Ministerstwo Spraw Zagranicznych, www.gov.pl/diplomacy [Translația deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției Polonez] Permis de a re-publica această traducere a fost acordată de Ministerul Polonez al Afacerilor Externe în scopul unic al includerii sale în baza de date a Curții HUDOC © Ministerstwo Spraw Zagranicznych, https://www.gov.pl/web/diplomacy [Translația a fost deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției] Zezwolenie și publicarea acestei traduceri au fost acordate de Ministerul Sprawiedliwości Zagranicznych exclusiv în scopul plasării pe baza Tribunalului HUDOC EUROPE TRYJSNABUŁY © PRAW CZOWIEKA Nota de informații nr. 236 din data de 20 ianuarie 2020 de către Tribunalul Stelen Starów R. Zławski.
În 2016, un referendum a avut loc în Ungaria cu privire la planul Uniunii Europene privind relocarea migranților.În scurt timp înainte de referendum, partidul politic reclamant Magyar Kétfarkú Kutya Párt (MKKP) a oferit alegătorilor o aplicație mobilă pe care au putut să o folosească pentru a face publică și anonimă fotografiile cărților de vot.În urma plângerilor depuse Comisiei Naționale de Alegi (PKW) de către o persoană privată reclamantă a fost condamnată la închisoare pentru încălcarea principiilor de loialitate în privința secretei alegerilor și a drepturilor de utilizare în conformitate cu acest lucru.Curtea Supremă a Ungariei (Kúkeres KPP) a declarat că nu a încălcat nici un principiu de utilizare a drepturilor în conformitate cu acest lucru.În baza unei plângeri depuse în favoarea informațiilor privind dreptul de utilizare a drepturilor fundamentale ale votului, Curtea Națională a Ungariei (Kúkeres KP) a decis să nu mai facă publică informațiile referitoare la această chestiune.În baza articolului 10 din Legea nr. 28 din Legea nr. 10 din 2018 privind dreptul de utilizare a drepturilor de vot, a fost depusă în favoarea unei plângeri de sancțiune în favoarea unui articol de drept de utilizare a drepturilor fundamentale ale persoanelor în privința unui partid.În baza articolului 10 din Legea nr. 10 din Legea nr. 10 din Legea nr. 10 din Legea nr. 10 din 2018 privind dreptul de utilizare a drepturilor de vot a persoanelor în privință a unui cetă a fost depusului de către un partid.
În opinia Curții, plasarea fotografiilor de pe cărțile de vot constituie o formă de procedură care se califică drept exercitarea libertății de exprimare a opiniei. CPC nu a fost autorul fotografiilor obiectului, ci a participat mai degrabă la difuzarea lor prin intermediul unei aplicații mobile destinate publicării lor. În jurisprudența sa, Curtea a stabilit că art. 10 se aplică nu numai conținutului informațiilor, ci și mijloacelor de difuzare a acestora, deoarece orice restricții impuse acestorele măsuri în mod necesar interferează cu dreptul de a primi și folosi informații. Aplicația mobilă a fost o modalitate de comunicare a opiniei prin intermediul unui referendum, care nu a permis CPC să transmită opiniile politice în contextul unei alegeri, dar a permis CPC să transmită opiniile lor în cadrul unui referendum, care nu a fost considerat drept un forum de interes politic. În conformitate cu această aplicație, CPC a considerat că CPC nu a vrut să transmită opiniile sale prin intermediul unui forum de referendum, ci a fost de asemenea considerată de către CPC ca fiind un forum de interpretare a dreptului național.
CPCI a susținut că a fost sancționată nu pentru desfășurarea campaniei ca atare, ci pentru desfășurarea acesteia prin intermediul aplicației mobile în cauză. Protecția din art. 10 se extinde nu numai asupra conținutului ideilor și informațiilor exprimate, ci și asupra formei în care acestea sunt transmise. Conduita CPCI a aparținut acestei categorii. În circumstanțele cauzei sau aspecte furnizarea unui forum pentru conținutul terților și transmiterea în sine a informațiilor și ideilor erau indisolubil legate una de cealaltă. Accesarea unei aplicații mobile de către alegători și publicarea cărților de vot și încurajarea lor să nu voteze a inclus, prin urmare, utilizarea de către CPCI a dreptului la libertatea de exprimare în ceea ce privește toate aspectele în care autoritatea democratică are o importanță integrală.
