Permisia de a republica acest rezumat a fost acordată exclusiv în scopul includerii sale în baza de date a Tribunalului. © Office of the Representative of the Republic of Croatia before the European Court of Human Rights. All rights reserved. Permisia de a republica acest rezumat a fost acordată numai în scopul includerii sale în baza de date a Tribunalului. © Office de l'Agent de la Republica Croația before the European Court of Human Rights. © All rights reserved. L'autorisation de republier ce résumé a été accordée dans le seul but de son inclusion dans la base de données du Tribunal. © Office of the Representative of the Republic of Croatia devant la Cour européenne des droits de l'homme.
© All rights reserved. Permisia de a republica acest rezumat a fost acordată numai în scopul includerii sale în baza de date a Tribunalului. © COMOGENDO SAVOURES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES (COVIDENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES) - PREGRUZENT DE PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES PROVENTIONALES VISONALES (PROVENTIONALES) - PREGRUZENT DE PREGRUZENT V. În timpul epidemiei de COVID-19, guvernul elvețian a adoptat o decizie prin care a adoptat Pravilnik nr. 2 privind măsurile de combatere a coronavirusului (denumit în continuare Pravilnik COVID-19 br.
2) care, printre altele, propune interzicerea organizării și participării la reuniuni publice. - Udruga podnosnica a solicitat autorizarea liberului de muncă a 20 de persoane în Geneva. - Oficiul pentru securitatea telefonică a sindicatului a anunțat că, în conformitate cu art. 11 din Convenția ESCOVID-19, nu are dreptul de a interzice orice tip de ocupare a forței de muncă. - VJJ, nr. 2. - Potrivit Convenției ESCOVID-19, nu are dreptul de a solicita autorizarea libertății de muncă a tuturor persoanelor. - Oficiul pentru securitatea telefonică a sindicatului a anunțat că, în conformitate cu art. 11 din Convenția ESCOVID-19, nu va solicita autorizarea liberului de muncă a tuturor persoanelor.
- Oficiul pentru securitatea telefonică a sindicatului a anunțat că, în conformitate cu art. 11 din Convenția ESCOVID-19, nu are dreptul de a solicita autorizarea liberului de muncă a tuturor persoanelor. Udruga podnositeljica este pentru prima dată în procesul în fața unui consiliu mare și nu a fost depusă în termen de șase luni de la data încetării lucrării la Regulamentul COVID-19 nr. 2. De asemenea, în acest caz, Consiliul mare și-a limitat jurisdicția la o contestație privind încălcarea dreptului la libertate de colectivitate, dar și a dreptului la libertate sindicală. Cu toate acestea, Consiliul a acceptat că indivizii pot susține că legea le încalcă drepturile convenționale, în anumite circumstanțe, chiar dacă nu există un mijloc individual de probă, și că, prin urmare, sunt răspunzători pentru încălcarea dreptului civil.34 Convenția.
Pentru a putea susține că sunt victime, solicitantii trebuie să prezinte dovezi rezonabile și convingătoare cu privire la posibilitatea ca o prejudiciu care îi afectează personal să se întâmple.Cercetătorii consideră că suma prejudiciului nu este suficientă (a se vedea art. 34 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Valentina Câmpina, art. 47 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Valentina Câmpina, art. 108, punctul 2 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Câmpina Câmpina, art. 47 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Valentina Câmpina, art. 108, punctul 2 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Câmpina Câmpina, art. 47 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Valentina Câmpina, art. 47 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Câmpina Câmpina, art. 108, punctul 2 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Câmpina Câmpina, art. 47 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Câmpina Câmpina, art. 108, punctul 2 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Câmpina, art. 108, punctul 2 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Câmpina, art. 108,
punctul 2 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Câmpina Câmpina Câmpina, art. 108, punctul 2 din Convenția privind drepturile persoanelor care au fost vizate de Câmpina Câmpina, art. 10 din Convenția privind drepturilor persoanelor care au fost vizate de Câmpina Câmpina Câmpina Câmpina, respectivă, respectiv de Câmpina Câmpina Câmpina Câmpina C Udruga podnositoare a susținut în fața Curții că interzicerea evenimentelor publice prevăzute în Regulamentul COVID-19 nr. 2 reprezenta o măsură opțională, având în vedere că în perioada litigioasă orice restricție a devenit imposibilă. S-a arătat că într-o versiune a Regulamentului COVID-19 a fost eliminată posibilitatea de a solicita restricții în scopul exercitării drepturilor politice.
Cu toate acestea, Curtea a afirmat că era în continuare posibil să se solicite restricții dacă acestea erau justificate de interesul public și dacă organizatorul a prezentat un plan de protecție exemplar. În ciuda celor menționate, multe consiliere nu au putut să încheie un acord cu o organizație de evenimente care să nu fie în interesul public. În cele din urmă, CEDO nu a putut ignora faptul că asociația reclamantă a decis în mod deliberat să nu continue cu procedurile de autorizare a organizării unui eveniment sportiv, înainte de a primi o decizie oficială din partea autorităților elvețiene competente privind respingerea cererii sale. De asemenea, asociația reclamantă nu a depus nicio cerere de autorizare a organizării unei organizări de adunări publice.
CEDO a considerat că nu trebuie să își continue procedurile fără a se confrunta cu situația de neajustare a victimelor de violență în conformitate cu art. 34 din Convenție, și fără a putea să își continue procedurile de autorizare a organizării unui eveniment sportiv, înainte de a primi o decizie oficială din partea autorităților elvețiene competente privind respingerea cererii sale. De asemenea, asociația reclamantă nu a depus nicio cerere de autorizare a organizării unei reuniuni publice interzise. (Scoppola împotriva Italiei (Scoppola v. Italia, vol. 2) [VV], vol. 10249/03, vol. 70, 17. septembrie 2009). În ceea ce privește obligația de probă, un stat care susține că nu au fost înregistrate resurse juridice de proprietate intelectuală a prezentat deja în instanța de judecată a Uniunii Europene o cale de atac juridică pe care o consideră în teorie și în mod eficient și practic disponibilă în momentul relevant.
După ce a fost îndeplinită condiția, în cazul în care se prezintă o dovadă că un medicament nu a fost înregistrat în cauză, o parte a acestuia trebuie să fie înregistrată în mod efectiv în temeiul unei proceduri de înregistrare în cauză. Legea locală trebuie să prevadă măsuri adecvate și eficiente de protecție împotriva folosirii arbitrare și discriminatorii a dreptului discreționar al autorității executive în domeniul libertății de adunare. Revizuirea judiciară trebuie să evalueze amploarea și necesitatea restricțiilor impuse în sensul articolului 11.2. din Convenție. De asemenea, organizatorii ar trebui să poată obține o decizie judiciară înainte de data evenimentelor planificate (Alekseyev împotriva Rusiei , br.
4916/07 i doi doi doi, dala st. 99., 21 noiembrie 2010). În practica judiciară, Curtea a stabilit că cererea unei decizii de constitutionalitate anterioare, depusă în contextul unei acțiuni în mod regulat împotriva unei decizii care prevedea o propunere de lege, nu constituie un remediu juridic care era direct disponibil părților și care permite să se conteste o hotărâre de neustabilitate. În practica judiciară, Curtea a stabilit că cererea de decizie de constitutionalitate anterioară trebuie să fie protejată înainte de data planificată a publicării evenimentelor. Cu toate acestea, acest criteriu nu este absolut, deoarece consecințele acestei acțiuni depind de circumstanțele speciale ale cazului.
art. 24 Curtea a stabilit că domeniul de aplicare a unei decizii constituționale reprezintă un domeniu de aplicare a unui criteriu care rezultă din o situație de neustabilitate a unui eveniment juridic principal care se află în fața dreptului primar, iar instanța a considerat că nu este necesar să se utilizeze mijloacele de protecție în fața unui alt eveniment juridic principal (art. 46 din Curtea din Letonia, art. 7 din legea din 2005. CEDO a observat că toate statele membre ale Consiliului Europei au decis să limiteze anumite drepturi fundamentale, inclusiv libertatea de adunăre în spațiul public.
Tocmai în acest mod, prin intermediul unui context de presupunere, este important ca autoritățile naționale să aibă dreptul de a stabili un echilibru între domeniile de interes public și chiar între diferitele drepturi de interes public, luând în considerare situația locală a persoanelor, iar în cazul în care acestea nu pot fi protejate printr-un sistem de protecție a drepturilor publice, Curtea Europeană a putut să stabilească o poziție adecvată între acestea, deoarece nu a putut să stabilească o poziție de protecție a drepturilor publice în cazul în care acestea nu ar fi fost susținute de legea națională a Convenției. Sažetak presude este disponibil în limba croată.
© Ured zastupnika Republike Hrvatske pred Europskim sudom za ljudska prava. Sva prava pridržana. Dopuštenje za ponovno objavljivanje ovog sažetka dano je isključivo u svrhu uključivanja u HUDOC bazu podataka Suda. © Office of the Representative of the Republic of Croatia before the European Court of Human Rights. All rights reserved. Permission to re-publish this summary has been granted for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. © Bureau de l’Agent de la République de Croatie devant la Cour européenne des droits de l’homme. Tous droits réservés. L’autorisation de republier ce résumé a été accordée dans le seul but de son inclusion dans la base de données HUDOC de la Cour.
ZAHTJEV BR. 21881/20 Udruga podnositeljica nije iskoristila raspoloživa domaća pravna sredstva prilikom podnošenja zahtjeva za izuzeće od zabrane okupljanja tijekom trajanja Covid-19 pandemije ČINJENICE Udruga podnositeljica zahtjeva, Communaute genevoise d’action syndicale (CGAS), je krovna organizacija za sve sindikate u kantonu Ženeva, a njen statutarni cilj je obrana interesa radnika i svojih organizacija članica, posebice u području sindikalnih i demokratskih sloboda. Za vrijeme epidemije bolesti COVID-19, švicarska vlada donijela je Pravilnik o mjerama za suzbijanje koronavirusa br. 2 (dalje: Pravilnik COVID-19 br. 2) kojim je, među ostalim, propisana zabrana organiziranja javnih okupljanja i sudjelovanja u takvim okupljanjima.
Udruga podnositeljica je podnijela zahtjev za odobrenje mirnog okupljanja 20 osoba u Ženevi. Švicarski Ured za sigurnost, zapošljavanje i zdravstvo je telefonski obavijestio udrugu podnositeljicu da će njen zahtjev biti odbijen sukladno odredbama Pravilnika COVID-19 br. 2, stoga je udruga podnositeljica odustala od okupljanja te nije poduzimala daljnje korake. PRIGOVORI Pozivajući se na članak 11. (sloboda okupljanja i udruživanja) Konvencije, udruga podnositeljica zahtjeva je tvrdila pred vijećem, da je zabranom svih okupljanja, javnih ili privatnih, izrečenom navedenim pravilnikom, povrijeđeno i njezino pravo na sindikalnu slobodu, te da su zabrane uvedene Pravilnikom COVID-19 br. 2 povrijedile njeno pravo na slobodu mirnog okupljanja.
Presudom od 15. ožujka 2022. ESLJP je presudio s četiri glasa prema tri, da je došlo do povrede čl. 11. Konvencije. Na zahtjev švicarske Vlade zahtjev je upućen na odlučivanje velikom vijeću. OCJENA ESLJP-a Udruga podnositeljica je po prvi put u postupku pred velikim vijećem iznijela prigovor da su zabrane uvedene Pravilnikom COVID-19 br. 2 predstavljale povredu čl. 11. Konvencije ne samo iz perspektive prava na slobodu mirnog okupljanja, već i iz perspektive prava na sindikalnu slobodu. Veliko vijeće je ocijenilo da je prigovor o povredi prava na sindikalnu slobodu nedopušten jer je prvi put istaknut u postupku pred velikim vijećem te jer nije podnesen u roku šest mjeseci od dana prestanka važenja Pravilnika COVID-19 br.
2. Slijedom navedenog, veliko vijeće je ograničilo svoje ispitivanje na prigovor o povredi prava na mirno okupljanje, a kako je izneseno i ispitano u postupku pred vijećem. Položaj žrtve udruge podnositeljice ESLJP je ponovio da fizičke osobe, nevladine organizacije ili skupine pojedinaca moraju dokazati da su žrtve povrede Konvencije. Pojam žrtve se mora tumačiti autonomno i neovisno od domaćih koncepata kao što su interes ili parnična sposobnost. Pojedinac mora moći pokazati da je bio „izravno pogođen“ mjerom na koju se žali ( Lambert i drugi protiv Francuske [1] [VV], br. 46043/14, st. 89., 5. lipnja 2015.). Nisu dopušteni in abstracto prigovori o navodnim povredama Konvencije.
Također, Konvencija ne predviđa institut actio popularis, odnosno ne dopušta da podnositelji pred ESLJP-om općenito prigovaraju odredbi domaćeg prava, domaćoj praksi ili javnim aktima jer se čini da su u suprotnosti s Konvencijom, već moraju dokazati da su izravno pogođeni tom odredbom, praksom ili aktom. Međutim, veliko vijeće je prihvatilo da pojedinci, u određenim okolnostima, mogu tvrditi da zakon krši njihova konvencijska prava iako ne postoji pojedinačna mjera provedbe, te da su zbog toga „žrtve“ povrede sukladno čl. 34. Konvencije. Kako bi mogli tvrditi da su žrtve, podnositelji moraju predočiti razumne i uvjerljive dokaze o postojanju vjerojatnosti da će se dogoditi povreda koja ih osobno pogađa.
U takvom slučaju, puka sumnja ili nagađanje nisu dovoljni ( Centar za pravna istraživanja u ime Valentina Câmpeanua protiv Rumunjske [2] [VV], br. 47848/08, st. 101., 17. srpnja 2014.). Udruga podnositeljica nije podnijela zahtjev pred ESLJP-om u interesu svojih članova ili predstavnika, već je tvrdila da je kao udruga bila izravno pogođena odredbama Pravilnika COVID-19 br. 2. Stoga je u ovom predmetu trebalo odgovoriti na pitanje može li se udruga podnositeljica, u nedostatku pojedinačne mjere, a temeljem osporenog zakonodavstva, ipak smatrati žrtvom povrede prava zajamčenih Konvencijom u smislu čl. 34. Konvencije. Udruga podnositeljica je pred ESLJP-om tvrdila da je zabrana javnih događanja uvedena Pravilnikom COVID-19 br.
2 predstavljala opću mjeru, obzirom da je u spornom razdoblju svako izuzeće postalo nemoguće. Navela je da je u jednoj verziji Pravilnika COVID-19 ukinuta mogućnost traženja izuzeća u svrhu „ostvarivanja političkih prava“. Međutim, ESLJP je naveo da je i dalje bilo moguće tražiti izuzeće „ako je opravdano prevladavajućim javnim interesom“ i ako je organizator dostavio primjereni plan zaštite. Obzirom na navedeno, veliko vijeće se nije moglo složiti sa zaključkom vijeća da je sporna zabrana predstavljala „opću mjeru“, odnosno zakonodavnu mjeru koja se primjenjuje na unaprijed određene situacije bez obzira na specifične činjenice pojedinog slučaja. Veliko vijeće je utvrdilo da nije na njemu da nagađa bi li događaj koji je udruga podnositeljica htjela organizirati imao „prevladavajući javni interes“, a što bi opravdalo izuzeće od zabrane javnog okupljanja.
Unatoč tome, utvrdilo je da udruga podnositeljica nije prigovorila povredi njezinog prava na slobodu okupljanja zbog nemogućnosti organizacije takvog događaja, već je osporila mjere propisane Pravilnikom COVID-19 br. 2 kojim su takva događanja zabranjena. Naposljetku, ESLJP nije mogao zanemariti činjenicu da je udruga podnositeljica s namjerom odlučila da neće nastaviti s postupkom odobrenja izuzeća vezano uz održavanje spornog događaja, i to prije nego je dobila službenu odluku od nadležnih švicarskih tijela o odbijanju njezinog zahtjeva. Također, udruga podnositeljica ni naknadno nije podnijela zahtjev za odobrenje izuzeća od zabrane javnog okupljanja. ESLJP je smatrao da je takvim svojim postupanjem udruga podnositeljica bila ne samo lišena položaja „izravne“ žrtve sukladno čl.
34. Konvencije, nego i lišena mogućnosti prigovaranja zbog povrede Konvencije pred nacionalnim sudovima. Iscrpljivanje domaćih pravnih sredstava Sukladno obvezi iscrpljivanja domaćih pravnih sredstava podnositelji zahtjeva moraju koristiti pravna sredstva koja su dostupna i dostatna u nacionalnom pravnom sustavu u odnosu na njihove pritužbe temeljem Konvencije. Postojanje tih pravnih lijekova mora biti dovoljno izvjesno ne samo u teoriji nego i u praksi jer u suprotnom neće ispuniti zahtjev potrebne dostupnosti i učinkovitosti. Da bi bio učinkovit, pravni lijek mora moći izravno ispraviti sporno stanje stvari te mora omogućiti razumne izglede za uspjeh ( Balogh protiv Mađarske , br. 47940/99, st.
30., 20. srpnja 2004.). ESLJP je ponovio da se pravilo o obvezi iscrpljivanja domaćih pravnih sredstava mora primjenjivati uz određenu razinu fleksibilnosti i bez pretjeranog formalizma. Naveo je i da to pravilo nije apsolutno niti se može automatski primjenjivati, već se moraju uzeti u obzir posebne okolnosti pojedinog slučaja ( Gherghina protiv Rumunjske [3] (odl.) [VV], br. 42219/07, st. 87., 9. srpnja 2015.). Međutim, postojanje puke sumnje u izglede za uspjeh određenog pravnog lijeka, a koji nije očigledno uzaludan, nije valjan razlog za neiskorištavanje tog sredstva ( Scoppola protiv Italije (br. 2) [VV], br. 10249/03, st. 70., 17. rujna 2009.). U odnosu na teret dokazivanja, na vladi koja tvrdi da nisu iscrpljena sva raspoloživa domaća pravna sredstva je da uvjeri ESLJP da je pravno sredstvo koje je predložila bilo teoretski i praktično učinkovito i dostupno u relevantno vrijeme.
Nakon što je taj uvjet zadovoljen, na podnositelju je da dokaže da je taj pravni lijek uistinu iskorišten ili da je zbog nekog razloga bio neprimjeren ili neučinkovit u okolnostima određenog predmeta ili da su postojale posebne okolnosti koje su ga oslobađale te obveze. Kada podnositelj osporava odredbu zakona ili propisa tvrdeći da je u suprotnosti s Konvencijom, ESLJP je smatrao da mora biti iscrpljen domaći pravni lijek za preispitivanje usklađenosti zakona s propisima više pravne snage. Takav pravni lijek mora biti iscrpljen pod uvjetom da je izravno dostupan strankama u postupku i pod uvjetom da je sud kojemu je zahtjev upućen, nadležan i u teoriji i u praksi poništiti odredbu zakona ili propisa za koju smatra da je protivna odredbi koja ima višu pravnu snagu.
Domaće pravo mora predvidjeti primjerene i učinkovite zaštitne mjere protiv proizvoljnog i diskriminatornog korištenja diskrecijskog prava prepuštenog izvršnoj vlasti u području slobode okupljanja. Sudskim preispitivanjem mora se ocijeniti razmjernost i nužnost osporenog ograničenja u smislu čl. 11. st. 2. Konvencije. Također, organizatori bi trebali moći dobiti sudsku odluku prije datuma planiranih događanja ( Alekseyev protiv Rusije , br. 4916/07 i dva druga, st. 99., 21. listopada 2010.). ESLJP je ponovio da prigovor udruge podnositeljice nije bio usmjeren na posebnu mjeru ograničavanja slobode okupljanja, već se odnosio na sadržaj Pravilnika COVID-19 br. 2 i propisanu opću zabranu javnih događanja.
U predmetu nije bilo sporno da u švicarskom pravu nije bila predviđena izravna ocjena ustavnosti saveznog pravilnika kao što je Pravilnik COVID-19 br. 2. Međutim, bilo je moguće u prethodnom postupku ishoditi ocjenu usklađenosti normativnih akata Savezne skupštine Švicarske i Saveznog vijeća Švicarske s odredbama više pravne snage, u okviru redovnog ispitivanja konkretnog predmeta od strane pravosudnih tijela na svim razinama. Švicarska Vlada je dala nekoliko primjera iz kojih je bilo vidljivo da takva mogućnost proizlazi i iz dosljedne sudske prakse švicarskog Saveznog vrhovnog suda, uključujući i zahtjeve vezane uz COVID-19 pandemiju. ESLJP je utvrdio da je zahtjev za prethodnu odluku o ustavnosti, podnesen u kontekstu redovne žalbe protiv odluke kojom se provode savezni propisi, bio pravni lijek koji je bio izravno dostupan strankama i koji je omogućavao da se osporena odredba proglasi neustavnom.
U sudskoj praksi ESLJP-a razvijen je kriterij prema kojem se sudsko preispitivanje pojedinačne mjere kojom se ograničava sloboda okupljanja zaštićena čl. 11. Konvencije mora provesti prije datuma planiranog javnog događanja. Međutim, navedeni kriterij nije apsolutan budući da će posljedice nepoštivanja istog ovisiti o posebnim okolnostima pojedinog slučaja. Iz sudske prakse ESLJP-a proizlazi da se taj kriterij primjenjuje ako se organizatori događaja pridržavaju rokova predviđenih domaćim pravom i ako je planirani datum održavanja događaja od presudne važnosti za organizatora ( Ivanov i drugi protiv Bugarske , br. 46336/99, st. 74., 24. studenog 2005.). Veliko vijeće je odbilo i argument udruge podnositeljice da bi Savezni vrhovni sud vjerojatno odbio odlučiti o žalbi jer je bila lišena trenutnog interesa.
Naime, postojanje puke sumnje oko izgleda za uspjeh određenog pravnog lijeka, a koji očigledno nije uzaludan, ne predstavlja valjan razlog za neiskorištavanje tog pravnog sredstva. U pravnom sustavu koji pruža ustavnu zaštitu temeljnih prava, dužnost je pojedinca ispitati opseg te zaštite i dopustiti domaćim sudovima da svojim tumačenjem razviju ta prava. Prvenstveno je na nacionalnim tijelima, posebice sudovima, da tumače i primjenjuju domaće pravo ( Kudrevičius i drugi protiv Litve [4] [VV], br. 37553/05, st. 110., 15. listopada 2015.). ESLJP je naveo da nacionalne vlasti imaju široko polje slobodne procjene u pitanjima zdravstvene politike, kao i da bi nacionalni sudovi trebali imati priliku odlučiti o pitanjima usklađenosti nacionalnog prava s Konvencijom.
COVID-19 pandemija je pred države postavila izazov zaštite javnog zdravlja, uz istovremeno jamčenje temeljnih ljudskih prava. ESLJP je primijetio da su sve države članice Vijeća Europe odlučile ograničiti pojedina temeljna prava, uključujući slobodu okupljanja na javnim mjestima. Upravo je u takvom osjetljivom kontekstu bez presedana, bilo bitno da se nacionalnim vlastima da prilika da postignu ravnotežu između suprotstavljenih privatnih i javnih interesa ili između različitih prava zaštićenih Konvencijom, a uzimajući u obzir lokalne potrebe i uvjete, kao i tadašnju javnozdravstvenu situaciju. Slijedom navedenog, ESLJP je smatrao da je udruga podnositeljica propustila poduzeti odgovarajuće korake kako bi omogućila nacionalnim sudovima da ispune svoju temeljnu ulogu u konvencijskom sustavu zaštite, a to je da spriječe ili isprave eventualne povrede Konvencije kroz vlastiti pravni sustav na nacionalnoj razini.
Zaključno, čak i ako je udruga podnositeljica mogla tvrditi da ima položaj žrtve, ESLJP je utvrdio da je zahtjev bio nedopušten zbog neiscrpljivanja domaćih pravnih sredstava.
[1] Sažetak presude je dostupan na hrvatskom jeziku . [2] Sažetak presude je dostupan na hrvatskom jeziku . [3] Sažetak presude je dostupan na hrvatskom jeziku . [4] Sažetak presude je dostupan na hrvatskom jeziku .