Avrupa İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru No. 289/21 Yavuz ÖZKURT/Türkiye Bașkan Egidijus Kūris , Hâkimler Pauliine Koskelo, Frédéric Krenc, și Asistentul Directorului Departamentului de Afaceri Scriitoare Dorothee von Arnimin, cu participarea Comitetelor care s-au adunat la 23 mai 2023 în cadrul procesului inițiat în temeiul Hotărârii Curții Europene a Drepturilor Omului (Curtea a II-a), Republica Turcia, care a fost pronunțată la data de 23 mai 2023, au cerut ca drepturile persoanelor aflate în cauză să fie acordate în urma unei cereri de retragere a drepturilor lor de intrare în Istanbul, după nașterea lui Kaylu, 1960 în anul 1960, a lui İzmir, a lui İzmir, a lui Sarıhın İzmir și a lui İzmir Barıșkarı, care se aflătură în legătură cu Avram Demir, să fie eliberate de către Turcia Turcia Turcu, iar aceste drepturi să fie eliberate de către M.
În acest caz, instanța de judecată din Istanbul a decis că reclamantul are dreptul de a-și transforma terenul. În acest caz, instanța de judecată din Istanbul a decis că reclamantul nu are dreptul de a-și câștiga terenul, declarând că terenul este al reclamantului și, prin urmare, a decis că terenul respectiv va fi înlocuit cu un teren de zilyetlic.
În ceea ce privește prejudiciul material pretins, Istanbul İdare nu a putut dovedi că reclamantul a suferit un prejudiciu în această calitate; deoarece, în urma unei decizii din 23 mai 2019, a ajuns la concluzia că informațiile și formele furnizate de avocatul persoanei interesate nu sunt suficiente și nu constituie elemente concrete de probă pentru a susține pretențiile reclamantului în acest sens. Istanbul Bölge İdare, 5 aprilie 2019 în deciziile sale, a refuzat să accepte o cerere de despăgubire a reclamantului.
Curtea Constituțională a ajuns la concluzia că plângerile formulate de interesat se referă la interpretarea legii de către instanțe și evaluarea elementelor de probă și că rezultatul judecății este orientat spre concluzia judecății. Curtea Constituțională a ajuns la concluzia că, pe de o parte, reclamantul are posibilitatea de a prezenta pretențiile sale, pe de altă parte, a invocat motivele și alte elemente ale hotărârilor instanțelor judecătorești și, pe de altă parte, a invocat motivele și alte elemente ale hotărârilor instanțelor judecătorești și a constatat că nu a făcut o evaluare clară sau a făcut o eroare de apreciere a prejudiciului, pe de altă parte, a considerat că reclamantul este în mod evident responsabil de situația în care se află.
Curtea a constatat că cererea de despăgubire a părții interesate a fost examinată în mod corespunzător de instanțele naționale și, după ce a ascultat în mod controversat cererile părților și a examinat elementele din dosar, a constatat că nu s-a stabilit existența diferitelor prejudicii pe care reclamantul le-a pretins că le-a suferit și, prin urmare, că părțile interesate au dreptul la despăgubire.Curtea a constatat că, în ceea ce privește evaluarea cererilor de despăgubire în temeiul articolului 6 din Convenție, nu este mai bine să se stabilească o evaluare a acestor cereri, în loc de o evaluare a lor în sine, pentru a se putea evalua în mod concomitent cu celelalte cereri de despăgubire (Hürtöller, A.D. 635/94, nr. 8), în cazul Alin Elbüller (Hürtöller, Germania, nr. 257/94, nr. 635), în cazul unei alte decizii judecătorești.
