Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translația a fost deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției] Permisia de a re-publica această traducere a fost acordată de către Ministerul Justiției exclusiv în scopul de a fi inclusă pe baza unei plângeri depline de către Tribunalul SUA SEKDOC SEKJAWSER PIERZA SPRAWAĆA BOISTAU împotriva POLCEAU (înregistrare nr. 561/22) WYROKIESAU BURGIEVIE 27 mai 2024 s.r.l. care este o practică de bază a Curții de Apel, a fost publicată în data de 6 martie 1956 în cadrul Curții de Apel din Polonia, în numele judecătorului general, în numele lui Erik Wławski, în temeiul art. 341 (încărâul Curții de Apel din Polonia), în temeiul art. 62, nr. 67, nr. 67, din Legea nr. 67, din Legea nr. 67, din 20 aprilie 1976, privind drepturile omului public, și în temeiul art. 62, în temeiul art. 67, art. 67, din Legea nr. 67, din Legea nr. 67, din Legea nr. 67, din Legea nr. 67, din 117, din 117, din 117, din 117, din 117, din 117, din 117, din 117, din 117, din 117, din 117, din 117, din 118, din 118, din 118, din 118, din 118, din 118, din 118, din 119, din 119, din 119, din 119, din 119, din 119, din 119, din 119, din 119, din 119, și în temeiul art.
Ministerul Afacerilor Externe, notificarea cu privire la plângerea privind dreptul reclamantului de a respecta viața sa de familie în temeiul art. 8 din Convenție și de a recunoaște nedopusă restul plângerii; observația stron; dezbatând în ședință secretă la 4 iunie 2024, emite următoarea hotărâre, care a fost adoptată la acea dată: PRZEDMIOT SPRAWY 1. plângerea privește contactul reclamantului cu copilul său, prin aplicarea măsurilor de protecție temporare în cursul procedurii în această cauză. context situație 2. în mai 2014 Curtea a emis o cerere de judecată privind contactul informal cu cetățeanul polonez (I.B.), care a încheiat împreună căsătoria. în iunie 2015 Curtea a emis o cerere de judecată privind contactul cu cetățenii polonezi (I.B.), care au încheiat împreună căsătoria. în iunie 2015 Curtea a emis o cerere de judecată privind conflictul de interese între cetățenii polonezi (I.B.), care au încheiat împreună căsătoria. în iunie 2015 Curtea a emis o cerere de judecată privind contactul cu cetățenii polonezi (I.B.), care au încheiat împreună căsătoria. în iunie în iunie 2015 Curtea a emis o cerere de judecată privind conflictul de interese în care cetățenii polonezi (I.B.B.B.C.C.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.R.
8.pe 8 octombrie 2018, în timp ce procedura de apel era în curs, reclamantul a reformula cererea sa de aplicare a măsurilor provizorii, indicând că nici o instanță nu a luat decizie. 9. pe 25 decembrie 2018, Tribunalul a decis că reclamantul nu a fost recunoscut ca fiind tatăl copilului, deoarece procedurile în această privință erau în curs. pe 19 decembrie 2018, Tribunalul a decis că cererea de aplicare a măsurilor provizorii a fost modificată în baza unei cereri de decizie din 21 decembrie 2018 (în cazul în care Tribunalul a decis că nu a fost luată nicio decizie). pe 9 decembrie 2018, Tribunalul a decis că cererea de reformulare a dispoziției de contact a fost dată prin intermediul unei apeluri pe internet, iar pe 9 decembrie 2018 a fost introdusă o cerere de decizie în baza unei cereri de decizie în cauză.
În primul rând, în primele patru luni, contactele personale au avut loc în prezența unui ofițer de judecată, apoi timp de trei luni cu ajutorul unui ofițer de judecată, și în cele din urmă după șapte luni fără prezența unor terțe părți. Încercarea de a pune în aplicare hotărârile privind contactele 13.
OCENA TRYBUNAŁU ZARZUCANE NARUSZENIE ART. 8 CONVENȚIA 18.Governul a considerat că drepturile reclamantului au fost definitiv protejate, deoarece au depus numeroase scrisori po terminie.ACUZARE 17.Acultatorul a depus o plângere în temeiul art. 8 din Convenție în legătură cu nerespectarea de către autoritățile naționale a obligațiilor pozitive în ceea ce privește protecția dreptului său la respectarea vieții de familie.OCENA TRYBUNAŁU ZARZUCANE NARUSZENIE ART. 8 CONVENȚIA 18.Governul a considerat că drepturile reclamantului au fost definitiv protejate, deoarece nu poate fi considerat o victimă a încălcării, iar plângerea sa trebuie să fie considerată ca fiind o chestiune de natură necontențională.Acultatorul a respins argumentele autorităților naționale privind continuarea plângerii.
21.Principiile generale privind obligațiile pozitive legate de respectarea efectivă a vieții de familie în ceea ce privește contactul dintre părinți și copii se pot vedea în dosarele P.K. împotriva Polsce (nr. 43123/10, §§ 8186, 10 iunie 2014) și Ribić împotriva Croației (nr. 27148/12, §§ 92-94, 2 aprilie 2015).22 Curtea subliniază din nou că în dosarele referitoare la relația unei persoane cu copilul ei există o obligație de a se acorda o diligență deosebită din cauza riscului ca trecerea timpului să ducă la o soluționare efectivă a cauzei (nr. 24 din 24 octombrie 2000), iar termenul de timp necesar pentru soluționarea unei astfel de probleme (nr. 25 din 25 decembrie 2000), precum și termenul de timp necesar pentru soluționarea unei astfel de probleme (nr. 25 din 25 decembrie 2002), respectiv termenul de timp necesar pentru soluționarea unei astfel de probleme (nr. 5 din 25 decembrie 2002), respectiv termenul de timp necesar pentru soluționarea unei astfel de probleme (nr. 8 din 25 decembrie 2002), respectiv termenul de timp necesar pentru soluționarea unei astfel de probleme (nr. 5 din 25 decembrie 2002), precum și termenul de timp necesar pentru soluționarea unei astfel de probleme (nr. 8 din 25 decembrie 2002), respectiv termenul de timp necesar pentru soluționarea unei astfel de probleme (nr. 5 din 25 decembrie 2002), precum și termenul de timp necesar pentru soluționarea unei astfel de probleme (nr. 8 decembrie 2002), potrivit art. 5 din 20 din 20 din 20 decembrie 2000 (nr. 88, §§§ 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 84, 8
Curtea observă, totuși, că art. 8 poate servi la protecția vieții de familie independent de existența sau absența unei relații legal stabilite dintre părinte și copil (med. Chavdarov împotriva Bulgariei, nr. 3465/03, § 40, 21 decembrie 2010).26 În acest context, și având în vedere că în împrejurările speciale ale cauzei, la momentul depunerii cererii de aplicare a măsurilor de protecție a copilului, părinții au considerat că contactul cu părinții a fost de un caracter extrem de costisitor (pentru că reclamantul a fost în contact cu mama timp de nouă luni, iar reclamantul a fost în contact cu părinții în timpul perioadei de timp de 9 luni, iar Tribunalul a constatat că în cazul în care a fost depusă cererea de aplicare a măsurilor de protecție a copilului, în această perioadă de timp, nu a fost necesară o perioadă de timp suficientă pentru a se asigura că contactul cu părinții a fost de natură să fie de un caracter foarte costisitor (pentru că reclamantul a fost în contact cu mama timp de nouă luni, iar reclamantul a fost în contact cu părinții în perioada de timp de 9 luni, iar Tribunalul a constatat că contactul cu părinții a fost de un caracter foarte costisitor în această perioadă de timp (pentru că nu a fost depus în contact cu părinții în perioada de 9 luni, în conformitate cu art. 28 mai 2018); § 22 din 22 din Legea de drept, se aplică în cazul în care reclamantul a fost depus în legătură cu o perioadă de timp de timp de timp de 10 luni, având în care nu mai mult de la data de la data depuncă nu a fost depus în contact cu părinții, deoarece acesta a fost în contact cu părinții au fost în contact cu părinții în cauză, iar în cauză nu au fost în contact cu părinții în cauză, iar în această perioadă de peste 9 luni, iar în perioadă de la data de la data de la data de la data respectiv, nu a fost în cauză, nu a fost în contact cu părinții au fost în contact cu părinții.
În urma depunerii de către reclamant a trei cereri de amendă pentru nerespectarea dispozițiilor privind contactul, Tribunalul Regional din Dăbici nu a luat nicio decizie cu privire la aceste cereri până la data încetării definitive a contactului la primă instanță (adică peste un an și patru luni de la prima cerere vezi paragrafele 13 și 14 de mai sus).29 Guvernul nu a oferit nicio explicație cu privire la întârzierile în examinarea cererilor reclamantului.29 Cu toate acestea, a constatat că reclamantul nu a îndeplinit cerințele formale de aplicare a cererilor de contact.31 Mai 2021 Tribunalul nu recunoaște acest argument ca fiind dificil de aplicat, deoarece nu a fost atacat de instanța națională.31 Mai 2021 Curtea națională de Apel a declarat că nu există nicio problemă de continuare a contactului în această perioadă, dar a constatat că nu există nicio problemă de continuare a contactului în această perioadă.32 Mai 2021 Tribunalul Național de Apel a emis o decizie cu privire la aceste probleme, care au fost soluționate în cursul procedurii, constatând că nu există nicio problemă de continuare a contactului în această perioadă, în ceea ce privește cererile de contact cu părinții, care au fost considerate necesare în general de mai mult de cinci ani.
În general, Curtea a constatat că acțiunile prelungite ale instanțelor naționale au dus la o soluționare efectivă a cazului și au împiedicat reclamantul să stabilească costuri semnificative de călătorie în prima perioadă a vieții copilului, afectând în mod grav posibilitatea de a-l cunoaște pe tatăl său, de a-l elibera din închisoare, chiar de a-i învăța limba spaniolă (Hotărârea Z. împotriva Polsce , nr. 34694/06, § 75, 20 aprilie 2010).33 În general, Curtea a constatat că acțiunile prelungite ale instanțelor naționale au dus la soluționarea efectivă a costurilor și au împiedicat reclamantul să stabilească costuri semnificative de călătorie în prima perioadă a vieții copilului, afectând în mod grav posibilitatea de a-l cunoaște pe tatăl său, de a-l elibera din închisoare, chiar de a-i învăța limba spaniolă.34 În plus, Tribunalul a constatat că costurile de viață ale copilului nu au fost în mod deos depuse de către instanța națională, în special în cazul în care nu a fost depusă o declarație de valoare de 37.50 EUR pe baza articolului 8 din Legea nr. 87, art. 87 din Tratatul privind dreptul național european (TRI), în special în cazul în care, în temeiul criteriilor de procedură, sunt depuse doar cheltuieli de stat, în temeiul articolului nr. 87 alineatul (37, art. 87 din Legea nr. 87 din Legea nr. 87 din Tratatul privind dreptul național) și că sunt depuse în temeiul dispozițiile statului național.
În cele din urmă, reclamantul a cerut, de asemenea, suma de 2460 de euro pentru rambursarea cheltuielilor și cheltuielilor suportate în fața Tribunalului. 38.Curtea a considerat că cererile sale au fost considerate exagerate și nejustificate. 39.Curtea acordă reclamantului suma de 6500 de euro pentru rambursarea cheltuielilor de cazare care au dus la creșterea impozitului pe venit din acest an. 40.În temeiul documentelor pe care le deține, reclamantul consideră că este justificat să judece că, până la terminarea perioadei de trei luni, acesta va trebui să plătească o sumă de 8000 de euro pentru acoperirea cheltuielilor de cazare, în plus față de celelalte trei luni de la data primirii cererii.
3 Regulamentul Curții Liv Tigerstedt Ivana Jelić Zastępca Cancelară Președinția
© Ministerstwo Sprawiedliwości,
www.gov.pl/web/sprawiedliwosc
[Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
© Ministerstwo Sprawiedliwości,
www.gov.pl/web/sprawiedliwosc
[Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
SPRAWA BOISTEAU przeciwko POLSCE
(Skarga nr
19561/22)
WYROK
27 czerwca 2024
r.
Wyrok ten jest ostateczny, lecz może podlegać korekcie wydawniczej.
W sprawie Boisteau przeciwko Polsce
Europejski Trybunał Praw Człowieka (sekcja pierwsza), zasiadając jako Komitet w
składzie:
Ivana Jelić,
Przewodnicząca
,
Krzysztof Wojtyczek,
Erik Wennerström
, sędziowie
,
oraz Liv Tigerstedt,
Zastępca Kanclerza Sekcji
,
mając na uwadze:
skargę (nr
19561/22) przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej wniesioną do Trybunału w
dniu 6 kwietnia 2022
r. na podstawie art.
34 Konwencji o
ochronie praw człowieka i
podstawowych wolności („Konwencja”) przez obywatela francuskiego Johanna Dephaera Boisteau („skarżący”), który urodził się w
1976
r., mieszka w
Muids we Francji i
był reprezentowany przez panią E.A. Bansleben, prawnika praktykującego w
Sopocie w
Polsce;
decyzję o
przekazaniu Rządowi Polskiemu („Rząd”), reprezentowanemu przez pełnomocnika, J. Sobczaka z
Ministerstwa Spraw Zagranicznych, zawiadomienia o
skardze dotyczącej prawa skarżącego do poszanowania jego życia rodzinnego na podstawie art.
8 Konwencji oraz o
uznaniu za niedopuszczalną pozostałej części skargi;
uwagi stron;
obradując na posiedzeniu niejawnym w
dniu 4 czerwca 2024
r.,
wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w
tym dniu:
1.Skarga dotyczy kontaktów skarżącego z
dzieckiem, wykonania środków tymczasowych i
czasu trwania postępowania w
tej sprawie.
Kontekst sytuacyjny
r. skarżący pozostawał w
nieformalnym związku z
obywatelką Polski (I.B.), która zaszła w
ciążę. Para mieszkała razem we Francji. W
kwietniu 2015
r., bez poinformowania skarżącego, I.B. wyjechała z
Francji do Polski, gdzie w
następnym miesiącu urodziła syna.
3
. Rejestrując narodziny dziecka, I.B. nie oświadczyła, że skarżący jest ojcem. W dniu 20 września 2016
r., w
imieniu dziecka, I.B. wniosła jednak do sądu powództwo o
ustalenie ojcostwa skarżącego.
4
. W dniu 26 czerwca 2018
r. Sąd Rejonowy w
Dębicy uwzględnił powództwo i
ustalił, że skarżący jest ojcem dziecka.
głębokim konflikcie, a
dzieckiem.
6
. W dniu 22 maja 2017
r. skarżący złożył wniosek do Sądu Rejonowego dla Krakowa
‑
Śródmieścia w
Krakowie, w
którym wniósł między innymi o
(i)
uregulowanie kontaktów z
synem przez sąd oraz (ii) o
zabezpieczenie jego praw do kontaktów do czasu zakończenia postępowania w
drodze wydania postanowienia o
udzieleniu zabezpieczenia („postanowienie w
sprawie kontaktów”).
7.Sprawa została przekazana do Sądu Rejonowego w
Dębicy, który w
dniu 9 lutego 2018
r. oddalił powództwo główne i
nie zajął się wnioskiem o
wydanie postanowienia w
sprawie kontaktów. Sąd oparł się na fakcie, że w
tym czasie skarżący nie był uznany za ojca dziecka, ponieważ postępowanie w
tym zakresie było w
toku. Skarżący wniósł zażalenie.
8.W dniu 8 października 2018
r., podczas gdy postępowanie odwoławcze było w
toku, skarżący ponowił swój wniosek o
zastosowanie środków tymczasowych, wskazując, że żadna decyzja nie została podjęta.
9
. Pierwsze postanowienie w
sprawie kontaktów, zezwalające skarżącemu na kontakt z
synem przez Internet, wydano w
dniu 25
października 2018
r. Zostało ono następnie zmienione w
dniu 19 lipca 2019
r., kiedy to skarżącemu przyznano prawo do osobistych spotkań z
synem.
r. Sąd Okręgowy w
Rzeszowie uchylił postanowienie w
przedmiocie powództwa głównego z
dnia 9 lutego 2018
r. i
przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd oparł się na okoliczności, że po wydaniu orzeczenia w
pierwszej instancji skarżący przedłożył odpis aktu urodzenia dziecka, w
którym wskazano go jako ojca.
11.W dniu 21 grudnia 2020
r. Sąd Rejonowy w
Dębicy wydał orzeczenie w
sprawie powództwa głównego i
uregulował kontakty skarżącego z
dzieckiem. Obie strony wniosły zażalenie.
12.Postępowanie trwało do 28 października 2021
r., kiedy to Sąd Okręgowy w
Rzeszowie zmienił ww. orzeczenie Sądu Rejonowego w
Dębicy. Skarżącemu zezwolono na kontakt z
dzieckiem: (i)
za pośrednictwem połączenia wideo, trzy razy w
tygodniu przez 10 minut, oraz (ii)
osobiście, w
co drugą sobotę i
niedzielę każdego miesiąca. Kontakty osobiste miały przez pierwsze cztery miesiące przebiegać w
obecności matki i
urzędnika sądowego, następnie przez trzy miesiące – z
pomocą tylko urzędnika sądowego, a
ostatecznie po siedmiu miesiącach – bez obecności osób trzecich.
Próby wyegzekwowania postanowienia w
sprawie kontaktów
13
. I.B. utrudniała skarżącemu kontakt z
synem. W odpowiedzi, w
toku postępowania głównego, skarżący wniósł w
dniu 25 lipca 2019
r. o
nałożenie na matkę grzywny za niewykonanie postanowienia w
sprawie kontaktów. Wniosek został ponowiony (i rozszerzony) odpowiednio w
dniach 8 stycznia 2020
r. i
7 września 2020
r.
14
. Sąd Rejonowy w
Dębicy włączył te wnioski do sprawy głównej i
oddalił je postanowieniem z
dnia 21 grudnia 2020
r.
Postępowanie na podstawie ustawy z
2004
r.
15.W dniu 4 października 2021
r. skarżący wniósł skargę na podstawie ustawy z
dnia 17 czerwca 2004
r. o
skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w
postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i
postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.
r. Sąd Apelacyjny w
Rzeszowie oddalił skargę, uznając, że pomimo ogólnej długości postępowania oraz uchybień w
zakresie planowania i
organizacji rozpraw oraz postępowania z
aktami sprawy w
pierwszej instancji postępowanie nie cechowało się przewlekłością, biorąc pod uwagę, że sprawa była skomplikowana pod względem faktycznym, a
strony (w szczególności matka dziecka) przyczyniły się do długości postępowania, gdyż składały liczne pisma po terminie.
17.Skarżący złożył skargę na podstawie art.
8 Konwencji w
związku z
niedopełnieniem przez władze krajowe pozytywnych obowiązków w
zakresie ochrony jego prawa do poszanowania życia rodzinnego.
18.Rząd uznał, że skoro prawa skarżącego do kontaktu zostały ostatecznie zabezpieczone, nie można go uznać za ofiarę naruszenia, a
jego skarga powinna zostać uznana za niezgodną
rationae materiae
. Skarżący odrzucił argumenty Rządu i
podtrzymał skargę.
19.Trybunał zauważa, że główna kwestia w
niniejszej sprawie leży w
opieszałości w
rozpatrywaniu sprawy skarżącego na szczeblu krajowym, w
szczególności w
(i)
czasie, który upłynął od pierwszego wniosku skarżącego o
wydanie postanowienia w
sprawie kontaktów do orzeczenia z
dnia 25
października 2018
r., (ii) zarzucie skarżącego, że jego wnioski o
zabezpieczenie jego praw do kontaktów przez zagrożenie matce grzywną zostały rozpatrzone z
opóźnieniem, oraz (iii) ogólnej długości postępowania dotyczącego praw skarżącego do kontaktów. W tych okolicznościach Trybunał uważa, że krzywda wobec skarżącego nie została naprawiona i
nadal można go uznać za ofiarę. W tych okolicznościach sprzeciw Rządu należy odrzucić.
20.Trybunał zauważa, że skarga nie jest w
sposób oczywisty nieuzasadniona w
rozumieniu art.
35 ust.
3 lit. a
Konwencji ani nie jest niedopuszczalna z
jakichkolwiek innych względów. Tym samym należy uznać ją za dopuszczalną.
21.Ogólne zasady dotyczące pozytywnych obowiązków związanych ze skutecznym „poszanowaniem” życia rodzinnego w
odniesieniu do kontaktów między rodzicem a
dzieckiem podsumowano w
sprawach
P.K. przeciwko Polsce
(nr
43123/10, §§
81–86, 10 czerwca 2014
r.) i
Ribić przeciwko Chorwacji
(nr
27148/12, §§
92-94, 2 kwietnia 2015
r.).
22.Trybunał ponownie wskazuje, że w
sprawach dotyczących relacji danej osoby z
jej dzieckiem istnieje obowiązek zachowania wyjątkowej staranności ze względu na ryzyko, że upływ czasu może doprowadzić do faktycznego rozstrzygnięcia sprawy (zob.
Süß przeciwko Niemcom
, nr
40324/98, §
100, 10 listopada 2005
r.). Obowiązek ten, który ma decydujące znaczenie dla oceny, czy sprawa dotycząca dostępu do dzieci została rozpatrzona w
rozsądnym terminie zgodnie z
wymogami art.
6 ust.
1 Konwencji (zob. między innymi
Nuutinen przeciwko Finlandii
, nr
32842/96, §
110, ETPCz 2000-VIII), stanowi również część wymogów proceduralnych zawartych w
art.
8 (zob. między innymi
Hoppe przeciwko Niemcom
, nr
28422/95, §
54, 5 grudnia 2002
r.).
23.Decydującą kwestią jest zatem to, czy polskie władze poczyniły wszelkie odpowiednie kroki, których można było rozsądnie wymagać (i) w
celu zapewnienia szybkiego kontaktu skarżącego z
dzieckiem do czasu zakończenia postępowania co do istoty sprawy, (ii) w
celu ułatwienia wykonania postanowienia w
sprawie kontaktów oraz (iii) w
celu wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w
rozsądnym terminie.
24.Najpierw Trybunał zbada czas niezbędny władzom krajowym do wydania pierwszego postanowienia w
sprawie kontaktów.
tym względzie, że skarżący nie mógł racjonalnie oczekiwać, że jego prawa zostaną zabezpieczone przed 26 czerwca 2018
r., tj. przed wydaniem orzeczenia, w
którym ustalono jego ojcostwo (zob. paragraf 4 powyżej). Trybunał zauważa jednak, że art.
8 może służyć ochronie życia rodzinnego niezależnie od istnienia lub braku prawnie ustanowionej relacji rodzic-dziecko (zob.
Chavdarov przeciwko Bułgarii
, nr
3465/03, §
40, 21 grudnia 2010
r.).
powyższym, a
także biorąc pod uwagę, że w
szczególnych okolicznościach sprawy, w
chwili złożenia wniosku o
zastosowanie środków tymczasowych, oboje rodzice uznali ojcostwo skarżącego (skarżący przez złożenie wniosku, a
matka przez wniesienie powództwa o
ustalenie jego ojcostwa), Trybunał stwierdził, że oczekiwania skarżącego dotyczące zabezpieczenia praw do kontaktów w
okresie od 22 maja 2017
r. do 26 czerwca 2018
r. miały wystarczającą podstawę.
tym Trybunał stwierdza, że czas, który upłynął między pierwotnym wnioskiem o
zastosowanie środków tymczasowych a
wydaniem pierwszego orzeczenia w
tym zakresie, był wyjątkowo długi, ponieważ władze krajowe potrzebowały ponad roku i
pięciu miesięcy, aby zapewnić skarżącemu pierwszy kontakt z
dzieckiem (zob. paragrafy 6 i
9 powyżej; porównaj z
Süß
, cytowanym powyżej
, §§
19–20 i
101). Trybunał zauważa ponadto, że przedłużające się działania władz krajowych w
tym zakresie z
pewnością miały negatywny wpływ na więź skarżącego z
synem w
bardzo młodym wieku.
28.Co się tyczy wykonania postanowienia w
sprawie kontaktów, Trybunał zauważa, że pomimo pilnego charakteru sprawy i
złożenia przez skarżącego trzech wniosków o
zagrożenie I.B. grzywną za niewykonanie postanowienia w
sprawie kontaktów, Sąd Rejonowy w
Dębicy nie podjął żadnej decyzji w
sprawie tych wniosków do czasu ostatecznego ustalenia kontaktów w
pierwszej instancji (tj. przez ponad rok i
cztery miesiące od pierwszego wniosku – zob. paragrafy 13 i
14 powyżej).
29.Rząd nie przedstawił żadnych wyjaśnień dotyczących opóźnień w
rozpatrywaniu wniosków skarżącego. Twierdził jednak, że skarżący nie spełnił wymogów formalnych przy składaniu wniosków. Trybunał nie uznaje tego argumentu za przekonujący, ponieważ nie został on przytoczony przez sądy krajowe. Co więcej, główną kwestią w
tym zakresie nie jest treść samego orzeczenia, ale czas, jaki sądy krajowe potrzebowały na wydanie jakiejkolwiek rozstrzygnięcia w
tym zakresie.
30.W okolicznościach sprawy Trybunał uznał za uderzające, że pomimo posiadania wiążącego orzeczenia zabezpieczającego jego kontakty z
dzieckiem, które nie zostało w
pełni wykonane, wnioski skarżącego mające na celu wykonanie postanowienia w
sprawie kontaktów nie zostały w
ogóle rozpatrzone przez ponad rok. Trybunał stwierdza, że przedłużające się rozpatrywanie tych wniosków przyczyniło się do dalszych trudności skarżącego w
nawiązaniu więzi emocjonalnej z
synem.
31.Całkowity czas trwania postępowania krajowego dotyczącego ustalenia kontaktów, w
okresie od 22 maja 2017
r. do 28 października 2021
r., przekroczył cztery lata i
pięć miesięcy w
dwóch instancjach.
32.Sąd przyznaje, że rodzice pozostawali w
głębokim konflikcie, a
ogólny czas trwania postępowania był, przynajmniej częściowo, spowodowany ich własnymi działaniami. Brak współpracy między rodzicami pozostającymi w
separacji nie jest jednak okolicznością, która sama w
sobie może zwolnić władze z
ich pozytywnych obowiązków wynikających z
art.
8 (zob.
, nr
34694/06, §
75, 20 kwietnia 2010
r.).
33.Ogólnie rzecz biorąc, Trybunał stwierdził, że przewlekłe działania sądów krajowych doprowadziły do faktycznego rozstrzygnięcia sprawy i
uniemożliwiły skarżącemu nawiązanie znaczącej relacji z
synem w
pierwszych latach życia dziecka, poważnie wpływając na jego możliwość poznania ojca, nawiązania z
nim więzi, a
nawet nauczenia się jego języka.
34.Biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy, w
szczególności upływ czasu i
bardzo młody wiek dziecka, a
także kryteria określone w
jego własnym orzecznictwie, Trybunał stwierdza, że niezależnie od marginesu oceny państwa pozwane państwo nie spełniło proceduralnych wymogów celowości nieodłącznie związanych z
prawem do poszanowania życia rodzinnego na podstawie art.
8 Konwencji.
powyższym doszło do naruszenia art.
8 Konwencji.
36.Skarżący nie zgłosił żadnego roszczenia tytułem zadośćuczynienia za szkodę majątkową. Dochodził jedynie zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową, pozostawiając dokładną kwotę do uznania Trybunału.
37.Ponadto domagał się on kwoty 25827,71 euro (EUR) tytułem zwrotu kosztów i
wydatków poniesionych przed sądami krajowymi, w
tym (i)
kwoty 13750 euro tytułem zwrotu kosztów podróży na rozprawy sądowe i
kontakty z
synem, (ii)
kwoty 4980 euro tytułem zwrotu kosztów zakwaterowania w
Polsce przy tych okazjach oraz (iii)
kwoty 7097 euro za usługi prawne. Wreszcie skarżący domagał się również kwoty
2460
euro tytułem zwrotu kosztów i
wydatków poniesionych przed Trybunałem.
38.Rząd uznał te żądania za wygórowane i
bezzasadne.
39.Trybunał przyznaje skarżącemu kwotę 6500
euro tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową powiększonego o
podatek należny od tej kwoty.
40.Mając na uwadze posiadane dokumenty, Trybunał uznaje za uzasadnione zasądzić kwotę 8000
euro na pokrycie kosztów wszelkiego rodzaju, powiększonych o
należne podatki.
uznaje
skargę za dopuszczalną;
orzeka
, że doszło do naruszenia art.
8 Konwencji;
orzeka
(a)
że pozwane państwo winno, w
terminie trzech miesięcy, uiścić na rzecz skarżącego następujące kwoty:
(i)
6500
EUR (sześć tysięcy pięćset euro), plus wszelkie należne podatki, tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową;
(ii)
8000
EUR (osiem tysięcy euro), plus wszelkie należne podatki, tytułem zwrotu poniesionych kosztów i
wydatków;
(b)
że od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu uregulowania należności należne będą odsetki zwykłe od określonych powyżej kwot, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w
tym okresie, powiększonej o
trzy punkty procentowe;
oddala
pozostałą część roszczenia skarżącego o
słuszne zadośćuczynienie.
Sporządzono w
języku angielskim i
obwieszczono pisemnie w
dniu 27 czerwca 2024
r., zgodnie z
Regułą 77 §§
2 i
3 Regulaminu Trybunału.
Liv Tigerstedt
Ivana Jelić
Zastępca Kanclerza
Przewodnicząca