CASE OF KALYAKINY v. ARMENIA - [Armenian translation] by the Ministry of Justice of Armenia

Această hotărâre este definitivă, dar poate fi supusă modificărilor editoriale: Cazul Galicians împotriva Armenei, Curtea Europeană a Drepturilor Omului (Cea de-a Patra Secție), intervenind în cadrul Comitetului cu următoarea componență: Anja Seibert-Fohr, Președintele Armen Haryan, Mariana Maria Guerra, Procurorul Mariana Maria Guerra, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Nicolescu, Procurorul Mariana Pro

La 22 iulie 2008, poliția a deschis o procedură penală în legătură cu traficul de persoane împotriva unei mame și a unei fiice rusești de naștere, care au fost suspectate că au adus din Rusia în Armenia o serie de tinere femei care au fost apoi exploatate ca striptease în diferite cluburi de noapte din Armenia: 2. de la ele a fost confiscat următoarele bunuri: două computere, un taxon semiconductiv din Yerevan, care a fost cumpărat de către prima reclamantă, un depozit în valoare de 12.500.000 de drame armene (drame din Armenia) depuse de ea la o bancă din Armenia, o sumă de 1.150.000 de drame iraniene în numerar, trei bancnote de dolari americani, o sumă de 10.000 de dolari pentru Rifales din Armenia, o sumă de 5.000 de dolari pentru New York, o sumă de 5.000 de dolari pentru New York, o sumă de 5.000 de dolari pentru New York, o sumă de 5.000 de dolari pentru New York, o sumă de 5.000 de dolari pentru New York, o sumă de 5.000 de dolari pentru New York, o sumă de 5.000 de dolari pentru New York, o sumă de 5.000 de dolari pentru New York (în totalul de 3.300 de dolari pentru Yerevan): o plângere de plată pentru că a lucrat ca un angajat în cadrul unui club din Armenia, iar a doua plângere pentru că a fost angajată ca o femeie din Rusia (în cazul în care a fost acuzată în Romania) și alte motive: a doua plângere pentru că a fi angajată ca o femeie din Rusia, a fost angajată ca angajată în cadrul unei alte grupuri de muncă în regiune din Armenia, iar a doua plângere pentru că a fost în Romania și alte motive, iar a treia a doua pentru că a doua a doua a fost înregistrată în Romania, iar a doua a doua a fost înregistrată ca o altă persoană a fost înregistrată în închisoare, iar a doua a doua a doua a fost în Armeninică a fost în Armeninicărâtă și a doua a doua a doua a fost în Armeninică a fost în Armenului și a doua a doua a doua a doua a doua a doua a doua a doua

Pe 3 octombrie 2011, Curtea de Regiune a Administrației a găsit vinovați pe prima și pe a doua reclamante de circumstanțe agravante de trafic de persoane (vezi punctul 14 mai jos), condamnându-i la închisoare gratuită la 9 și 7 ani, respectiv, și le-a declarat nevinovate în ceea ce privește spălarea banilor: s-a stabilit că 24 de tinere femei, supuse traficului, au fost transportate din Rusia în Armenia și au fost folosite în cluburi de noapte, iar banii obținuți din salariile lor au fost utilizați în scopuri de exploatare: Ce se întâmplă cu banii obținuți din spălarea banilor, atunci când s-a dezvăluit că aceștia nu au avut succes în a obține bani din activitățile lor criminale și că au fost obținuți prin activități ilegale, ceea ce înseamnă că au fost înțeleși că nu au avut succes în obținerea de bani din activitatea lor și că au fost obținuți prin activități ilegale.

Curtea de Circuit Administrativ a respins fără examinare cererea civilă de despăgubire a celor 7 victime pe motiv că nu a fost posibil să se determine valoarea daunelor reale suferite de acestea, precizând că acestea au avut posibilitatea de a depune cererea de despăgubire după proces în cadrul unei proceduri civile separate: A decis că cele două computere, banii și bijuteriile confiscate de la primul reclamant trebuie returnate acestuia, iar depozitul bancar și bunurile imobile trebuie scoase din arest: De asemenea, trebuie să fie scoase din arest și depozitul bancar și bijuteriile celui de-al doilea reclamant: 7.

La 26 ianuarie 2012, Curtea de Apel a respins cele două recursuri de apel ale reclamantelor cu privire la condamnarea și pedeapsa și a satisfăcut recursul de apel al acuzatorului cu privire la soluționarea chestiunii probelor materiale, hotărând că toate probele materiale confiscate trebuie transferate în întregime ca proprietate a statului, motivând următoarele. Curtea de Apel, după examinarea argumentului invocat de acuzatori în recursul lor cu privire la deturnarea de mărfuri, a ajuns la concluzia că, în această parte, recursul trebuie satisfăcut, pentru că a fost administrat de Legea de procedură penală a Republicii Moldova în temeiul art. 115, art. 119 din Legea de Apel: (Curtea de Apel: a semnat recursul pentru a fi transferat în întregime mărfurile materiale, în temeiul art. 10-11, art. 16-11, art. 13-12): (Curtea de Apel: a semnat recursul pentru a fi transferat mărfurile lor în întregime, prin urmare, nu au mai avut nici o cauză de a fi prezentat recursul lor, deoarece nu au avut nicio cauză de modificare a cererilor de la nivel național sau internațional ale statului membru care a depus recursul în temeiul art. 12-11-12 din Legea de Apel: (Curtea de Apel: a semnat în temeiul art.