În acest context, libertatea de exprimare este esențială pentru asigurarea "liberității de exprimare a opiniei populației în alegerile pentru un organism legislativ". Din acest motiv, este deosebit de important ca în perioada dinaintea alegerilor opiniile și informațiile de orice fel să poată fi exprimate liber. Acest lucru este valabil în special în situațiile în care în Grecia intervin libertatea de exprimare a părților politice.
Rygorystyczna kontrola servește în acest caz nu numai la protecția partidelor politice democratice împotriva ingerinței arbitrare a autorităților, ci protejează și democrația însăși, deoarece în acest context, orice restricție a libertății de exprimare a opiniei fără reglementări suficient de previzibile ar putea fi prejudiciabilă dezbaterii politice deschise, legitimității procesului de votare și rezultatelor sale și, în cele din urmă, a încrederii cetățenilor în instituțiile democratice în vederea respectării principiilor de drept, în scopul de a le răspândi sau nu informațiile cu privire la aceste chestiuni.
Nu a fost nici posibilă stabilirea unor criterii general aplicabile pentru exercitarea drepturilor în conformitate cu scopul lor, exprimate în art. 2 alin. 1 lit. e din Legea privind procedura electorală (UPW), a constatat Tribunalul Constituțional în hotărârea sa. UPW nu a definit ce constituie o încălcare a acestui principiu, nu a stabilit criterii pentru determinarea situației care constituie o încălcare a cerinței de exercitare a drepturilor în conformitate cu scopul lor, nici măcar nu a indicat niciun exemplu. În opinia Tribunalului Constituțional, nu a fost nici posibilă stabilirea unor criterii general aplicabile pentru exercitarea drepturilor în conformitate cu scopul lor; de asemenea, Comisia de Proces Electorală (PKW) a declarat că nu a definit în mod consistent ce constituie o încălcare a acestui principiu, nu a stabilit criterii pentru determinarea situației care constituie o încălcare a cerinței de exercitare a drepturilor în conformitate cu scopul lor, nici nu a indicat niciun exemplu. În acest caz, Tribunalul nu a putut să recunoască că este necesar să se aplice în mod suficient cerințele de drept național, care au legătură cu un anumit caz, iar în cazul în care nu este necesar să se aplice, nu a fost necesar să se recunoască cerințele în mod clar că, în cazul în care este necesar, cerințele de drept național, în cazul în care există o situație de litigiu, nu este necesar să se aplice în mod specifică în cazul în cazul în care nu este necesară, în cazul în care nu este necesară, în cazul în cazul în care nu este necesară, în cazul în cazul în care, în cazul în care nu este necesar să se aplică.
Cu toate acestea, Curtea Constituțională a considerat că secretul votului nu a fost încălcat, deoarece aplicația mobilă nu a permis accesul la datele personale ale utilizatorilor și, prin urmare, nu a putut să o lege de votul principal. În plus, Curtea Constituțională a stabilit că acțiunea MKKP nu a afectat posibilitatea referendumului național și că nu a încălcat principiile de protecție a drepturilor de vot ale organelor de conducere ale societății, care nu au fost respectate de autoritățile locale. În conformitate cu această Concepție, în primul caz, în ceea ce privește aplicarea legislației naționale, în conformitate cu art. 10 din Constituție, nu a fost posibilă o restricție semnificativă a dreptului de vot, în special în cazul în care nu a fost aplicată în mod concret.
Rezoluție: încălcare (cu o singură majoritate de voturi). art. 41: 330 EUR în caz de prejudiciu material. © Council of Europe/European Court of Human Rights Acest rezumat a fost pregătit de Oficiul Curții.
© Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
www.gov.pl/diplomacy
[Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
©
Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
https://www.gov.pl/web/diplomacy
[Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
Nota informacyjna nt. orzecznictwa Trybunału nr 236
Styczeń 2020 r.
Magyar Kétfarkú Kutya Párt p. Węgrom [WI]
– skarga nr 201/17
Wyrok z 20.01.2020 r. [Wielka Izba]
Art. 10
Art. 10 ust. 1
Wolność wyrażania opinii
Wolność przekazywania informacji
Niewystarczająco przewidywalna podstawa prawna do nałożenia grzywny na partię polityczną za udostępnienie aplikacji mobilnej umożliwiającej wyborcom dzielenie się anonimowymi zdjęciami ich kart do głosowania:
naruszenie
Fakty
– W 2016 r. odbyło się na Węgrzech referendum w sprawie planu Unii Europejskiej dotyczącego relokacji migrantów. Krótko przed referendum skarżąca partia polityczna Magyar Kétfarkú Kutya Párt („MKKP”) udostępniła wyborcom aplikację mobilną, którą mogli wykorzystywać do anonimowego zamieszczania i dzielenia się publicznie zdjęciami ich kart do głosowania. Na skutek skarg złożonych do Państwowej Komisji Wyborczej (PKW) przez osobę prywatną skarżąca partia została ukarana grzywną za naruszenie zasad rzetelności i tajności wyborów oraz zasady korzystania z praw zgodnie z ich celem. Sąd Najwyższy (
Kúria
) utrzymał w mocy stwierdzenie PKW dotyczące naruszenia zasady korzystania z praw zgodnie z ich celem, ale oddalił jej ustalenia dotyczące tajności głosowania i rzetelności referendum. Skarga konstytucyjna wniesiona przez skarżącą partię została uznana za niedopuszczalną.
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r. (zob.
Nota informacyjna nr 214
) Izba Trybunału jednogłośnie orzekła, że doszło do naruszenia art. 10 Konwencji [o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności]. W opinii Trybunału zachowanie skarżącej partii nie powodowało jakiegokolwiek uszczerbku dla tajności i rzetelności referendum. Nałożona na skarżącą partię sankcja nie realizowała żadnego z uprawnionych celów wymienionych w art. 10 ust. 2.
W dniu 28 maja 2018 r. sprawa została przekazana do Wielkiej Izby na wniosek rządu.
Prawo
– Art. 10
a)
Istnienie ingerencji
– Decyzje władz krajowych ingerowały w wolność wyrażania opinii MKKP. W opinii Trybunału zamieszczanie zdjęć kart do głosowania stanowi formę postępowania, która kwalifikuje się jako korzystanie z wolności wyrażania opinii.
MKKP nie była autorem przedmiotowych fotografii, uczestniczyła raczej w ich rozpowszechnianiu poprzez udostępnienie aplikacji mobilnej służącej do ich publikowania. W swoim orzecznictwie Trybunał stwierdził, że art. 10 stosuje się nie tylko do treści informacji, ale także do środków jej rozpowszechniania, gdyż wszelkie ograniczenia nakładane na te środki z konieczności ingerują w prawo do otrzymywania i przekazywania informacji. Aplikacja mobilna była środkiem udostępnionym przez MKKP wyborcom do przekazywania ich opinii politycznych, umożliwiając im korzystanie z ich prawa do wolności wyrażania opinii.
Zgodnie z interpretacją postępowania MKKP dokonaną przez organy krajowe Trybunał uznał, że MKKP nie tylko chciała udostępnić wyborcom forum, na którym mogli wyrażać swoje opinie, ale także sama dążyła do przekazania przesłania politycznego. Zważywszy na kontekst – czas referendum krajowego – oraz nazwę aplikacji – „Oddaj nieważny głos” – działanie tej aplikacji mobilnej należy uznać za wyrażenie przez MKKP opinii politycznej na temat przedmiotowego referendum.
MKKP twierdziła, że została ukarana nie za prowadzenie kampanii jako takiej, ale za prowadzenie jej poprzez przedmiotową aplikację mobilną. Ochrona z art. 10 rozciąga się nie tylko na treść wyrażanych idei i informacji, ale także na formę, w której są przekazywane. Postępowanie MKKP należało do tej kategorii.
W okolicznościach sprawy oba aspekty – zapewnienie forum dla treści osób trzecich oraz samo przekazywanie informacji i idei – były ze sobą nierozerwalnie związane. Udostępnienie wyborcom aplikacji mobilnej i wezwanie ich do zamieszczania i publikowania zdjęć kart do głosowania oraz zachęcanie ich do oddania nieważnego głosu obejmowało więc korzystanie przez MKKP z prawa do wolności wyrażania opinii w odniesieniu do obu tych aspektów.
Reakcja władz na korzystanie przez MKKP z praw przewidzianych na podstawie art. 10 Konwencji stanowiła ingerencję w te prawa.
b)
Czy ingerencja była przewidziana przez ustawę
– Zakres pojęcia przewidywalności zależy w znacznym stopniu od treści danego instrumentu, obszaru, który ma objąć, oraz liczby i statusu tych, do których jest adresowany. Kontekst wyborczy nabiera w tym względzie szczególnej wagi, zważywszy na znaczenie integralności procesu głosowania dla utrzymania zaufania elektoratu do instytucji demokratycznych.
Gdy uregulowania prawne dotyczące wyborów są podstawą do ograniczania wolności wyrażania opinii, stanowi to dodatkowy element, który należy wziąć pod uwagę przy rozważaniu wymogu przewidywalności, który prawo musi spełniać. W tym kontekście swoboda wypowiedzi jest kluczowa dla zapewnienia „swobody wyrażania opinii ludności w wyborze ciała ustawodawczego”. Z tego powodu szczególnie istotne jest, by w okresie poprzedzającym wybory opinie i informacje wszelkiego rodzaju mogły krążyć swobodnie. Dotyczy to szczególnie sytuacji, gdy w grę wchodzi wolność wyrażania opinii partii politycznej. Jak Trybunał wielokrotnie powtarzał, partie polityczne odgrywają zasadniczą rolę w zapewnianiu pluralizmu i odpowiedniego funkcjonowania demokracji. Ograniczenia ich wolności wyrażania opinii muszą zatem podlegać rygorystycznej kontroli. To samo dotyczy,
mutatis mutandis
, kontekstu referendum mającego na celu ustalenie woli elektoratu w sprawach o znaczeniu publicznym.
W opinii Trybunału tego rodzaju kontrola w sposób naturalny rozciąga się na ocenę, czy podstawa prawna służąca do ograniczenia przez władze wolności wyrażania opinii partii politycznej była przewidywalna co do swoich skutków w stopniu wykluczającym wszelką arbitralność przy jej stosowaniu. Rygorystyczna kontrola służy w tym przypadku nie tylko ochronie demokratycznych partii politycznych przed arbitralną ingerencją władz, ale chroni także samą demokrację, gdyż w tym kontekście wszelkie ograniczanie wolności wyrażania opinii bez wystarczająco przewidywalnych uregulowań może być szkodliwe dla otwartej debaty politycznej, legitymacji procesu głosowania i jego wyników, a ostatecznie dla zaufania obywateli do integralności instytucji demokratycznych i ich przywiązania do zasady rządów prawa.
Istotną kwestią w niniejszej sprawie było to, czy – przy braku wiążącego przepisu prawa krajowego wyraźnie regulującego kwestię fotografowania kart do głosowania i zamieszczania takich fotografii w sposób zanonimizowany w aplikacji mobilnej w celu rozpowszechnienia ich w czasie trwania głosowania – MKKP wiedziała lub powinna była wiedzieć (w razie potrzeby po zasięgnięciu odpowiedniej porady prawnej), że jej postępowanie naruszy istniejące prawo dotyczące procedury wyborczej.
Niejasność zasady „korzystania z praw zgodnie z ich celem”, wyrażonej w art. 2 ust. 1 lit. e ustawy o procedurze wyborczej (UPW), została stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny w jego postanowieniu. UPW nie zdefiniowała, co stanowi naruszenie tej zasady, i nie ustaliła kryteriów określania, jaka sytuacja stanowi naruszenie wymogu korzystania z praw zgodnie z ich celem, ani nawet nie wskazała żadnych przykładów. W rozumieniu Trybunału Konstytucyjnego nie było też możliwe ustalenie ogólnie stosujących się kryteriów do korzystania z praw niezgodnie z ich celem; to do Państwowej Komisji Wyborczej (PKW) i ostatecznie sądów krajowych należało rozstrzyganie, w oparciu o zbadanie wszystkich okoliczności danej sprawy, czy określone postępowanie naruszało tę zasadę.
Trybunał uznał, że sytuacja zakładająca potrzebę sądowej wykładni zasad ustanowionych w prawie sama w sobie nie narusza wymogu, by prawo było formułowane w sposób wystarczająco precyzyjny. Nie zmienia to faktu, że krajowe ramy prawne zastosowane w niniejszej sprawie przewidywały możliwość ograniczenia ekspresyjnych zachowań związanych z głosowaniem indywidualnie dla każdego przypadku, a zatem przyznawały bardzo szeroki zakres uznania organom wyborczym i sądom krajowym, które miały je interpretować i stosować. W konsekwencji niejasność art. 2 ust. 1 lit. e UPW oraz nieodłącznie związane z jego wykładnią możliwe ryzyko dla korzystania z praw dotyczących głosowania, w tym swobodnej dyskusji o sprawach publicznych, wymagały szczególnej ostrożności ze strony władz krajowych.
W odniesieniu do wykładni art. 2 ust. 1 lit. e UPW Trybunał Konstytucyjny ograniczył zakres zastosowania tego postanowienia do zachowań związanych z głosowaniem pociągających za sobą „negatywne skutki”, w tym naruszenie praw innych osób. Podobne podejście wynikało z orzecznictwa Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy uznał jednak, że nie została naruszona tajność głosowania, gdyż aplikacja mobilna nie zezwalała na dostęp do danych osobowych użytkowników, a więc nie była w stanie powiązać oddanego głosu z wyborcą. Ponadto Sąd Najwyższy stwierdził, że postępowanie MKKP nie miało istotnego wpływu na rzetelność referendum krajowego i nie było w stanie zachwiać zaufaniem społeczeństwa do pracy organów wyborczych. Nie ustalono więc, w jaki sposób sporne ograniczenie, oparte na zasadzie korzystania z praw zgodnie z ich celem, było związane z konkretnym „negatywnym skutkiem”, czy to potencjalnym, czy rzeczywistym, i w jaki sposób odnosiło się do niego. Wydaje się, że niniejsza sprawa stanowiła pierwszy przypadek, w którym władze krajowe zastosowały zasadę korzystania z praw zgodnie z ich celem w odniesieniu do użycia aplikacji mobilnej służącej do zanonimizowanego zamieszczania zdjęć kart do głosowania. Samo to nie sprawiło, że wykładnia prawa była nieprzewidywalna. Mając jednak na uwadze szczególne znaczenie przewidywalności prawa w przypadku ograniczania wolności wyrażania opinii partii politycznej w kontekście wyborów lub referendum, Trybunał uznał, że znaczna niepewność co do potencjalnych skutków zaskarżonych przepisów prawnych, zastosowanych przez władze krajowe, przekraczała poziom, który można zaakceptować na podstawie art. 10 ust. 2 Konwencji.
Rozstrzygnięcie
: naruszenie (szesnastoma głosami do jednego).
Art. 41: 330 EUR tytułem szkody majątkowej.
© Council of Europe/European Court of Human Rights
Niniejsze streszczenie przygotowane przez Kancelarię nie wiąże Trybunału.
Link do
Not informacyjnych nt. orzecznictwa