AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR BIZVURU no. 24654/19 Tolga ÇAKIR / Türkiye Bașkan, Egidijus Kūris, Hâkimler, Pauliine Koskelo, Gilberto Felici, și Dorothee von Arnimin, director adjunct al Departamentului de Afaceri Scriitoare, cu participarea Dorothee von Arnimin, a fost sesizată la 27 septembrie 2022 ca Comitet al Curții Europene a Drepturilor Omului (İkinci Bölüm), înființată în 1976 și înființată la Istanbul și înregistrată la Paris, pentru că nu are surse de drepturi.Z. Çakır / Türkiye Bașkan, Egidijus Kūris, Hâkimler, Pauliine Koskelo, Gilberto Felici, și Dorothee von Arnimin, director adjunct al Departamentului de Afaceri Scriitoare, cu participarea Curții Europene a Drepturilor Omului (İkinci Bölüm), a fost numită în acest sens de către un tribunal din Turcia, iar în cazul în care nu există resurse penale, a fost sesizată de către Turcialitul din Turcia Turcia, care a fost născut în anul 1976 și a fost înregistrat la Paris și a fost înregistrat la Avukat Tolkat Çakır Baros.Z. Çakır, reprezentat de către un tribunal din Turcia, de drepturi de drepturi de drepturi de drepturi ale persoanelor de drepturi omene, cu următoarele persoane, cu următoarele motive de interes: 1.
Curtea de judecată din Istanbul a decis că, la 28 februarie 2017, a acționat ca avocat al lui M.S., care i-a trimis o anumită sumă de bani pentru a putea fi folosită ca garanție împotriva anumitor debitori ai lui M.S. în cadrul unei litigii de drept, în scopul obținerii unui mandat de haciz. M.S., prietenul său D.A., a cerut prietenului său D.A. să-i trimită un cont în cauză, un cont cunoscut de el, în sprijinul lui B.E. B.E. a mai arătat că, pe lângă afirmațiile sale, el și reclamantul au primit două declarații care au fost date ca fiind ale aceluiași cont sau diferite de cele ale unei anumite bănci.
La a doua ședință din februarie 2017, reclamantul a declarat pe scurt că, în măsura în care judecătorul ar considera necesar, poate să asigure participarea martorilor pentru a susține afirmația că banii în cauză sunt banii proprii pe care i-a împrumutat mai înainte de la prieteni și rude.Curtea nu a luat în considerare în mod special această declarație și a pronunțat hotărârea menționată mai sus la sfârșitul ședinței.5.Apelantul, printre alte obiecții, a contestat decizia instanței de a se baza pe dovezile din imaginile camerelor de securitate ale Curții de Ticaret și băncilor.21 decembrie 2017 Istoria Istanbulului Districtului Judecătoriei İĞİĞESİ, a examinat cererile de vânzare ale reclamantului, în special în cazul camerelor de securitate ale primului grad.6.Locul de judecată a început în data de 14 decembrie 2018 și a fost deschis în data de 15 decembrie 2018 în fața Curții a Provinciului Anatoarei Anatoare Anatoare Anatoare.7.Mehmet Anatoare Anatoare, 28 decembrie 2018 În urma unei plângeri de la instanța de justiție, a fost acceptată o decizie de apărire din data de 28 decembrie 2018 în care a fost declarată că nu are nicio dovadă de existență a unor imagini de securitate.
Reclamantul a depus plângere în temeiul articolelor 6 §§ 1, 2 și 3 (d) din Conventie, pentru un proces nedrept, deoarece instanțele locale au refuzat cererile de audiere a martorilor apărării și de colectare a următoarelor dovezi: (i) imagini de la bancă și de la camera de securitate obținute de la instanță, (ii) înregistrări de la stația de bază care arată dacă a făcut un acord cu B.E. pentru a retrage banii în cauză, (iii) înregistrări bancare privind transferul banilor și (iv) înregistrări și mesaje de la înțelegere cu M.S. 8. Guvernul a susținut că nu există nicio dovadă că în timpul primelor cereri ale apărării, reclamantul a avut o plângere în acest sens, iar în primele cereri a fost declarată că nu a avut nicio plângere, iar în celelalte cereri, a declarat că nu a avut nicio dovadă că a avut o plângere, iar în celelalte cereri a declarat că nu a avut nicio dovadă că a avut o plângere în acest sens, iar în celelalte cereri a declarat că nu a avut nicio dovadă că a avut o plângere în legătură cu o încălcarea de la cerere, iar în celelalte cereri a declarat că nu a avut nicio dovadă că nu a avut nicio dovadă că nu a avut nicio dovadă că nu a avut nicio dovadă că nu a avut nicio dovadă că nu a avut nicio dovadă că nu a avut nicio dovadă că nu a avut nicio dovadă că a avut o plângere în legătură cu o plângere.
