AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru no. 63988/09 Savaș KARABALI / Türkiye Bașkan , Paul Lemmens, Hâkimler , Valeriu Grițco, Stéphanie Mourou-Vikström și Departamentul de Știri și Afaceri cu participarea Asistentului Directorului Departamentului de Știri și Afaceri Hasan Bakırcı la 29 mai 2018 (în fața Comitetului numit în calitate de judecător al Curții Europene pentru Drepturile Omului), la 20 noiembrie 2009, la întâlnirile sus menționate și la aceste întâlniri, organizate de Guvernul, la întâlnirile organizate de cevaștiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașiașia
2.guvernul turc (Hükümet) este reprezentat de un funcționar al său. A. Davanın Koșulları 3. subiectul cauzei, în forma în care a fost exprimat de părți, poate fi rezumat după cum urmează: 4. Bașvuran, a fost reținut la 29 iunie 2007. 5. instanța de judecată Ankara Sulh Ceza, la 3 iulie 2007, a decis arestarea reclamantului. 6. avocatul Cumhuriyet, un acuzat care acuza reclamantul de organizare ilegală cu scopul de a comite o infracțiune, a fost reținut la instanța de judecată Ankara Ağır Ceza pe 6 septembrie 2007. 7. instanța de judecată Ankara Ceza, la 15 iunie 2010, a decis arestarea reclamantului. 8.
Conform ultimelor informații din dosarul acțiunii, sentințele penale în fața reclamantului erau valabile începând cu data de ianuarie 2012. B. İlgili İç Hukuk ve Uygulama 9. Declarațiile privind dreptul intern și aplicarea pot fi utilizate în cauzele A.Ș./Turcia (no. 58271/10, § 34-35, 13 septembrie 2016) și Turgut și Alții Turhinde v. Turcia ((k.k.), no. 4860/09, §§ 19-26, 26 martie 2013). ȘIKÂYETLER 10. O plângere privind lungimea detenției lui Bașvuran a fost formulată în temeiul articolului 5 § 3 din Convenție. 11.
În acest sens, Guvernul a afirmat că depunerea unei plângeri în cauză a fost respinsă de către Curte pe motiv că nu a fost utilizată orice cale de atac. În această privință, Guvernul a afirmat că reclamantul trebuie să solicite despăgubiri în temeiul articolului 141 din Legea Penală (CMK) 15.
În cazul Demir menționat mai sus, Curtea a decis că această cale de atac trebuie consumată de către reclamanți care au condamnări stabilite.Cu toate acestea, în Hotărârea A.Ș. (anulată mai sus, § 92), Curtea a decis că, începând cu data de iunie 2015, drumul de atac prevăzut la art. 141 § 1 (d) din Codul judecătorilor penali trebuie consumat de către reclamanți chiar înainte de stabilirea condamnărilor.
Curtea constată că în această cauză, eliberarea și reținerea reclamantului au expirat la 15 iulie 2010, dar nu există nicio informație cu privire la faptul dacă procesele împotriva reclamantului sunt în curs sau dacă au fost încheiate.Cu toate acestea, Curtea observă că în ambele cazuri reclamantul poate fi implicat în cererea de despăgubire în temeiul articolului 141 § 1 (d) din CMK.Cu toate acestea, reclamantul nu a fost implicat în cererea de despăgubire.
În cazul în care nu există o excepție specifică, Curtea a decis că această excepție trebuie aplicată în mod concret. (p. ex. în cazul în care nu există o excepție specifică, Curtea a decis că această excepție trebuie aplicată în mod specific. (p. ex. în cazul în care nu există o excepție specifică, Curtea a decis că această excepție trebuie aplicată în mod specific. (p. ex. în cazul în care nu există o excepție specifică, Curtea a decis că această excepție trebuie aplicată în mod specific. (p. ex. în cazul în care nu există o excepție specifică, Curtea a decis că această excepție trebuie aplicată în mod specific). (p. ex. în cazul în care nu există o excepție specifică, Curtea a decis că această excepție trebuie aplicată în mod specific. (p. ex. în cazul în care nu există o excepție specifică, Curtea a considerat că această excepție trebuie aplicată în mod specific). (p. ex. în cazul în care nu există o excepție specifică, Curtea a considerat că această excepție trebuie aplicată în mod specific.
În cazul lui Bașvuran, care a fost reclamant pentru că procesele penale împotriva sa au fost prea lungi, acesta s-a bazat pe art. 6 din Convenție.21 Curtea observă că, după aplicarea metodei de hotărâre pilot în cauza Ümmühan Kaplan/Turcia (nr. 24240/07, 20 martie 2012), un nou drum de drept intern în Turcia a fost creat prin Legea nr. 6384.22 În cazul Turgut și alții (nr. 4860/09, §§ 47-58, 26 martie 2013), Curtea a decis că dreptul intern, adică noul drum de drept pentru consumatori, nu este acceptabil.22 Curtea a decis în special că noul drum de drept este sigur (minimal) a priori și a evaluat posibilitatea de a se face o despăgubire pentru o mărcărie de mărci care nu a fost reclamată.
În acest context, Curtea observă că reclamantul trebuie să folosească noua cale de atac intern creată de Legea nr. 6384. Astfel, Curtea reiterează hotărârea pronunțată în cazul Turgut și alții menționat mai sus. Prin urmare, Curtea a ajuns la concluzia că această plângere trebuie respinsă pe motiv că, în conformitate cu articolele 35 §§ 1 și 4 din Convenție, căile de atac intern nu au fost epuizate. 2. cu privire la afirmația că judecățile nu au fost echitabile. 23. cu privire la Bașvuran, Convenția a susținut că, în cazul în care, în temeiul articolului 6.
Curtea observă că procesele penale deschise împotriva reclamantului sunt încă în curs de desfășurare și că părțile nu au informat Curtea cu privire la rezultatul proceselor. Prin urmare, cererea reclamantului privind nerezonalitatea proceselor în temeiul articolului 6 din Convenție trebuie respinsă pe motiv că a fost formulată prematur și că nu și-a exercitat drepturile interne în temeiul articolelor 35 §§ 1 și 4 din Convenție.
Prin urmare, Curtea a ajuns la concluzia că această parte a cererii nu are în mod evident nici un suport și trebuie respinsă în temeiul articolelor 35 § 3 și 4 din Convenție.Pe aceste teme, Curtea a decis în unanimitate că cererea este inadmisibilă.Această hotărâre, în limba engleză, a fost transmisă la 21 iunie 2018.Hasan Bakırcı Paul Lemmens Asistentul directorului de afaceri de știri, președintele.
Bașvuru no. 63988/09
Savaș KARABALI / Türkiye
Bașkan
,
Paul Lemmens,
Hâkimler
,
Valeriu Grițco,
Stéphanie Mourou-Vikström
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 29 Mayıs 2018 tarihinde Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi(İkinci Bölüm),
20 Kasım 2009 tarihinde yapılan yukarıdaki bașvuruyu göz önüne alarak,
Hükümet tarafından ibraz edilen görüșleri ve bu görüșlere cevaben bașvuran tarafından ibraz edilen görüșleri dikkate alarak,
Gerçekleștirilen müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Savaș Karabalı 1972 doğumlu bir Türk vatandașı olup Antalya’da ikamet etmektedir. Bașvuran, Mahkeme önünde Antalya Barosu’na kayıtlı Avukat S.
Gül tarafından temsil edilmiștir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
A.
Davanın Koșulları
3.
Davanın konusu, taraflarca ifade edildiği șekliyle așağıdaki gibi özetlenebilir:
4.
Bașvuran, 29 Haziran 2007 tarihinde gözaltına alınmıștır.
5.
Ankara Sulh Ceza Mahkemesi, 3 Temmuz 2007 tarihinde, bașvuranın tutuklanmasına karar vermiștir.
6.
Cumhuriyet savcısı, bașvuranı suç ișleme amacıyla yasa dıșı örgüt kurmakla suçlayan bir iddianameyi Ankara Ağır Ceza Mahkemesine 6 Eylül 2007 tarihinde sunmuștur.
7.
Ankara Ceza Mahkemesi, 15 Temmuz 2010 tarihinde bașvuranın tutuksuz yargılanmak üzere tahliyesine karar vermiștir.
8.
Dava dosyasındaki en son bilgilere göre, bașvuran aleyhinde yürütülen ceza yargılamaları Ocak 2012 tarihi itibariyle derdest bulunmaktaydı.
9.
İlgili iç hukuka ve uygulamaya ilișkin açıklamalar
A.Ș. /Türkiye
(no. 58271/10, § 34-35, 13 Eylül 2016) ile
Turgut ve Diğerleri/Türkiye
((k.k.), no. 4860/09, §§ 19-26, 26 Mart 2013) davalarında bulunabilir.
10.
Bașvuran tutukluğunun uzunluğu hakkında Sözleșme’nin 5 § 3 maddesi kapsamında șikâyette bulunmuștur.
11.
Bașvuran ayrıca, Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamında, ceza yargılamalarının uzunluğunun “makul süre” koșuluyla bağdașmadığını iddia etmiștir. Bașvuran, aynı madde kapsamında aleyhinde açılan ceza yargılamaların adil olmadığı hususunda șikâyetçi olmuștur.
12.
Son olarak, bașvuran Sözleșme’nin 8. maddesi altında uzun süre tutuklu olmasının aile hayatını ve psikolojik sağlığını negatif etkilediğini savunmuștur.
13.
Bașvuran tutukluğunun uzunluğuna ilișkin olarak Sözleșme’nin 5 § 3 maddesi kapsamında șikâyette bulunmuștur.
14.
Hükümet, Mahkemeden iç hukuk yollarının tüketilmediği gerekçesiyle söz konusu șikâyeti reddetmesini talep etmiștir. Bu bakımdan Hükümet, bașvuranın Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (“CMK”) 141. maddesi uyarınca tazminat talep etmesi gerektiğini belirtmiștir.
15.
Mahkeme, tutukluluk süresinin uzunluğu bakımından CMK’nın 141 § 1 (d) maddesinin uygulanmasına ilișkin iç hukuk yolunun
Demir/Türkiye
, ((k.k.) no.
51770/07, §§
17
‑
35, 16 Ekim 2012) ve
A.Ș./Türkiye
(no. 58271/10, §
85
‑
-95, 13
Eylül 2016) davalarında incelendiğini gözlemlemektedir.
16.
Mahkeme, yukarıda anılan
Demir
davasında, söz konusu hukuk yolunun mahkûmiyetleri kesinleșmiș olan bașvuranlar tarafından tüketilmesi gerektiğine hükmetmiștir. Bununla beraber, Mahkeme,
A.Ș.
Kararında (yukarıda anılan, § 92), Haziran 2015 tarihi itibariyle, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141 § 1 (d) maddesinde öngörülen iç hukuk yolunun yargılamalarının kesinleșmesinden önce dahi bașvuranlar tarafından tüketilmesi gerektiğine karar vermiștir.
17.
Mahkeme somut davada bașvuranın 15 Temmuz 2010 tarihinde serbest bırakılması ile tutukluğunun sona erdiğini, ancak bașvuran aleyhine yargılamaların halen derdest olup olmadığı veya kesinleșip kesinleșmediğine dair herhangi bir bilgi bulunmadığını kaydetmektedir. Bununla birlikte Mahkeme, bașvuranın her iki durumda da CMK’nın 141 § 1 (d) maddesi uyarınca tazminat talebinde bulunabileceğini gözlemlemektedir. Ancak, bașvuran tazminat talebinde bulunmamıștır.
18.
Mahkeme, iç hukuk yollarının tüketilip tüketilmediğine ilișkin değerlendirmenin, normal șartlarda, Mahkemeye bașvurunun yapıldığı tarih esas alınarak gerçekleștirildiğini hatırlatmaktadır. Ancak, Mahkemenin birçok kararında belirttiği üzere bu kural, her davanın kendine özgü koșullarıyla haklı kılınabilecek istisnalara tabidir (bk.