De aceea, Curtea, fiind conștientă de caracterul secundar al funcției sale, își asumă funcția de judecător de primă instanță fără motive întemeiate, cu excepția cazului în care condițiile privind cauza pe care o examinează nu fac ca această situație să fie inevitabilă.Puterea de a-și înlocui opinia sa cu privire la cazuri în locul opinii instanțelor naționale intră în domeniul său de competență și, prin urmare, evaluarea deciziilor colectate de instanțele respective îi revine acestora.Deși constatările acestor instanțe nu sunt obligatorii pentru Curte, în ciuda faptului că aceste instanțe au doar anumite date limitate în acest scop, în mod normal, aceste decizii vor fi în afara cadrului de aplicare a oricăror constatări ale instanțelor (art. 1 din Tratatul de la Beylikdüzli și alții/Homürvatar [Bundesordnung Nr. 2268/106], No. 3768/1068 și No. 1 din Tratatul de la Jahn, nr. 209/108, No. 1 din Tratatul de la Jahn, nr. 88/2066, No. 1 din Tratatul de la Jahn, No. 208/108, No. 1 din Tratatul de la Jahn, No. 209/2066, No. 1 din Tratatul de la Jahn, No. 209/2066, No. 1 din Tratatul de la Jahn, No. 209/2066, No.
În alte cuvinte, Curtea a constatat că concluziile instanțelor naționale au fost de fapt lipsite de dovezi juridice sau că au fost în mod clar considerate ca fiind aplicabile în jurisdicția în vigoare în perioada în care a avut loc incidentul, iar orice afirmație în cauză nu a fost explicită în detaliu. O cerere de soluționare a litigiului este în special legată de o hotărâre a İdarei de Apel din 30 mai 1994 (nr. 296/Bruxelles, 30 mai 1994), cu privire la o cerere de soluționare a litigiului între instanțele naționale (nr. 376/Bruxelles, 30 mai 2009), cu privire la o cerere de soluționare a litigiului între părți (nr. 296/Bruxelles, 30 decembrie 2009), cu privire la o cerere de soluționare a litigiului (nr. 296/Bruxelles, 30 decembrie 2009), cu privire la o cerere de soluționare a litigiului (nr. 296/Bruxelles, 30 decembrie 2009), cu privire la o cerere de soluționare a litigiului (nr.
În concluzie, plângerile în contextul articolului 6 din Conventie sunt în mod evident lipsite de temei și aceste plângeri trebuie respinse în temeiul secțiunilor 3. f) și 4. f) din art. 35 din Conventie. În ceea ce privește plângerea în contextul articolului 1 din Conventie, în ceea ce privește plângerea în contextul secțiunii 1 din Protocolul 1 din Conventie, în ceea ce privește plângerea în contextul secțiunii 1 din Probe, Curtea a constatat că, în cazul în care nu există dovezi de fapt, este necesar să se prezinte o plângere în scopul despăgubirii, o plângere în cauză a fost ridicată de către administrația națională pentru a se obține o parte a plângerii și o parte a plângerii a fost respinsă în mod prioritar de către administrația națională.
Prin urmare, plângerile privind încălcarea Convenției Ek 1 No.lu din Protocolul nr. 1 propuse de reclamant sunt în mod clar nefondate și trebuie respinse în conformitate cu Convenția nr. 35 din art. 3. fıkrasının a) și 4. fıkrası. Pe aceste temeiuri, Curtea a decis în unanimitate că Bașvurul nu este acceptabil.
Bașvuru No. 289/21
Yavuz ÖZKURT/Türkiye
Bașkan
Egidijus Kūris
,
Hâkimler
Pauliine Koskelo,
Frédéric Krenc,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla, 23 Mayıs 2023 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan davanın temelinde bulunan, 1960 doğumlu, İstanbul’da ikâmet eden ve İstanbul Barosuna bağlı Avukat M. Demir tarafından temsil edilen Türk vatandașı Yavuz Özkurt’un (“bașvuran”), 4 Aralık 2020 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca yapmıș olduğu 289/21 no.lu bașvuruyu dikkate alarak,
Gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir:
Dava, bașvuranın mülkiyetine saygı gösterilmesi hakkı ile ilgilidir.
Bașvuran, 375 m
2
yüz ölçümüne sahip tarım arazisinin etrafını dikenli tellerle çevrelemiștir.
Komșusu, araziye izinsiz girmeye son verilmesini talep etmek için Sarıyer Kaymakamlığına bașvurmuștur. Talep kabul edilmiș ve Kaymakamlık, söz konusu kișinin hareket edebilmesi için dikenli tellerin bir kısmının kaldırılmasına karar vermiștir.