Având în vedere că cererea reclamantului în fața Curții Constituționale nu a făcut referire la elementele de probă menționate mai sus (iii) și (iv), Curtea, luând în considerare că nu au fost făcute referiri la acestea în cererea reclamantului în fața Curții Constituționale, acceptă contestația Guvernului potrivit căreia nu au fost consumate căile de drept interne și respinge, în temeiul articolului 35 § 1 din Convenție, acuzațiile în temeiul articolului 35 § 4 din Convenție.11 În temeiul articolului 6 § 1 și 3 din Convenție, nu au fost făcute referiri la acestea în cererea reclamantului, iar cererea reclamantului în fața Curții Constituționale este respinsă.În temeiul articolului 6 § 1 și 3 din Convenție, nu au fost făcute referiri la acestea.În temeiul articolului 6 § 1 și 3 din Convenție, nu au fost făcute referiri la acestea.În temeiul articolului 6 § 1 și 3 din Convenție, nu au fost făcute referiri la acestea.În temeiul articolului 6 § 1 și 3 din Convenție, nu au fost făcute referiri la acestea.În temeiul articolului 6 § 1 și 3 din Convenție, nu au fost făcute referiri la acestea.În temeiul articolului 6 § 1 și 3 din Convenție, nu au fost făcute referiri de fapt.În temeiul articolului 6 § 1 și 3 din Convenție, nu au fost făcute referiri de fapt.În temeiul articolului 6 § 1 și 3 din Convenție, nu au fost făcute referiri de fapt.În temeiul articolului 6 alineatul (1) din Convenție, nu se poate face referire la aceste referiri.În temeiul articolului 6 alineatul (1) din Convenție, nu se poate aplica nicio altă formă de dreptare.În temeiul articolului 6 din Convenție, nu se poate aplica o altă formă de drept.În temeiul articolul de drept.
De asemenea, nu a explicat suficient de clar motivul pentru care a fost interogat martorul sau nu a cerut instanței de prim grad să-i acorde un timp de ședere pentru a furniza informații cu privire la acesta (karșılaștırın, Zirnite/Letonia , no. 69019/11, § 51, 11 iunie 2020; Gregačević/Hırvatistan , no. 581/09, § 64, 10 iulie 2012 și Emmanuello/Italia (k.k.), no. 35791/97, 31 august 1999).
Cu toate acestea, în timpul declarațiilor sale la Curtea Penală de la Istanbul, la 28 februarie 2017, reclamantul a susținut că a colectat bani de la prietenii și rudele acestuia și a cerut să fie pedepsit cu prejudicii, dacă a considerat necesar, dar nu a primit răspuns de către instanță.14 În primul rând, cererea menționată mai sus nu este valabilă în lumina unei cereri de despăgubire a unei persoane care a depus o plângere pentru a fi examinată în mod adecvat de o bancă locală.15 În primul rând, după ce a fost judecat, Murad a primit o pedeapsă de trei ori pentru că nu a fost înțeles în justiție în fața unei instanțe locale (§ 148).16 În primul rând, a fost pedepsit cu o pedeapsă de trei ori pentru că nu a fost înțeles în justiție în fața unei instanțe locale.
În lumina celor de mai sus, Curtea nu ia parte la afirmația reclamantului că autoritățile locale au depus o cerere deschisă către instanțele locale pentru colectarea înregistrărilor stațiilor de bază (articolul (ii) menționat mai sus). Prin urmare, Curtea consideră, în orice caz, că justiția generală a judecății penale împotriva sa nu a fost prejudiciată în ceea ce privește aceste dovezi.17 În lumina celor de mai sus, Curtea nu se alătură afirmației reclamantului că autoritățile locale au depus o cerere care încalcă principiul egalității armelor.Curtea consideră că, din cauza faptului că instanțele locale nu au văzut valabilitatea, fiabilitatea sau istoria tuturor dovezilor, nu există nici un motiv pentru a considera că judecata penala Benzer a fost în general prejudiciată de judecățile engleze.18 Prin urmare, Curtea a decis că judecătorul principal nu a putut să se bazeze pe o decizie scrisă și respinsă de către Curtea de Apel.art. 20 din Legea nr. 4 din 2022 (art. 35 din Legea nr. 20 din 2022) a fost declarat că Curtea nu poate să se bazeze pe o decizie scrisă și că nu este în conformitate cu Legea de drept.
Bașvuru no. 24654/19
Tolga ÇAKIR / Türkiye
Bașkan,
Egidijus Kūris,
Hâkimler,
Pauliine Koskelo,
Gilberto Felici,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla 27 Eylül 2022 tarihinde Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
1976 yılında doğan ve İstanbul’da ikamet eden ve Paris Barosuna kayıtlı Avukat İ.Z. Çekici tarafından temsil edilen Tolga Çakır (“bașvuran”) adlı bir Türk vatandașı tarafından, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca, 30 Nisan 2019 tarihinde, Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine Mahkemeye yapılmıș olan bașvuruyu (no. 24654/19);
Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bașvurunun tebliğ edilmesine dair kararı;
tarafların beyanlarını dikkate alarak;
Gerçekleștirilen müzakereler sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, bașvuran aleyhine yürütülen ceza yargılamalarının, bașvuranın savunma tanıkları da dâhil olmak üzere delillerin toplanması ve incelenmesine ilișkin taleplerine karșı yerel mahkemelerin tutumundan kaynaklanan silahların eșitliği ilkesinin ihlali nedeniyle adil olmadığı iddiasıyla ilgilidir.
2.
İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, 28 Șubat 2017 tarihinde bașvuranı Ceza Kanunu’nun 247. maddesi uyarınca zimmet suçundan mahkûm etmiș ve dört yıl iki ay hapis cezası vermiștir. Yargılamayı yürüten mahkeme, bașvuranın, bir hukuk davasında M.S.nin belirli borçlularına karșı ihtiyati haciz emri alabilmek amacıyla teminat olarak kullanabilmesi için kendisine belirli bir miktar para gönderen M.S.nin avukatı olarak hareket ettiğine kanaat getirmiștir. M.S., arkadașı D.A.dan söz konusu tutarı, bașvuranı kendisiyle tanıștıran B.E.ye göndermesini istemiștir. B.E. ifadesinde, kendisinin ve bașvuranın parayı belirli bir bankanın iki farklı șubesinden çekmiș olduklarını ifade etmiștir. Bașvuran, müvekkili M.S. adına parayı ilgili ticaret mahkemesine yatırmıș ve ihtiyati haciz kararı verilmesini sağlamıștır. Bașvuran, daha sonra söz konusu meblağı aynı mahkemenin yazı ișleri müdürlüğünden çekmesine ve M.S.nin kendisini defalarca aramasına rağmen, parayı müvekkiline iade etmemiș, dolayısıyla zimmet suçunu ișlemiștir.
3.
Yargılamayı yürüten mahkemenin önündeki maddi ihtilaflardan biri; söz konusu tutarı bașvurana M.S.nin mi gönderdiği, yoksa bu tutarı bașvuranın mı arkadașlarından veya akrabalarından toplayarak Mahkemeye yatırdığıdır. Yargılamayı yürüten mahkeme, diğerlerinin yanı sıra, D.A., B.E. ve M.S.nin ifadelerine ve D.A.nın söz konusu tutarı B.E.nin banka hesabına gönderdiğini gösteren bir banka havalesi dekontuna atıfta bulunarak, bașvuranın iddiasını delil niteliğinde belgelerle desteklemediği kanaatine varmıștır.
4.
28 Șubat 2017 tarihinde yapılan ikinci durușmada, bașvuran, yargılamayı yürüten mahkemenin gerekli görmesi halinde, söz konusu meblağın daha önce arkadașlarından ve akrabalarından ödünç aldığı kendi parası olduğu yönündeki iddiasını desteklemek için tanıkların katılımını sağlayabileceğini kısaca belirtmiștir. Yargılamayı yürüten mahkeme bu beyanı özellikle ele almamıș ve durușmanın sonunda yukarıda belirtilen kararı vermiștir.
5.
Bașvuran,
diğer itirazlarının yanı sıra
, Ticaret Mahkemesi ve bankaların güvenlik kamerası görüntülerinin temin edilerek incelenmediğini öne sürerek mahkumiyet kararına itiraz etmiștir. 21 Aralık 2017 tarihinde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi, bașvuranın ek delil toplama taleplerini özellikle ele almadan, ilk derece mahkemesinin kararını onamıștır.
6.
14 Șubat 2018 tarihinde bașvuran, Ticaret Mahkemesi ve bankalara ait güvenlik kamerası görüntülerinin incelenmediğinden ve savunma tanıklarının dinlenmediğinden șikâyet ederek Anayasa Mahkemesi’ne bireysel bașvuruda bulunmuștur. Anayasa Mahkemesi, 15 Ekim 2018 tarihinde, bașvurusunun açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle kabul edilemez olduğuna karar vermiștir.
7.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6 §§ 1, 2 ve 3 (d) maddesi uyarınca, yerel mahkemelerin savunma tanıklarının dinlenmesi ve așağıdaki delillerin toplanmasına ilișkin taleplerini reddetmesi sebebiyle adil yargılanmadığından șikâyetçi olmuștur: (i) banka ve adliyeden alınan güvenlik kamerası görüntüleri, (ii) söz konusu parayı çekmek için B.E. ile anlașma yapıp yapmadığını gösteren baz istasyonu kayıtları, (iii) paranın transferine ilișkin banka kayıtları ve (iv) M.S. ile yaptığı mesajlașma kayıtları ve mesajların içerikleri
8.
Hükümet, bașvuranın yerel yargılamalar sırasında bu nedenle șikâyette bulunmadığını ileri sürerek, yukarıda belirtilen (iii) ve (iv) maddelerle ilgili olarak iç hukuk yollarının tüketilmediği yönünde bir itirazda bulunmuștur. Hükümet ayrıca Mahkemeyi, bașvuranın taleplerini muğlak bir șekilde ve yargılamanın çok geç bir așamasında sunduğu ve savunma tanıklarının isimlerini belirtmediği gerekçesiyle bașvurunun kabul edilemez olduğuna karar vermeye davet etmiștir.
9.
Bașvuran, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160 § 2 maddesinin Cumhuriyet savcısını șüphelinin lehine ve aleyhine delil toplamaya yükümlü kıldığını savunarak, sanığın ilave delil toplama taleplerini kanıtlama yükümlülüğünün olmadığını ileri sürmüștür. Benzer șekilde, bölge adliye mahkemeleri, yetersiz delile dayandığı görüșünde oldukları takdirde herhangi bir kararı bozma yetkisine sahipti. Bu doğrultuda, bașvuran, Mahkemeyi, Hükümetin ilk itirazlarını reddetmeye davet etmiștir.
10.
Mahkeme, bașvuranın Anayasa Mahkemesi önündeki bașvurusunda yukarıda belirtilen (iii) ve (iv) kanıt öğelerine ilișkin olarak bunlara atıfta bulunmadığını göz önünde bulundurarak, Hükümetin iç hukuk yollarının tüketilmediği yönündeki itirazını kabul etmekte ve bașvurunun bu kısmının iç hukuk yollarının tüketilmemesi nedeniyle Sözleșme’nin 35 § 1 maddesi uyarınca kabul edilemez olduğunu beyan ederek Sözleșme’nin 35 § 4 maddesi uyarınca reddetmektedir.
11.
Bașvuranın geri kalan șikâyetleri Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 maddesi kapsamında incelenmelidir. Savunma tanıklarının dinlenme hakkına ilișkin olarak bu hükümler kapsamında geliștirilen genel ilkeler
Murtazaliyeva/Rusya
([BD], no. 36658/05, §§ 139-68, 18 Aralık 2018) davasında özetlenmiștir. Bu ilkelerin, sanıkların sunmaya çalıștıkları video kayıtları gibi diğer deliller açısından da geçerli olduğu görülmüștür (bk
. Abdullayev/Azerbaycan
, no. 6005/08, §§ 59-60, 7 Mart 2019). İç hukuka uygun olarak sanık lehine bir tanığın dinlenmesi talebinde bulunulduğunda, Mahkeme değerlendirmesini așağıdaki üç așamalı test temelinde gerçekleștirecektir:
(i) bir tanığı sorgulama talebinin gerekçesinin yeterli olup olmadığı ve suçlamanın konusuyla ilgili olup olmadığı;
(ii) yerel mahkemelerin söz konusu tanıklığın ilgisini değerlendirip değerlendirmediği ve durușmada bir tanığı sorgulamama kararı için yeterli gerekçe sunup sunmadığı; ve
(iii) yerel mahkemelerin bir tanığı sorgulamama kararının, adil yargılamaya genel olarak zarar verip vermediği (özellikle bk.
Murtazaliyeva
, yukarıda anılan, § 158).
12.
Mahkeme, bașvuranın, yargılama öncesi veya yargılama așamasında ya da müteakip temyiz incelemesi sırasında, sorgulanmasını istediği tanıkların isimlerini ve adreslerini sunmadığını vurgulamaktadır. Ayrıca, tanıkların dinlenmesinin altında yatan nedeni yeterince net bir șekilde açıklamamıș veya ilk derece mahkemesinden bu tanıklarla ilgili bilgi sağlaması için kendisine ek süre vermesini istememiștir (karșılaștırın,
Zirnite/Letonya
, no. 69019/11, § 51, 11 Haziran 2020;
Gregačević/Hırvatistan
, no. 58331/09, § 64, 10 Temmuz 2012 ve
Emmanuello/İtalya
(k.k.), no. 35791/97, 31 Ağustos 1999).
13.
Ek olarak, bașvuranın avukatı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160 § 2 maddesinde Cumhuriyet savcısının șüphelinin lehine ve aleyhine delil toplamakla yükümlü olduğunun belirtildiğini ileri sürerek, sanığın ilave delil toplama taleplerini kanıtlama yükümlülüğünün olmadığını ileri sürmüș olsa da, Mahkeme, yerel makamların böyle bir yetkiye sahip olduğu gerçeğinin, yukarıda atıfta bulunulan
Murtazaliyeva
testinin ilk adımının gerektirdiği üzere, bașvuranın yeterli gerekçeye sahip bir talepte bulunduğu sonucuna varmak için yeterli olmadığı kanaatindedir. Ayrıca Mahkeme’nin, 12 Haziran 2014 tarihinde İstanbul Asliye Hukuk Mahkemesi önünde bir durușmada bașvuranın, B.E.ye ödendiğini ileri sürerek, teminat olarak kendisine herhangi bir meblağ ödenmediğini belirttiğini kaydetmesi gerekmektedir. Ancak bașvuran, 28 Șubat 2017 tarihinde İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nde ifade verirken, söz konusu tutarı arkadașlarından ve akrabalarından topladığını iddia etmiș ve mahkemeden gerekli gördüğü takdirde tanık dinlemesini talep etmiș, ancak talebi söz konusu mahkeme tarafından cevaplanmamıștır.
14.
Yukarıda belirtilenler ıșığında ve bașvuranın yerel mahkemeler önündeki talebinin yetersiz bir șekilde dile getirildiğini göz önünde bulundurarak, Mahkeme, yerel mahkemelerin bu talebe ilișkin sessiz kalmalarının kendisine karșı yürütülen ceza yargılamasının adilliğine genel olarak zarar verdiğine hükmedemez (bk. yukarıda anılan
Murtazaliyeva
, § 148).
15.
Aynı mülahazalar, yerel mahkemelerin banka ve adliyedeki güvenlik kamerası görüntülerini incelemediği yönündeki, bașvuranın ilk kez temyiz așamasında, yani ceza yargılamasının bașlamasından yaklașık üç yıl sonra, bu șikâyetin dile getirilmesindeki önemli gecikme için herhangi bir neden göstermeksizin ileri sürdüğü șikâyet için de geçerlidir.
16.
Ayrıca Mahkeme, bașvuranın yerel mahkemelere baz istasyonu kayıtlarının toplanması için açık bir talepte bulunduğuna dair hiçbir ișaret bulunmadığını kaydetmektedir (yukarıda belirtilen (ii) maddesi). Bu nedenle, Mahkeme, her halükarda, kendisine karșı yürütülen ceza yargılamasının genel adilliğinin, bu deliller bakımından da zarar görmediği kanaatindedir.
17.
Yukarıdakiler ıșığında, Mahkeme, bașvuranın yerel makamların silahların eșitliği ilkesine aykırı davrandığı yönündeki iddiasına katılmamaktadır. Benzer șekilde, Mahkeme, yerel mahkemelerin tüm delillerin geçerliliğini, güvenilirliğini veya alakasını dikkate almaması nedeniyle ceza yargılamasının genel olarak adilliğinin zarar gördüğü sonucuna varmak için hiçbir gerekçe görmemektedir.
18.
Dolayısıyla, Mahkeme, bașvurunun geri kalan kısmının açıkça dayanaktan yoksun olduğu ve Sözleșme’nin 35
§§
3
(a) ve 4 maddesi uyarınca reddedilmesi gerektiği sonucuna varmıștır.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar İngilizce olarak tanzim edilmiș olup; 20 Ekim 2022 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan