CASE OF SAVICKIS AND OTHERS v. LATVIA

Ured zastupnika Republike Hrvatske pred Evropskim sudom za ljudska prava. Sva prava pridržana. Popuštenje za ponovno objavljanje ovog sažetka dano je isključivo u svrhu uključivanja u HUDOC bazi podataka Suda. © Office of the Representative of the Republic of Croatia pred Evropskim sudom za ljudska prava. All rights reserved. Permis de republicare a acestui rezumat a fost acordat numai în scopul includerii sale în baza de date a Curții HUDOC. © Bureau de l'Agent de la Republica Croația la Curtea Europeană a Drepturilor Omului. © Sva prava pridržana. Toate drepturile rezervate. Lautorizația de republica acest rezumat a fost acordată în scopul exclusiv al includerii sale în baza de date a HUDOC de la Curtea.

© Čvar SAŽETKO PROMESNO PROVÁKENIE SIPRODUCI SIPRODUCI SIPRODUCI SIPROVENIE I DRAVIČI I DRAVIČI VIVISTIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJE VISVIJEVIEVIJE VIS Persoanele care solicită să locuiască în Letonia sau să aibă cetățenie letonă au lucrat în diferite republici ale fostei republici sovietice (denumite în continuare: URSS).

După recunoașterea independenței Letoniei, întreprinzătorii au primit statutul de întreprinzători cu stagiu permanent în Letonia. Statutul acestora nu este de natură să fie de natură să fie de natură să fie de natură să lucreze în afara Letoniei, în alte republici ale URSS, pentru o perioadă de timp determinată după calcularea drepturilor lor de întreținere. Pe de altă parte, cetățenii letoni nu au avut o perioadă de timp determinată fără stagiu permanent în Letonia. În conformitate cu art. 14 din Convenția privind protecția persoanelor fizice, Curtea Constituțională a Letoniei a considerat că există o diferență clară între obiectul și obiectul cererii, deoarece Andrejeva locuia pe teritoriul Letoniei în perioadele litigioase, iar solicitantii din perioadele litigioase lucrau în afara teritoriului Letoniei și astfel nu puteau să aibă legături juridice cu statul.

Totuși, nu orice diferență de comportament va constitui o încălcare a articolului 14, ci numai diferența care se bazează pe o bază interzisă și care nu are un scop legitim sau care nu are o relație rezonabilă între distanța dintre mijloacele utilizate și scopul dorit (Fabris v. Francia [VV], br. 16574/08, p. 56, CEDO 2013).Convenția nu împiedică statele contractante să adopte măsuri legislative care să discrimineze un anumit grup de persoane în situații similare, fără o justificare obiectivă și rezonabilă.Convenția nu împiedică statele contractante să adopte măsuri legislative care să discrimineze un anumit grup de persoane în mod diferit de altele, cu condiția ca acest lucru să poată fi justificat în mod rezonabil prin Convenție (Convenția nr. 587/2002, br.

Atunci când evaluează plângerile privind discriminarea în materie de asistență socială sau de sănătate, Curtea nu evaluează faptele sau circumstanțele individuale ale unui solicitant sau ale altora pe care legislația le afectează sau ar putea afecta, ci evaluează dacă legislația este discriminatorie (British Gurkha Welfare Society i al doilea împotriva Regatului Unit, [2] nr. 44818/11, p. 63., 15 septembrie 2016). Prin aplicarea principiilor menționate la obiectul reclamantului, Curtea a stabilit că art. 14 este primitiv. Având în vedere criteriul pe baza căruia reclamantul nu poate solicita cetățenie terță, Curtea a solicitat părților să ia o poziție morală foarte importantă, explicând cum nu poate justifica o astfel de diferență de identitate.

Înființarea unui astfel de sistem, Letonia a încercat să evite aprobarea consecințelor politicii de imigrare care s-a desfășurat în perioada ocupării ilegale și a anexării. ESLJP a acceptat că, în acest context istoric specific, un astfel de scop era în concordanță cu eforturile de a îmbunătăți viața națiunii după recăpătarea independenței, protejarea sistemului economic al țării. Întrebarea cheie în cauză era dacă aceste legături legitime pot justifica diferențele de comportament între persoanele care au cetățenie latviană și cele care au statut de cetățeni din alte țări. De asemenea, în ceea ce privește reforma structurilor politice, juridice și economice ale statului (care include adoptarea legislației economice și sociale), ECHR recunoaște o largă libertate de apreciere a statelor care au trecut de la un regim totalitar la o formă democratică de guvernare, cum este cazul Letoniei (Broniowski împotriva Poloniei [VV], br.

31443/96, §§ 149 și 162-63, CEDO 2004-V].În plus, libertatea de apreciere poate depinde de faptul că măsurile contestate au condus la pierderea contribuțiilor individuale plătite, iar Letonia a rămas fără protecție socială.Nimic din tratamentul menționat nu s-a întâmplat în cazul reclamantului. ESLJP a concluzionat că diferența de comportament a rezultat din motive legitime și că motivele pentru care statul respectiv a dorit să solicite o astfel de justificare nu au fost suficiente.

Slijogov, care a votat cu zece voturi, a declarat că nu a existat nicio încălcare a obligației de protecție a drepturilor omului în temeiul articolului 14 din Legea nr. 1 din Convenția privind protecția persoanelor cu handicap din Ucraina.[1] Obligația de a solicita o astfel de justificare a fost luată în considerare de autoritățile de stat care au decis să nu ia în considerare cerințele privind obligația de protecție a persoanelor cu handicap în temeiul Legii privind protecția persoanelor cu handicap din Ucraina, care nu au fost în vigoare în timpul perioadei de depunere a cererilor de protecție a persoanelor cu handicap în cadrul sistemului de asigurări sociale din URSS.[2]

© Ured zastupnika Republike Hrvatske pred Europskim sudom za ljudska prava. Sva prava pridržana. Dopuštenje za ponovno objavljivanje ovog sažetka dano je isključivo u svrhu uključivanja u HUDOC bazu podataka Suda. © Office of the Representative of the Republic of Croatia before the European Court of Human Rights. All rights reserved. Permission to re-publish this summary has been granted for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. © Bureau de l’Agent de la République de Croatie devant la Cour européenne des droits de l’homme. Tous droits réservés. L’autorisation de republier ce résumé a été accordée dans le seul but de son inclusion dans la base de données HUDOC de la Cour.

SAŽETAK PRESUDE

SAVICKIS I DRUGI PROTIV LATVIJE

PRESUDA VELIKOG VIJEĆA OD 9. LIPNJA 2022.

ZAHTJEV BR. 49270/11 Različito postupanje prema latvijskim državljanima i nedržavljanima u odnosu na izračun starosnih mirovina ostvarenih u bivšem SSSR-u nije bilo diskriminatorno ČINJENICE Podnositelji zahtjeva žive u Latviji, ali nemaju latvijsko državljanstvo. Do ponovne uspostave neovisnosti Latvije radili su u različitim republikama bivšeg Sovjetskog saveza (dalje: SSSR). Nakon ponovne uspostave neovisnosti Latvije, podnositelji su dobili status „nedržavljana sa stalnim boravkom u Latviji“. Osobama s takvim statusom nisu uračunate godine staža koje su provele na radu izvan Latvije, u drugim republikama SSSR-a, u razdoblje rada potrebno za izračun njihovih starosnih mirovina. S druge strane, latvijskim državljanima se takvo razdoblje rada uračunavalo u njihov mirovinski staž.

Podnositelji su pokrenuli odgovarajuće postupke pred latvijskim sudovima tvrdeći da su bili diskriminirani u odnosu na latvijske državljane. Latvijski Ustavni sud je na kraju odbio njihove ustavne tužbe uz obrazloženje da Latvija nije sljednica prava i obveza bivšeg SSSR-a i da stoga, sukladno doktrini kontinuiteta države, nakon ponovne uspostave neovisnosti nije bila dužna preuzeti bilo kakve obveze koje proizlaze iz razdoblja nezakonite okupacije i aneksije. Nadalje, taj sud je utvrdio da je razlika u postupanju pri izračunu mirovina za državljane i " nedržavljane sa stalnim boravkom" bila opravdana i razmjerna. Latvijski Ustavni sud je takav stav zauzeo unatoč tome što je ESLJP u ranijem, činjenično sličnom predmetu, utvrdio povredu čl.

14. i čl. 1. Protokola br. 1 uz Konvenciju. Radilo se o presudi Andrejeva protiv Latvije u kojoj je ESLJP utvrdio povredu zabrane diskriminacije i prava na mirno uživanje vlasništva jer je Latvija podnositeljici zahtjeva odbila uračunati godine staža provedene na radu u bivšem SSSR-u u razdoblje rada potrebno za izračun starosne mirovine, budući da nije imala latvijsko državljanstvo [1] . Međutim, latvijski Ustavni sud je smatrao da je postojala jasna razlika između tog predmeta i predmeta podnositelja zahtjeva budući da je gđa Andrejeva boravila na teritoriju Latvije tijekom spornih razdoblja, dok su podnositelji zahtjeva u spornim razdobljima radili izvan teritorija Latvije i stoga nisu mogli steći pravne veze s tom državom.

PRIGOVORI Pozivajući se na čl. 14. u vezi s čl. 1. Protokola br. 1 uz Konvenciju, podnositelji zahtjeva su prigovorili da su zbog svog statusa "stalno nastanjenih nedržavljana" bili diskriminirani u odnosu na latvijske državljane prilikom ostvarivanja prava na starosnu mirovinu i prava na prijevremeno umirovljenje. OCJENA ESLJP-a Čl. 1. Protokola br. 1. uz Konvenciju ne jamči pravo na mirovinu. Međutim, ako je država odlučila uspostaviti mirovinski sustav, onda to mora učiniti na način koji je sukladan čl. 14. Konvencije ( Stec i drugi protiv Ujedinjene Kraljevine [VV], br. 65731/01 i 65900/01, st 53.). Taj članak zabranjuje različito postupanje prema osobama u sličnim situacijama bez objektivnog i razumnog opravdanja.

Međutim, neće svaka razlika u postupanju predstavljati povredu čl. 14., već samo ona razlika koja je utemeljena na zabranjenoj osnovi i koja ne teži legitimnom cilju ili nema razuman odnos razmjernosti između upotrijebljenih sredstava i cilja koji se želi postići ( Fabris protiv Francuske [VV] , br. 16574/08, st. 56., ECHR 2013). Konvencija ne sprječava države ugovornice da zakonodavnim mjerama određenu skupinu tretira drugačije od drugih pod uvjetom da se to može opravdati sukladno Konvenciji ( Ždanoka protiv Latvije [VV], br. 58278/00, st. 112., ECHR 2006-IV). Mjere ekonomske i socijalne politike često uključuju uvođenje i primjenu kriterija koji se temelje na razlikovanju kategorija ili skupina pojedinaca i države pritom uživaju široku slobodu procjene jer najbolje poznaju svoje društvo i njegove procjene.

ESLJP poštuje izbor politike zakonodavca osim ako taj izbor nije “očigledno bez razumne osnove” ( Fábián protiv Mađarske [VV], no. 78117/13, st. 115., 5. rujna 2017.). Drugim riječima, mjere ekonomske ili socijalne politike moraju se provoditi razmjerno i bez diskriminacije. U pogledu tereta dokazivanja u vezi s čl. 14. Konvencije, kad podnositelj zahtjeva dokaže različito postupanje, na tuženoj državi je teret dokaza da je takvo postupanje bilo opravdano ( Guberina protiv Hrvatske , br. 23682/13, st. 74., ECHR 2016). Kad ocjenjuje pritužbe o navodnoj diskriminaciji u sustavu socijalne skrbi ili mirovinskom sustavu, ESLJP ne ocjenjuje pojedinačne činjenice ili okolnosti pojedinog podnositelja zahtjeva ili drugih na koje zakonodavstvo utječe ili bi moglo utjecati već ocjenjuje je li zakonodavstvo kao tako diskriminatorno ( British Gurkha Welfare Society i drugi protiv Ujedinjene Kraljevine , [2] br.

44818/11, st. 63., 15 rujna 2016.). Primjenom gore navedenih načela na predmet podnositelja zahtjeva, ESLJP je utvrdio da je čl. 14. primjenjiv. S obzirom da je kriterij na osnovu kojeg su podnositelji bili različito tretirani bila državljanstvo, ESLJP je istaknuo da su morali postojati vrlo važni razlozi kako bi se opravdala takva razlika u postupanju. Prema obrazloženju latvijskog Ustavnog suda razlika u postupanju slijedila je dva legitimna cilja: očuvanje ustavnog identiteta države provođenjem doktrine državnog kontinuiteta. Sukladno toj doktrini Latvija je, kao i Litva i Estonija, bila žrtva agresije, nezakonite okupacije i aneksije od strane bivšeg SSSR-a te stoga nije bila država sljednica SSSR-a, već je zadržala državnost i de iure neovisnost kroz cijelo razdoblje Hladnog rata.

Ova doktrina utjecala je na uspostavu spornog sustava starosnih mirovina nakon obnove neovisnosti Latvije. Uspostavom takvog sustava, Latvija je nastojala izbjeći odobravanje posljedica imigracijske politike koja se provodila u razdoblju nezakonite okupacije i aneksije. ESLJP je prihvatio da je, u ovom specifičnom povijesnom kontekstu, takav cilj bio u skladu s naporima da se izgradi život nacije nakon ponovne uspostave neovisnosti. zaštitu gospodarskog sustava zemlje. Ključno pitanje u ovom predmetu bilo je mogu li navedeni legitimni ciljevi opravdati razliku u postupanju između osoba koje imaju latvijsko državljanstvo i onih koji imaju status „nedržavljana sa stalnim boravkom“. Prije ocjene razmjernosti, ESLJP je ispitao je li Latvija u ovom predmetu uživala široku slobodu procjene.

S tim u vezi, uzeo je u obzir činjenicu da se radi se o prošlim razdobljima zaposlenja koja su podnositelji zahtjeva odradili izvan teritorija tužene države i prije uvođenja postojećeg sustava mirovinskog osiguranja. ESLJP je u svojoj ranijoj sudskoj praksi prihvatio da je razlika u postupanju na temelju državljanstva opravdana ovisno o datumu kada su podnositelji zahtjeva razvili veze s tuženom državom ( British Gurkha Welfare Society i drugi protiv Ujedinjene Kraljevine , st. 84.-85.). Isto tako, kada je riječ o reformi državne političke, pravne i ekonomske strukture (što uključuje donošenje ekonomskog i socijalnog zakonodavstva), ESLJP priznaje široku slobodu procjene državama koje su prešle iz totalitarnog režima u demokratski oblik vladavine, kao što je slučaj s Latvijom ( Broniowski protiv Poljske [VV], br.

31443/96, §§ 149 i 162-63, ECHR 2004-V). Dodatno, sloboda procjene može ovisiti i o tome je li osporena mjera dovela do gubitka pojedinačnih uplaćenih doprinosa, te je li pojedinac ostao bez socijalne zaštite. Ni jedno od navedenog se nije dogodilo u slučaju podnositelja zahtjeva. Slijedom navedenog, ESLJP je smatrao da se procjena je li sporna razlika u postupanju bila opravdana "vrlo važnim razlozima" mora provesti u kontekstu široke slobode procjene koju je Latvija uživala u okolnostima ovog slučaja. Što se tiče razmjernosti mjera koje su poduzele latvijske vlasti, ESLJP je smatrao da Latvija nije imala obvezu preuzeti mirovinske obveze koje potječu iz bivšeg SSSR-a ili proizlaze iz aneksije Latvije.

Zaključio je da je povlašteni tretman koji su imali državljani Latvije bio u skladu s ciljem ponovne izgradnje života nacije. Nadalje, ESLJP je primijetio da je pravni status podnositelja zahtjeva bio stvar njihovog osobnog izbora, a ne nepromjenjive situacije, uzimajući u obzir dugo razdoblje tijekom kojeg su podnositelji mogli steći latvijsko državljanstvo, za razliku od podnositeljice zahtjeva u predmetu Andrejeva protiv Latvije . ESLJP je također utvrdio da podnositeljima zahtjeva nisu bile uskraćene njihove osnovne mirovine koje su bile neovisne o njihovom radnom stažu, niti su izgubili bilo kakve naknade na temelju financijskih doprinosa izvršenih u predmetnim razdobljima zaposlenja. ESLJP je ponovio da se mirovine iz radnog odnosa u Latviji temelje na doprinosima za socijalno osiguranje kroz načelo solidarnosti i da države imaju široku slobodu procjene u tom području.

Zaključio je da je razlika u postupanju slijedila legitimne ciljeve i da su razlozi koje je tužena država navela da bi opravdala takvo postupanje bili dovoljno važni. Slijedom navedenog, ESLJP je s deset glasova naprema sedam, utvrdio da nije došlo do povrede čl. 14. u vezi s čl. 1. Protokola br. 1 uz Konvenciju. [1] Podnositeljica zahtjeva je radila u tvornici za reciklažu u kemijskom kompleksu Olaine koji se nalazio u tadašnjem SSSR-u i koji je, nakon ponovne uspostave neovisnosti, pripao teritoriju Latvije. Nakon što je podnijela zahtjev za ostvarivanje prava na starosnu mirovinu, nadležna tijela su odlučila da se razdoblje tijekom kojeg je podnositeljica zahtjeva bila zaposlena u ukrajinskim i ruskim poduzećima ne može uzeti u obzir pri izračunu njezine mirovine budući da ti poslodavci nisu bili porezni obveznici u Latviji te stoga nije bilo razloga da podnositeljica bude obuhvaćena latvijskim sustavom obveznog socijalnog osiguranja.

[2] Sažetak presude dostupan je na hrvatskom jeziku .