Davaya bakan İstanbul İdare Mahkemesi, bașvuranın arazisini çevirme hakkına sahip olduğu kanaatine varmıștır. İstanbul İdare Mahkemesi, bașvuranın komșusunun zaman zaman ihtilaf konusu araziden geçmesinin söz konusu kișiye kazanılmıș bir hak vermediği kanaatine varmıș, arazinin bașvurana ait olduğunu bildirmiș ve bu nedenle söz konusu arazinin bir zilyetlik davasıyla korunan bir zilyetliğe konu olamayacağına karar vermiștir.
Bașvuran, İstanbul İdare Mahkemesi önünde tazminat davası açmıștır. Sarıyer Kaymakamlığının dikenli tellerin bir kısmının kaldırılmasına karar vererek bir kusur ișlediğini ileri süren bașvuran, maruz kaldığı kanaatine vardığı maddi ve manevi zarar bağlamında tazminat talebinde bulunmuștur.
İstanbul İdare Mahkemesi, 11 Șubat 2018 tarihinde, bașvuranı, bu amaç için yararlı olduğu kanaatine varacağı herhangi bir bilgi veya belge yoluyla maddi zarara uğradığına dair delil sunmaya davet etmiștir.
İstanbul İdare Mahkemesi, 20 Mayıs 2019 tarihli durușma sırasında, talebini yinelemiștir.
İstanbul İdare Mahkemesi, 30 Mayıs 2019 tarihli bir kararla, bașvuranın kısmen lehinde bir karar vermiștir. Söz konusu mahkeme, bașvurana maruz kaldığı manevi zarara ilișkin tazminat bağlamında 10.000 Türk lirası tutarında bir meblağ ödenmesine hükmetmiștir. İddia edilen maddi zarar ile ilgili olarak, İstanbul İdare Mahkemesi, bașvuranın bu nitelikte bir zarara maruz kaldığını kanıtlamadığı; zira 23 Mayıs 2019 tarihinde ilgilinin avukatı tarafından sunulan bilgi ve belgelerin, bașvuranın bu bağlamdaki iddialarını destekleyecek yeterli ve somut delil unsurları teșkil etmediği kanaatine varmıștır.
İstanbul Bölge İdare Mahkemesi, 5 Aralık 2019 tarihli bir kararla, bașvuranın temyiz bașvurusunu reddetmiștir. İstanbul Bölge İdare Mahkemesi, ilgilinin maddi zarara uğradığına dair – özellikle adli bir tespit șeklini alabilecek – delil sunmadığı kanaatine varmıștır. İstanbul Bölge İdare Mahkemesi, ilginin, manevi zarar bağlamında da tazminat hakkına sahip olmadığını zira somut olayın koșullarında bu tür bir tazminatın verilmesine ilișkin koșulların karșılanmadığını eklemiștir.
Anayasa Mahkemesi, 16 Temmuz 2020 tarihinde, bașvuranın özellikle idare mahkemeleri tarafından kabul edilen çözümden ve mülkiyet hakkının ihlalinden șikâyetçi olduğu bireysel bașvuruyu reddetmiștir. Anayasa Mahkemesi, ilgili tarafından ileri sürülen șikâyetlerin mahkemeler tarafından kanunun yorumlanması ve delil unsurlarının değerlendirilmesi ile ilgili olduğu ve yargılamanın sonucuna yönelik olduğu kanaatine varmıștır. Anayasa Mahkemesi, bir yandan bașvuranın iddialarını sunma imkânına sahip olduğu ve diğer yandan mahkemelerin kararlarını gerekçelendirdikleri ve keyfi bir değerlendirme veya açık bir takdir hatası yapmadıkları kanaatine vararak, bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olduğuna karar vermiștir. Anayasa Mahkemesi, bașvuranın ihtilaf konusu karar sebebiyle bir zarara maruz kaldığını kanıtlayacak durumda olmadığını ve sonuç olarak, bir tazminat elde etme hususunda meșru bir beklentiye sahip olmadığını eklemiștir.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6. maddesini ileri sürerek, kendisine göre delil unsurlarını hatalı bir șekilde değerlendiren ulusal mahkemeler tarafından davasının adil bir șekilde görülmediğini iddia etmektedir. İlgili aynı zamanda, 30 Mayıs 2019 tarihli İstanbul İdare Mahkemesinin kararında gerekçe bulunmadığından șikâyetçi olmaktadır.
Bașvuran ayrıca, yetkili adli makamların maddi ve manevi zarar bağlamında kendisine tazminat ödenmesine hükmetmediklerinden șikâyet etmektedir. Bu durum, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi anlamında ilgilinin mülkiyetine saygı gösterilmesi hakkını ihlal etmektedir.
Mahkeme, bașvuranın, idarenin arazisini çevreleyen dikenli tellerin bir kısmının kaldırılması yönünde verdiği karar sebebiyle maruz kaldığı kanaatine vardığı zarara ilișkin ulusal mahkemelere șikâyette bulunduğunu kaydetmektedir. Mahkeme, ilgilinin tazminat talebinin, ulusal mahkemeler tarafından usulüne uygun olarak incelendiğini ve ulusal mahkemelerin, tarafların iddialarını çekișmeli olarak dinledikten ve dosyada yer alan unsurları inceledikten sonra, bașvuranın uğradığını iddia ettiği çeșitli zararların varlığının tespit edilmediği ve bu nedenle, ilgilinin bir tazminat alma hakkı bulunduğu kanaatine vardıklarını gözlemlemektedir.
Mahkeme, Sözleșme’nin 6. maddesi bakımından delillerin değerlendirilmesi ile ilgili olarak, olay ve olgulara ilișkin kendi değerlendirmesini, kendilerine sunulan delilleri değerlendirmek için daha iyi bir konumda bulunan ulusal mahkemelerin değerlendirmesinin yerine koymakla görevli değildir (bk. diğer kararlar arasında,
Elsholz/Almanya
[BD], no. 25735/94, § 66, AİHM 2000
‑
VIII ve yapılan atıflar).
Bu nedenle, Mahkeme, görevinin ikincil niteliğinin farkında olarak, incelediği davaya ilișkin koșullar bu durumu kaçınılmaz kılmadığı sürece, haklı sebepler bulunmaksızın ilk derece mahkemesi hâkiminin görevini üstlenememektedir. Olaylara ilișkin kendi görüșünü ulusal mahkemelerin görüșünün yerine koyması, Mahkemenin kendi görev alanına girmemektedir ve ilke olarak, söz konusu mahkemeler tarafından toplanan verileri değerlendirme görevi yine bu mahkemelere aittir. Her ne kadar bu mahkemelerin tespitleri Mahkeme için bağlayıcı olmasa da, Mahkeme yalnızca bu amaçla ikna edici verilere sahip olması durumunda, normal olarak mahkemelerin fiili tespitlerinden uzaklașacaktır (
Radomilja ve diğerleri/Hırvatistan
[BD], no.
37685/10 ve
22768/12, § 150, 20 Mart 2018).
Ulusal mahkemeler tarafından ileri sürülen çözümle ilgili olarak, Mahkeme, iç hukuku yorumlama ve uygulama görevinin öncelikle yetkili ulusal makamlara ve özellikle mahkemelere ait olduğunu hatırlatmaktadır (bk. diğer kararlar arasında, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi çerçevesinde,
Jahn ve diğerleri/Almanya
[BD], no. 46720/99 ve diğer 2 bașvuru, § 86, AİHM 2005
‑
VI). Mahkeme, özellikle dosyada yer alan herhangi bir unsurun, yetkili makamların söz konusu yasal hükümleri açıkça yanlıș veya keyfi sonuçlara yol açan bir uygulama yaptıkları sonucuna varılmasına imkân vermemesi durumunda, iç hukuka riayet edilip edilmediğini tespit etmek için sınırlı bir yetkiye sahiptir (bk. Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi çerçevesinde,
Beyeler/Italya
[BD], no. 33202/96, §
2000
‑
I).
Somut olayın özel koșullarında, Mahkeme, ulusal mahkemeler tarafından verilen kararda keyfi veya açıkça makul olmayan herhangi bir unsur görmemektedir. Mahkeme, ulusal mahkemelerin, kendilerine sunulan tüm gerekçeleri dikkatli bir șekilde incelendikten sonra dava hakkında net bir sonuca vardıklarını tespit etmektedir. Söz konusu mahkemelerin kararları, bașvurana tazminat ödenmesinin reddedilmesinin doğru nedenlerini kesin olarak belirlemeye imkân vermiștir. Bașka bir ifadeyle, Mahkeme, ulusal mahkemelerin vardığı sonucun, hukuki dayanaktan tamamen yoksun veya olayların meydana geldiği dönemde yürürlükte olan iç hukukun uygulanabilir hükümlerine açıkça aykırı olduğunu düșündürecek nitelikte herhangi bir unsurun bulunmadığı kanaatine varmaktadır.
Bașvuranın özellikle İstanbul İdare Mahkemesinin 30 Mayıs 2019 tarihli kararının gerekçesiz olduğu iddiasına ilișkin șikâyeti ile ilgili olarak, Mahkeme, Sözleșme’nin 6. maddesinin 1. fıkrasının mahkemelerin kararlarını gerekçelendirmesini gerektirdiğini, ancak her iddiaya ayrıntılı bir cevap verilmesini gerektirdiği șeklinde anlașılamayacağını hatırlatmaktadır (
Gorou/Yunanistan
(No.
2) [BD], No.
12686/03, § 37, 20 Mart 2009).
Bu yükümlülük, adli yargılamaya katılan tarafın söz konusu yargılamanın sonucu için belirleyici iddialara özel ve açık bir cevap verilmesini bekleyebileceğini varsaymaktadır (diğer birçok karar arasında bk.
Ruiz Torija/İspanya
, 9
Aralık 1994, §§ 29-30, A serisi no. 303
‑
A).
Mahkeme, somut olayda, bașvuranın tazminat almamasının nedenini açıklarken, önce İstanbul İdare Mahkemesinin, ardından İstanbul Bölge İdare Mahkemesinin kararlarını yeterince gerekçelendirdikleri kanaatine varmaktadır. Böylelikle bașvuran, kendi davası ile ilgili yargılamanın sonucu için özel ve açık bir cevap almıștır.
Sonuç olarak, Sözleșme’nin 6. maddesi bağlamındaki șikâyetler açıkça dayanaktan yoksundur ve bu șikâyetler, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca reddedilmelidir.
Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi bağlamındaki șikâyet ile ilgili olarak, Mahkeme, bașvuranın tazminat talebinin, idare tarafından arazisini çevreleyen dikenli tellerin bir kısmının kaldırılması yönünde verilen emirden kaynaklanan bir zarara uğradığını göstermediği gerekçesiyle reddedildiğini gözlemlemektedir.
Mahkeme, ulusal mahkemeler gibi, mevcut durumda ispat yükünün bașvurana ait olduğunu ve bu nedenle itiraz ettiği karar nedeniyle uğradığını iddia ettiği zararın gerçekliğini ulusal mahkemeler önünde kanıtlama görevinin bașvurana ait olduğunu kaydetmektedir. Davanın koșullarında, tazminat almak için, bașvuranın, öncelikle idarenin kusuru olduğunu, ardından zarara uğradığını ve son olarak – her ikisinin kanıtlandığını varsayarak – kusur ile zarar arasında bir nedensellik bağı bulunduğunu ortaya koyması gerekmiștir.
Bașvuran zarara uğradığını kanıtlayamaması sebebiyle, tazminat alma hususunda meșru bir beklentisi bulunmamaktaydı.
Dolayısıyla bașvuran tarafından ileri sürülen Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlaline ilișkin șikâyetler açıkça dayanaktan yoksundur ve bu șikâyetler, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca reddedilmelidir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, 15 Haziran 2023 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan