ.:

Eker, cited above, § 50). გარდა ამისა, სასამართლომ გაითვალისწინა, იქნება თუ არა პასუხის გამოქვეყნება დასჯადი დანაშაული (იქვე, § 49). წინამდებარე საქმის გარემოებებში, სასამართლო ასევე გაითვალისწინებს, აღემატება თუ არა პასუხის ხანგრძლივობა იმას, რაც აუცილებელია ინფორმაციის გასასწორებლად, რომელიც შეიცავს არაზუსტ ფაქტებს და იმ ვადას, რომლის ფარგლებშიც მოხდა შესწორების გაკეთების მოთხოვნა.

36.

მიუხედავად იმისა, რომ პირველადი შეფასება ეკისრება ეროვნულ ხელისუფლებას, საბოლოო შეფასება იმის შესახებ, არის თუ არა ჩარევა აუცილებელი, რჩება სასამართლოს მიერ კონვენციის მოთხოვნებთან შესაბამისობის განხილვის საგანი. ამ შეფასების გაკეთებისას, შესაბამის ეროვნულ ორგანოებს ეკისრებათ თავისუფალი შეფასების ფარგლები. ამ ფარგლების სიგანე მერყეობს და დამოკიდებულია უამრავ ფაქტორზე, მათ შორის, სადავო კონვენციური უფლების ბუნებაზე, მის მნიშვნელობაზე პირისთვის, ჩარევის ბუნებაზე და ჩარევის მიზნებზე. როგორც წესი, სახელმწიფოს გააჩნია ფართო თავისუფალი შეფასების ფარგლები თუ სახელმწიფოს მოეთხოვება დაამყაროს ბალანსი კონკურენტულ კერძო და საჯარო ინტერესებს შორის, ან კონვენციის განსხვავებულ უფლებებს შორის (იხ.:

Klaus Müller v. Germany, no.

24173/18

, § 66, 19 November 2020, სხვა მითითებებთან ერთად).

37

.

ისეთ საქმეებში, როგორიც არის წინამდებარე საქმე, რომელიც მოითხოვს პირადი ცხოვრების პატივისცემის უფლების დაბალანსებას გამოხატვის თავისუფლებასთან, სასამართლო მიიჩნევს, რომ საჩივრის შედეგი, თეორიულად, არ უნდა განსხვავდებოდეს იმის მიხედვით, იყო თუ არა იგი სასამართლოში შეტანილი კონვენციის მე-8 მუხლის საფუძვლით იმ პირის მიერ, რომელიც იყო ახალი ამბების საგანი, თუ მე-10 მუხლის საფუძველზე, გამომცემლის მიერ. მართლაც, პრინციპში ეს უფლებები იმსახურებს თანაბარ პატივისცემას. შესაბამისად, თავისუფალი შეფასების ფარგლები თეორიულად, ერთნაირი უნდა იყოს ორივე შემთხვევაში (იხ.:

Couderc and Hachette Filipacchi Associés v. France

[GC], no.

40454/07

, § 91, 12 June 2014). როდესაც დაბალანსება განხორციელდა ეროვნული ხელისუფლების მიერ სტრასბურგის სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალში მოცემული კრიტერიუმების შესაბამისად, სასამართლო მოითხოვს მტკიცე საფუძვლებს, რათა ჩაანაცვლოს თავისი შეხედულება ეროვნული სასამართლოების შეხედულებით (იქვე. § 92).

(ბ)

ამ პრინციპების გამოყენება წინამდებარე საქმეში

38.

ზემოაღნიშნული პრინციპებისა და მოსაზრებების ფონზე ჩარევის „აუცილებლობის“ შესწავლისას, მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული შესწორების ობიექტი, შინაარსი, ხანგრძლივობა და დრო. ამ მიზნით გასათვალისწინებელია,

inter alia,

შემდეგი ასპექტები: სადავო განცხადების შინაარსისა და გავრცელების გამო შესწორებაში კანონიერი ინტერესის არსებობა; არის თუ არა საკმარისი კავშირი შესწორებასა და სადავო განცხადებას შორის და შესწორების პროპორციულობა მისი შინაარსისა და ხანგრძლივობის მიმართ, შესწორების განთავსება და ნებისმიერი შეფერხება სტატიის გამოქვეყნებასა და შესწორების მოთხოვნის წარდგენას შორის.

39.

სასამართლო ლეგიტიმური ინტერესის საკითხთან დაკავშირებით, პირველ ყოვლისა, აღნიშნავს მუხლის განსხვავებულ ინტერპრეტაციას ეროვნული სასამართლოების მიერ. რეგიონული სასამართლოს აზრით, სტატია არ აკავშირებდა კ.-ს აღმოსავლეთ გერმანიის კომუნისტური პარტიის აქტივების გაქრობასთან ისე, რომ მოითხოვდეს გამოსწორებას. იმავე კუთხით, მომჩივანი კომპანია ამტკიცებდა, რომ ორიგინალი ტექსტი არ შეიცავდა ასეთ ბრალდებას − არც პირდაპირ და არც ირიბად. პირიქით, განცხადება, რომელიც კ.-ს აკავშირებს აღმოსავლეთ გერმანიის კომუნისტური პარტიის აქტივების გაუჩინარებას, წარმოადგენდა უბრალო ღირებულებით განსჯას. თუმცა, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ რიგითი მკითხველი გაიგებდა სტატიას ისე, რომ კ. მონაწილეობდა აღმოსავლეთ გერმანიის კომუნისტური პარტიის აქტივების გაუჩინარებაში და რომ სტატია ამგვარად ასახავდა ფაქტს. ამასთან დაკავშირებით, სასამართლო აღნიშნავს, რომ შესაბამისი ეროვნული კანონმდებლობის მიხედვით, შესწორება შეიძლება მოთხოვნილია მხოლოდ ფაქტობრივ ბრალდებებთან დაკავშირებით.

40.

სასამართლო იმეორებს, რომ მისი ამოცანა საზედამხედველო ფუნქციის განხორციელებისას არ არის ეროვნული ხელისუფლების ადგილის დაკავება, არამედ კონვენციის მე-10 მუხლის მიხედვით გადაწყვეტილებების მიმოხილვა, რომლებიც მათ მიიღეს მათი თავისუფალი შეფასების უფლებამოსილების შესაბამისად (იხ.:

Bédat v. Switzerland

[GC], no.

56925/08

, §

48 (iii), 29 March 2016).

41.

სასამართლომ აღიარა, რომ მისაღები კრიტიკის ფარგლები უფრო ფართოა პოლიტიკოსის მიმართ, რომელიც მოქმედებს მისი საჯარო უფლებამოსილებით, ვიდრე კერძო პირთან მიმართებაში (იხ.:

Lingens v. Austria

, 8 July 1986, § 42, Series A no.

103, and

Oberschlick v. Austria (no. 1), 23 May 1991, § 59, Series A no.

204). თუმცა, ტოლერანტობის ეს მოთხოვნა არ გულისხმობს ფაქტობრივი უზუსტობების შემწყნარებლობის მოვალეობას.

42.

სასამართლო აღნიშნავს, რომ სტატიის შინაარსის შეფასებისას, სააპელაციო სასამართლომ მხედველობაში მიიღო სტატიაში არსებული განსხვავებული განცხადებები იმის შესახებ, რომ კ.-ს სახელი უკავშირდებოდა აღმოსავლეთ გერმანიის კომუნისტური პარტიის აქტივების გაუჩინარებას, მაგრამ არანაირი მტკიცებულება არ აკავშირებდა მას რაიმე კრიმინალურ ქმედებებთან. სასამართლოს აზრით, სააპელაციო სასამართლომ ვრცელი და დასაბუთებული შეფასება გააკეთა სტატიის შინაარსთან დაკავშირებით, და მის ინტერპრეტაციას არ ჰქონდა რაიმე თვითნებობის ნიშნები. შესაბამისად, მისი დასკვნა, რომ კ.-ს ჰქონდა ლეგიტიმური ინტერესი მოთხოვნილ შესწორებაში, არ იწვევს შეშფოთებას.

43.

უფრო მეტიც, სააპელაციო სასამართლოს ინტერპრეტაციის გათვალისწინებით, სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოთხოვნის შესწორებას ჰქონდა საკმარისი კავშირი სადავო მუხლთან.

44.

მომჩივანი კომპანიის არგუმენტთან დაკავშირებით, რომ ეროვნულ სასამართლოებს უარი ეთქვათ შესწორების შესახებ კ.-ს მოთხოვნასთან დაკავშირებით, იმის გამო, რომ მან უარი თქვა კითხვებზე პასუხის გაცემაზე, სასამართლო კიდევ ერთხელ აღნიშნავს, რომ პირის ქცევა გამოქვეყნებამდე მხოლოდ შეამცირებს მის „ლეგიტიმურ მოლოდინს“ კონკრეტულ გარემოებებში მისი პირადი ცხოვრების ეფექტურ დაცვასთან დაკავშირებით (იხ.:

Axel Springer AG v.

Germany

[GC], no.

39954/08

, § 101, 7 February 2012, სხვა მითითებებთან ერთად).

45.

სასამართლო ასევე, აღნიშნავს, რომ მაშინ როცა პრესამ კეთილსინდისიერი მოხსენება უნდა გააკეთოს, ჟურნალისტური ეთიკის ფარგლებში „სანდო და ზუსტი“ ინფორმაციის საზოგადოებისათვის მიწოდებისათვის (იხ.:

Axel Springer AG, cited above, §

93) და ამგვარად, უნდა მისცეს დაინტერესებულ პირს საკუთარი თავის დაცვის შესაძლებლობა, ის ფაქტი, რომ სადავო ბრალდებები იყო წარმოდგენილი, არ ანიჭებს შეუზღუდავ თავისუფლებას გადაუმოწმებელი ბრალდებების გამოქვეყნების შესახებ. ის ასევე, არ გამორიცხავს დაინტერესებული პირის პასუხის უფლებას იმ ფაქტების შესწორების მიზნით, რომელსაც ამტკიცებს, რომ მცდარია. აქედან გამომდინარე, და იმის გათვალისწინებით, რომ მომჩივანი კომპანიის არგუმენტი არ ეხება კ. -ს მიერ ჩადენილ რაიმე უკანონო ქმედებას, სადავო სტატიის გამოქვეყნებამდე მისი უარი მოჩივანი კომპანიის კითხვებზე პასუხის გაცემაზე არ შეიძლება გახდეს არგუმენტი არასწორი ფაქტების გამოსწორების უფლების შეზღუდვისთვის.