Partea a doua a articolului 132 punctele 1 și 2 au prevăzut că traficul de persoane sau exploatarea a două sau mai multe persoane, efectuată de un grup de persoane cu acord prealabil, în perioada corespunzătoare, este pedepsită cu închisoare pe o perioadă de 7-12 ani, cu sau fără confiscarea bunurilor, cu lipsă de dreptul de a ocupa anumite funcții sau de a desfășura anumite activități, pentru o perioadă de maximum 3 ani, sau fără: II. CUREA TRIBULANȚII DE VALORĂ CURENTĂ (UNIVERSITATUL DE PRESTRUCȚIUNE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIUNE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIUNE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIUNE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIUNE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIUNE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIUNE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIE - MINISTRUL DE PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCUTUDE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PRESTRUCȚIE - PR

art. 119 alineatul (1) punctul 4 prevedea că banii, alte valori și obiecte obținute prin infracțiune erau destinați prin hotărârea instanței la despăgubirile judiciare, la despăgubirile cauzate de infracțiune, iar dacă persoana care a suferit prejudiciul nu era cunoscută, erau transmise statului ca venit: DATĂ PRIMĂ CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURTUL DE PRECURE CURE CURTUL DE PRECURE CURE CURTUL DE PRECURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CURE CUR

În cazul G.I.E.M. S.R.L. și alții împotriva Italiei (G.I.E.M. S.R.L. and Others v. Italy), numărul 1828/06 [GC], nr. 1828/06 și alții 2, §§ 289 și 292-293, din 28 iunie 2018, a se vedea și Todorov și alții împotriva Bulgariei (Todorov and Others v. Bulgaria), nr. 50705/11 și alții 6, a se vedea art. 119 din Legea nr. 8 (a se vedea art. 119), punctul 1 și al doilea paragraf: (a se vedea art. 119), punctul 2 și art. 119 din Legea nr. 9): În al doilea rând, nu se aplică actele de pedeapsă pentru că au fost depuse actele de pedeapsă pentru că au fost depuse actele de pedeapsă pentru că au fost depuse actele de pedeapsă pentru că au fost depuse actele de pedeapsă pentru că au fost depuse actele de pedeapsă (a se vedea art. 119 alineatul (1) și art. 119 alineatul (2)):

Curtea de Apel, în respingerea hotărârii Curții din Regiunea Administrativă privind soluționarea problemei bunurilor confiscate de la reclamante (a se vedea paragrafele 5 și 9 de mai sus), nu a precizat dacă, în temeiul articolului 7 din Codul de procedură judiciară al Letoniei, la care s-a făcut referire în general, dispoziția specifică pe care s-a bazat-o pentru a se pronunța hotărârile de confiscare în situațiile în care, potrivit articolului 119 din Codul de procedură judiciară, nu a fost prevăzută nicio dovadă a unei astfel de confiscări (a se vedea paragrafele 5 și 9 de mai sus), nu a precizat dacă, în conformitate cu art. 7 din Codul de procedură judiciară al Letoniei, la care s-a făcut referire în general, a fost necesară o modificare a dispoziției specifice a articolului 7 din Codul de procedură judiciară, pe care s-a bazat-o pentru a se pronunța hotărârile de confiscare în situații în care, potrivit articolului 119 din Codul de procedură judiciară, nu a fost prevăzută nicio dovadă a unei astfel de confiscări (a se vedea §27 din Codul de procedură judiciară al Curții din 27 septembrie 2012), deoarece nu a fost încă necesară soluționarea acestei hotărâri (a se vedea §8 din Codul de procedură judiciară al statului de procedură judiciară, a statului de procedură judiciară, a statului judecată, a se poate vedea art. 119 din legea nr.

Curtea este convinsă că confiscarea bunurilor dobândite prin infracțiune corespunde interesului comunitar, deoarece confiscarea sumelor sau a activelor obținute prin activități ilegale sau plătite prin rezultate obținute din infracțiune este un mijloc necesar și eficient de combatere a activităților criminale (a se vedea Raimondo împotriva Italiei [Raimondo v. Italia], 22 februarie 1994, § 30, seria A nr. 281-A): Prin urmare, Curtea continuă să examineze dacă a fost păstrat un echilibru echitabil între scopul legitim și drepturile reclamantelor și dacă au existat garanții procedurale suficiente: 28.

Având în vedere art. 119 din CDP, în special partea 1 punctul 4, care se referă în special la soluționarea chestiunii legate de rezultatele obținute din infracțiunea penală, care au fost adoptate ca probe materiale în cadrul procedurii penale, Curtea observă că Curtea din Districtul Administrativ a făcut trimitere la o acțiune civilă a victimelor împotriva reclamantelor, care trebuia să fie soluționată în cadrul unei proceduri civile separate, după încheierea procesului, în timp ce acuzatorul însuși a declarat că acele probe materiale, care, potrivit cererii sale, au inclus exclusiv rezultatele obținute din infracțiune, ar trebui să fie transferate victimelor (a se vedea punctul 6 și paragrafele 8 de mai sus): În concluzia că, în cazul în care acuzatorul decide să prezinte dovezi, acuzatorul trebuie să prezinte toate dovezile care conțin aceste elemente, acuzatorul trebuie să prezinte toate dovezile, în special în cazul în care nu a primit nicio dovadă, în conformitate cu art. 119 punctul 4 din Legea: (1) În cazul în care acuzatorul nu a primit nicio dovadă, acuzatorul trebuie să prezinte că acuzațiile sale nu au fost executate în întregime, în special în cazul în care acuzatorul nu a primit nicio dovadă, în conformitate cu art. 119 alineatul 1 din Legea: (1) din CDP, dar nu a fost admisă în judecată, în mod special, că acuzatorul nu a obținut nicio valoare, în mod necesar, în conformitate cu prevederile sale, în cazul în care acuzatorul, nu a obținut o dovadă:

În cele din urmă, deși Curtea de Apel nu a reușit să realizeze o evaluare independentă, Curtea de Apel a decis să respingă cererea reclamantului de confiscare, în mod similar, în cazul Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Rommie v. Estonia, în cauza Romnie v. Estonia, în cauza Romnie v. Estonia, în cauza Romnie v. Estonia, în cauza Romnie v. Estonia, în cauza Romnie v. Estonia, în cauza Romnie v. Estonia, în cauza Romnie v. Estonia, în cauza Romnie v. Romnie v. Estonia, în cauza Romnie v. Estonia, în cauza Romnie v. Estonia, în cauza Romnie v. Romnie v. Estonia, în cauza Romnie v. Romnie v. Estonia, în cauza Romnie, în cauza Romnie, în cauza Romnie v. Romnie v. Romnie v. România, în cauza Romnie, în cauza Romnie v. Romnie v. România, în cauza Romnie v. Romnie v. România, în cauza Romnie v. Romnie v. România, în cauza Romnie, în cauza Romnie v. Romnie v. Romnie v. România, în cauza Romnie v. România,

În constatarea încălcării articolului 1 din Protocolul nr. 1, Curtea a remarcat că instanțele interne nu au reușit să efectueze o examinare judiciară adecvată a legalității și a echitației confiscării bunurilor reclamantelor (vezi paragrafele 28-29 de mai sus): Curtea nu poate face presupuneri cu privire la un posibil rezultat al procesului în cazul în care cerințele articolului 1 din Protocolul nr. 1 ar fi fost respectate: Prin urmare, consideră că reînceperea procedurii de stat și reexaminarea cazului la nivel național, care au avut loc în mod posibil, nu au fost suficiente: în conformitate cu art. 403 alineatul (1) punctul 5 din Codul de procedură penală în vigoare, pentru despăgubiri, pentru despăgubiri, pentru încălcarea dispozițiilor din Regulamentul nr. 723 (vezi §3.7, în cazul în care se menționează în anexa nr. 1 din Codul de procedură penală, se consideră că se încalcă orice cerere de despăgubire, în conformitate cu art. 32 alineatul (1) punctul 2 din Codul de procedură penală, în cazul în care se consideră că orice altă parte a cererii a fost depusă în mod just și în mod corespunzător, nu a fost depusă): în conformitate cu art. 3 alineatul (3) punctul 3 din Codul de procedură penală, se consideră că nu a avut nicio parte de despăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgăgă

Anja Siebert Fua, secretar adjunct interimar: Președintele

ՉՈՐՐՈՐԴ ԲԱԺԱՆՄՈՒՆՔ

ԿԱԼՅԱԿԻՆՆԵՐՆ ԸՆԴԴԵՄ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ

(գանգատ թիվ 66654/12)

ՎՃԻՌ

ՍՏՐԱՍԲՈՒՐԳ

4 հուլիսի 2023թ.

Սույն վճիռը վերջնական է, սակայն կարող է ենթարկվել խմբագրական փոփոխությունների:

Կալյակիններն ընդդեմ Հայաստանի գործով,

Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը (Չորրորդ բաժանմունք), հանդես գալով Կոմիտեի հետեւյալ կազմով՝

Անյա Սիբերտ Ֆուա [Anja Seibert-Fohr]՝

Նախագահ

,

Արմեն Հարությունյան [Armen Harutyunyan],

Անա Մարիա Գեռա Մարտինս [Ana Maria Guerra Martins]՝

դատավորներ,

եւ Վալենտին Նիկոլեսկու [Valentin Nicolescu]՝

Բաժանմունքի քարտուղարի տեղակալի պաշտոնակատար

,

հաշվի առնելով՝

«Մարդու իրավունքների եւ հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» կոնվենցիայի (Կոնվենցիա) 34-րդ հոդվածին համապատասխան Ռուսաստանի Դաշնության երկու քաղաքացիներ տկն Ելենա Կալյակինայի (առաջին դիմումատու) եւ տիկին Վերա Կալյակինայի (երկրորդ դիմումատու) (միասին՝ դիմումատուներ) կողմից, ծնված համապատասխանաբար 1962 եւ 1983

թվականներին, որոնց ներկայացրել է Երեւանում գործող իրավաբան պրն Տ. Խուրշուդյանը, ընդդեմ Հայաստանի Հանրապետության՝ 2012 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Դատարան ներկայացված գանգատը (թիվ 66654/12),

Հայաստանի կառավարությանը (Կառավարություն), որին ներկայացրել է Կառավարության լիազոր ներկայացուցիչ պրն Գ. Կոստանյանը, իսկ հետագայում՝ Միջազգային իրավական հարցերով Հայաստանի Հանրապետության ներկայացուցիչ պրն Ե. Կիրակոսյանը, դիմումատուների գույքի բռնագրավման վերաբերյալ բողոքների մասին ծանուցելու եւ գանգատը մնացած մասով անընդունելի հայտարարելու մասին որոշումը,

կողմերի դիտարկումները,

2023 թվականի հունիսի 13-ին անցկացնելով դռնփակ խորհրդակցություն,

կայացրեց հետեւյալ վճիռը, որն ընդունվեց նույն օրը.

ԳՈՐԾԻ ԱՌԱՐԿԱՆ

1.

2008 թվականի հուլիսի 22-ին ոստիկանությունը մարդու թրաֆիքինգի առնչությամբ քրեական վարույթ է հարուցել դիմումատուներ՝ ծնունդով Ռուսաստանից մոր եւ դստեր դեմ: Նրանք կասկածվում էին Ռուսաստանից Հայաստան մի շարք երիտասարդ կանանց բերելու մեջ, որոնք այնուհետեւ շահագործվում էին որպես ստրիպ պարուհիներ Հայաստանի տարբեր գիշերային ակումբներում:

2.

Նրանցից առգրավվել է հետեւյալ գույքը. երկու համակարգիչ, կիսանկուղային հարկ Երեւանում, որը գնվել է առաջին դիմումատուի կողմից, նրա կողմից հայկական բանկում ներդրված 12

500

000 հայկական դրամի (ՀՀ

դրամ) չափով ավանդ, 1

150

000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար, ԱՄՆ դոլարի 3

թղթադրամ, իրանական Ռիալի 10

000-անոց 5 թղթադրամ, երկու ոսկե վզնոց, ոսկե ականջօղեր, 15

530 ՀՀ դրամ եւ 129 ռուսական ռուբլի կանխիկ գումար: Առգրավվել են նաեւ երկրորդ դիմումատուի կողմից հայկական բանկում ներդրված 6

500

000 ՀՀ դրամի ավանդը եւ 110 կտոր զարդ՝ պահված անվտանգ պահատուփում՝ Հայաստանի մեկ այլ բանկում: Այս ամբողջ գույքն ընդունվել է որպես իրեղեն ապացույց:

3.

Երեւանի Կենտրոն եւ Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատարանում (Վարչական շրջանի դատարան) դատավարության ընթացքում մեղադրողը դիմումատուներին մեղադրանք է առաջադրել ծանրացնող հանգամանքներով մարդու թրաֆիքինգի եւ փողերի լվացման համար՝ փոփոխված Քրեական օրենսգրքին համապատասխան (ՔՕ):

4.

Առաջին դիմումատուն ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը շահույթ էր ստացել Ռուսաստանում գործող իր բիզնեսից եւ Հայաստանում՝ ակումբում որպես մենեջեր աշխատելու ժամանակ, իսկ երկրորդ դիմումատուն, inter alia (ի թիվս

այլնի), ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն աշխատել էր գիշերային ակումբներում նույն պայմաններով, ինչ մյուս աղջիկները, եւ որ ինքը վաստակում էր մյուսներից

ավելի շատ: Ինչպես մյուս աղջիկների դեպքում էր, հաճախորդներն իրեն որպես նվեր տվել էին զարդեր. նա զարդերից որոշները գնել էր իր վաստակած գումարով, իսկ որոշները մնացել էին իր տատիկից:

5.

2011 թվականի հոկտեմբերի 3-ին Վարչական շրջանի դատարանն առաջին եւ երկրորդ դիմումատուներին մեղավոր է ճանաչել ծանրացնող հանգամանքներով մարդու թրաֆիքինգի մեջ (տե՛ս ստորեւ՝ 14-րդ պարբերությունը)՝ դատապարտելով նրանց համապատասխանաբար 9 եւ 7 տարի ժամկետով ազատազրկման, եւ նրանց անմեղ է ճանաչել փողերի լվացման մասով: Այն հաստատված է համարել, որ 24 երիտասարդ կանայք, թրաֆիքինգի ենթարկվելով, Ռուսաստանից Հայաստան են տեղափոխվել եւ շահագործվել գիշերային ակումբներում, եւ նրանց վաստակած գումարը նրանցից վերցվել է: Ինչ վերաբերում է փողերի լվացման հետ կապված մեղադրանքներին, ապա մեղադրողին չի հաջողվել հիմնավորել, որ դիմումատուները մտադրություն են ունեցել թաքցնելու իրենց հանցավոր գործունեությունից ստացված արդյունքները. նրանք գույք էին ձեռք բերել եւ բանկային ավանդներ էին ներդրել իրենց անուններով, ինչը նշանակում էր, որ նրանք հանցավոր գործունեության մեջ էին ներգրավվել այդ եկամուտները ստանալու եւ օգտագործելու նպատակով:

Այնուամենայնիվ, մեղադրողին չի հաջողվել պարզել եւ բացահայտել, թե մեղադրական եզրակացության մեջ հիշատակված որ գումարներն ու ակտիվներն էին ձեռք բերվել հանցավոր գործունեության միջոցով, եւ որոնք էին ձեռք բերվել օրինական ճանապարհով:

6.

Վարչական շրջանի դատարանն առանց քննության է թողել 7 տուժողների կողմից ներկայացված՝ վնասների հատուցման մասով քաղաքացիական հայցն այն հիմքով, որ անհնար է եղել որոշել նրանց կրած իրական վնասի չափը՝ նշելով, որ նրանք հնարավորություն ունեին դատավարությունից հետո վնասի հատուցման պահանջ ներկայացնելու առանձին քաղաքացիական վարույթի շրջանակներում: Այն որոշել է, որ առաջին

դիմումատուից առգրավված երկու համակարգիչները, գումարը եւ զարդերը պետք է վերադարձվեն

նրան, իսկ նրա բանկային ավանդը եւ անշարժ գույքը պետք է արգելանքից հանվեն: Պետք է արգելանքից հանվեն նաեւ երկրորդ դիմումատուի բանկային ավանդը եւ զարդերը:

7.

Դիմումատուները վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել՝ փորձելով հասնել լրիվ արդարացման:

8.

Մեղադրողը վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել՝ փորձելով հասնել դիմումատուների դատապարտմանը նաեւ փողերի լվացման մասով՝ նրանց գույքի բռնագրավմամբ: Նա նաեւ պահանջել է, որ իրեղեն ապացույցների հարցը լուծվի Քրեական դատավարության օրենսգրքի (ՔԴՕ) 119-րդ հոդվածի պահանջներին համապատասխան (տե՛ս ստորեւ՝ 16-րդ պարբերությունը)՝ պնդելով, որ դիմումատուներին չէր հաջողվել պարզաբանել որպես իրեղեն ապացույց ընդունված գույքի ծագումը: Հետեւաբար այդ գույքը ստացվել էր տուժողների շահագործման (նրանց վաստակածի) հաշվին եւ պետք է վերադարձվեր նրանց՝ ՔԴՕ-ի 119-րդ հոդվածին համապատասխան (նույն տեղում):

9.

2012 թվականի հունվարի 26-ին Վերաքննիչ քրեական դատարանը (Վերաքննիչ դատարան) մերժել է դիմումատուների դատապարտման եւ պատիժների մասով երկու վերաքննիչ բողոքները եւ բավարարել իրեղեն ապացույցների հարցի լուծման մասով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը՝ որոշելով, որ առգրավված իրեղեն ապացույցներն ամբողջությամբ պետք է փոխանցվեն որպես պետական սեփականություն՝ պատճառաբանելով հետեւյալը.

«Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով մեղադրողների բողոքում իրեղեն ապացույցների տնօրինման մասով բերված պատճառաբանությունը, եկավ համոզման, որ այդ մասով բողոքը պետք է բավարարել՝ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115, 119 հոդվածներով»։ (ՔԴՕ, տե՛ս ստորեւ՝ 15-րդ եւ 16-րդ պարբերությունները):

10.

Դիմումատուները ներկայացրել են վճռաբեկ բողոք: Նրանք պնդել են,

inter alia

, որ Վերաքննիչ դատարանը պատճառաբանություն չի ներկայացրել Վարչական շրջանի դատարանի որոշումն իրեղեն ապացույցների հարցի լուծման մասով փոփոխելու վերաբերյալ: Մեղադրողը երբեւէ չի պահանջել գույքի փոխանցում պետության տիրապետմանը: Այդպիսով, նրանք կամայականորեն զրկվել էին իրենց ամբողջ ունեցվածքից:

11.

Մեղադրողը նույնպես բողոքարկել է:

12.

2012 թվականի մարտի 30-ին Վճռաբեկ դատարանը երկու վճռաբեկ բողոքներն էլ անընդունելի է համարել հիմքերի բացակայության պատճառով:

13.

Դիմումատուները բողոքել են, որ իրենց գույքի բռնագրավումը տեղի է ունեցել Կոնվենցիայի թիվ 1 արձանագրության 1-ին հոդվածի պահանջների խախտումով:

ՀԱՄԱՊԱՏԱՍԽԱՆ ԻՐԱՎԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆԱԿԸ

I.

ՔՐԵԱԿԱՆ ՕՐԵՆՍԳԻՐՔ (ՈՒԺԻ ՄԵՋ՝ ՄԻՆՉԵՎ 2022 ԹՎԱԿԱՆԻ ՀՈՒԼԻՍԻ 1-Ը)

14.

Համապատասխան ժամանակահատվածում 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին եւ 2-րդ կետերը նախատեսում էին, որ մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված մարդու թրաֆիքինգը կամ երկու կամ ավելի անձանց շահագործումը պատժվում է 7-12 տարի ժամկետով ազատազրկմամբ՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով՝ առավելագույնը 3 տարի ժամկետով, կամ առանց դրա:

II.

ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՎԱՐՈՒԹՅԱՆ ՕՐԵՆՍԳԻՐՔ (ՈՒԺԻ ՄԵՋ՝ ՄԻՆՉԵՎ 2022 ԹՎԱԿԱՆԻ ՀՈՒԼԻՍԻ 1-Ը)

15.

Համապատասխան ժամանակահատվածում 115-րդ հոդվածը նախատեսում էր, որ իրեղեն ապացույցները, inter alia, ներառում էին հանցավոր գործունեության օբյեկտները, ինչպես նաեւ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված դրամը:

16.

119-րդ հոդվածում շարադրված էին քրեական գործով վարույթն ավարտելիս իրեղեն ապացույցների հարցի լուծման հետ կապված կանոնները:

119-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին եւ 2-րդ կետերի համաձայն՝ հանցագործության գործիքները բռնագրավվում եւ հանձնվում էին համապատասխան պետական հիմնարկներին, իսկ արժեք չներկայացնելու դեպքում՝ ոչնչացվում: Արժեք չներկայացնող իրերը ոչնչացվում էին [օրենսդրությամբ սահմանված կարգով], իսկ շահագրգռված անձանց միջնորդության դեպքում կարող էին հանձնվել նրանց:

119-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետում նշված էր, որ դրամը, այլ արժեքներ եւ մյուս առարկաները, որոնք օրինական տիրապետումից դուրս էին եկել հանցագործության հետեւանքով, հանձնվում էին սեփականատերերին կամ նրանց իրավահաջորդներին:

119-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետում նշված էր, որ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված դրամը, մյուս արժեքները եւ առարկաները դատարանի դատավճռով ուղղվում էին դատական ծախսերի հատուցմանը, հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցմանը, իսկ եթե հայտնի չէր վնաս կրած անձը, ապա որպես եկամուտ հանձնվում էին պետությանը:

ԴԱՏԱՐԱՆԻ ԳՆԱՀԱՏԱԿԱՆԸ

ԿՈՆՎԵՆՑԻԱՅԻ ԹԻՎ 1 ԱՐՁԱՆԱԳՐՈՒԹՅԱՆ 1-ԻՆ ՀՈԴՎԱԾԻ ԵՆԹԱԴՐՅԱԼ ԽԱԽՏՈՒՄԸ

17.

Կառավարութունը պնդել է, որ դիմումատուները չեն սպառել իրենց հասանելի ներպետական իրավական պաշտպանության միջոցներն այն առումով, որ նրանք չէին օգտվել իրենց հնարավորությունից՝ ներկայացնելու պատասխան Վարչական շրջանի դատարանի դատավճռի դեմ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքին:

18.

Դիմումատուները նշել են, որ իրենք ներկայացրել էին իրենց փաստարկները Վերաքննիչ դատարանի նիստերի ժամանակ, իսկ Կոնվենցիայի համաձայն իրենց բողոքները բարձրացրել էին հետագայում ներկայացված վճռաբեկ բողոքում:

19.

Դատարանը նշում է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքին պատասխան ներկայացնելը պաշտպանության կողմի իրավունքն է եւ ոչ թե պարտականությունը: Ավելին, Վերաքննիչ դատարանի 2012 թվականի հունվարի

26-ի որոշումը (տե՛ս վերեւում՝ 9-րդ պարբերությունը) ենթակա էր հետագա բողոքարկման, ինչի հնարավորությունից դիմումատուները օգտվել էին՝ Վճռաբեկ դատարանում բարձրացնելով Կոնվենցիայի համաձայն իրենց բողոքներն այդ որոշման առնչությամբ (տե՛ս վերեւում՝ 10-րդ պարբերությունը): Հետեւաբար Դատարանը մերժում է իրավական պաշտպանության ներպետական միջոցները չսպառելու վերաբերյալ Կառավարության առարկությունը:

20.

Դատարանը նշում է, որ սույն բողոքը Կոնվենցիայի 35-րդ հոդվածի 3-րդ կետի «ա» ենթակետի իմաստով ո՛չ ակնհայտորեն անհիմն է, ո՛չ էլ անընդունելի

որեւէ այլ հիմքով: Հետեւաբար այն պետք է հայտարարվի ընդունելի:

21.

Գույքի բռնագրավման վերաբերյալ ընդհանուր սկզբունքներն ամփոփ ներկայացված են Ջի.Այ.Ի.Էմ.

Ս.Ռ.Լ.-ն եւ այլք ընդդեմ Իտալիայի [G.I.E.M. S.R.L. and Others v. Italy] գործում ([ՄՊ] [GC], թիվ

1828/06 եւ 2 այլ, §§ 289 եւ 292-293, 2018 թվականի հունիսի 28. տե՛ս նաեւ Տոդորովը եւ այլք ընդդեմ Բուլղարիայի [Todorov and Others v Bulgaria], թիվ 50705/11 եւ 6 այլ, §§ 179-199, 2021 թվականի հուլիսի 13՝ հանցագործությունից ստացված եկամուտների բռնագրավման ընդհանուր սկզբունքների ամփոփման համար):

22.

Չի վիճարկվում այն, որ դիմումատուների գույքի բռնագրավումը համարվում էր միջամտություն նրանց իրավունքներին՝ համաձայն թիվ 1 արձանագրության 1-ին հոդվածի:

23.

Թեեւ ՔՕ-ի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին եւ 2-րդ կետերը (տե՛ս վերեւում՝ 14-րդ պարբերությունը) նախատեսում էին գույքի բռնագրավման այլընտրանքային պատժատեսակ, դիմումատուները միայն ենթարկվել են ազատազրկման ձեւով պատժի (տե՛ս վերեւում՝ 5-րդ եւ 9-րդ պարբերությունները), եւ նրանց գույքը բռնագրավվել է՝ հղում կատարելով ՔԴՕ-ի 119-րդ հոդվածին (տե՛ս վերեւում՝ 2-րդ եւ 16-րդ պարբերությունները): Վերաքննիչ դատարանը չի նշել, թե ՔԴՕ-ի 119-րդ հոդվածի որ դրույթն է կիրառվել դիմումատուների գործով (տե՛ս վերեւում՝ 9-րդ պարբերությունը): Այնուամենայնիվ, մեղադրողի փաստարկներից (տե՛ս վերեւում՝ 8-րդ պարբերությունը), որոնց հղում էր արվել որոշման մեջ, պարզ է դառնում, որ բռնագրավման միջոցը նպատակաուղղված էր քրեական իրավախախտման արդյունքները բռնագանձելուն:

24.

Դատարանը ստիպված չէ վերջնականապես որոշել, թե թիվ 1 արձանագրության 1-ին հոդվածի որ կանոնն է կիրառելի՝ հաշվի առնելով այն, որ արդարացման հարցը կարգավորող սկզբունքներն էապես նույնն են (տե՛ս վերեւում հիշատակված՝

Տոդորովը եւ այլք

գործը, § 182, հետագա հղումներով):

25.

Վերաքննիչ դատարանը, բեկանելով Վարչական շրջանի դատարանի՝ դիմումատուներից առգրավված ակտիվների հարցի լուծման հետ կապված որոշումը (տե՛ս վերեւում՝ 5-րդ եւ 9-րդ պարբերությունները), չի նշել, թե ՔԴՕ-ի 119-րդ հոդվածի, որին ընդհանուր հղում էր կատարվել, կոնկրետ որ դրույթի վրա էր այն հիմնվել որոշում կայացնելիս այնպիսի իրավիճակում, երբ ՔԴՕ-ի 119-րդ հոդվածի որեւէ դրույթ չէր նախատեսում բռնագրավված իրեղեն ապացույցի անմիջապես փոխանցում պետության տիրապետմանը: Հետեւաբար դեռեւս պարզ չէ, թե ինչ իրավական հիմքով է Վերաքննիչ դատարանը որոշել, որ նախաքննության ընթացքում առգրավված՝ դիմումատուների ամբողջ գույքը պետք է փոխանցվեր պետությանն այն դեպքում, երբ մեղադրողը նման պահանջ չէր ներկայացրել (տե՛ս վերեւում՝ 8-րդ պարբերությունը):

26.

Այդ պատճառով Դատարանը դեռեւս կասկածում է՝ արդյոք բռնագրավման վիճարկվող միջոցը կարող է համարվել «օրենքով նախատեսված պայմաններով» կատարված: Այնուամենայնիվ, այն անհրաժեշտ չի համարում լուծել այդ հարցը, քանի որ վիճարկվող բռնագրավմամբ խախտվել է թիվ 1

արձանագրության 1-ին հոդվածն այլ պատճառներով

(տե՛ս,

mutatis mutandis

(համապատասխան փոփոխություններով),

Վիստինշը եւ Պերեպյոլկինսն ընդդեմ Լատվիայի

[ՄՊ] [Vistiņš and Perepjolkins v. Latvia [GC]], թիվ 71243/01, § 105, 2012

թվականի հոկտեմբերի 25, եւ ստորեւ՝ 28-29-րդ պարբերությունները):

27.

Դատարանը համոզված է, որ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքի բռնագրավումը համապատասխանում է համայնքի ընդհանուր շահին, քանի որ անօրինական գործունեության միջոցով ձեռք բերված կամ հանցանքից ստացված արդյունքներով վճարված գումարի կամ ակտիվների բռնագանձումն անհրաժեշտ եւ արդյունավետ միջոց է՝ պայքարելու հանցավոր գործունեության դեմ (տե՛ս

Ռայմոնդոն ընդդեմ Իտալիայի

[Raimondo v. Italy], 1994 թվականի փետրվարի 22, § 30, շարք Ա թիվ 281-Ա): Հետեւաբար այն շարունակում է քննության առնել, թե արդյոք արդարացի հավասարակշռություն պահպանվել է իրավաչափ նպատակի եւ դիմումատուների իրավունքների միջեւ, եւ արդյոք առկա են եղել բավարար դատավարական երաշխիքներ:

28.

Հաշվի առնելով ՔԴՕ-ի 119-րդ հոդվածը, մասնավորապես՝ 1-ին մասի 4-րդ կետը, որը հատկապես վերաբերում է որպես իրեղեն ապացույց քրեական վարույթ ընդունված՝ քրեական իրավախախտումից ստացված արդյունքների հետ կապված հարցի լուծմանը, Դատարանը նկատում է, որ Վարչական շրջանի դատարանը վկայակոչել էր տուժողների քաղաքացիական հայցը դիմումատուների նկատմամբ, որը պետք է լուծվեր առանձին քաղաքացիական վարույթի շրջանակներում՝ դատավարության ավարտից հետո, մինչդեռ մեղադրողն ինքը հայտնել էր, որ այն իրեղեն ապացույցները, որոնք ըստ նրա ներառում էին բացառապես հանցանքից ստացված արդյունքներ, պետք է փոխանցվեին տուժողներին (տե՛ս վերեւում՝ 6-րդ եւ 8-րդ պարբերությունները): Այն մասին որոշում կայացնելիս, որ իրեղեն ապացույցները պետք է փոխանցվեն պետության տիրապետմանը, Վերաքննիչ դատարանը հղում է կատարել մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում պարունակվող փաստարկներին, սակայն իր կողմից ապացույցների որեւէ վերլուծություն չի ներկայացրել: Սա հատկապես ապշեցուցիչ է այն փաստը հաշվի առնելով, որ, ինչպես արդեն նշվել է, մեղադրողը չի պահանջել գույքի փոխանցում պետության տիրապետմանը, սակայն պնդել է, որ նշված ակտիվները ձեռք են բերվել տուժողների շահագործումից ստացված եկամտից եւ պետք է վերադարձվեն նրանց՝ ՔԴՕ-ի

119-րդ հոդվածին համապատասխան (ենթադրաբար ՔԴՕ-ի 119-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի ուժով): Առավել ապշեցուցիչ է այն հանգամանքը, որ ամբողջությամբ անփոփոխ թողնելով Վարչական շրջանի դատարանի եզրահանգումները, ներառյալ՝ ակնհայտորեն այն եզրահանգումը, որ մեղադրողին չի հաջողվել բացահայտել, թե որպես իրեղեն ապացույց ընդունված որ

ակտիվներն են ձեռք բերվել հանցավոր

գործունեության արդյունքում, եւ որոնք՝ ոչ, Վերաքննիչ դատարանն առանձին գնահատում չի կատարել, թե որ գույքը պետք է բռնագրավվի (ի հակադրություն՝ տե՛ս Սիլիցկիենեն ընդդեմ Լիտվայի [Silickienė v. Lithuania], թիվ

20496/02, § 68, 2012 թվականի ապրիլի 10. տե՛ս նաեւ Ռումմին ընդդեմ Էստոնիայի [Rummi v. Estonia], թիվ 63362/09, § 108, 2015 թվականի հունվարի

15, եւ վերեւում հիշատակված՝

Տոդորովի եւ այլոց

գործը, § 213՝ վերջում):

29.

Ի վերջո, չնայած Վերաքննիչ դատարանին չէր հաջողվել հարցի անկախ գնահատում իրականացնել, Վճռաբեկ դատարանն իր հերթին մերժել էր այդ որոշման դեմ դիմումատուների բողոքն ըստ էության քննելը (տե՛ս վերեւում՝ 10-րդ եւ 12-րդ պարբերությունները)՝ այդպիսով ստեղծելով այնպիսի իրավիճակ, երբ բռնագրավման թե՛ օրինականության եւ թե՛ արդարացիության մասով որեւէ դատական վերանայում ի վերջո չի իրականացվել (համեմատի՛ր վերեւում հիշատակված՝

Սիլիցկիենեի

գործը, § 68):

30.

Հաշվի առնելով վերոշարադրյալը՝ Դատարանը գտնում է, որ պատասխանող Կառավարությանը չի հաջողվել արդարացի հավասարակշռություն պահպանել գույքային իրավունքի պաշտպանության եւ ընդհանուր շահի միջեւ:

31.

Հետեւաբար տեղի է ունեցել Կոնվենցիայի թիվ 1 արձանագրության 1-ին հոդվածի խախտում։

ԿՈՆՎԵՆՑԻԱՅԻ 41-ՐԴ ՀՈԴՎԱԾԻ ԿԻՐԱՌՈԻՄԸ

32.

Որպես նյութական վնասի փոխհատուցում դիմումատուները պահանջել են 109

435 եվրո, որը կազմում է նրանցից բռնագրավված ակտիվների արժեքը: Դիմումատուները

նաեւ միասին պահանջել են 4

000 եվրո՝ որպես ոչ նյութական վնասի հատուցում: Նրանք որեւէ պահանջ չեն ներկայացրել ծախսերի եւ ծախքերի մասով:

33.

Կառավարությունն այս պահանջները վիճարկել է։

34.

Թիվ 1 արձանագրության 1-ին հոդվածի խախտում հայտնաբերելիս Դատարանը նշել է, որ ներպետական դատարաններին չէր հաջողվել իրականացնել դիմումատուների գույքի բռնագրավման օրինականության եւ արդարացիության դատական պատշաճ վերանայում (տե՛ս վերեւում՝ 28-29-րդ պարբերությունները): Դատարանը չի կարող ենթադրություններ անել դատավարության հնարավոր ելքի վերաբերյալ այն պարագայում, երբ թիվ 1 արձանագրության 1-ին հոդվածի պահանջները պահպանվեին: Հետեւաբար այն համարում է, որ ներպետական վարույթի վերաբացումը եւ ազգային մակարդակով գործի վերաքննությունը, ինչի հնարավորությունն առկա է ներկայումս գործող Քրեական դատավարության օրենսգրքի 403-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով, ըստ էության կազմում է պատշաճ միջոց՝ խախտումը վերացնելու համար (տե՛ս վերեւում հիշատակված՝

Տոդորովի եւ այլոց

գործը, § 321, հետագա հղումներով): Հետեւաբար Դատարանը մերժում է նյութական վնասի փոխհատուցման պահանջը: Ավելին, Դատարանը համարում է, որ սույն վճռում ներկայացված իր եզրահանգումներն ինքնին բավարար արդարացի փոխհատուցում են դիմումատուների կրած ցանկացած ոչ նյութական վնասի համար, եւ հետեւաբար մերժում է այս մասով պահանջը:

ԱՅՍ ՀԻՄՆԱՎՈՐՄԱՄԲ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՄԻԱՁԱՅՆ՝

1.

Հայտարարում է գանգատն ընդունելի.

2.

Վճռում է

, որ տեղի է ունեցել Կոնվենցիայի թիվ 1 արձանագրության 1-ին հոդվածի խախտում.

3.

Վճռում է

, որ խախտում հայտնաբերելն ինքնին բավարար արդարացի փոխհատուցում է դիմումատուների կրած ոչ նյութական ցանկացած վնասի համար.

4.

Մերժում է

դիմումատուների՝ արդարացի փոխհատուցման պահանջի մնացած մասը։

Կատարված է անգլերենով եւ գրավոր ծանուցվել է 2023 թվականի հուլիսի 4-ին՝ համաձայն

Դատարանի կանոնակարգի 77-րդ կանոնի 2-րդ եւ 3-րդ կետերի։

Վալենտին Նիկոլեսկու՝

Քարտուղարի տեղակալի պաշտոնակատար

Անյա Սիբերտ Ֆուա՝

Նախագահ