În ceea ce privește recursul N 11214/19 Hotărârea din 10.10.2023 [Secțiunea IV] art. 11 art. 11-1 Libertatea de asociere Alegerea asociației reclamantei a fost declarată ilegală, ceea ce presupune dizolvarea și confiscarea activelor, pentru donații financiare semnificative către o organizație caritabilă afiliată organizației teroriste Hamas: încălcarea nu a fost constatată. Faptele În iunie 2010, Ministerul Federal al Afacerilor Interne al Germaniei (MSI) a emis o decizie privind un proiect de lege care interzice asocierea reclamantului, organizația non-guvernamentală, participarea la comcereri internaționale între popoare (Völkerverband) în numele asociației teroriste Hamas și a populației din România. În cazul în care a fost interzisă participarea la comcereri între organizații non-guvernamentală, a fost interzisă participarea la comcereri internaționale între popoare (Völkerverband) în numele asociației și a populației din România. În cazul în care a fost interzisă, a fost interzisă o parte din lege și a fost interzisă activitatea socială a organizației (sau a persoanelor care au fost implicate în comcereri internaționale) în numele asociației (Völkerverband) în numele asociației și a populației din România.
În ceea ce privește declarația ilegală a asociației menționate anterior, aceasta avea un temei în legislația internă, în special prin art. 3 ((1) din Legea privind asociațiile, în combinație cu art. 9 § 2 din Legea de bază germană. În decizia precedentă, Curtea administrativă federală, referindu-se la aceleași prevederi interne și printr-o discuție similară, a confirmat interdicția unei alte asociații care a oferit sprijin financiar aceleiși comunități islamice. Având în vedere concluziile clare și precise ale Curții administrative supreme a statului pârât în decizia menționată, care se referea la o situație similară, singura concluzie posibilă a fost că asociația poate să facă o acțiune în favoarea dreptului public financiar.
- deși prezenta cauză a fost diferită de cele anterioare în măsura în care se referea la lupta împotriva terorismului internațional în general, în ciuda amenințării concrete la adresa statului implicat, lupta împotriva terorismului internațional poate servi totuși prevenirii dezordinii și statele ar trebui să poată lua măsuri astfel încât teritoriul lor să nu fie folosit pentru a promova terorismul și pentru a induce violența în conflictele de frontieră. art. 11§2 se extinde pe larg, fără a limita statele să ia măsuri numai pentru a proteja drepturile și libertățile de exprimare ale persoanelor aflate în situații de refugiere.
În plus, Conceptul de relații internaționale a fost nu numai o condiție pentru înființarea ordinii juridice internaționale, ci a reprezentat și cea mai importantă măsură posibilă de intrare în Convenție, inclusiv prin respectarea principiilor de protecție a libertății de viață și a libertății de a trăi. - Conceptul de acțiune împotriva activităților de violență împotriva forțelor care nu pot beneficia de drepturile interzise de Convenția nr. 11 nu a fost în mod clar în contradicție cu scopul său, care era de a garanta sau a împiedica utilizarea de forțe care nu erau în conformitate cu Convenția nr. 17, care a fost în mod clar în contradicție cu scopul său.
În ceea ce privește evaluarea proporționalității măsurii în litigiu, Curtea nu s-a limitat la textul scris al statutului asociației reclamantei, potrivit căruia scopul său declarat era de a oferi ajutor umanitar adecvat în lume în caz de dezastre naturale, războaie și alte catastrofe, ci a studiat aplicarea lor efectivă în practică și activitățile în care reclamantul a fost efectiv implicat. În acest sens, a menționat că motivul real pentru care reclamantul a fost implicat în această organizație a fost asocierea cu o organizație islamică și, mai târziu, cu o altă organizație trans-europeană, apoi cu o organizație trans-europeană, care a fost înființată în mod deschis, și a fost implicarea sa în procesele de admitere a reclamantului în cadrul societăților trans-europene.
Curtea Constituțională Federală a făcut o comparație cuprinzătoare și transparentă (execuție) și a făcut o evaluare largă a măsurilor potențial mai puțin restrictive care ar fi disponibile pentru o interdicție totală și a decis că niciuna dintre ele nu era adecvată. În mod intern, aceste măsuri au fost formulate în mod corespunzător, în ciuda faptului că nu au fost în interesul constituțional al statului, și nu au fost în interesul constituțional al oricărei alte forme de interdicție, în ciuda faptului că nu au fost luate în considerare în interesul constituțional.
Cu toate acestea, suma litigiului, care ar fi reprezentat aproximativ 50% din activitatea totală a asociației reclamante și a reprezentat aproximativ 2.500.000 de euro din 2006 până în 2010, a fost destul de importantă. Aceste donații au subliniat faptul că finanțarea HAMAN WASLAMITH a fost în interesul principal al asociației reclamante, ceea ce a dus, de asemenea, la concluzia că fondul de asigurare nu ar fi putut continua să finanțeze în întregime activitățile asociației reclamante, datorită acțiunilor de susținere a infracțiunilor din trecut, astfel încât să nu continue acțiunile în instanța națională în acest caz, în ciuda faptului că nu a putut fi utilizată în mod eficient în viitor, și că, în mod real, nu a putut fi utilizată în cazul în care a fost interzisă o astfel de acțiune în instanța europeană, ceea ce a constituit o bază pentru a reduce riscul de a se implica în alte activități organizative.
Cu toate acestea, deși o declarație sau demisie ilegală a unei asociații ar putea solicita ca aceasta să fie audiată în prealabil sau să i se dea un avertisment sau o notificare de avertizare sau să i se ofere o altă posibilitate de a fi ascultată și corectată, această regulă nu se aplică în cazul în care audierea face ca orice măsură ulterioară luată pentru protecția drepturilor și libertăților altora să fie nulă, ineficientă sau inadecvată. Având în vedere că instanțele interne au concluzionat că reclamantul a încercat să evite potențialele restricții de către asociația în legătură cu o încercare anterioară de a evita activitățile economice ale unei asociații, astfel încât să se considere că nu există suficiente dovezi de distrugere a activelor organizațiilor și că nu există nicio posibilitate ca reclamantul să continue să facă o încercare de distrugere a activelor organizațiilor, instanța poate decide să nu continue să facă o încercare de distrugere a activelor în acest stadiu, în afara de faptul că nu poate să își interzică orice acțiune în acest stadiu.
În plus, nici în procesul judiciar național, nici în dosarul depus în instanță, asociația reclamantă nu se va abține de la obiectivele și acțiunile violente ale Hamas. Pe scurt, a fost suficient de scăzută valoarea liberă de a se evalua în condiții specifice, având în vedere interesul important al intervenției în procesele de recrutare și recrutare efectuate de instanțele naționale, nu a fost depășită de motivele de libertate și de concurență.
Internationale Humanitäre Hilfsorganisation e. V. v. Germany
საჩივარი N
11214/19
გადაწყვეტილება 10.10.2023 [სექცია IV]
მუხლი 11
მუხლი 11-1
გაერთიანების თავისუფლება
მომჩივანი ასოციაციის კანონგარეშე გამოცხადება, რაც გულისხმობს მის დაშლას და აქტივების კონფისკაციას, ტერორისტულ ორგანიზაცია „ჰამასთან“ დაკავშირებულ საქველმოქმედო ორგანიზაციაში მნიშვნელოვანი ფინანსური შემოწირულობების გამო:
დარღვევა არ დადგინდა.
ფაქტები –
2010 წლის ივნისში გერმანიის ფედერალურმა შინაგან საქმეთა სამინისტრომ („სამინისტრო“) გამოსცა გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვითაც მომჩივანი ასოციაცია, არაკომერციული ორგანიზაცია, ხალხთა შორის საერთაშორისო ურთიერთგაგების (Völkerverständigung) კონცეფციის საწინააღმდეგოდ ცნო და კანონგარეშე გამოაცხადა, რის შედეგადაც იგი დაიშალა, ამასთან სამინისტრომ ბრძანა მომჩივანი ასოციაციის აქტივების კონფისკაცია. ეს გადაწყვეტილება ეფუძნებოდა მომჩივანი ასოციაციის მიერ „სოციალური საზოგადოებების“ სახელით ცნობილი საქველმოქმედო ორგანიზაციების გრძელვადიან და მნიშვნელოვან ფინანსურ მხარდაჭერას, რომლებიც პალესტინის მოსახლეობის - კერძოდ, ღაზას ისლამური საზოგადოების - სასარგებლოდ ახორციელებდნენ სოციალურ პროექტებს და რომლებიც ტერორისტული ორგანიზაცია „ჰამასის“ ნაწილი იყვნენ. მომჩივანმა უშედეგოდ გაასაჩივრა აკრძალვა.
სამართალი
– მუხლი
11:
(ა)
სახეზე იყო თუ არა ჩარევა –
მომჩივანი ასოციაციის კანონგარეშე გამოცხადება, რაც მის დაშლას და აქტივების კონფისკაციას გულისხმობდა, გაერთიანების თავისუფლების უფლების განხორციელებაში ჩარევას წარმოადგენდა.
(ბ)
იყო თუ არა ჩარევა გამართლებული –
1.იყო
თუ არა ჩარევა კანონით გათვალისწინებული –
ზემოხსენებული ასოციაციის კანონგარეშე გამოცხადებას საფუძველი ჰქონდა შიდა კანონმდებლობაში, კერძოდ, გაერთიანებების შესახებ კანონის 3(1) მუხლით, გერმანიის ძირითადი კანონის 9 § 2 მუხლთან ერთობლიობაში. წინა გადაწყვეტილებაში, ფედერალურმა ადმინისტრაციულმა სასამართლომ, იმავე შიდა დებულებებზე მითითებით და მსგავსი მსჯელობით, დაადასტურა სხვა გაერთიანების აკრძალვა, რომელმაც ფინანსური მხარდაჭერა გაუწია იმავე ისლამურ საზოგადოებას. მოპასუხე სახელმწიფოს უზენაესი ადმინისტრაციული სასამართლოს მიერ აღნიშნულ გადაწყვეტილებაში მიღებული მკაფიო და ზუსტი დასკვნების გათვალისწინებით, რომელიც აშკარად მსგავს სიტუაციას ეხებოდა, ერთადერთი შესაძლო დასკვნა იყო ის, რომ ასოციაციის მიერ ისლამური საზოგადოებისთვის ფინანსური მხარდაჭერა შეიძლება წარმოადგენდეს საქმიანობას, რომელიც „საერთაშორისო ურთიერთგაგების კონცეფციის წინააღმდეგაა მიმართული“, რაც მის აკრძალვას იწვევს შიდასახელმწიფოებრივი დებულებებით. ამგვარად, ეს დებულებები მომჩივან ასოციაციას საშუალება აძლევდა, განესაზღვრა მისი აკრძალვა და რომ სადავო ჩარევა „კანონით იყო გათვალისწინებული“.
2.
ლეგიტიმური მიზნის მიღწევა
- მიუხედავად იმისა, რომ ამჟამინდელი საქმე განსხვავდებოდა წინა საქმეებისგან იმდენად, რამდენადაც ის ეხებოდა საერთაშორისო ტერორიზმის წინააღმდეგ ბრძოლას ზოგადად, ხელშემკვრელი სახელმწიფოსთვის ხელშესახები საფრთხის მიუხედავად, საერთაშორისო ტერორიზმის წინააღმდეგ ბრძოლა მაინც შეიძლება ემსახურებოდეს არეულობის თავიდან აცილებას და სახელმწიფოებს უნდა შეეძლოთ ზომების მიღება ისე, რომ მათი ტერიტორია არ იქნას გამოყენებული ტერორიზმის ხელშეწყობისა და საზღვარგარეთ კონფლიქტებში ძალადობის შემოტანის მიზნით. მუხლი 11§2 განიმარტება ფართოდ, სახელმწიფოებისთვის შეზღუდვის გარეშე, რომ მიიღონ ზომები მხოლოდ მათ იურისდიქციაში მყოფი პირების უფლებებისა და თავისუფლებების დასაცავად. შესაბამისად, საერთაშორისო ურთიერთგაგების კონცეფციის დაცვა, როგორც ეს განმარტებულია და გამოიყენება ამ საქმეში, წარმოადგენდა სხვათა უფლებებისა და თავისუფლებების დაცვის ლეგიტიმურ მიზანს, რაც მოიცავდა საზღვარგარეთ მცხოვრები პირების სიცოცხლის უფლებას. ხსენებული კანონგარეშე გამოცხადების შესახებ ბრძანების დეტალური განმარტების გათვალისწინებით, ასევე არ არსებობდა არანაირი მინიშნება იმისა, რომ ფედერალური შინაგან საქმეთა სამინისტრო სხვა მიზნის მიღწევას აპირებდა.
3
.ჩარევის აუცილებლობა
- მომჩივანი ასოციაციის კანონმგარეშე გამოცხადებით აუცილებლი გახდა მისი დაშლა და, შესაბამისად, წარმოადგენდა ყველაზე ინტრუზიულ შესაძლო ზომას. მეორეს მხრივ, მისი აკრძალვა საერთაშორისო ტერორიზმთან ბრძოლის მიზანს ისახავდა. ამასთან დაკავშირებით, საერთაშორისო ტერორიზმის პირდაპირი და არაპირდაპირი დაფინანსების წინააღმდეგ ბრძოლა წარმოადგენდა რიგი საერთაშორისო და ზეეროვნული სამართლებრივი ინსტრუმენტების გაცხადებულ მიზანს. გარდა ამისა, საერთაშორისო ურთიერთგაგების კონცეფცია არა მხოლოდ საერთაშორისო სამართლებრივი წესრიგის წინაპირობა იყო, არამედ კონვენციის ძირითად ღირებულებებს შორისაც შედიოდა, მათ შორის, საერთაშორისო კონფლიქტების მშვიდობიანი მოგვარების პრინციპები და ადამიანის სიცოცხლის სიწმინდე. კონვენციის ღირებულებების საწინააღმდეგო საქმიანობაში ჩართულ ასოციაციებს არ შეეძლოთ მე-11 მუხლის გარანტიებით სარგებლობა, რომელიც განმარტებულია მე-17 მუხლის საფუძველზე და რომელიც კრძალავდა კონვენციის გამოყენებას მისით გარანტირებული უფლებების განადგურების ან ზედმეტად შეზღუდვის მიზნით. მიუხედავად იმისა, რომ მომჩივანი ასოციაცია თავად არ იყო ჩართული ძალადობრივ ქმედებებში, ტერორიზმის ირიბი მხარდაჭერის აკრძალვის მიზნები, რომელიც ეწინააღმდეგება საერთაშორისო ურთიერთგაგების კონცეფციას, იყო მეტად მნიშვნელოვანი, და ამასთან დაკავშირებით სახელმწიფოები სარგებლობდნენ თავისუფალი შეფასების უფრო ფართო ფარგლებით.
სადავო ზომის პროპორციულობის შეფასებისას, სასამართლო არ შემოიფარგლა მომჩივანი ასოციაციის წესდების წერილობითი ტექსტით, რომლის თანახმადაც, მისი გაცხადებული მიზანი იყო „მსოფლიოში შესაბამისი ჰუმანიტარული დახმარების გაწევა სტიქიური უბედურებების, ომებისა და სხვა კატასტროფების შემთხვევაში“, არამედ შეისწავლა მათი ფაქტობრივი გამოყენება პრაქტიკაში და ის აქტივობები, რომლებშიც მომჩივანი ასოციაცია რეალურად იყო ჩართული. ამასთან დაკავშირებით, მან აღნიშნა მომჩივანი ასოციაციის მიერ ისლამური საზოგადოების და მოგვიანებით, ღაზაში დაფუძნებული კიდევ ერთი „სოციალური საზოგადოების“, “სალამის”, უდავო დაფინანსება. სამინისტრომ და ეროვნულმა სასამართლოებმა დაადგინეს დამაჯერებელი მტკიცებულებები იმისა, რომ აღნიშნული ორი თვითგამოცხადებული „სოციალური საზოგადოება“ არ წარმოადგენდა ცალკეულ ერთეულებს, არამედ რეალურად წარმოადგენდა “ჰამასის: ნაწილს და სათანადოდ შეაფასეს, რომ “ჰამასის” საერთო ორგანიზაცია, მათ შორის მისი ე.წ. „სოციალური საზოგადოებები“, ტერორისტულ ორგანიზაციად უნდა ჩაითვალოს. ევროპულმა სასამართლომ ვერ დაინახა მიზეზი, გადაეხვია ამ შეფასებისთვის, იმის გათვალისწინებით, რომ “ჰამასი” მთლიანად ევროკავშირმა 2003 წლიდან პირდაპირ შეიტანა „ტერორისტულ აქტებში ჩართული პირების, ჯგუფებისა და ერთეულების“ სანქციების სიებში, რაც დადასტურდა ევროპის მართლმსაჯულების სასამართლოს გადაწყვეტილებით. გარდა ამისა, ეროვნულმა სასამართლოებმა დამაჯერებელი დასკვნები გააკეთეს, იმის შესახებ რომ მიუხედავად იმისა, რომ მომჩივანი ასოციაცია არ იყო ჩართული ძალადობის ფაქტებში, მისმა წამყვანმა წევრებმა იცოდნენ და უშვებდნენ „სოციალური საზოგადოებების“ “ჰამასთან” კავშირს. ეროვნულმა სასამართლოებმა ასევე მიუთითეს მომჩივანი ასოციაციის მიერ ამ საზოგადოებების დაფინანსების მნიშვნელოვან მოცულობაზე, შესაბამის ორგანიზაციებს შორის მჭიდრო კავშირებზე და იმ ფაქტზე, რომ მომჩივანმა ასოციაციამ, რომელიც შეშფოთებული იყო თავისი საქმიანობის პოტენციური შეზღუდვებით, სცადა “ჰამასთან” ურთიერთობის დაფარვა ისლამური საზოგადოების, როგორც მისი ფინანსური მხარდაჭერის ბენეფიციარის, “სალამით” ჩანაცვლებით. აქედან გამომდინარე, შიდა სასამართლოებმა დაასკვნეს, რომ მომჩივანი ასოციაცია მომავალში კვლავ შეეცდებოდა შეზღუდვების გვერდის ავლას და რომ ის ფუნდამენტურად აიგივებდა თავს “ჰამასთან”.
შიდა კანონმდებლობა გაერთიანების აკრძალვას მხოლოდ უკიდურეს შემთხვევაში ითვალისწინებდა. ფედერალურმა საკონსტიტუციო სასამართლომ ცალსახად მიუთითა გაერთიანების აკრძალვაზე, როგორც ყველაზე სერიოზულ ჩარევაზე, რომლის გამოყენებაც მხოლოდ მაშინ შეიძლებოდა, როდესაც ნაკლებად შემზღუდავი საშუალებები არ იქნებოდა ეფექტური ხელისუფლების მიერ დასახული მიზნების მისაღწევად. მას ჩატარებული ჰქონდა ყოვლისმომცველი და გამჭვირვალე შედარება (მოკვლება) და განახორციელა ფართო შეფასება იმ პოტენციურად ნაკლებად შემზღუდავი ზომებისა, რომლებიც სრულ აკრძალვაზე ხელმისაწვდომი იქნებოდა, და გადაწყვიტა, რომ არცერთი მათგანი არ იყო შესაფერისი. გარდა ამისა, მიუხედავად იმისა, რომ შესაბამისი შიდასახელმწიფოებრივი დებულებების ფორმულირება აშკარად არ მოიცავდა აკრძალვის რაიმე ალტერნატიულ სანქციას, შიდასახელმწიფოებრივი კანონმდებლობის საერთო კონტექსტის გათვალისწინებით, კანონის უზენაესობისთვის დამახასიათებელი პროპორციულობის კონსტიტუციური პრინციპი ინტერპრეტაციის გზით გამოიყენებოდა ამ დებულებებზე.
ეროვნულმა სასამართლოებმა დაადგინეს, რომ ისლამური საზოგადოება (და მოგვიანებით “სალამი”) მხოლოდ ერთ-ერთი იყო ექვსი ასოციაციიდან, რომელსაც მომჩივანი ასოციაცია ფინანსურ მხარდაჭერას უწევდა. მიუხედავად ამისა, სადავო თანხა, რომელიც მომჩივანი ასოციაციის მთლიანი დაფინანსების აქტივობების დაახლოებით 50%-ს შეადგენდა და 2006 წლიდან 2010 წლამდე დაახლოებით 2,500,000 ევროს წარმოადგენდა, საკმაოდ მნიშვნელოვანი იყო. ამ შემოწირულობებში ხაზგასმული იყო ის ფაქტი, რომ “ჰამასის” დაფინანსება მომჩივანი ასოციაციის მთავარი ინტერესი იყო, რასაც ასევე ხაზს უსვამდა დასკვნა, რომ მომჩივანმა ასოციაციამ წარსულში სცადა პოტენციური შეზღუდვებისთვის გვერდის ავლა, რათა გაეგრძელებინა “ჰამასის” მხარდაჭერა “სალამის”, როგორც ჩამნაცვლებელი ორგანიზაციის გამოყენებით. ამგვარად, ევროპულმა სასამართლომ ვერ დაინახა საფუძველი, გადაუხვიოს ფედერალური საკონსტიტუციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მომჩივანი ასოციაცია სხვა პროექტებსაც აფინანსებდა, მისი საქმიანობის შეზღუდვა ეფექტური არ იქნებოდა. იმ შემთხვევაში, თუ, ეროვნული სასამართლოების დასკვნების თანახმად, გაერთიანება ფუნდამენტურად აიდენტიფიცირებდა თავს ტერორისტული ორგანიზაციის მიზნებთან, რომელსაც ის ირიბად უჭერდა მხარს და როდესაც წარსულში მსგავსი ქმედებების საფუძველზე დადგინდა მომავალში გვერდის ავლის რეალური რისკი, მომჩივანი გაერთიანების სრული აკრძალვა არაპროპორციული არ ჩანდა.
გარდა ამისა, მიუხედავად იმისა, რომ ასოციაციის კანონგარეშე გამოცხადებამ ან დაშლამ შესაძლოა მოითხოვოს მისთვის წინასწარი მოსმენის ან გაფრთხილების შეტყობინების ან მოსმენის და ხარვეზების გამოსწორების სხვა შესაძლებლობის მიცემა, ეს წესი არ ვრცელდება იმ შემთხვევაში, როდესაც მოსმენა სხვათა უფლებებისა და თავისუფლებების დასაცავად განხორციელებულ ნებისმიერ შემდგომ ზომას გახდის ბათილს, არაეფექტიანს ან აღუსრულებელს. იმის გათვალისწინებით, რომ შიდა სასამართლოებმა მომჩივანი ასოციაციის მიერ პოტენციური შეზღუდვებისთვის გვერდის ავლის წარსულში მიღებულ მცდელობასთან დაკავშირებით დასკვნა გააკეთეს, რომ წინასწარი მოსმენა სავარაუდო მტკიცებულებების განადგურებას და აქტივების სხვა ორგანიზაციისთვის გადაცემას შესაძლებელს გახდიდა, რაც ნებისმიერ აკრძალვას არაეფექტურს გახდიდა. გარდა ამისა, ფედერალური ადმინისტრაციული სასამართლოს წინადადება მეგობრული მორიგების შესახებ (რომლის თანახმადაც, მომჩივან ასოციაციას სამწლიანი დროებითი პერიოდის განმავლობაში მიეცა შესაძლებლობა გაეგრძელებინა თავისი საქმიანობა პალესტინის ტერიტორიების გარეთ, სანამ მას შეეძლო დაემტკიცებინა, რომ მან შეწყვიტა პალესტინის მხარდამჭერი საქმიანობა) გაკეთდა სამართალწარმოების ადრეულ ეტაპზე და ემსახურებოდა პროცედურული ეკონომიის მიზანს; ამგვარად, ეს წინადადება არ შეიძლება იქნას გაგებული ისე, თითქოს მიუთითებდეს, რომ ფედერალურმა ადმინისტრაციულმა სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოჩივანი ასოციაციის საქმიანობის შემცირება საკმარისად ეფექტური იქნებოდა. ამგვარად, შეთანხმების პირობები არ შეიძლება ჩაითვალოს მომჩივანი ასოციაციის მიერ აკრძალვის არაპროპორციულობის მითითებად.
დადგინდა, რომ მომჩივანი ასოციაცია, თავისი საქმიანობის ჰუმანიტარული დახმარების საფარქვეშ წარმოჩენის გაგრძელებისას, შეგნებულად უჭერდა მხარს საერთაშორისო ტერორიზმს, პირდაპირ თუ ირიბად. ეს ქმედება შეუთავსებელი იყო კონვენციის ძირითად ღირებულებებთან. გარდა ამისა, არც ეროვნულ სამართალწარმოებაში და არც სასამართლოში შეტანილ სარჩელში მომჩივან ასოციაციას არ გაუმიჯნავს თავი “ჰამასის” ძალადობრივი მიზნებისა და ქმედებებისგან.
შეჯამების სახით, კონკრეტულ გარემოებებში თავისუფალი შეფასების უფრო ფართო ფარგლების, ეროვნული სასამართლოების მიერ ჩატარებული ყოვლისმომცველი დაბალანსების და სადავო მნიშვნელოვანი ინტერესების გათვალისწინებით, ხელისუფლებამ წარმოადგინა შესაბამისი და საკმარისი მიზეზები და არ გადააჭარბა თავისუფალი შეფასების ფარგლებს. შესაბამისად, მომჩივანი ასოციაციის გაერთიანების თავისუფლებაში ჩარევა იყო პროპორციული დასახული ლეგიტიმური მიზნებისა და მაშასადამე, იყო „აუცილებელი დემოკრატიულ საზოგადოებაში“.
დასკვნა: დარღვევა არ დადგინდა (ერთხმად).