Permission to re-publish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC. Permission to re-publish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC. Permisia de a re-publica această traducere a fost acordată numai pentru a fi inclusă în baza de date a Curții (www.supremecourt.ge). Permisia de a re-publica această traducere a fost acordată numai pentru a fi inclusă în baza de date a Curții (www.supremecourt.ge). Permisia de a re-publica această traducere a fost acordată numai pentru a fi inclusă în baza de date a Curții (www.supremecourt.ge). Permisia de a re-publica această traducere a fost acordată numai pentru a fi inclusă în baza de date a Curții (www.supremecourt.ge).
Ambii reclamanti erau inchis in inchisorile din Marea Britanie si isi executau sentintele, care au fost scurte de curtile thailandeze pentru posesia de droguri, dupa ce au fost gasiti vinovati de acuzatia impusa. Ei au fost predati Marii Britanii pentru a-si executa restul pedepsei acolo, in conformitate cu acordul de transfer de prizonieri care era in vigoare intre Marea Britanie si prima Thailanda. Ei au declarat ca, dupa predare, nu ar mai putea sa se auto-detine pe sine insisi pentru prelungirea pedepsei. Ei nu au depus plangere la Curtea Europeana pentru ca acuzatii sa fie retinuti pe cont propriu, astfel incat acuzatii sa nu poata fi depusi pe cont propriu in curtile lor, in conditiile in care acuzatii nu au fost condamnati pe termen lung. Ei au fost de asemenea condamnati la o pedeapsa mai lunga decat cea impusa de Curtea de Primă Instanță, care a decis ca acuzatii lor sa fie condamnati la condamnare si au fost condamnati la o pedeapsa mai scurta, avand in vedere ca acuzatii lor nu au dreptul sa-si exercite in mod constant dreptul lor de condamnare.
art. 3: Atunci când chestiunile de principiu ale pedepsei relevante depășesc în mare măsură domeniul de aplicare al convenției, Curtea a acceptat că pedeapsa aspru disproporționată poate fi considerată un tratament inadecvat, spre deosebire de art. 3, la momentul impunerii sale. Cu toate acestea, aspru disproporționarea era un test strict și putea fi executată numai în circumstanțe foarte excepționale. În continuare, trebuie să se ia în considerare în mod adecvat faptul că practica pedepsei prin pedeapsă diferă semnificativ între state, datorită diferitelor condiții și abordări interne existente între ele.
Prin urmare, problema era că orice formă de tortură și umilință care se efectuează în timpul executării prelungite a pedepsei nu ar fi mers mai departe în legătură cu executarea pedepsei impuse de o instanță din altă țară. Pentru a evalua nivelul acestei torturi, a fost necesar să se ia în considerare faptul că transferul de informații în cadrul convenției internaționale a fost folosit în mod eficient de către angajații internaționali, care nu au fost în mod efectiv atacați de foști prizonieri.
Relevant a fost faptul că Thailanda a avut o problemă serioasă cu drogurile și, prin urmare, a fost foarte dură în a face infracțiuni de droguri. De asemenea, amenzile de închisoare și pedepsele de închisoare au fost recunoscute în mod corespunzător de către cele două părți implicate în cererea de a-și plăti pedepsele de închisoare în Regatul Unit, în condițiile în care au avut loc aceste pedepse: amenzile nu au avut efect asupra condamnării lor, iar cele două părți implicate au avut dreptul la o pedeapsă de închisoare, care nu a fost permisă decât după ce au fost eliberate (§ 1 și 5), iar cele două părți implicate au avut dreptul la o pedeapsă de închisoare, care a fost eliberată în mod legal (§ 1 și 5), iar cele două părți implicate au avut dreptul la o pedeapsă de închisoare, care a fost eliberată în mod legal în cazul în care au fost eliberate.
Acest lucru s-a datorat faptului că, dacă nu se recunoașteau vinovați și erau condamnați în Thailanda la închisoare pe viață, Curtea Supremă a Angliei ar fi putut stabili o măsură minimă adecvată pentru pedeapsa lor, astfel încât să le fie aplicate criminalii care au comis infracțiuni, înainte de a le exonera prin viol.
În măsura în care pedeapsa sa a fost redusă de la pedeapsa cu moartea la pedeapsa cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea
În astfel de circumstanțe, reținerea prelungită a reclamantelor de către Regatul Unit nu poate fi considerată a fi voluntară în cadrul articolului 5 (a) ca urmare a efectului declarațiilor lor condamnatoare. (b) Presupunerea incontestabilă Primul reclamant a argumentat în favoarea prezumției incontestabile în legislația thailandeză că doar o anumită cantitate de droguri erau destinate distribuției și nu putea susține că erau de fapt, de fapt, pentru consumul său personal.
Cu toate acestea, scopul acestei prezumții era de a crește suma de pedeapsă care putea fi aplicată pentru a fi admisă în orice sistem juridic. Astfel de prezumții trebuiau să fie încadrate într-un cadru rezonabil, care să ia în considerare importanța a ceea ce era în instanță și să susțină drepturile de răspuns; prin urmare, existau circumstanțe în care natura afirmațiilor în cauză era încălcări în cazul în care reclamantul era în fața. Cu toate acestea, scopul acestei afirmații era de a crește suma de pedeapsă care putea fi aplicată pentru a fi admisă în instanță și a fi aplicată celor care aveau mai mult de două cantități de droguri în procesul de judecată, pentru ca acuzația să aibă efect preventiv.
Concludenta: inadmisibilă (în mod evident neîntemeiată). © Secretariatul Consiliului Europei/Curtea Europeană a Drepturilor Omului Prezentul scurt rezumat, pregătit de Secretariatul Curții Europene a Drepturilor Omului, nu este obligatoriu pentru instanță.
დოკუმენტი მომზადებულია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადამიანის უფლებათა ცენტრის (
www.supremecourt.ge
) მიერ. თარგმანის ხელახალი გამოქვეყნების ნებართვა გაცემულია მხოლოდ სასამართლოს HUDOC მონაცემთა ბაზაში განთავსების მიზნით.
The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre (
www.supremecourt.ge
). Permission to re-publish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
საინფორმაციო ბროშურა სასამართლოს პრეცედენტზე No.159
იანვარი 2013
ვილკოქსი და ჰარფორდი გაერთიანებული სამეფოს წინააღმდეგ (dec.)
- 43759/10 და 43771/12
განჩინება 8.1.2013 [სექცია IV]
მუხლი 3
დამამცირებელი დასჯა
არაადამიანური დასჯა
ტაილანდის სასამართლოების მიერ დაკისრებული ხანგრძლივი სასჯელის განგრძობადი აღსრულება გაერთიანებულ სამეფოში პატიმართა გადაცემის შესახებ შეთანხმების შესაბამისად:
დაუშვებელი
მუხლი 5
მუხლი 5-1
თავისუფლების ჩამორთმევა
მუხლი 5-1-a
მსჯავრდების შემდეგ
ტაილანდის სასამართლოების მიერ დაკისრებული ხანგრძლივი სასჯელის განგრძობადი აღსრულება გაერთიანებულ სამეფოში პატიმართა გადაცემის შესახებ შეთანხმების შესაბამისად:
დაუშვებელი
ფაქტები
– ორივე მომჩივანი დაკავებული იყო გაერთიანებული სამეფოს ციხეებში და იხდიდნენ თავიანთ სასჯელებს, რომელიც დააკისრეს ტაილანდის სასამართლოებმა ნარკოტიკების ფლობის გამო, მას შემდეგ, რაც წაყენებულ ბრალში დამნაშავეებად სცნეს. ისინი გადასცეს გაერთიანებულ სამეფოს, რათა მოეხადათ მათი სასჯელის დარჩენილი ნაწილი იქ, პატიმართა გადაცემის შესახებ შეთანხმების შესაბამისად, რომელიც მოქმედებდა გაერთიანებულ სამეფოსა და ტაილანდს შორის. მათ შეატყობინეს, რომ გადაცემის შემდეგ მათ აღარ შეეძლებოდათ მათი სასჯელების ხანგრძლივობის გასაჩივრება.
ევროპული სასამართლოსადმი მათ საჩივრებში, მომჩივნები დავობდნენ, რომ მათი სასჯელები იყო უხეშად არაპროპორციული, ოთხ-ხუთჯერ უფრო ხანგრძლივი, ვიდრე სასჯელები, რომლებსაც ისინი სავარაუდოდ მიიღებდნენ, თუ დამნაშავედ სცნობდნენ იმავე დანაშაულებში გაერთიანებულ სამეფოში და რომ მათი განგრძობადი აღსრულება არღვევდა კონვენციის მე-3 მუხლით გათვალისწინებულ მათ უფლებებს. ისინი შემდგომ დავობდნენ მე-5 მუხლთან დაკავშირებით, რომ მათი განგრძობადი დაკავება იყო თვითნებური პატიმართა გადაცემის შესახებ შეთანხმების მუშაობის სტილის გამო, მათ ფაქტობრივად არ დაადანაშაულებდნენ და უფრო ნაკლებ დროს იქნებოდნენ ციხეში. პირველი მომჩივანი ასევე დავობდა, რომ მის საქმეშეი გამოყენებული იყო „უდავო პრეზუმფცია“, რამაც მისი სასამართლო პროცესი გადააქცია საშინელ უსამართლობად, ისე, რომ მისი განგრძობადი დაკავება გაერთიანებულ სამეფოში იყო თვითნებური.
სამართალი
– მუხლი 3: მაშინ, როცა შესაბამისი სასჯელის პრინციპული საკითხები დიდწილად სცილდება კონვენციის სფეროს, სასამართლო დაეთანხმა, რომ უხეშად არაპროპორციული სასჯელი შეიძლება ჩათვლილიყო არასათანადო მოპყრობად, მე–3 მუხლის საპირისპიროდ, მისი დაკისრების მომენტში. თუმცა, უხეში არაპროპორციულობა იყო მკაცრი ტესტი და მხოლოდ შეიძლება შესრულებულიყო ძალიან გამონაკლის გარემოებებში. შემდგომში, ჯეროვნად უნდა იყოს გათვალისწინებული ის ფაქტი, რომ განაჩენის გამოტანის პრაქტიკა მნიშვნელოვნად განსხვავდება სახელმწიფოებს შორის არსებული სხვადასხვა შიდა პირობებისა და მიდგომების გამო. დამცირების ხარისხსა და მის თანმდევ ტანჯვაზე მსჯელობისას სადაოდ გამხდარ ქმედებებში, საჭირო იყო დამცირების ან თანმდევი ტანჯვის ხარისხის გათვალისწინება ალტერნატიულ არჩევანში.
წინამდებარე საქმეში სასჯელები დაკისრებულ იქნა, და თუ მათ არ გადასცემდნენ მომჩივნების გახანგრძლივებული დაკავების პირობები ტაილანდში, შეიძლება ყოფილიყო მკაცრი და დამამცირებელი. სასამართლოს აზრით პარადოქსული იქნებოდა თუ მე-3 მუხლი აირიდებდა პატიმრების გადაცემას თავიდან, რათა მოეხადათ თავიანთი სასჯელები უფრო ადამიანურ პირობებში. შესაბამისად, საკითხი ეხებოდა იმას, რომ რაიმე სახის წამება და დამცირება, რომელიც ხორციელდებოდა სასჯელის გახანგრძლივებულ აღსრულებაში, უცხო ქვეყნის სასამართლოს მიერ დაკისრებული სასჯელის აღსრულებასთან დაკავშირებით უფრო შორს ხომ არ წავიდოდა. წამების ამ დონის შესაფასებლად, ის ფაქტი, რომ გადაცემა მოხდა საერთაშორისო თანამშრომლობის ფარგლებში მართლმსაჯულების გამოყენებით, რომელიც იყო იმ პირის ინტერესებში, რომელსაც საქმე ეხებოდა, უნდა ყოფილიყო მხედველობაში მიღებული. პატიმართა გადაცემის შესახებ შეთანხმებები, ზოგადად, მიზნად ისახავდა გამოერიცხა არახელსაყრელი ეფექტები სასჯელის მოხდისას ისეთ გარემოში, რომელიც სოციალურად, კულტურულად და ლინგვისტურად უცნობი იყო და შეემსუბუქებინა საზოგადოებაში მომავალი რეინტეგრაცია.
წინამდებარე საქმეში არ არსებობდა იმაზე მითითება, რომ სასჯელები, რომელიც დააკისრეს მომჩივნებს, იყო ზოგადად იმ სასჯელების ფარგლებს გარეთ, რა სასჯელებსაც აკისრებდნენ სხვებს ტაილანდში მსგავსი დანაშაულების გამო. სასჯელები ასევე ხვდებოდა დაშვებულ მაქსიმუმში, რაც გამოიყენებოდა ეკვივალენტურ მსჯავრდებებში ინგლისში. რელევანტური იყო ის, რომ ტაილანდის წინაშე იდგა ნარკოტიკების სერიოზული პრობლემა და ამ მიზეზით ის მკაცრად სჯიდა ნარკოტიკულ დანაშაულებს. აგრეთვე, სადაოდ გამხდარი სასჯელები დაკისრებული იყო გაერთიანებული სამეფოს მიერ მომჩივნების თხოვნის შესაბამისად მათი გადაყვანის თაობაზე, იმ გარემოებებში, სადაც ორივე მომჩივანი გააფრთხილეს სასჯელების ხანგრძლივობაზე, რომელსაც ისინი მოიხდიდნენ და არ ექნებოდათ შესაძლებლობა, გაესაჩივრებინათ მსჯავრდებები ან დაკისრებული სასჯელები. ბოლოს, უარი რომ ეთქვათ გადაცემის მოთხოვნაზე, ორივე მომჩივანს ექნებოდა უფლება ნაადრევი გათავისუფლებისა, მხოლოდ მათი სასჯელების ორი მესამედის მოხდის შემდგომ, ინგლისურ სამართალში კი, ამისთვის საჭირო იყო სასჯელის ნახევარი ვადის მოხდა.
დასკვნა
: დაუშვებელი (აშკარად დაუსაბუთებელი).
მუხლი 5§1
(a)
ბრალის აღიარების ეფექტი
– მომჩივნები დავობდნენ, რომ მათ მიერ ბრალის აღიარებას, შედეგად მნიშვნელოვნად უნდა შეემცირებინა სასჯელი. თუმცაღა, იმის მიუხედავად, რომ ტაილანდში მათი სასჯელები სიცოცხლის ბოლომდე თავისუფლების აღკვეთიდან შეიცვალა განსაზღვრული სასჯელით, ამ შემცირების ზემოქმედება საპირისპირო მიმართულებით წავიდა მათი გაერთიანებულ სამეფოსთვის გადაცემით. ეს იმის გამო იყო, რომ თუ ისინი თავს დამნაშავეებად არ სცნობდნენ და ტაილანდში მიესჯებოდათ თავისუფლების აღკვეთა სიცოცხლის ბოლომდე, ინგლისურ უმაღლეს სასამართლოს შეეძლებოდა განესაზღვრა შესაბამისი მინიმუმი ზომა მათთვის, რათა მოეხადათ სასჯელი, მანამ სანამ გაატავისუფლებლნენ თავდებით. ამაზე მსჯელობისას, უმაღლესი სასამართლო მიმართავდა სასჯელის შესახებ ადგილობრივ გაიდლაინებს და ზომები, დაკისრებული მათ თითოეულ საქმეში იქნებოდა გაცილებით უფრო დაბალი, ვიდრე განსაზღვრული სასჯელები, დაკისრებული ტაილანდის სასამართლოების მიერ. ამგვარად, თუ ისინი თავს დამნაშავეებად არ აღიარებდნენ, მათ ახლა ექნებოდათ დაუყოვნებელი გათავისუფლების პერსპექტივა.
თუმცა, სასამართლომ შენიშნა, რომ პირველი მომჩივნის საქმეში სიცოცხლის ბოლომდე თავისუფლების აღკვეთა არ იყო სასჯელის ერთადერთი ფორმა, რომელსაც ტაილანდის სასამართლო მიუსჯიდა, თუ ის თავს დამნაშავედ არ სცნობდა. ის შეიძლება სიკვდილით დაესაჯათ. იმდენად, რამდენადაც მისი სასჯელი შემცირდა სიკვდილით დასჯდან თავისუფლების აღკვეთის განსაზღვრულ ვადამდე, მან მიიღო მნიშვნელოვანი სარგებელი ამისგან. შემდგომ, სამეფო ამნისტიები იყო ჩვეულებრივი მოვლენა ტაილანდში და შეეძლო ემოქმედა ისე, რომ შეემცირებინა სიცოცხლის ბოლომდე თავისუფლების აღკვეთა განსაზღვრულ სასჯელამდე. ორივე მომჩივანმა უკვე მიიღო სარგებელი სასჯელის შემცირებისგან, როგორც სამეფო ამნისტიის შედეგისგან. შესაბამისად, არ იყო დადგენილი, რომ თუ მომჩივნები თავს დამნაშავეებად არ სცნობდნენ, ისინი ისევ დაექვემდებარებოდნენ სიცოცხლის ბოლომდე თავისუფლების აღკვეთას მათ გადაცემის საკითხთან დაკავშირებით ისე, რომ მინიმუმი ზომის დაფიქსირება უმაღლესი სასამართლოს მიერ იქნებოდა მოთხოვნილი. დამატებით, პირველი მომჩივნის საქმეში, თუ მას შეუფარდებნენ სიცოცხლის ბოლომდე თავისუფლების აღკვეთას, მას მოეთხოვებოდა მინიმუმ რვა წელი ტაილანდში სასჯელის მოხდა, სანამ მიიღებდა გადაცემის უფლებას, და არა ოთხი, რომელიც რეალურად მან მოიხადა. იმის მიუხედავად, რომ მეორე მომჩივანთან დაკავშირებით ამგვარი ინფორმაცია არ წარდგენილა, სავარაუდოდ მსგავსი შეზღუდვები იმოქმედებდა მის შემთხვევაშიც. გარდა ამისა, არ იყო ზუსტი სიცოცხლის ბოლომდე თავისუფლების აღკვეთის შედარება განსაზღვრულ სასჯელთან. კერძოდ, სიცოცხლის ბოლომდე თავისუფლების აღკვეთას მოსდევდა ვალდებულებები და შეზღუდვები, რომელიც გაფართოვდა დაკავებაში ყოფნის არსებულ პერიოდამდე, როგორც თავდებით გამოშვების პირობებში, ასევე იზოლატორში დაბრუნების რისკის არსებობისას, დაებრუნებინათ იზოლატორში იმ შემთხვევაში, თუ დაირღვეოდა მსგავსი პირობები. ამ შეზღუდვებმა სიცოცხლის ბოლომდე თავისუფლების აღკვეთა, პრინციპშ,ი უფრო მკაცრ სასჯელად აქცია. საბოლოოდ, რაიმე განსხვავებები იმ შედეგებში, რომელიც წარმოიშვა, არ იყო განსხვავებულ პატიმრებზე განსხვავებული წესების თვითნებური გამოყენების შედეგი. მკაფიო წესები გამოიყენებოდა პატიმართა გადაცემის საქმეებში და გამოყენებულ იქნა კიდეც მომჩივნების საქმეებში. ეს განსხვავება, რომელსაც ადგილი ჰქონდა, იყო სასჯელის გამომტანი გადამცემი სახელმწიფოს სამართალსა და მიმღები სახელმწიფოს გადაცემასთან დაკავშირებულ პრაქტიკას შორის ურთიერთობის შედეგი.
ამგვარ გარემოებებში, გაერთიანებული სამეფოს მიერ მომჩივნების გახანგრძლივებული დაკავება არ შეიძლება თქმულიყო, რომ იყო თვითნებური მე–5(1a) მუხლის ფარგლებში, როგორც შედეგი მათ დამადანაშაულებელი განცხადებების ეფექტისა.
(b)
„
უდავო პრეზუმფცია“
– პირველი მომჩივანი დავობდა ტაილანდურ სამართალში არსებული უდავო პრეზუმფციის გამო, რომ დისტრიბუციისთვის განკუთვნილი იყო ნარკოტიკების მხოლოდ გარკვეული რაოდენობა, და მას არ შეეძლო ედავა, რომ ისინი რეალურად, ფაქტობრივად იყო მისი პირადი მოხმარებისთვის. შესაბამისად, მისი არგუმენტების მიხედვით, მისი სასამართლო პროცესი იყო სასტიკად უსამართლო და მისი შემდგომი დაკავება – თვითნებური.
სასამართლომ შენიშნა რომ ტესტი, იყო თუ არა იქ „მართლმსაჯულების უხეში ფორმით უარყოფა“ წარმოადგენდა მკაცრ სტანდარტ და გადადიოდა უბრალო უწესრიგობებში, მოეთხოვათ განადგურება სამართლიანი სასამართლოს უფლების მთავარი არსისა.
ფაქტისა და სამართლის პრეზუმფციები მუშაობდა ყველა სამართლებრივ სისტემაში. ამგვარი პრეზუმფციები უნდა ყოფილიყო გონივრულ ფარგლებში, რომელიც მხედველობაში მიიღებდა იმის მნიშვნელობას, თუ რა იყო სასწორზე და მხარს დაუჭერდა მოპასუხის უფლებებს; შესაბამისად, გამოირიცხებოდა ისეთი გარემოებების არსებობა, რომლის დროსაც კითხვის ქვეშ დაყენებული დებულების ბუნება მომჩივნის საქმეში წინ წამოწევდა დარღვევას. თუმცაღა ამ დებულების მიზანი იყო, რომ გაეზარდა სასჯელის ზომა, რომელიც შეიძლებოდა დაკისრებოდა მათ, ვისაც ექნებოდა გარკვეულ რაოდენობაზე მეტი ნარკოტიკი, იმისთვის რომ პრევენიციული მოქმედება ჰქონოდა. დანაშაული არსებითად წარმოიშვა ნარკოტიკების ფლობიდან, და ეს მაინც უნდა ემტკიცებინა ბრალდების მხარეს. პირველ მომჩივანს ჰქონდა რამდენიმე პროცედურული გარანტიების სარგებელი ტაილანდურ სამართალწარმოებაში. ის გაასამართლა საჯაროდ ორმა დამოუკიდებელმა მოსამართლემ; ის ესწრებოდა მთელ სამართალწარმოებას და იყო კანონიერად წარმოდგენილი; ის გაამართლეს რამდენიმე მის მიმართ წაყენებულ ბრალში უდანაშაულობის პრეზუმფციის მიხედვით და მიუხედავად იმისა, რომ ჰეროინის და ექსტაზის ფლობის ფაქტზე არ უდავიათ, სამხილი მიუთითებდა იმას, რომ ნარკოტიკები იყო მის მფლობელობაში; და მას სასჯელი შეეფარდა შესაბამისი სამართლის მიხედვით და რომ მნიშვნელოვნად შეუმცირდა სასჯელი მის მიერ დადანაშაულის აღიარების გამო. ნებისმიერ შემთხვევაში, არსებითი ფაქტორი იყო ის, რომ როცა აფასებდნენ უდავო პრეზუმფციის გავლენას სასამართლო პროცესის მთლიან სამართლიანობაზე, პირველ მომჩივანს განგაში არ აუტეხავს ბრიტანეთის ხელისუფლების წარმომადგენლებისთვის არც მისი სასამართლო პროცესის დროს და არც მაშინ, როცა მოითხოვა მისი გადაცემა, ეს მის საქმეში იყო სავარაუდოდ მართლმსაჯულების უხეში ფორმით უარყოფა.
დასკვნა
: დაუშვებელი (აშკარად დაუსაბუთებელი).
© ევროპის საბჭო/ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლო
სამდივნოს მიერ მომზადებული მოცემული მოკლე მიმოხილვა
სასამართლოსათვის არასავალდებულოა.
იხილეთ აქ
სასამართლო პრაქტიკის საინფორმაციო ბროშურები