46.

სასამართლო ასევე აღნიშნავს, რომ სადავო განცხადებები გამოქვეყნდა ყოველდღიურ გაზეთში. არ არსებობს მითითება, რომ ადგილი ჰქონდა არასათანადო შეფერხებას სადავო სტატიის გამოქვეყნებასა და შესწორების მოთხოვნის წარდგენას შორის.

47.

რაც შეეხება შესწორების შესახებ ბრძანების პროპორციულობას, სასამართლო თავიდანვე აღნიშნავს, რომ არსებობს არსებითი განსხვავება ფაქტების გამოსწორებასა და სანქციებს შორის, როგორიცაა გამოქვეყნების აკრძალვა, სისხლისსამართლებრივი სანქციები და ზიანის ანაზღაურების ბრძანება, ცილისწამების შესახებ საქმეებში სუბიექტური შეფასებისას (იხ.:

mutatis mutandis,

Lingens, cited above, §

46, and

Oberschlick, cited above, § 63). შესწორების შესახებ ბრძანების პროპორციულობის დადგენისას, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მომჩივანმა კომპანიამ დეტალურად წარმოადგინა კ.-ს კავშირი კომპანიებთან, რომლებსაც სავარაუდო კავშირი აქვთ აღმოსავლეთ გერმანიის კომუნისტურ პარტიასთან. შესაბამისად, მან დადგინა, რომ კ.-ს პასუხში მოცემული ინფორმაცია ამ კუთხით არ აღემატებოდა იმას, რაც აუცილებელი იყო მომჩივანი კომპანიის ბრალდებების წინააღმდეგ. სტრასბურგის სასამართლო ვერ ხედავს ამ შეფასების გასაჩივრების საფუძველს. გარდა ამისა, იგი აღნიშნავს, რომ შესწორება უნდა დაბეჭდილიყო იმავე გვერდზე, რომელზეც გამოქვეყნდა თავდაპირველი სტატია, და რომ გაზეთის პირველ გვერდზე გამოქვეყნებაზე მას უარი ეთქვა. გარდა ამისა, არ არსებობს მითითება, რომ კ.-ს პასუხის ოდენობა აღემატებოდა სადავო განცხადებების ოდენობას (იხ.: Funke Woman Group GmbH v. Germany

(dec.) [Committee], nos.

25845/17

and

34929/18

, § 30, 7

December 2021). ანალოგიურად, არაფერი მიუთითებს იმაზე, რომ პასუხის გამოქვეყნება დასჯადი დანაშაული იყო.

48.

დაბოლოს, სასამართლო აღნიშნავს, რომ კ.-ს პასუხზე არ იყო მითითებული იმ საბოლოო ვერსიის თარიღი, რომლის გამოქვეყნებაც დაევალა მომჩივან კომპანიას, არამედ გამოქვეყნებული იყო თარიღი, როცა კ.-მ თავდაპირველად მიმართა მოთხოვნით მომჩივან კომპანიას. ამასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შეუსაბამობა არ აქცევს გამოქვეყნებულ ინფორმაციას აშკარად არასწორს. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველი პასუხის ტექსტი რამდენჯერმე იქნა შეცვლილი, პასუხის ძირითადი მესიჯი იდენტური იყო. სტრასბურგის სასამართლო ვერ ხედავს მიზეზს, რომ არ დაეთანხმოს ამ შეფასებას.

49.

ზემოაღნიშნული მოსაზრებებიდან გამომდინარე, ევროპული სასამართლო ადგენს, რომ მის შესაფასებლად წარმოდგენილი გარემოებების შეფასებისას, სააპელაციო სასამართლომ სათანადოდ გაითვალისწინა პრინციპები და კრიტერიუმები, რომლებიც დადგენილია სტრასბუგის სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალში პირადი ცხოვრების პატივისცემისა და გამოხატვის თავისუფლების დაბალანსების შესახებ.

სასამართლო ვერ ხედავს მტკიცე მიზეზებს, რომლებიც მოითხოვდა მისგან საკუთარი შეხედულების შეცვლას სააპელაციო სასამართლოს შეხედულებით.

50.

შესაბამისად, არ დარღვეულა კონვენციის მე-10 მუხლი.

[1]

SE-

Societas Europeae, ევროპული კომპანია (მთარგმნელის კომენტარი).