İçyer/Türkiye
(k.k.), no. 18888/02, § 72, AİHM 2006-I). Mahkeme daha önce, ceza yargılamalarındaki nihai karardan sonra uygulanabilir olan, tutukluluğun uzunluğu hakkında yukarıda belirtilen hukuk yoluna ilișkin davalarda bu kuraldan ayrılmıștır (bk. diğer kararlar arasında,
Tutal ve Diğerleri/Türkiye
(k.k.), no. 11929/12, 28 Ocak 2014). Mahkeme, söz konusu istisnanın somut davada da uygulanması gerektiği kanaatindedir.
19.
Sonuç olarak, Mahkeme, Hükümetin itirazını dikkate alarak, bașvurunun, Sözleșme’nin 35 §§ 1 ve 4. maddesi uyarınca, iç hukuk yollarının tüketilmemiș olması nedeniyle reddedilmesi gerektiği kanaatine varmıștır.
B.
Diğer Șikâyetler
1.
Yargılamaların uzunluğu
20.
Bașvuran, aleyhinde açılan ceza yargılamalarının așırı uzun olduğundan șikâyetçi olmuștur. Bașvuran, Sözleșmenin 6. maddesine dayanmıștır.
21.
Mahkeme,
Ümmühan Kaplan/Türkiye
(no.
24240/07, 20
Mart 2012) davasında pilot karar usulünün uygulanmasının ardından, Türkiye’de yeni bir iç hukuk yolunun 6384 sayılı Kanun ile olușturulduğunu gözlemlemektedir. Mahkeme daha sonra,
Turgut ve Diğerleri
((k.k.), no. 4860/09, §§ 47-58, 26 Mart 2013) davasındaki kararında iç hukuk yollarını, yani yeni hukuk yolunu tüketmedikleri gerekçesiyle yeni bir bașvuruyu kabul edilemez bulmuștur. Mahkeme bu kararı verirken özellikle, bu yeni hukuk yolunun muhtemel surette (
a priori
) erișilebilir olduğunu ve yargılamanın uzunluğuna ilișkin șikâyetler için makul bir tazmin imkânı sunabildiğini değerlendirmiștir.
22.
Bu bağlamda, Mahkeme bașvuranın 6384 sayılı Kanun ile olușturulan yeni iç hukuk yolunu kullanması gerektiğini gözlemlemektedir. Dolayısıyla, Mahkeme yukarıda anılan
Turgut ve Diğerleri
davasında verdiği kararı yinelemektedir. Bu sebeple Mahkeme, bu șikâyetin, Sözleșme’nin 35 §§
1 ve
4.maddesi uyarınca, iç hukuk yollarının tüketilmediği gerekçesiyle reddedilmesi gerektiği sonucuna varmıștır.
2.
Yargılamaların adil olmadığı iddiası hakkında
23.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamında aleyhinde açılan ceza yargılamaların adil olmadığını ve yargılamayı yürüten mahkemenin bağımsız ve tarafsız olarak düșünülemeyeceğini iddia etmiștir.
24.
Mahkeme, bașvuran aleyhinde açılan ceza yargılamaların halen derdest olduğunu ve tarafların Mahkemeyi yargılamaların sonucu hakkında bilgilendirmediğini gözlemlemektedir. Dolayısıyla, bașvuranın yargılamaların adil olmadığına ilișkin Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamındaki iddiası vaktinden önce yapılmıș olup Sözleșme’nin 35 §§ 1 ve 4 maddesi uyarınca iç hukuk yollarını tüketmediği gerekçesiyle reddedilmelidir.
25.
Sözleșme’nin 8. maddesi kapsamında bașvuranın öne sürdüğü kalan șikâyetlere ilișkin olarak Mahkeme, mevcut bilgi ve belgeleri göz önünde bulundurarak ve șikâyet konusu hususları görev alanına girdiği ölçüde dikkate alarak, Sözleșme veya Ek Protokollerde belirtilen hak ve özgürlükler açısından herhangi bir ihlalin söz konusu olmadığı kanaatine varmıștır.
26.
Dolayısıyla, Mahkeme, bașvurunun bu kısmının açıkça dayanaktan yoksun olduğu ve Sözleșme’nin 35 § 3 ve 4. maddesi uyarınca reddedilmesi gerektiği sonucuna varmıștır.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce dilinde tanzim edilmiș olup, 21 Haziran 2018 tarihinde bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Paul Lemmens
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan